장음표시 사용
61쪽
IO DE IURE, TT LEGUΜ DIs CIPχINA , Similiter licet sit homini divinitus provisa virtus generaues tiva, & ea, quae ad actum cjus ordinantur; non tamen ,, Oportet, quod quilibet actui generationis intendat . Non esi autem idem judicium de iis, quae ad speciei,
di de aliis , quae ad individui conservationem requiruntur singuli istis, non vero illis dare operam debent . Patet ς, enim inquit S. Thonara loco citato multa esse necess se ria multitudini hominum , ut sunt cibus , potus , induta mentum, domus, & alia huiusmodi, quae impossibile est, fi quod per unum procurentur: & ideo diversorum opor A tet esse diversa officia ; sicut etiam in corpore diversa se membra ad diversos actus ordinantur . Quia igitur g se neratio non est de necessitate individui, sed de necessies tate totius speciei, non est necessarium , quod Omnes ho-Α mines actibus generationis vacent ; sed quidam ab hises actibus abstinentes , aliis officiis mancipentur , puta mili . m tiae , vel contemplationi M. Dum vero Adversarii illud nobis opponunt, continen tia fieri, ut desint, qui reipublicae inserviant, ab eis quaero , utrum consentiant in humana societate esse quosdam, immo sane multos, qui militiae dent operam, qui bella gerant, pro patria pugnent, & vitam quoque ponant e nullus co rum in hoc repugnare auserit. At militia propagationi h mani generis maximo impedimento est : bella vero non solum humanam propagationem minuunt, sed etiam maxima multitudine hominum rempublicam spoliant. Non omne igitur , quod impedit propagationem humani generis, de medio tollendum est; immo nonnulli aliquando in bello, alii seque reipublicae periculis id facere debent, quod propagationem non solum non promovet, sed destruit. Continentia autem quamvis propagationem non promoveat , ipsain tamen propagationem factam non destruit , atque aliunde sua bona continet, quae etiam in communem utilitate Aecdunt . Nam ad publica eos munia, praesertim vero ecclesiastica , esse accomodatiores , qui continentiam servant,
62쪽
L IR E R XIV. C A P U T IV. 1 rsublatam voluere i r si igitur publicae utilitati expedit, uesnt qui magis accomodate prae aliis publica munera , &praesertim ecclesiastica , sustineant; erit quoque eidem publicae utilitati quam maxime consentaneum , ut sint , qui continentiam voveant. Deinde ad publicam felicitatem nonne conducit, ut studia litterarum in pretio sint, atque ciniantur 8 Hoc vero , quemadmodum experientia novimus, illorum potissimum opera contingit; qui continentiae student.
Postremo hi sane sunt , qui prae aliis nullo plerumque divitiarum inordinato appetitu tenentur, facilius inservire e teris possunt, & ad multa reipublicae valde utilia sunt paratiores : quae sane omnia & ad communem utilitatem quam maxime conducunt, & conjugati propter curam, quam de
re familiari, de uxore, de filiis habere debent, haud aeque facile praestare possitnt. Verum enim vero an ne quisquam, dum tamen neque communi societati , neque suis su trahat quod debet , Divino cultui singularem dare op ram non poterit, taleque vitae genus seligere, in quo sit ad illa magis expeditus, quae ad Deum spectant ' At qui
continentiam vovet, nihil eorum, quae debet, communi sincietati denegat, aliundeque multa ab co bona in communem societatem proficiscuntur , scuti vidimus 3 nihil qu que ab illo sibi subtractum esse sui condolere possvot: quae
ergo tandem insipientia est, non velle , ut aliqui , quae Dei sunt, diligentius curent, & ut ad alterius vitae beatitudi nem securius tendere possint, eam vitam eli Sant, quae carnis illecebris non subdatur, atque vinciatur gQui continentiam servant,ad instar quidem illarum arbo. rum se habent, quae nullos fructus producunt, si ad propag , tionem humani generis attendatur : at hujusinodi fructus pro ducendi nullam obligationem habent, quemadmodum oste dimus. Ceterum pro se vitae aeternae fructus producunt, pro aliis quoque facilius ex suae vitae ratione, quam conis jugati , fructus longe praecellentiores , atque praestantiores producunt, quam sint illi, qui ex generatione nascunturi
63쪽
sa DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINA quod sane necesse non est , ut nunc iterum commemora
Tandem non est, cur Adversarii nostri timeant, ne omnes continentiam amplectantur , atque ita humanum genus deleatur. Non omnes capiunt verbum istud, in-M quit Christus mil. cap. I9. U II. sed quibus datum est . S. Augustinus De Bono Conjug. num. Io. Sed novi ait is quid murmurent: quid si , inquiunt, omnes homines veri lint ab omni concubitu contineret unde sublistet huma- is num genus 8 Utinam omnes hoc vellent, dumtaxat i se charitate Dei de corde puro , & conscientia bona , & fi- fi de non ficta : multo citius Dei ciuitas impleretur , & ac- is celeraretur terminus secuti . Unde si Deus inspiraret omnibus , ut continentiam voverent; argumento id esse de beret, ejus mundi, quem ipse condidit, atque tanto tempore conservavit, velle finem . Anne quispiam inde queri posset 8 Nihil ergo nisi futile contra continentiae votum ad versarii nostri opponunt.
- - - DE CONSILIO OBEDIENTIAE.
. I. Bedientia est quaedam virtus singularis. Actiones nostrae, quatenus singularem rationem Iaudis in se continent, a singulari virtute oportet, ut proficiscam tur. Obedientia autem in quadam voluntatis nostrae acti ne consistit, qua superiori subjicimur. Est autem valde la dabile , ut inferiores suis superioribus exhibeant, quae eis dem debent: inter quae sane illud praecipuum est, ut praeceptis' eorum obediant. Id autem obedientia perficitur: est igitur obedientia virtus singularis . Animadvertendum tamen est , nihil impedire , quin annum idemque objectum duae diversae virtutes sub diversa ratione respiciant, atque ita in ejus objecti prosequutione duplex si diversa ratio laudis . Nam sicuti inquit S. Th mas a. a. qu. Ioq. art. a. ad I. Miles defendendo castrum
64쪽
L 1 AER XIV. CAPΠT V. F3,; Regis & implet opus fortitudinis , non refugiens mortisse periculum propter bonum, & opus justitiae debitum se
se vitium Domino suo reddens M. Quapropter obedientia aliarum quoque virtutum actus respicit; at non sub ea r tione A qua ab aliis virtutibus respiciuntur, sed sub diversa, hoc est . quatenus ii praecipiuntur, ita ut obedientia prae ceptum Superioris ex sui natura proxime attendat. Hac erago acceptione est obedientia virtus singularis, singulare que laudem etiam in actibus aliarum virtutum inducit. Quia
vero, uti inquit S. Thomas , Quaedam quandoque subis praecepto cadunt, quae ad nullam aliam virtutem praeis ter obedientiam pertinent, ut patet in his, quae nona
se sunt mala, nisi quia prohibita μ ; ideo obedientia fit, ut
haec quoque laudabilia evadant. Si autem obedientia latio. ri sensu accipiatur, hoc est pro exequutione eorum, quae sub praecepto cadunt; hac ratione obedientia erit virtus universalis sicut inobedientia universale vitium, si pro corum. dem omissione sumatur. μ Sic ergo si obedientia prosequiis tur S. Thomas in citato loco proprie accipiatur, secunia si dum quod respicit per intentionem formalem rationem se praecepti, erit specialis virtus, & inobedientia peccatum se speciale r secundum hoc enim ad obedientiam requiritur , se quod impleat aliquis actum justitiae, vel alterius virtutit, se intendens implere praeceptum; & ad inobedientiam reia se quiritur, quod actualiter contemnat praeceptum . Si verois obedientia large accipiatur pro cxequutione cuiuscum-
is que , quod potest cadere sub praecepto, & inobedientia
se pro omissione ejusdem ex quacumque intentione; sic ob se dientia erit generalis virtus, & inobedientia generale pe
g. II. Quamvis obedientia sit virtus singularis , aliquia
tamen acceptione continetur sub aliis virtutibus. Obedientia ex ea observantia, atque reverentia pr
sciscitur, qua superiori obsequium exhibendum esse doceo mur . Hac vero acceptione obedientia sub diversis virtutibus continetur, licet in se spectata, quatenus praecepti rationem Diuitiaco by Cooste
65쪽
y DE IURE, ET LEGUΜ DISCIPLINA rationem attendit, sit virtus singularis. In quantum ergo is obedientia inquit S. Thomas cit. quaest. art. 3. ad I. se procedit ex reverentia praelatorum, continetur quodam- is modo sub observantia; in quantum vero procedit ex reis verentia Parentum, sub pietate; in quantum vero pro- is cedit ex reverentia Dei , sub religione , & pertinet adis devotionem , quae est principalis actus religionis μ . g. III. Obedientia ceteras morales virtutes praecellit. Id evincit S. Thomas in citato art. hac brevi, atque omnino perspicua ratiocinatione . Inter virtutes autem se morales tanto aliqua potior est, quanto aliquis majus aliis quid contemnit, ut Deo inhaereat. Sunt autem tria ge-ἡ nera bonorum humanorum, quae homo potest contemn is re propter Deum et quorum infimum sunt exteriora bona; ἡ medium autem sunt bona corporis; supremum autem sunt se bona animae: intcr quae quodammodo praecipua est vo-- luntas, in quantum scilicet per voluntatem homo omni si bus aliis bonis utitur. Et ideo per se loquendo laud si bilior cst obedientiae virtus , quae propter Deum conis temnit propriam voluntatem, quam aliae virtutes mor, se les, quae propter Deum aliqua alia bona contemnunt . S. Gregorius Magnus Moralium lib. 33. num. a 8. in Obedientiae commendationem supra alias virtutes ita habet: Sola is namque virtus est obedientia , quae virtutes ceteras mentiis inserit, insertasque custodit. Unde & primus homo , prae- ceptum quod servaret , accepit , cui se si vellet obediensis subdere, ad aeternam beatitudinem sine labore perveniret. - Hinc Samuel ait i : Melior es obedientia , quam victimae , - auscultare magis, quam erre adipem arietum e quoniam is quasipeccatum ariolandi est repugnare, ct quasi seius idolol ,, tria nolle acquiescere . Obedientia quippe victimis jure praeis ponitur et quia per victimas aliena caro , per obedientiam is vero voluntas propria mactatur. Tanto igitur quisque Deum is citius placat , quanto ante ejus oculos repressa arbitrii sui is superbia , gladio praecepti se immolat . Quo contra ari
66쪽
LIBER XIV. CAPUT V. yses landi peccatum inobedientia dicitur , ut quanta sit virtus
es obedientia moliretur M.' S. IV. Ea quoque, quae nobis placent, si praecipiuntur, ipsa obedientia facit , ut sint secundum virtutem ; sicut laus , quae est in sustinendis asperis , atque dissicilibus, vel minuitur, vel omnino tollitur , si quum illa nobis praecipiuntur, ex obedientiae virtute non perferantur.
Fieri potest tam ut ea praecipiantur , quae nobis placent, atque prospera dicuntur, quam alia , quae voluntati nostrae, ut nunc est, repugnant, qualia sunt aspera, atque dissicilia. Prospera ut velimus , praeceptum alterius non requiritur : ad illa enim voluntas nostra ex se ipsa tendit . Tamen haec dum praecipiuntur , si nostra voluntas non tam propter suam inclinationem, quam propter obedientiam illa prosequatur, tunc sane obedientiae virtus voluntatem nostram regit; ac propterea quum sit virtus singularis I , virtuti conformem hunc , vel illum actum facit, quamvis tendant ad ea , quae voluntati placent. Aspera, atque dissicilia voluntati repugnanti at si his quispiam, semel ac illa sibi praecepta fuerint, vel aegro animo, vel omnino invitus,&repugnans sese submittat,atque ob aliam omnino rationem, quam ut obediat ; tunc sane virtus hujusmodi operum aut minuitur , aut omnino tollitur . Si aegro animo fiat i minuitur , quia obedientiae virtute illud opus diis minute regitur: si vero fiat animo repugnante, & invito; pro sus tollitur, quum obedientia nullum in eo locum habeat, ac propterea operi ratio virtutis communicari non possit. s* Sedes, quia nonnunquam inquit S. Gregorius Magnus Moralium is lib. 3 s. num. 3 o. nobis hujus mundi prospera , nonnun is quam vero jubentur adversa; sciendum summopere est,
si quod obedientia si de suo aliquid habeat, nulla est; aliquan-- do autem si de suo aliquid non habeat, minima. Nam quum is hujus mundi successas praecipitur, quum locua superior imfi peratur, is, qui ad percipienda haec obedit, obedientiae G fi bi virtutem evacuat, si ad haec etiam ex proprio desideriori anhelat . Neque enim se sub obedientia dirigit, qui ad as
67쪽
s6 DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINA., cipienda hujus vitae prospera, libidini propriae ambitionis is servit. Rursus quum mundi despectus praecipitur , quum se probra adipisci , & contumeliae jubentur , nisi ex se ipso is animus haec appetat , obedientiae sibi meritum minuit ; quia se ad ea , quae in hac vita despecta sunt, invitus nolensqueo se descendit . Ad detrimentum quippe obedientia ducitur, is quum mentem ad suscipienda probra hujus seculi nequa-
is quam ex parte aliqui etiam sua vota comitantur. Debet erari go obedientia & in adversis ex suo aliquid habere , & rumis sus in prosperis ex suo aliquid omnimode non haberer qua is tenus & in adversis tanto sit gloriosior , quanto Divino oris dini etiam ex desiderio jungitur : & in prosperis tanto sit vom rior, quanto a praesenti ipsa, quam divinitus percipit, glo-
ω ria, funditus ex mente separatur .
S. V. Alia est obedientia , quae sub praecepto cadit, si vero, quae sub consilio.
Id ergo advertatur oportet, quamdam abnegationem propriae voluntatis , quae sane obediendo perficitur , ad salutem aeternam consequendam necessario requiri, omnibusquo communem esse debere; & quamdam esse consilii , quatenus
ei quisque pro suo arbitrio sese subjicere potest, neque ad consequutionem aeternae salutis necesse est , ut subjiciatur . Illa respicit observationem Divinorum mandatorum , ista perfectiora opera virtutis. Quandoquidem salutem aeternam adipisci nemo potest, nisi ita Deum diligat, ut in iis, quae Divinis praeceptis repugnant, suae voluntati omnino resistat, atque ad versetur. Ex persectione autem dilectionis provenit, ut homo propter Deum quoad ea quoque suae voluntati contradicat, in quibus ullo sine crimine sibi complacere posset, proindeque non suscit, ut solum servet Divina mandata, sed ulterius requiritur , ut virtutis opera perfectiora prosequatur , & ut i tam suain vitam ea ratione instituat , qua ad illa prosequenda
sit magis expeditus, atque paratus. De priori abnegatione necessaria omnibus loquitur Christus Matib. cap. I 6.U.a .& seq., ac Luca.cap. 9. V. 23. & seq.; de alicra vero, quae consilii est,
Matth. cap. 19. U. 2I., Marci cap. IO. V. a I., & Luca cap. I 8.
68쪽
LIBER XIV. CAPUT V. yrv. 22., sicuti mox ostensuri sumus. Obedientia ergo, qua sub praecepto cadit , ab ea , quae consilii est , distinguitur . se Hujus autem salubris abnegationis inquit Sanctus Thomas, is opusculo II. cap. I o. & caritativi Odii observantia partim se quidem necessaria est ad salutem , & omnibus , qui satiis vantur, communis 3 partim autem ad perfectionis pertia se net complementum . . . Est autem necessarium ad salu-- tem , ut homo sic Deum diligat , ut in eo finem suae si intentionis ponat, nihilque admittat , quod contrarium se Divinae dilectioni eiustimati & ideo consequenter & odium, ἡ & abnegatio sui ipsius est de necessitate salutis. Undo,, Gregorius dicit in Homilia I Cunc ergo nosmetipsos re
si linquimus , tunc nosmetipsos abnegamus, quum visamus , quod is per vetu atem fuimus ct ad hoc nitim- , quod per novia is talem vocamur . Et sicut in Homilia alia dieit et i Tune se enim bene nostram animam odimus, quum us carnalibus deo se fideriis non acquiescimus, quum ejus appetitus frangimus, cysi ejus voluptatibus reluctamur. Ad persectionem vero peribis net, ut homo propter intensionem amoris Dei etiam ea
is abjiciat, quibus licite uti posset, ut per hoc liberius Deciis vacet. Secundum hunc ergo modum consequens est, ut
si & odium & abnegatio sui ipsius ad persectionem pertia
g. VI. Datur in Evangelica Lege consilium obedientiae, seu abnegationis propriae voluntatis. 3Christus juveni illi, qui, ut habetur Matthaei cap. I9V. 2 o. & a I. ab eo quaesivit, quid sibi post observatiotiem Divinorum mandatorum faciendum superesset, ut perfectus esset, duo facienda illi praecepit : I. ut sua omnia vende Tet , eorumque pretium pauperibus erogaret: a. ut seque retur se. Paupertatem consuluit, dum auctor illi fuit, ut sua omnia venderet , & quod cx eis collegisset , in pa peres distribueret, quemadmodum jam ostendimus 3 i ob dientiam vero, dum superaddit, ut sequeretur se . Qua
69쪽
s8 DE IURE, ET LEGUM DISCIPLINAdoquidem, qui relicta ea institutione vitae, quam tenebat, sequi alterum sibi constituit, obedientiae illius sese subjiciat oportet, ejusque voluntati suam submittat. At Christus juveni auctor fuit ut, abjecta ea institutione vitae, quam antea tenebat, ipsuin sequeretur: obedientiam ergo illi consuluit, & abnegationem propriae voluntatis . Consuluit, inquam, nullo autem modo praecepit. Nam iuvenis pruno quidem dixit Christo, & vere dixit i , se omnia servasse, quae ad vitam aeternam obtinendam sunt necessiria; deinde vero ab eo quaesivit , quid sibi ulterius iaciendum superesset. Tunc autem Christus non dixit: se a mandata, sicut an tea secerat, quando juvenis ab eo quaesivit, quid si faciendum effet, ut vitam aeternam consequeretur ; sed haec alia superaddidit: Si vis perfectas esse . . . veni, O sequere me . Ouapropter & quod dixit, in optione eius reliquit, ut am- . plecteretur, di tale esse Ostendit, ut ad vitam aeternam non requireretur, sed ad persectionem assequendam conduceret. Eam ergo obedientiam, cui oportebat, ut juvenis illo sese
subiiceret , semel ac Christum sequeretur , ipse Christus
consuluit, nullo autem modo praecepit. Hinc vero est, ut
Christus singuIare praemium in regno coelorum promiserit iis , qui ipsuin sequuti fuerint. Nam discipuli videntes juvenem tristem abeuntem ob ea, quae sibi consulebantur, &Christum dicentem , valde dissicile esse, ut divites regnum
coelorum consequerentur, dixerunt ad Christum, immo no. mine omnium Petrus dixit a : Ecce nos reliquimus om-
se nia, & sequuti sumus ter quid ergo erit nobis Ad quae Christus: μ Amen dico vobis, quod vos, qui sequutis estis me, in regeneratione quum sederit Filius hominis is in sede majestatis suae, sedebitis & vos super sedes duo, si decim, judicantes duodecim tribus Israel . Operi ergo perfectionis, atque consilii aliquid praecellens in regoo cc lorum retribuenaum esse Christus promisit, quod alii accopturi non erant , qui illud non praestitissent , sed Divina mandata solummodo servassent.
70쪽
LIBER XIV. CAPUT V. sj- g. VII. Non una eademque ratione obedientiae consilium sequi contingit ab hominibus.
Rem unam unus , alteram alter vovere potest a noninnulli ad aliquid faciendum certo quodam constituto tempore voto sese obstringere possunt; alii autem quoadusque vixerint: quidam alterius se voluntati voto subjiciunt, quarumdam actionum habita ratione 3 aliqui vero tota spectatae institutione suae vitae. Semel ac enim aliquid voveatur, est illud adimplendi homini imposita necessitas , & quamvis antequam aliquid voveret, illud tam facere, quam non facere aeque posset a tamen post votum certae obedientiae subji- eitur, hoc est, ob virtute y religionis, suae voluntati in iis, quae vovit, si contra nil tur, resistere debet. Hujus a u. si tem voluntatis libertatem ait S. Thomas Θουὸulo I 7., cap. io. aliqui sibi propter Deum particulariter adimunt,
is dum quodcumque particulare votum emittunt de quocum , que faciendo, vel non faciendo. Per votum enim neces se ias quaedam imponitur voventi, ut de cetero non liceat.
ἡ quod prius licebat, sed quadam necessitate constringitur. ad reddendum , quod vovit. Unde in Psal.6s. U.r3. di- citur: Reddam tibi vota mea, quae distinxerunt labia mearis 2 Ecclesias. cap. s. v. 3. Si quid vovisi Deo, ne moreris redinis dere: displieet enim ei in elis , O sulta promis . Aliquiis vero libertati propriae voluntris totaliter abrenunciant,
se se propter Deum aliis subjicientes per obedientiae votum /Ut ergo homines obedientiae consilium sequantur, multipliaci ratione fieri potest. g. VIII. Hujusmodi consilium ii persecte sequuntur, qui suae voluntati omnino renunciant, & sub obedientia alterius
vovent suam vitam ducere . . .
obedientiae consilium tune quis prae aliis magis perstincte sequitur, quando suae voluntati prorsus renunciat, auteriusque se imperio omni ex parte subjicit: at hoc ii potissimum faciunt, qui singularem quamdam vitae instituti nem vovent, quam sub alterius, aut aliorum obedientia servent: igi uir obedientiae consilium perfecte sequuntur, qui