장음표시 사용
161쪽
rso DE IURE, ET LEGUΜ DIs CIPLINAciliis statutum esset , ut in haeresi bapti rati sine novo baptisinate in Ecclesiam Catholicam non reciperentur; tamen dogma contrarium semper retentum in universa Ecclesi fuit, & ab illo tunc tempore antiquae traditioni standurria esse Stephanus decrevit, aci manus tantum illis impone
das sanxit, qui, relicta haeresi, Ecclesiae Catholicae aggregari peterent. Denique in epistola, inquit Vincentiussi Lirinensis in Commonis. cap.s. quae tunc ad Africam mis- ,, se est, his verbis sanxit i S. Stephanus nihil in novan-- dum, nisi quod traditum est. Intelligebat enim vir san-- ctus & prudens, nihil aliud rationem pietatis admittere, nisi ut omnia, qua fide a Patribus suscepta forent , eam. dem fide filiis consignarentur, nosque Religionem , non se qua vellemus, ducere , sed potius qua illa duceret, isse qui oportere, idque esse proprium Christianae modestiae, si & gravitatis, non sua posteris traducere, sed a Majoria si bus accepta servare. Quis ergo tunc universi negotii exusi tus ' Quis utique nisi usitatus, & solitus ' Retenta estes, scilicet antiquitas, explosa novitas M. Sicuti ergo in C
tholiea Ecclesia id semper, & ubique praevaluit, quod est
Majorum nostrorum communi consensione traditum ; ita
etiam in hac quaestione de rebaptizandis haereticis uiuuenit, statutumque fuit , ut stivaretur Traditio Majorum , comomuni Ecclesiae usu recepta , ac nulla ratio eorum habere-gur, quae nonnullae Ecclesiae, quamvis a Catholica non di. visae, statuerant. Manifestum itaque est, quod communi E clesiae Catholicae consensione uti dogma fidei traditur, non desinere esse dogma fidei , quamvis aliquae Ecclesiae etiam a Catholica communione non separatae contra senserint, a
g. XI. Semel ae siquid divinitus traditum esse dubita. tur, nihilque de eo ab Ecclesia definitum habetur, atque ejus non una, & eadem apud diversas Ecclesias est fides, aut observatio: id tenere, aut servare debemus, quod pluribus Ecclefiis , atque majoris auctoritatis tenetur , deservatur.
162쪽
LIBER XV. CAPUT IV. Is Hanc regulam quoad libros Canonicos s. Augustinus tradit suo tempore servandam, quo nondum, sicuti modo est, de singulorum Divina inspiratione definitum erat: Inis Canonicis scripturis inquit lib. a. De Doctrina ciri ianasi cap. 8. Ecclesiarum c atholicarum quam plurimum aucto is ritatem sequatur: Christianus 3 inter quas sane illae sunt, is quae Apostolicas Sedes , & epistolas accipere meruerunt. si Tenebit igitur hunc modum in scripturis Canonicis, ut is eas , quae ab omnibus accipiuntur Ecclesiis Catholicis,m praeponat eis, quas quaedam non accipiunt . In eis v is rO , quae non accipiuntur ab omnibus , praeponat eas , is quas plures gravioresque accipiunt, eis, quas paucioresis mitiorisque auctoritatis Ecclesiae tenent . Hoc idem ergo& in aliis, de quibus dubitatur, utrum divinitus travita snt, sequamur oportet. f. XII. Romana Ecclesia est certissima regula , qua cognoscitur, quod divinitus traditum habemus ; indeque si aliqua quaestio in aliis Ecclesiis hae de re oriatur, secundum fiadem Romanae Eeclesiae illa finienda est . ,
S. Irenaeus lib. 3. Contra Hareses cap. 3. num. I. agens de
Divinis Traditionibus contra haereticos, illud primi principii laco ponit, manasse ab Apostolis, quod in Eeclesiis Apostolis eis ab Episcopis sibi invicem succedentibus populi accepe.
runt . Tamen ut Ecclesias Apostolicas in unam conspirasse sententiam Irenaeus cognosceret, necessarium sibi esse noria duxit, sententiam singularum Ecclesiarum explorare . Valde longum id fuisset, multisque obnoxium difficultatibus . Ex peditiori ergo via sibi procedendum putavit, uniusque Romae. nae Ecelesiae Traditionem continua successione Episcoporum
in ea conservatam eonsulere satis habuit, ut omnes haereticoseonfunderet Sed quoniam valde longum est , inquieis num. a. in in hoc tali volumine omnium EecIesiarum en k, merare successiones ι maximae, & antiquissimae, & omnia
is bus cognitae , a gloriosissimis duobus Petro , & Paulo R is mae landatae, & constitutae Eeclesiae. eam, quam habent abes Apostolis Traditionem, di annuntiatam hominibus fidem, ν Per Disitirco by Corale
163쪽
vsa DE IV KE, ET LEGUM DIs CIPLINA is per successionem Episcoporuin pervenientem usque ad nosse indicantes , confundimus omnes eos , qui quoquo modo is vel per sibi placentiam, vel vanam gloriam , vel per coecit is tem, & malam sententiam, praeter quam oportet, colli se gunt. Ad hanc enim Ecclesiam propter potiorem principa- is litatem necesse est omnem convenire Ecclesiam, hoc ostis eos, qui sunt undique fideles, in qua semper ab his, quiis sunt undique , conservata est ea, quae est ab Apostolis, Trais ditio Plura autem ex his , quae Irenaeus habet, animadvertenda occurrunt: I. Romanam Ecclesiam Irenaei tempore
omnium maximam habitam fuisse, non quidem ob numerum Fidelium , de quo aliae cum ea Ecclesiae contendere sane potuissent, sed amplitudine auctoritatis r a. dici antiquissimam non ob sui originem : Hierosolymitanam enim , & Antioch nam ApostoIi antea constituerant ; sed quia esset omnium princeps: 3. omnes ad cam qui sunt undique Fideles convenire debere , non ita quidem, ut ad illam sese conserant i nihil namque absurdius dici potest ; sed quia cum ea , uti prima omnium, cunctos Fideles in una fide simul uniri oportet: . id positum non esse in libera electione Fidelium, sed necessitato quadam ad id faciendum adigi. Hujus supremae auctoritatis, quae est in Romana Ecclesia super alias S. Irenaeus exemplum affert lib. 3. Contra Haereses cap. 3. num. 3. dicens : Sub igi- ό, tur Clemente , dissensione non modica inter eps, qui Co-- rinthi essent fratres, facta, scripsit quae est Romae Ecclesia potentissimas litteras Corinthiis, ad pacem eos congregans, fi & reparans fidem eorum , & annuntians , quam in recentih ab Apostolis acceperat, Traditionem . Romana ergo E cicsiaca est, ex qua certissima regula sumi debet ad cogno. scendum , quod est divinitus revelatum , ita ut dubitari notia possit, quod ipsa uti fidei dogma tenet, atque servat, a Deo raditum fuisse . Hanc veritatem , quod sane mirandum est,
etiam Grotius in Rivetiani Apologetici Discussione fatetur , in qua ita habet: Consensus autem istius Traditionis qui in
is veterum scriptis, maximeque in conciliis universalibus ap-
ω, paret, custodefi quidem sunt Episcopi omnes , sed auctorim talis
164쪽
,s tatis ad veritatem unitatemque retinendam praecipue Epi- scopus Romanus, quem Ecclesiae aliae ad vitanda ex rebus
A dubiis schismata consulere, ex quo Apostoli in terra viveruis desierunt , sunt solitae. Et hinc est , quod Ecclesia Roma si na ab antiquis dicitur aliarum Ecclesiarum magistra. Hancis viam iniit Hieronymus in quaestione de Hypostasibus : hane se Afri Episcopi in quaestione de gratia: hanc alii viri ingenio, se eruditione , pietate praestantes . Corrumpi quidem moresse Romae, & alibi passus est Deus et at doctrina illis ipsis malisse moribus contraria , Deo ita res dirigente , corrupta ιn non est .
DE EXISTENTIA , ET AUCTORITATE SACRARUM TRADITIONUM .
g. I. I, E Apostolicis Traditionibus est nullo modo dubitam dum, si eas spectemus, quatenus sunt quodam factum, quod revera contigisse a Majoribus nostris accepimus. Facti rationem in se continet , quod Apostoli suis suc-eessoribus nonnulla , quae ad fidem spectant , voce tantunia tradiderint, eaque voluerint, ut Ecclesiis communicarentur. Secundum hanc ergo acceptionem de Apostolicarum existentia traditionum nunc agimus . Quoties sermo est de aliquo facto, quod nostris sensibus subesse non potest, quia anteactis illud temporibus contigerit , evidentia morali tantum contenti esse debemus . Haec autem evidentia moralis in eo posita est, ut quamvis rem aliquam fieri debuisse non ostendat ramhn revera factam esse, nullum dubitandi locum relinquat. Ea enim innitirur tali testimonio hominum , quorum fides nemini aequo iure vel levissime suspccta esse potest , tanta quo in se certitudinem habet , ut quae morali evidentia constant , aeque manifeste vera sint , ac illa , quae sui physicantia demonstrationem habent: atque aliunde si evidentiae morali omnis assensus non praebcatur, totius ordinis rerum manis Tom. II. V . sta
165쪽
Is DE IURE, ET LEGUM DISCIPLINAsta perturbatio consequutura sit 1 . Esse ergo aliquid divinitus revelatum , quod in Sacris Libris scriptum non sit , sed
sola ad nos traditione pervenerit, ita certum esse modo con tendimus , ut omnem in se moralem certitudinem habeat.
Apostolicae Traditioni acceptum referri debet illud dogma fidei, quod licet non contentum in Sacris Litteris, Patres ab initio secundum successionem suorum temporum conco di ilime tenuerunt , atque uti dogma fidei habuere r ad Diu, nam quoque Traditionem pertinet, quod Sancti Ecclesiae P tres unanimi consensione in expositione Divinarum Scriptura. rum docuerunt a . Profecto si tantorum virorum in unum . semper omni aetate, & quidem de re gravissima, atque omnium
maxima, consentientium auctoritas cum maxima veneration
non suscipiatur, non video sane, quaenam tandem alia suscipi possit. De illorum namque fide agitur, quos in hunc usque diem tot seculorum consensus probavit , quos praeter admirabilem peritiam rerum Divinarum vitae quoque mira pietas commendat quos Christus post Prophetas, Apostolos, & Evam gelistas. dedit Ecclesiae suae Pastores, atque Doctores. μ Adm consummationein Sanctorum , in opus ministerii, in aedifi-- cationem Corporis Christi ut jam non simus parvuliis fluctuantes , & circumferamur omni vento doctrinae in ne-- quitia hominum , in astutia ad circumventionem erroris μ , sicuti inquit Apostolus Ephesiori cap. q. v. I a. & seqq. Hinc Deus Ieremiae cap. q. v. I s. suae Ecclesiae haec promisit: D se bo vobis Pastores juxta cor meum , & pascent vos scientia , ἡ & doctrina . Sanctos autem Ecclesiae Patres, dum unanimi consensione , quamvis loco , atque tempore inter se quam maxime differentes, dogmata fidei tradunt, osse hos Pastores, nemo, vel invitus, non assentiri debet, si ad eorum consensio
nem animadvertat. Nec enim idem intelligere omnes mente
,, possent , nisi uno eodemque Christi spiritu in ea unitam
i Vide multa, quae in pluribus Lemmatibus de hae morali cer studine disseruimus in nostra Theologia Roblata initio lib. a.
166쪽
LIBER M. CAPUT V. t 33έ, eontinerentur μ, quemadmodum Melchior Canus lib. 7. De Locis Neologicis cap. 3. ratiocinatur, qui etiam non minus acute ita prosequitur ι Sanctos quippe antiquos sapientes is fuisse , nemo negat; Ecclesiae fuisse magistros certo con
si stat r a Deo fuisse Ecclesiae datos , Christi erga Ecclesiam
se providentia manifestat e datos esic , ut Apostolorum , Pro-- phetarum, Evangelistarumque oracula exponerent , Pau-- lus innuit: ab uno Pastore tam multos , atque adeo dive , se loco tempore fuisse procuratos, sententiae unitas & con es cordia monstrata ut nihil aliud, quam magistrorum conciosi lium liceat intueri , quod ab uno veritatis spiritu fuerit se congregatum I . Ea igitur consensio Sanctorum Patrum, de qua nunc loquimur, in illius solummodo mentem eviden etiam ingcnerare non potest , qui nihil eorum , quae ab aliis accepimus, certum esse posse effutierit, atque ita omnem m talem evidentiam de medio sustulerit. Ea quoque dogmata a Traditione manant, quae licet in Sacris Litteris non contineantur, tamen unanimis Ecclesiae Catholicae consensio credenda proponit et . Hujusmodi autem testimonio nullum gravius, atque certius ab hominibus
expectari potest. Fidem enim in se illud continet, quod firmatur testimonio totius Ecclesiae Praesulum, doctorum , sanctis,
simorumque virorum, ac prope infinitorum hominum omnium temporum, & nationum , quorum alii exilio, quidam exspoliatione bonorum, nonnulli tolerantia cruciatuum , at que etiam effusione sanguinis confirmarunt , quod ab E curia uti divinitus traditum receperunt . Tansa ergo cem
titudo in hoc testimonii genere inest , quae ne expeti quμdem posse videtur. Dubitari itaque . non potest de Apostoalicis Traditionibus, si eas spectemus, quatenus sunt factum quoddam , quod roera contigisse a Majoribus . nostris acce
. g. II. Secundum eamdem acceptionem de illarum qu
que auctoritate Constat. 2 .... a
. o Vide Augustini locum relatum a nobis superiori cap. F.ε. a Cap. super. s. 7. .. -
167쪽
I 16 DE IURκ, ET LEGUΜ DIs CIPLINA Quod tam Patres concordissime secundum successionem
suorum temporum, quam Ecclesia Catholica unanimi semper consensione pro fidei dogmate habuerunt, omnem iust moralem evidentiam habet, quae de aliquo facto desid rari potest , immo etiam ea majorem , quae expeti posse videtur I t at vero quod ab utroque principio ita recepimus, uti divinitus inspiratum nobis traditum habemus, estque iblud omne Divinae inspirationi deputandum , quamvis in Sa cris Litteris non contineatur a r igitur etiam secundum Cam acceptionem, qua Traditiones nunc sumimus, est de illarum auctoritate omnino perspectum . . S. IIL De existentia , atque auctoritate Divinarum Traditionum semper magis constat , si ad consensum illum attendamus , quo tum Patres omnium temporum, tum uni
versa Ecclesia quaedam fidei dogmata constantissime tenu runt, quae in Sacris Litteris vel obscure , vel nullo modo habentur. Hoc argumenti genere contra haereticos sui temporis Tertullianus saepe pugnavit, atque urgere illud nunquam destitit, Divinum esse necessario debere, quod in universa Ecclesia semper una eademque ratione traditum servatum que fuit: contra vero fieri non posse, ut a Deo originem habeant, quae inter se diversa, atque contraria sunt, plu ribusque mutationibus obnoxia fuerunt. μ Nullus inqui is bat Tertullianus inter multos eventus unus est exitus sis Variasse debuerat error doctrinae Ecclesiarum . Ceterum is quod apud multos unum invenitur , non est erratum sis sed traditum V . Doctrinam autem Ecclesiae suam a Traditione Apostolorum originem habuisse , ita colligebat rin Communicamus cum Ecclesiis Apostolicis, quod nulli do. ω ctrina diversa. Hoc est testimonium veritatis 3 μ. Quemadmodum vero ex continua consensione Ecclesiarum i
unam doctrinam, illius Divinam originem colligit; ita etiam ex diversitate doctrinae de ejus errore pronunciat : Sed
168쪽
LIBER XV. CAPUT V. Is si et si confixerint hoc est haeretici , ab Ecelesis Apostolicisis se originem ducere dicentes, inquit in lib. Praescript.cap. 3 a. si nihil promovebunt: ipsa enim doctrina eorum cum Apo- is stolica comparata ex diversitate, & contrarietate sua pro- ,, nunciabit, neque Apostoli alicujm auctoris esse , nequo
se Apostolici: quia sicut Apostoli non diversa inter se do-ἡ cuissent; ita & Apostolici non contraria Apostolis edidi D,, seni ; nisi illi, qui ab Apostolis desciverunt , & aliteris praedicaverunt . Ad hanc itaque formam provocabuntur si ab illis Ecclesiis , quae licet nullum ex Apostolis, vel ex se Apostolicis auctorem suum proferant, ut multo posterio se res , quae denique quotidie instituuntur ; tamen in ea se dem fide conspirantes non minus Apostolicae deputantur si pro consanguinitate doctrinae μ. Et re quidem vera duo ex consensione tum Sanctorum Patrum, tum Ecclesiarum in aliquibus fidei dogmatibus, quae nullo modo, vel obst re tantum in Sacris Litteris continentur, necessario consequuntur: I. tum Patres, tum Ecclesias firmiter constante que tenuisse, illa esse divinitus revelata; alioquin inter cetera non deputassent, quae in Sacris Litteris continentur,camdcmque tam istorum, quam illorum fidem non habuissent: a. ea Divina promissione, qua Christus cum successoribus Apostolorum , & sua Ecclesia semper se futurum . praedixit i , factum fuisse , ut fides hujusnodi dogmatum non solum nunquam periret, sed ne levissimc quidem mu.
taretur , atque variaretur . Ejus enim tantum virtute contingere poterat, ut unanimis in ea consensio tum Patrum, tum Ecclesiarum omni loco, & tempore, semper una, a
que immutabilis consisteret, qui sua suprema virtute omnia attingit. Quum ergo de pluribus fidei dogmatibus sit nobis ex unanimi consensione tum Patrum, tum Ecclesiarum compertum, atque in iis consistant eae Divinae Traditiones, de quibus loquimur; consequens inde est, de existentia, a que auctoritate Divinarum Traditionum semper magis mugisque constare , si ad consensum illum attendamus , quotum
169쪽
118 DE IURE, ET LEGUΜ DISCIPLINA tum Patres omnium temporum, tum omnes Ecclesiae qumdam fidei dogmata constantissime tenuerunt, quae in Sacris Litteris veI obscure tantum, vcl nullo modo continentur. f. IV. Voce tantum Ecclesiae tradita fuisse aliqua divinitus inspirata , quae ad fidem ipsius Ecclesiae atque specta.
rent , ac cetera omnia , quae in Sacris Litteris legimus , concors omnium Patrum sententia fuit , exque ea proptorea tum de existentia, tum de auctoritate Divinarum Tr ditionum nemini non esse compertum debet.
Ne ergo loca S. Ignatii , atque Polycarpi nunc repe tam us i , initium a S. Irenaeo sumimus . Ipse ergo lib. 3. Contra Haereses cap. 3. esse in Ecclesia Traditiones Apostolicas, quibus regatur fides illius, pluribus ostendit: ea nosse inmatim attingemus. Afirmat itaque primo Traditionem ossorum in toto mundo manifestatam in omni Ecclesia perspici posse, quia Apostoli recondita seria , quae seorsim, O
latenter a reliquis perfectis docebant, iis vel maxime traderent, quibus etiam istos Ecclesias committebant. a. Eam, quae es ab
Utilis , Graditionem per successiones Episcoporum usque ad sua
tempora pervenisse docet. 3. Tradit S. Clementem, qui assi huc insonantem praedicationem Aposolorum, O saditionem amre oculos habebat, occasione non modicae dissensionis, quae inter Corinthios orta erat, scripsisse ad eos litteras potenti mas , quibus eorum fidei consuluit , eisdemque annuntiasse quam in recenti ab Apostolis acceperat Gaditisnem, v . Facta mentione duodecim Pontificum Romanorum, qui sibi successerunt, dicit, quod hac ordinatione, O successione is ea, qua es ab Apostolis, in Ecclesia Graditio , ct veritatis propontiatio pervenit urique ad nos. s. Ad Polycarpum descen dens, quem ab Apostolis edoctum tradit, eorumque consumtudine usum, qui Christum viderunt, semper docuisse, adique Ecclesiae illa tradidisse monet, quae ab Apostolis didia cerat . Tandem statuit etiam Ephesinam Ecclesiam a Paulo fundatam, esse verum testem Apostolorum Traditionis. Loqui vero S. Irenaeum non de scriptis Traditionibus, sed de no striaci Vide loca eorum super. cap. . I. Disiligod by Corale
170쪽
LIBER XV. C A PUT V. 1ys scriptis, tam manisestum est , quam quod maxime. Nam Traditiones, de quibus loquitur , in quibusdam reconditis mysteriis reponit, quae Apostoli seorsim a reliquis suos su cessores docebant, successioneque Episcoporum factum asse.
verat , ut Traditiones Apostolorum ad nos pervenirent . Deinde post ea , quae commemoravimus, atque nonnulla
alia ita habet: μ Quid autem si ne Apostoli quidem scri-ἡ pturas reliquissent nobis, nonne oportebat sequi ordinem si Traditionis, quam tradiderunt iis, quibus committebant si Ecclesias ' Ultimo tandem illud prae omnium oculis ponit , multas barbaras gentes Traditioni inhaerentes absque
Scripturis consequi salutem. Haec autem omnia ad non scriptas Traditiones referenda esse , nemo non videt. Hinc vero est, ut tib 3. cap. a. num. a. haereticos inde quoque aris
guat , quod tam Sacram Scripturam, quam Traditionem non admitterent Evenit itaque, . inquit neque scripturae jam se neque Traditioni consentire eos μ . Similiter Traditi nem a Scripturis distinguit in codem lib. cap. s. num. I.
se Traditione igitur, quae est ab Apostolis , sic se habente
se in Ecclesia, & permanente apud nos, revertamur ad eam, se quae est ex Scripturis, ostensionem, eorum, qui Evangea si liuin conscripserunt, Apostolorum μ. S. Clemens Alexaniadrinus Stromatum lib.7. num. II. unam fuisse afirmat sicuti doctrinam, ita etiam Traditionem Apostolorum, & num. I 8.
sanctas Traditioncs iis occultare se velle dicit , qui sacris mysteriis initiati non sunt. Origenes in Praefat. libror. De Primiplis num. a. Servetur vero inquit Ecclesiastica pra si dicatio per successionis ordinem ab Apostolis tradita , &is usque ad praesens in Ecclesiis permanens: illa sola cre se denda est veritas, quae in nullo ab Ecclesiastica, & Ap, si stoliea discordat Traditione μ. S. Cyprianus ut nihil ex Tertulliano depromam: satis enim multa supra deprompsi
mus 3 epist.63. tum Evangelica veritatis , tum Dominica et raditionis rationem habendam asseverat, & ex hac aquam cum vino miscendam esse colligit. S. Hilarius Ex opere insorico Fragmento 7. num 3. afirmat recedendum non esse a recepto