장음표시 사용
81쪽
7o DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINA se meriti rationem contineat, ut ejus se esse expertes viri sancti deprecati fuerint, ne propter illam ad malum inducerentur I . Paupertas, quam quispiam, licet a se non praeelectam, aequo animo fert, suuin quidem meritum habet, non tamen quemvis affectum ad bona temporalia, sicuti voluntaria paupertas a) , propter Christum excludit. Nam qui illi subjacet, ei sese neque spontc obnoxium fecit, neque eidem constrictum retinet. Illa uuoque minus
proprie dicta paupertas , quam sibi quisquam eligit, dum erogat cleemosynas ex his, quae possidet, quamvis maXima laude digna sit; tamen quoad perfectionem meriti cum vinluniam paupertate comparari non potest 3 : voluntaria e go paupertas, quam, emisso voto , quispiam amplectitur, est meriti praecellentioris quavis alia paupertate . Est deinde meriti praecellentioris illa paupertas , quae ad Evangelicam perfectionem ducit , quia Christi, & Sanctorum Apostol rum exemplum in se exprimit: hoc vero habet ea paupertas , de qua modo loquimur i cst ergo meriti praestantioris.. g. VI. Qui , voti obligatione sibi imposita, continentiam servant , majorem copiam meriti sibi prae aliis comparant , qui ulla sine obligatione voti idem praestant.
Longe perfectius est ob votum servare continentiam , quam ulla sine obligatione voti atque necessitas, quae ex voto oritur, rationem meriti non soluin non minuit , sed
auget s : qui igitur , voti obligatione sibi imposita, continentiam servant , majorem copiam meriti sibi prae aliis comparant , qui ulla sine obligatione voti idem praestant. S. VII. Obedientia, qua quispiam, emisso voto, suae v
luntati omnino renunciat, & sub praeceptiqnc alterius secundum virtutem vivere profitetur , est meriti praestantioris alia quavis obedientia , eXcepto martyrio .
Qui huic sese obedientiae ita submittunt, Evangelicum consilium persecte sequuntur, atque hujusmodi vitam prω
82쪽
LIBER XIV. CAPUT Q. 7 cstentur, quae est prie stantissimi meriti 1 . Id vero in se non habent diversa obedientiae genera, quibus se quisquam in jectum faciat r : obedientia igitur, de qua nos modo loquimur, est sane meriti praestantioris. Ea tamen obedientia , qua Martyres se ipsos abnegantes usque ad contemptum vitae praesentis, quam propter Christi amorem profuderunt, est sane huic obedientiae praeferenda. Hoc autem scilicet tollere crucem suam , & sequi
se Christum usque ad jacturam vitae ideo persectissimum di.
se cimus, inquit S. Thcinas Opustulo I 7. cap. Io. quia se Martyres illud propter Deum contemnunt, . scilicet pro- is priam vitam, propter quam Omnia temporalia quaerunis tur ; & ejus conservatio etiam cum omnium aliorum amissi sione aliis omnibus praefertur. Magis enim homo vult &si divitias perdere , & amicos, adhuc etiam corporis in fi se initati succumbere, & in servitutem redigi , quam vitari privari . I. VIII. Tota vitae ratio illorum, qui paupertatem, conutinentiam, & obedientiam simul vovent, si in se spectetur, est ex sui institutione praestantissimi meriti. Qui voti obligatione sibi imposita, voluntariam paupertatem amplectuntur , perpetuae continentiae sese subjiciunt, & obedientiae alterius suam voluntatem omnino su mittunt, plus meriti sibi comparant , quam quisvis alius, qui non eadem ratione pauperes fiunt, contincntiam ser.
vant, alteriusque praeceptioni sese submittunt 3 i oportetigitur, ut ex sui institutione sit praestantissimi meriti tota ratio vitae illorum, in se quidem spectata, qui paupertatem, continentiam, & obedientiam simul vovent. g. IX. Religiosi recte dicuntur illi homines, qui triplex istud voti genus solemni professone emittunt. ἡ Hoc etiam triplex votum congrue inquit S. Th se mas opusculo II. cap. I. religioni adaptatur. Nam sieue si dicit Augusthius Io. De Civit. Dei, Religio non quemlibet, sta
83쪽
a DE IURE, ET LEGUΜ DIs CIPLINA
A sed Dei eultum significare viidetur. Unde & Tullius dicitis in Rethorica , quod religio est tartus , quae cuidam superi
fi H natura , quam Divinam vocant, cultum, caremoniamque
se assen. Cultus autem soli Deo debitus in sacrificii obla-- tione ostenditur . offertur autem Deo sacrificium de e is terioribus rebus , quando eas aliquis propter Deum lamis gitur, secundum illud Habraeor. ult. I 6. Beneficentiae , Osi communionis nolite obli seir talibus enim hostis promeretur si Deus. offertur etiam Deo sacrificium de proprio corpo- se re, quando scilicet qui Christi sunt, carnem suam crufi cifigunt cum vitiis, & concupiscentiis, ut dicit Aposto-ἡ Ius Galat. s. Unde & ipse dicit Roman. Ia. I. Exhibeatisse corpora vestra hostiam viventem, sanctam, Deo placentem si Est etiam sacrificium tertium Deo acceptissimum, quando se aliquis spiritum suum offert Deo, secundum illud Psalmis so. Ist. Sacrificium Deo spiritus contribulatus μ . Haec autem tria sacrificia, qui paupertatem, castitatem , & obedientiam vovent, cum majori prae aliis copia meriti I , ac proepterea perfectiori ratione, Deo offerunt. Nam pro Dei am re hujus vitae divitiis, si quas habent, si vero non habent,
eas obtinendi facultati, quoadusque vixerint , renunciant: ab omnibus carnis delectationibus , ut liberius contemplationi Divinorum vacare possint, sibi toto vitae tempore interdicunt: suam tandem voluntatem in institutione certae cujusdam vitae, quae occupatur in exercitatione virtutis , alterius voluntati omnino, atque perpetuo subjiciunt. Si edigo religio Dei quoque cultum significat, atque oblatione sacrificiorum hujusmodi cultus ipsi Deo defertur a nobis 3 qui hoc triplex sacrificiorum genus, de quo loquimur, Deo ulla sine intermissione ob votum semel facitam offerunt, Religiosi recte dicuntur, & revera sunt. g. X. mictetas pro suo more & Sacrarum Scripturarum auctoritatem contempsit, & luci ipsius rationis suos oculos clausit, dum affirmare ausus fuit: damnatos esse , qui ct insiluerunt, O intraυerunt Religiones a . Chr,
i Hujus cap. I. s. & seqq. et Vide art. 22. & ε . in Constantiensi Concilio damnatos. Disiti od by Corale
84쪽
LIBER XIV. CAP UT VI. 73Christus voluntariam paupertatem , perpetuam continentiam , atque Obedientiam consuluit i : sine putidissima vero blasphemia dici non potest, Christum id consuluisse, quod ad- damnationem ducit. Aliunde autem est illud quoisque compertum, voluntariam paupertatem praestantiores
esse possessione divitiarum, remque praecellentiorem ab eo fieri, qui paupertatem vovet, quam ab altero, qui de suis divitiis eleemosynas erogat a : item continentiam ad comparandam perfectionem quam maxime conducere , atquω eam supra conjugium longe praecellere 3 : tandem obedientiam esse singularem virtutem , quae ceteris praestat morali bus virtutibus, atque obedientiae consilium perfecte sequi ab iis, qui suae voluntati omnino renunciant, & sub prae
ceptione alterius vitam ducere vovent in exercitatione viris
tutum . Quid Τ Nonne tota ratio vitae illorum, qui paupertatem , continentiam, & obedientiam simul vovent, si in se spectetur, est ex sui institutione praestantissimi meriti ue Sunt quidam, inquit S. Gregorius Magnus in
Ezechiel. lib. a. HomiLς. num. I 6. qui adhuc mente in se hoc mundo retinentur, & tamen ex possessis rebus su is sidia egentibus ministrant, oppressos defendere festinant.
ἡ Isti in bonis, quae faciunt, sacrificium offerunt: quia &is aliquid de actione sua Deo immolant, & aliquid sibi re. se servant. Et sunt quidam, qui nihil sibimetipsis reservant, se sed sensum, linguam , vitam, atque substantiam, quanta is perceperunt, omnipotenti Domino immolant. Quid istiti nisi holocaustum offerunt; immo magis holocaustum fiunt gis Israeliticus enim populus primum sacrificium in AEgypto is obtulit, secundum vero in eremo . Qui itaque adhuc se mentem habet in seculo, sed boni jam aliquid operatur,ri Deo sacrificium obtulit in AEgypto. Qui vero praesensis seculum deserit, & agit bona , quae valet , quasi jam, is AEgypto derelicta, sacrificium praebet in eremo: quia i , Tom. II. Κ is repub
i) Hujus lib. cap. 3. 6. 7. & seq., cap. 4 6. f., cap. s. s. 6.
85쪽
74 DE IURE, ET LEGUM DISCIPLINA ,, repulso carnalium desideriorum strepitu , in mentis suaeri quiete atque solitudine Deo immolat quidquid operatur Νῆ. Hoc vero est, ad quod vita Religiosorum ex sui instituti ne tendit. At hac de re satis.
DE EA RATIONE , QUA AD COMUNE BONO SE HABENT ,
C QVI CONSILIA EUANGELICA SEQUUNTUR . ommunis boni notio evolvitur. Quod in utilitatem omnium cedit, bonum commune dicitur. Illud vero non semper est unius ejusdemque rationis r nam aliquando in utilitatem multorum cedit, si coraporis potissimum praesentisque vitae, aliquando autem si an, mae, atque futurae vitae ratio habeatur. Si primum contingat ; commune quidem bonum datur , deterioris tamen conditionis r si alterum; & commune bonum datur, & condiationis longe praecellentioris. Nam anima est sine dubitati ne corpori praeferenda ; & felicitas vitae futurae, quae nullum unquam finem habitura erit, felicitati vitae praesentis. Ex quo sane consequitur , dum in ea rerum condition versamur, ut haec duo bona simul haberi non possint, an, mae vitaeque futurae bonum omnino praeserendum sit bono
corporis, & vitae praesentis; immo hoc semper diligentissime
advertatur oportet, ne quod conferre videtur ad bonum corporis, & vitae praesentis, bono animae, atque futurae viatae aliquo detrimento lasse possit. Hoc vero detrimentum
procul dubio habetur , quando id, in quo bonum corporis, di vitae praesentis quaeritur, Divinis illis sanctissimisque institutionibus aliquo modo adversatur , quas in Evangelic Lege a Iesu Christo.traditas accepimus. Quamvis id nullus Christianorum negare possit i ; tamen dum a multis deo
i) Neque etiam Deistae id negare possunt, habita ratione eorum ,
quae tum de suturae vitae statu TMol. 2Quur . lib. 3 qu.6. art. 3. , tum de Divina Revelatione , quae in Novo Testamento continetur, deque divinitate , & sanctitate Novae Legis Theolog. vcl. lib. I. qu. I. & seqq. contra eos disputavimus.
86쪽
eommuni bono disputatur, ad nihil minus advertitur, quam ad Legem Evangelicam. Unde mirandum non est, si aliquando eo pertingant, ut se esse Christianos non cogitare videantur, ac propterea de communi bono hujusmodi canones constituant, qui conciliari cum iis nullo modo possunt, quae Lex Evangelica complectitur. Nos , ut hac in re majori qua fieri claritate potest,
procedamus ; statum eorum, qui paupertatem, continentiam, atque obedientiam vovent, habita ratione boni communis, quod ad corpus, & praesentem vitam refertur , primo e pendemus ; deinde vero habita ratione boni communis ani
mae, atque futurae vitae. Quia vero hoc bonum Religio ipsa complectitur; ideo de conformitate hujus status cum Reliis gione ultimo loco nonnulla singillatiin differemus. g. II. Quod Christus consuluit, in commune bonum
etiam vitae praesentis non conducere non potest.
Legem Christi talem esse, ut ea communi bono vita quoque praesentis consultum non sit , nullus sane homo, quamvis sit ille impudentissimus , affirmare auserit. Mutua enim illa delectio, qua omnes inter se semper devictos Christus voluit ι amor ille mutuus, quo sanxit, ut unusquisque cunctos complecteretur, quamvis nulla alia ratione sibi conaiuncti forent, quam communi conditione unius ejusdemque naturae 3 mutua illa benevolentia, qua voluit, ut illos quo-.que prosequeremur, qui nobis aliquid mali intulissent, sunt
evidentissima argumenta, quae neminem dubitare sinunt, sua lege Christum etiam communi bono vitae praesentis cons luisite. Inde enim, quemadmodum omnium seculorum exin perientia novimus , contigit , ut commune boaum neglectum aliquando fuerit, quia quae ad propriam, non vero quae ad communem utilitatem spectant, homines curaverint,
atque ejus obliti dilectionis, qua se invicem complecti dobent, aliis velle, & facere omiserunt, quae ab iisdem sibi quoque facta voluissent. Ne ergo dicamus: quod sane sine blasphemia affirmari non potest ; Christum suis consiliis eve risse, quod praeceptis Divinae legis omnino firmavit, est illi dΚ a pro
87쪽
76 DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINA profecto affirmandum, quod nobis eum consuluisse novimus, in commune bonum quoque vitae praesentis non conducere non posse . S. III. Nomine tantum, non re, Christianus est ille dicendus , qui affirmare auserit, obesse communi bono vitae
praesentis, quod Christus consuluit. Semel ac dicatur, Christum id consuluisse, quod obest communi bono vitae praesentis, est illud quoque cum manifesta blaspheinia affirmandum , Christum hujusinodi boni perversorem fuisse : dubitari enim non potest, quin commune bonum ab eo pervertatur , qui consulit , quod cedit in detrimentum ejus. Est autem Christiani hominis, Lcuti nemo non novit, quae Christus tradidit, uti sanistissima, & sapientissima suscipere, atque revereri, eaque non
solum ad vitam aeternam consequendam accommodata est , firmissime tenere , sed etiam ad fovendum eum mutuum Communem amorem, atque dilectionem, qua nunc se si mines complecti invicem debent. Dum vero commune bonum laeditur, quin etiam amor, & charitas communis i datur, fieri non potest. Nominc ergo tantum, non re, Christianus est ille dicendus, qui affirmare audet, obesse com muni bono vitae praesentis, quod Christus consuluit. S. IV. Qui ergo sentit consilia Evangelica communi b no vitae praesentis adversari, id profecto sentit, quod nodubitando quidem in mentem viri Christiani cadere potest. Christus consiliorum Evangelicorum auctor nobis fuit i r
quod Christus consuluit in commune bonum etiarn vitae praesentis non conducere non potest, atque nomine tantum,
non re, est Christianus dicendus, qui affirmare audet obesse communi bono vitae praesentis,quod Christus consuluit a :qui igitur sentit, consilia Evangelica adversari communi bono vitae praesentis, id sentit, quod ne dubitando quidem in mentem viri Christiani cadere potest.
S. V. Si paupertatis Evangelicum consilium in se spectemus, i Hujus lib. cap. 3. 6.T., cap. q. s. f., cap. . . 6ε
γ Hujus cap. duobus superioribus Diuiti sed by Cooste
88쪽
LI AER XIV. CAPUT VIL mus, nihil in eo a quoquam deprehendi potest, quod communi bono vitae praesentis adversetur . Qui paupertatem vovent, vel possident opes, vel nubio modo possident: si possideant; suis eas dimittunt: si a tem non possideant ; quae sibi comparare possent , sinunt , ut in aliorum potestatem veniant, atque tum isti, tum illi suae vitae sustentationem in iis reponunt, quae pietate fidolium in talem usum sponte oblata sunt , vel offeruntur . Quare si communi hujus vitae bono non obstat, ut aliqui sint, qui in utilitatem praesertim consanguineorum sua dimittant , cuivis facultati comparandi singulariter bona temporalia renuncierit , eorumque liberam acquistionem aliis relinquant; aliunde autem hi sobriam vitam ducere instituant , atque iis rebus ad sustentationem necessariis contenti sint , quas vel jam a Deo sibi provisas habent, vel a pietate fidelium, qui omnia eos propter Deum reliquisse animadvertunt, expectare possunt 3 neque citam communi bono vitae obstare debet, ut sint aliqui, qui pauper talem voveant. Dum enim quis sua, de quibus aequo jure disponere potest, aliis dimittit, vel omni juri cedit , quo bona temporalia acquirere poterat, non solum nemini no. cet, sed sine iniuria aliorum pluribus prodest. Quid et An. ne communi bono familiarum perniciosum est, ut illi in piae rei familiaris, in qua pleraeque earum saepe versantur, hac ratione provideatur, atque ita apud unum , vel duos integrum maneat, quod in plures divisum si esset, eorum nemini sufficeret Anne reipublicae nocet , ut in ea sint, qui ab omni rerum terrenarum cupiditate animum omnino
alienum habeant, aliisque illud etiam jus dimittant, quod in hujus mundi bona habere possent 8 Anne est, cur qui Dpiam inde offendatur, quod nonnulli sine injuria ullius dent suis quidquid habent , & sine detrimento aliorum quaevis bona temporalia comparandi sibi potestatem adimant 8 Talis ergo in se est voluntaria paupertas , ut nihil in ea a quoquam deprehendi possit, quod hujus vitae communi bono adversetur . S. VI. Diuitiaco by Cooste
89쪽
8 DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINAS. UI. Est idem dicendum de continentiae consilio . Tunc aliquid communi bono vitae praesentis detrahitur, quando quispiam non reddit, quod communi societati
hominum debet. Verum ex eo quod aliquis continentiam voveat, nihil illorum, quae a se debentur, subtrahit communi societati. Quandoquidem non omnes singula curare debent, quae ad conservationem, atque utilitatem humanae secietatis requiruntur, indeque est, ut in recte constituta eietate officia inter multos divisa esse debeant . Necesse est profecto ad conservationem , & utilitatem humanae societatis, ut sint qui militiae dent operam, qui terram cOlant, qui mercaturam faciant, artes mechanicas exerceant, liberalibus incumbant , varia reipublicae munera intus, &foris sustineant; at vero anne fortasse requiritur, ut ad aliquod determinatum opus , aut munus , licet illud ad reipublicae conservationem necessarium sit, singuli animum amjiciant ' Singuli ne sertasse oportet, ut agricolae sint, aut mercatores, artibus mechanicis, aut liberalibus dent operam, reipublicae negotia procurent 8 Negari ergo a nemine potest, non omnes singulis mediis incumbere debere , quae ad conservationem societatis necessaria sunt . Quum ergo dare operam procreationi filiorum uniuscujusque indivi.
dui non sit, aut esse debeat i , inde consequitur , eos ,
qui continentiam vovent, nullum communi societati detrimentum afferre, ac propterea continentiae consilium no obesse communi bono vitae praesentis. μ Considerandum . - enim est inquit S. Thomas lib. 3. Mint. Gent. cap. 36.
. quod alia ratio est habenda in his, quae ad necessitatem se uniuscujusque hominis pertinent, atque alia in his , quae is pertinent ad multitudinis necessitatem. Ita his quidem, si quae ad uniuscujusque neces statem pertinent , Oportet, si quod cuilibet provideaturi hujusmodi autem sunt cibi, is & potus, & alia, quae ad sustentationem individui perturi nent: unde necessarium est, quod quilibet cibo, & po.m tu utatur. In his autem, quae necessaria sunt multitudini,
90쪽
LIBER XIV. CAPUT VIL γνω non oportet, quod cuilibet de multitudine attribuatur, se neque etiam est possibile. Patet enim multa esse neces.si saria multitudini hominum, ut sunt , cibus , potus , i
es dumentum, domus, & alia hujusinodi , quae impossibile
si est, quod per unum procurentur : & ideo diversorum se oportet esse diversa ossicia, sicut etiam in corpore diverines se membra ad diversos actus ordinantur. Quia igitur ge. se neratio non est de necessitate individui, sed de neces mis late totius speciei, non est necessarium, quod omnes h se mines actibus generationis vacent ; sed quidam ab his se actibus abstinentes aliis ossiciis mancipentur, puta miliis tiae, vel contemplationi μ . g. VII. Non obstat communi bono vitae praesentis, quod aliqui obedientiam voveant uni alicui praestandam in exeris
Communi bono hujus vitae non obstat, esse aliquas in republica singulares societates, in quibus plures simul uniti homines praeceptioni unius quoad ea sese subjiciant, quae ad se ipsos quovis modo perficiendos conducunt. Hac enim
ratione fit, ut pueri tum in moribus , tum in litteris recte instituantur ; ut artium liberalium studium promoveatur a mechanicae artes excolantur 3 servetur disciplina militaris ;plurimorum hominum simul in unam eamdemque rem reipublicae perutilem conspirantium rectus ordo , atque concordia , constituatur, foveatur, & perseveret. Qui autem obedientiam vovent, in singulares societates sese recipiunt, in quibus praeceptioni alterius , ad virtutem excolendam subduntur. Sicuti ergo communi bono vitae praesentis non
obstat, ut nonnulli singularibus societatibus sese adscribant, in quibus uni alicui subjecti dent operam iis, quae sibi, &reipublieae expediunt ; multo minus obstare debet , quosdam vovere suam vitam ducere in hujusmodi societatibus, in quibus sub praeceptione alterius sese exerceant in Operibus, quae sunt secundum virtutem : nisi quisquam adeo fuerit inspiens, ut affrinare ausit, communi bono vitae praesentis opponi , ut sint aliqui, qui ex sua institutione vitae