장음표시 사용
101쪽
so DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINAtioris ordinis aptiores sint i . Non ergo, sicuti ostentant, utilitate boni communis ii ducuntur, qui inutilitatem hujusmodi societatum suadere contendunt, sed quadam aver sone ab ipso ecclesiastico ordine , ne quid gravius dicamus. Nimia autem, quam par est, muItitudine hominum, qui in aliquam societatem convenerint, fieri posse , ut ejusdem societatis utilitas minuatur , & nos quoque fatemur. Verum quandonam tandem fit, ut propter multitudine bonum societatis minuatur' Tunc profecto quando ob eam ordo societatis invertitur , institutio mutatur , confusio i ducitur , atque fit, ne ipsa membra suo quaeque mune
fungi possint. Nihil vero tale habetur, semel ac plures in
eas societates sese recipiant, de quibus modo agimus . Nam neque earum ordo perturbatur , neque propria institutio tollitur, neque locus confusioni datur, neque impeditur,
ne suo quisque munere fungi possit, sed quaevis tandem hominum in iisdem consociatorum multitudo habeatur, ea sane ita disponitur, ut sint, qui praesint, atque recto ordini juxta institutionem ipsius societatis advigilent, ceteri vero obtemperent, & quod sibi mandatum fuerit, exequantur. Et re quidem vera inde potissimum accidit, ut ob nimiam multitudinem societates hominum id boni, quod in se habent , amittant, quia ipsa multitudo ad illud conducer videtur, ut aliqui , si velint, a subiectione illorum , qui praesunt, sese facile subtrahere possint. Hoc autem est mi, nus timendum in nostris societatibus, quam in quibuscum que aliis. Homines enim in illis, non vulgari, sed sing Iari ratione, & ea quidem , qua nulla alia sanctior esse poetest, sese devinciunt, atque suae voluntati omnino renum ciant , ut alienae obtemperent, in iis etiam, quae sunt m
At vero tunc sane est, ut de nimia multitudine hominum cujusdam secretatis quispiam queratur , quando vel ipsa societas instituta sit ad id, quod bono communi non
valde prodest, aut quando a1 illud bonum , propter quod
102쪽
instituta est, multorum cooperatio nec requiritur, nec est necessaria. Verum nihil horum de nostris societatibus dici potest. Nam hoc idem enim saepe non urgere non possumus tum corporis, tum animae, tum prauentis , tum suaturae vitae communi bono prodest , eas in republica esse societates, a quibus utiliora in commune bonum facilius praestari possint, earumque institutio tota comparata sit ad curandum commune bonum praestantioris ordinis . Eodem a
tem fine, quo expedit esse in republica hujusmodi societates , eademque ratione boni, quam sibi propositam habent , quam maxime quoque conducit , ut plures in eas consocientur, atque ita ex sua institutione vitae multor uni
sit, ad ea tendere, quae sunt utiliora communi bono, &ei quidem ordinis praestantioris. Tandem anne Christus quibusdam tantum , & no aliis, sua consilia sequenda proposuit ' anne numerum illorum constituit, atque determinavit, qui sua consilia amplecterentur Profecto quod juveni, uti Mart. cap. I 9. U. D. legitur, consilii dedit, ut venderet omnia, pretium eorum pauperibus distribucret, atque ipsum sequeretur ; in quibus sane paupertatis, & obedientiae consilium continentur r , omnibus dedit et . Dum vero Christus illos eunuchos, qui seipsos castraverant propter regnum coelorum, ceteris idem non facientibus Mara. cap. IV. praetulit , dixit quidem ab omnibus non intelligi verbum istud , sed ab iis tantum ., quibus datum est i tamen ab imitatione eunuchorum neminem exclusit. Quin immo Apostolus r. Corinth. cap. 7. non nuptas , viduasque indiscriminatim monet, ut in eo statu permancant , in quo tant , & tunc eas nubere debero, quando se non continent, & post multa alia ab hue proununciat, bene quidem facere eum, qui suam matrimoni virginem jungit, melius vero alterum, qui non jungit. S
mel ac ergo quispiam a consiliis Evangelicis sequendis non impediatur propter ea, quae ipse singulariter via reipublicae,
i Hujus lib. cap. 3. F. 7., cap. . S. 6. et Ejusdem lib. cap. 3.
103쪽
sa DE IURE, ET LEGUΜ DIs CIPLINA
vel patriae, vel parentibus debet, si illa amplectatur ; quos Christus consuluit amplectitur, hoc est, quod illius suprema auctoritate consultum habemus, cui nemo resistere potest. Reipublicae vero, aut patriae, vel parentibus , nimis inulti sunt, qui aliquid singulariter non debent, immo qui etiamsi vellent, nullam utilitatem afferre possent: ergo istis, si voluerint, liberum relinquitur, ut consilia Evangelica se quantur. Quod de possessione bonorum opponunt, est ejusdem,
ac cetera , rationis . Nemini certe crimini tribuitur, uti communi societati perniciosum, quod bona possideat, vel non pos sdeat, dum tamen si possidet, ea praeter omnem injuriam aliorum habeat i si non possidet , illa a se semel possessa , male non dilapidaverit. Utrumque autem illis societatibus crimini tribuitur, quae ut in republica sint , ad commun bonum plurimum undequaque conducit , sicuti jam ostendimus i . Anne id aequitatem sapit 8 anne ipsi communi bono consentaneum est Τ Sed rem istam diligentius expendamus. Fac ergo, ut hujusmodi societates sua propria bωna possideant, sicuti revera multae earum possident e anne fortasse illa turpi quaestu compararunt 8 anne cum injuria aliorum 8 Nihil sane minus . Eorum praeclara opera ad ut, Iitatem quoque boni communis , & praesertim spiritualis comparata, singularis vivendi modus secundum virtutem, quam sequi, inito etiam voto, instituerunt, in causa profecto fuerunt , cur haec sibi bona a fidelibus relinquerentur : qui sane dum hoc praestiterunt, & plurimum apud Deum meriti comparasse, & rem utilem reipublicae fecisse, jure mcrit
que putarunt. Haec tum privatorum hominum , tum maxume Principum, quorum in his etiam operibus, pictatis liberalitas, atque munificentia sese amplissime prodidit, sei
At usus, quem faciunt, hujusmodi bonorum, ad reia publicae utilitatem non conducit. Ita ne vero 8 Profecto si agatur de illis, quae ad administrationem, curam, culturamque hujusmodi bonorum requiruntur; sua Opera omnes h
104쪽
LIRER XIV. CAPUT VIL ς 3iusmodi potius societatibus , quam aliis privatis dominis,
deservire plerumque cupiunt. Unde vero id contingat, ipsarer se res loquitur . Deinde si qui unquam magis remoti sunt vel a male profundenda ipsa substantia corum , quae possident, vel a non retrahendo ab iis eum fructum , quem possent, vel a convertendo in pravos usus eum fructumia, quem retrahunt , sunt eae societates , a quibus nonnulli omnem possessionem bonorum sublatam vellent. Nam eorum, qui iisdem adscripti sunt, nemo umis est dominus bonorum, quae ad ipsam societatem pertinent: administrationem sibi qui-dcm commissam unusquisque habere potest hujusmodi bonorum, jurisdictionem autem sibi datam non potest. Haec ergo penes omnia membra societatis semper manet. Gravissimis autem legibus sancitum est , ne & ipsa quoque societas bona, quae possidet, distrahcre ad suum arbitrium possit. Ab hujusmodi ergo societate quam maxime alienum est, ut male pro fundat ipsam substantiam bonorum , quae sibi propria sunt. Est quoque alienum, ut ab iis, quem posset, fructum non retrahat. Nam uni quidem , aut alteri cura illorum vel a societate, vel ab ejus Praefecto committitur ; tamen ii & am ventur , & magis idonei substituuntur , dum rem communem , prout debent, non curant , & aliis de administrati ne sibi commissa rationem reddant oportet , & sane mutitorum interest, ut res communis utiliter agatur. Semel acquispiam homo privatus sua bona negligat, & nihil minus cordi habeat, quam rem familiarem curare: quod sane smpe evenire videmus , non solum multorum fructuum jactura inde consequitur, sed quandoque etiam substantiae ipso rum bonorum detrimentum consequitur , & quidem sine utilitate ullius , propter alluviones , aliaque infortunia, quae diversis annis temporibus quandoque contingunt. Tandem anne nostrae societates fructum bonorum, quae possident, in rebus expendunt, quae e dissitis longe regio. nibus advehantur, & nihil aliud , quam ad luxum fovendum, promovendum fastum, ambitionem nutriendam conis
ducunt anne in commessationibus, in ludis, in theatris, in Diuitiam by Corale
105쪽
DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINA in choreis, atque saltationibus, in venationibus, in ale dis equis, in sustentanda ad fastum multitudine servorum, qui otiosam vitam ducant, ac propterea sint in omnia vitia proelives 8 Profecto ex fructibus, quos colligunt praeter ea quae ad illorum honestam sustentationem requiruntur, omnia in hujusinodi usus erogant, qui ad commune bonum valde conducunt. Nam vel in eleemosynas impendunt. & eas quidem tunc potissimum uberiores, sicuti hisce annis superi ribus vidimus, quando clua egenorum magis abundat, vel ad hospites recipiendos , alendosque peregrinos, vel ad reparandum detrimentum, quod suis bonis imminere posset, curandumque , ut majorem fructum afferant, vel ad suarum
domorum nitorem, munditiem, atque decentem ornatum,
vel demum ad templa cum ea, qua decet, majestate sartatecta servanda, atque eorum sacram supellectilem custodiendam, curandam, & si opus sit, etiam augendam. Nihil s ne horum est, quod ad bonum commune vcl spirituata,
Quid Τ Anne querendi jus quispiam habet, quia alius
sua bona, quae possidet, servat, & custodit, atque ita fit, ut in illius potestatein , ne soluta quidem pecunia , venire possint ' Erit ergo lex illa civilis Mei commissorem ut communi societati noxia de medio tollenda, qua diligentissime cautum est , ne bona familiarum distrahantur . Si tame ad illum usum advertamus, in quo ea est, semperque fuit apud gentes , atque nationcs , nihil minus dici potest, quam
quod communi bono noxia sit. Utrum autem communi bono magis expediat, ut potius societates, de quibus nunc
agimus, quam privatae quaedam familiae, servent bona, quae possident, ex iis perspectum est , quae usque modo disse
Nuiae pauca iis de societatibus , quae nulla praedia pos-sdent, aliaque bona hujus generis. Est tamen illud primo advertendum, hujusmodi societates valde displicuisse micles.so, qui, uti habet Thomas abdensis Doctri lis fidei lib. .
106쪽
Utrobique aufert, unde victum quis transigat, quoniam se nec vult vivere illos per rerum copiam , nec hos per in is piam A . Christum ergo egenum propter nos factum fui se, a nemine negari potest, dicente Apostolo II. ad Corint. cap. 8. V.9. Scitis gratiam Domini nostri Iesu Christi, quo- ω niam propter nos egenus factus est μ . Ita vero egenus factus fuit, ut non solum ipse ex se non haberet, unde Viveret , sed etiam ubi caput reclinaret, quemadmodum pro prio ore de se hisce verbis Luca cap. q. v. 38. contestatus fuit: Vulpes foveas habent, & volucres coeli nidos: Fb se lius autem hominis non habet , ubi caput reclinet μ . Nam, sicuti monet S. Gregorius Magnus lib. ao. Moraltam mun. 69. Ut ad internas divitias rediret homo, foras arse parere pauper dignatus est Deus. Unde praedicator egre- ,, gius ut ad largitatis gratiam viscera nostrae compassionis is accenderet, dixit: Propter nos egenus factus es, quum ἀδεω ves esses μ. De his ergo Christus vixit, quae ab aliis misericorditer sibi data fuere, ac propterea medicaVit. μ Quid se est enim aliud mendicare, inquit S. Augustinus ad liaruis verba V. I o. Psal. I o 8. Nutantes transferantur sili ejus , OA mendicent nisi ad hominum misericordiam vivere Ap stoli quoque, sicuti advertit S. Thomas opusculo I 6. cap. 7. se Iussi sunt a Domino necessaria ad Victum in Via non feris
is stat autem, quod ipsi imperiose non poterant accipereris ergo satis eVidens est, quod necessaria victus humiliteris petebant, quod est mendicare U. Christi ergo, & Apostolorum sequuntur exemplum , qui in eas societates sese recipiunt, quae nulla praedia, aut alia quaevis similia bona possident . Communi autem bono non expedire esse es,
quos , sicuti semper in Ecclesia fuerunt, qui, & omnino dimissis, si quas habent, divitiis, vel si non habent, eas consequendi sibi sublata potestate, ex eleemosynis vivant, atque ita Christi , & Apostolorum exemplum sequantur ,
quis nam tandem affirmare auserit qNeque Ecclesia gravatur, sicuti habet S. Thomas est.
107쪽
s6 DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINA usculo in responsione ad 4. Si tales de eleemosynis is vivant, quia modicis sunt contenti, magnum fructum in si Ecclesia facientes; immo in hoc Ecclesia maxime allevi, is tur, quia quod alii, qui non sunt ita modicis contenti, si cum magnis expensis faciunt, hoc idem per taleS cum se parVis sumptibus expletur . Nec in hoc pauperibus ali- es quid subtrahitur, quod tales de elemosynis vivunt e quia is talium consilio, & inductione multo plura pauperibus danis tur, quam ipsi accipiant . Illud quoque ad haec supe addi potest, ab istis quoque societatibus, quae ex eleemin synis vivunt, & multa ad sui sustentationem pauperes recipere, & longe plura, quam a quibusdam etiam praedivitibus familiis. Verum, uti prosequitur idem S. Doctor in responsione ad s. Merces operi debetur, non potestati, se aut auctoritati. Quum ergo Religiosi ex commissione prinis dicantes similiter laborent, dignum est, ut & ipsi ab his, is quibus praedicant, necessaria Victus accipiant μ . Idem v
ro dicendum est, habita ratione aliorum multorum , quae in utilitatem animarum faciunt. Sunt tamen & aliae ca
is ci prosequitur s. Thomas propter quas & Religiosi etiam
se non praedicantes necessaria victus a Fidelibus accipere poς es sunt: puta quia omnia sua propter Christum reliquerunt: se vel quia ministrant altari, cujus sacrificium, ubicumque is agatur, commune est toti populo fidelium: vel quia va-ἡ cant studio Sacrae Scripturae , contemplationi, orationi, ἡ & aliis spiritualibus ad communem utilitatem totius E m clesiae M. f. XIII. Sanctitati Christianae Religionis quam maxime consentaneum est, ut sint qui paupertatem, castitatem, &obedientiam voveant.
Cum Religione illud quoque conjungitur, ut inter alios quidam in ea sint , qui singulari ratione curent , quae ad ipsam Religionem spectant, atque ad id muneris singularem etiam quamdam praerogativam habeant. Non minus quam de Religione, est hac de re ex ipsa ratione perspectum. Hinc videmus etiam Ethnicos in id intendisse, praecipua que Disitirco by Corale
108쪽
LIBER XIV. CAPUT VII. ς que rei sacrae curam nonnullis demandasse, quos & ex sui officii ratione praecellere supra ceteros, & ob cam singulari
quadam virtute praeeminere debere putarunt. De re mani festa loquimur, neque est , cur ad eam confirmandam loca antiquorum in medium afferamus . Nulla profecto Religio
sanctior, aut persectior esse potest Christiana Religione si . Si quae ergo unquam Religio postulavit, ut sibi non deessent, qui rem suam & singulariter, & digne, prout fieri potest, curarenis Religio sane Christiana potissimum , atque majori jure prae omni alia, postulat. Ad istud autem munus. qui paupertatem, continentiam, & obedientiam vovent, ex sua institutione vitae prae ceteris aliis magis idonei sunt. atque recte dispositi. Nam , sicuti advertit S. Thomas lib. 3.
Com. Gent. cap. I 3 o. occupatur humana solicitudo secunis dum communem modum humanae vitae circa tria. Priais mo quidem circa propriam personam quid agat, aut ubiis conversetur; secundo autem circa personas sibi conjunis ctas, praecipue uxorem, & filios ; tertio circa res exte is riores procurandas, quibus homo indiget ad sustentati se nem vitae. Ad amputandam igitur solicitudinem circa se res exteriores, datur homini in lege Divina consilium is paupertatis, ut scilicet res hujus mundi abjiciat, quibus se animus ejus solicitudine aliqua implicari posset . . . . Ad se amputandam autem selicitudinem uxoris, & filiorum , db; tur homini consilium de virginitate , vel continentia ...is Ad amputandam autem solicitudinem hominis etiam ci se ca se ipsum , datur consilium obedientiae, per quam ho ,, mo dispositionem suoruin actuum committit superiori ...is Quia vero summa persectio humanae vitae in hoc conmis stit, quod mens hominis Deo vacet; ad hanc autem memis iis vacationem praedicta tria videntur disponere i conve- ,, nienter ad perfectionis statum pertinere videntur, non ,
is quasi ipsae sint perfectiones , sed quia sunt dispositiones
,, quaedam ad perfectionem , quae consistit in hoc , quod Com. H. N A Deo
1 De praecellentia Nosae Legis supra Veterem lib. II. cap. unicos. I. & seqq. egimus. .
109쪽
y8 DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINA se Deo Vacetur M. Qui igitur paupertatem , continentiam,& obedientiam vovent, res hujus mundi abjiciunt, ut an, mum ab earum solicitudine solutum habeant; continentiae legibus sese obstringunt, ne cura uxoris, filiorum, atque domus a contemplatione Divinorum abstrahantur; vitam in exercitatione virtutis sub praeceptione alterius degere sibi constituunt, ut hac ratione ne sui quidem aliqua cura detineantur. Hi autem si non sint ex sui institutione vitae praeceteris magis accomodati, rectiusque dispositi, ad ea curam da , exequenda, & promovenda, quae sunt Divini cultus, non video sane, nec quemquam videre arbitror, quinam
alii esse possint. Est ergo dicendum , sanctitati Christianae
Religionis quam maxime consentaneum esse , ut sint, qui paupertatem, castitatem, & Obedientiam Voveant. I. XIV. Catholicae quoque Religioni omnino consent, neum est , ut sint, qui paupertatem, continentiam, & ob
dientiam voveant. De voluntaria paupertate amplectenda , continentia
servanda, & obedientia alteri profitenda , Christum in sua sanctissima lege consilium nobis dedisse , jam ostendimus i , atque Catholica Ecclesia firmissime tenet. Quod autem Christus consuluit, ut aliqui sequantur, atque ex sua quidem institutione vitae persecte sequantur, Catholica Religio p scit ; alioquin de consiliis nobis a Iesu Christo datis omnino sollicita non esset. Qui autem paupertatem, continen tiam, & obedientiam vovent, ob eam ipsam rationem, quia vovent consilia Evangelica perfecte sequuntur a : igitur Catholicae quoque Religioni omnino consentaneum est, ut sint, qui paupertatem, continentiam, & obedientiam v
g. XU. Ad promovendum bonum Religionis, valde conducit, ut in ea sint, qui paupertatem , continentiam , &obedientiam voveant.
Religio est virtus, qua debitus honor Deo desertur. . Ad
110쪽
L I 8 E R XIV. CAPUT VII. . 99 Ad hune autem honorem Deo deferendum, ejusque studiunt etiam in aliis promovendum , ii sunt prae ceteris magis exinpediti, apti, atque recte dispositi, qui rerum omnium exteriorum a se curam abjecerunt, uxoris , filiorum , atque domesticorum sunt soluti ligamine , & etiam de se ipsis nullam solicitudinem habent , quia sese imperio alterius, ut secundum virtutem viverent, omnino subjecere. Huiusmodi vero sunt ex suae institutione vitae , & quidem propter Dei amorem, atque ut liberius , & expeditius iis , quae ad Divinum cultum spectant, vacare possint, qui paupertatem, continentiam, & obedientiam vovent, quemadmodum prinpter multa , quae hae de re usque modo disseruimus, nemo dubitare potest: ad promovendum igitur bonum Religionis valde conducit, ut in ea sint, qui paupertatem, contine tiam , & obedientiam voveant.
Revera autem quantum commodi ab istis Religio semper retraxerit, tam si spectes, quae illi pro defensione ejus fortiter sustinuerunt, quaeque ad veritatem dogmatum vina dicandam scripsere, quam si attendas ad propagationem Gdei in dissita quaevis loca , & ejus conservationem in aliis, in quibus suas jam radices vera Religio fixerat a immo veros eorum omnium ratio habeatur, quae ab iisdem gesta fuere, atque geruntur ad Divinum cultum propagandum; non dicam , si diligentius nunc expendere , sed sesummodo leviter Indicare vellemus a diutius quam par est, & instituti
nostri ratio patitur, hae in re exponenda versaremur. Locupletissima monumenta historiarum neminem de ea dubitare sinunt. Haec ergo qui animadverterit, illud non fateri non poterit, ad promovendum bonum Religionis valde con. ducere, ut in ea sint, qui paupertatem , continentiam, &obedientiam voveant, factis quoque comprobatum esse.