장음표시 사용
391쪽
MALI MORALIS . . . 3s .& omnipotens, sicuti habet potentiam impediendi peccata , ita habet potentiam trahendi bonum ex peccatis , dc pro regulis sitae sapientiae altissimis utraque utitur . Quare I) non dubitanos inquit S. Augustinus, Deum es justum , etiam quando facit, Mod videtur hominibus injustum , se quod homo s faceret es
ΑRTICu Lus ULArgumenta pro sexta , o septima propositionis parte . a 3I. Exta pars , quod lumen rationis ostendat generales quasdam rationes hujus rectitudinis Divinae in permisi
sinne peccati prohatur sic. Lumen rationis ostendit Deum perseetissimum ideo permittere peccata , quia aliter derogaret suis perfectionibus , & seipsam , ut dicit Apostolus , negaret: Si minus generaliter , quia novit ex ipsis malis quibustis eruere aliqua bona: a) Neque enim , inquit S. Augustinus , Deus ullum non dico Angelorum, sed vel hominum crearet , quem malum futurum esse praescisset, ni si pariter nost, quibus eos bonorum usibus cummendaret : quod alibi saepe sa) inculcat: sed hae sunt rationes gener
ara. Septima pars, quod Lumen rationis non detegat determinatam vel determinatas in particulari rationes adaequatas, Per quas Deus rediimine permittit peccata, Probatur l. ex Scriptura. in ea legitur, i dis poterit scrutari vias eius P aut qais
potest ei dicere, speratus es iniquitaIem . Ecce Deus magnus vincent
scientiam nosram . S militer scriptum est s Iudicia tua obrisas maiata, ubi nomine iudiciorum Interpretes, & in his Paulus Segneri s6 dicunt venire etiam rationes permissonis cujuscunque peccati : romine auten i abyssi venit prosundissima vorago, quo Oculus non Penetrat : ergo juxta Scripturam sicuri oculi nostri non . vident, quae sunt in profundissima voragine , ita mens nostra non assequatur rationem Livinae hujus Permissionis . Praeterea inpostolas quaerentibus ut odam modo rationem a Deo , quare cujus et uti miseretur , ct quem vult indurat , re ondet , 8ὶ O homo Iu quis es, qui resspondeas Deo 2 Idem de peccato incredulitatis, quod Deus olim in Gentibus L nunc in Judaeis permittit, credit
392쪽
credit quidem esse suam rationem in sipientia & scientia Dei , sed profitetur hane esse sibi incomprehe a sibilem & investigabi- .lem , i) O altitudo diυitiarum saditentia di scientiae Dei l quam neomprehen sibilia sunt iudicia ejus ct investigabitis viae ejus i Sic ille: ergo multo magis incomprehensibilis & investigibilis a no- his est ratio perminionis huius & cujuscunque peccati. a 33. II. Probatur , qaia postquam in hanc rationem inquirendam meditatus fuit S Augustinus, illam esse supra suum cap tum professus est, ca) Altitudinem consilii Hur penetrare non possum, σ love 'ra vires mea; hoe e se confiteor , q tib is similia' habet alibi Depe: ergo erit etiam bra illum aliorum hominum , qaemadmotum plures reipsa fassi sint . In his ante Augustinum est Arnobius Afer, qui cum agens de malis morat Sus dixerit: Cur hae mala Deus Omnipotens n9n a Uret , sed
osse perpetitur , ct cum omnibus secutis pertinaci continuationet procedere subiicit, Si intelle Iar ad erit Dri regis ac principis, nec per impiar vagari suspicionum v luerimzs insanias , re*9nd amur ne-.cesse e si, nescire nos ista. Recentius eosdem sensus ex Primunt
tiam Heterodoxis, quos citat, quorum nullas accedit ad exponendas rationes aliqias huius permissionis, de Miribus iamiam aliquid dicam, nisi postquam omni studio conati sunt persuaderem usterium in hac re proponi notiis, de quo nunc nostra Fides exigitur, non vero intelligentia & pen tratio. Qid qaod temere etiam a nobis inquiri in hujusmodi rationes , videtur mihi manifeste significatum a Davide, quando prohibuit occidi Semei , qui sibi ex permissione Divina, quam scriptura itii vocat praeceptum, maledicebat, illis verbis . io) Di nitie eum ut maledicaι, mminus cnim praecepit ei, ut maledicer i David : ct quis est , qui audeat dicere, q*are sie fecerit Z Qiam 4brem nihil melius in hac reconcludere possimus, quam illa d Scaligeri
Nescire υrlle, que Uigister o timzy iis mcere non vult, erudita inscitia est . a 34, III. Probatur. quia quae solent proferri tamquam deter
393쪽
mmatae trusus permissionis rationes , inveniuntur quidem aut esse posse aliquae , sive ut ait Bellarminus si , α deinde Hugo . etiam Grotius cy) probabiles, sed certe non adaequatae rationes, ut instituendo illarum examen planum fit. aas. Prima ratio fit: Deus permittit peccata, ut lacum habeat illa creaturarum species, qualis est homo, quae sit praediata libertate etiam peccandi. Hanc sese exponunt Tertullianus
cs , Simplicius ), & Jo Tritemius , qui hanc primam facit
inter multas, quas persequitur in peculiari qu'stione, De Dr- mesone Divina. Eamdem v idetur ampleta etiam Suarre ubi dicit, velle permittere peccatum non es aliud, quam velis bominem habere liberum arbitrium , O formalem usum eius . Eamdem probant Grotius in alio suo opere 6J, Ρereri ' , Troivolitani 3 , & Μauditus, qui hanc ante alias proponit in sis Tractatu de Religione quem tacito nomine Gallice edidit θὶ . Certe dianitas intrinseca huj- ereaturae est praeclarissima , nee minor gloria, quae in Creatorem ex illius ommi redundat. Λe quod sertinet ad dignitatem intrinsecam nutus creaturae, quis non adprobet illa S. Augustini verba, Io Sicuti msilan
es vel aberrans equus quam lapis , propterea non aberrans , quia proprio motu θ snsu caret: ita es excellentior creatura , qua si Bera voluntute peccat, qIam qua propterea non peccat , qxia no habet liberam voluntatem. Nec te mousat, qu'd vituperentur anima peccatrices , ut dicas in corde tuo melius fuisset, si non essent ιIn sui enim comparatione vituperantur , dum cogitantur, qualo essent, I peccare noluisent. Et alibi sis Servos suos , dicit, meliores esse Deus iudicavit, s ei servirent liberiaiter , φιod nullo modo' fieri posset, si non voluntate , sed necessitate servirent.
236. . Per libertatem igitur datur locus creaturae, ciuae habeat.
dominium in suos actus , & capax sit tot illis animi inlectamentis, quae redundant ex inquisitione variarum erenitionum , ex inventionibus, ex institutionet vitae, ex colloquutione cum aliis,
ex conscientia recte saeto m, aliisque huiusmodi , quae omniastblata libertate tolluntur. Quanto vero splendidi is es lgeat gloqxia Creatoris ex conditis creaturis liberis intelligi potest, illis per rationem nostram ab hac rerum universitate paulisper sublatis r
394쪽
quo iam, Mundus est mera machina digito Dei anice m hilis: in eo amplius elucere nequeunt aut Sapientia aut Pote Ptia Divina, quibus evicit, ut tot creatae voluntates mi dominae, sed minus invicem consentientes , in bonum tamen Universi coiminent: nec Divina Bonitas, quae commercium quoddam amoris instituit inter se & creaturas, quae ipsi libere possist obsequi rneque Divina Magnificentia &Justitia, quae in praemiorum atque
Doenarum retributione exercentur, quas rationes reoicientes Deum
magis deciarat Bellarminus ci . Nihilominus rationem istam non pom dici adaequatam rationem permittendi peccata , quam Deus 1ὸ uirur, vidit S. Augustinus, qui illam subjunxit immediate actapertam conseisionem L q. as 3. de altitudine imperscrutabili Divini in hac re consilii. a 37. Ouod sic etiam suadetur . Certum est Deum Omnipotenῶtem & Sapientissimum posse impedire peccata saltem multa, salistem atrociora quin tollat Creaturis liberum arbitrium semel ipsis
datum : quin immo illos re ipsa , qui ad normam virtutis constan ter vixerunt, ideo celebramus, quia libeyatem a necessitate bene agendi cum ipsismet bono exercitio coniunxerunt: ergo dicere , ideo Deus permittit peccara . quia non vult tollere creaturis libe-Tum arbitrium , nequit assignari tamquam ratio adaequata , ut no
lavit jam Pictetus sa)., Quare minus emcax est illa are'mentatio Tertulliani contra Narcionem dicentis. 3 minas homo male libertate sa, frui at-gre 'ur in perieulum laberetur si Deus inseresist , rescidiore arbi-ιrii libertasem , quam rarione di bonitate termiserat. Denique puta in-Dreense. Nonne exelamaret Marcion , , Dominuin futilem instabilem in alem resemdentem , qua insimili Cur inter redit, si permisit 8 Eliarat ubi semetipsum erroris notet, in institumne ne an in rklcis ne . Narcio enim resinandere potest esse aliquod medium inter instituationem libertatis & restimonem , nimirum talem per omniPoten
tiam Dei distributionem Gratiae, & universim rerum dispositi
nem, unae bonum usum datae libertatis, vel fallem non tam malam , aut non tam frequenter malum secum importaret . .
a 38. Secunda ratio sit illa Pallavicini, qui eum jam in libris de Bono ex prosesso propugnaverit primam quam insessicientem ostendi , aliam deinde in Assertiorihus Theologicis amplexus f , est hujusmodi. Deus permittit peccata, quia hone
395쪽
stissime potest illa permittere: honestissime' autem potest illa peramittere, quia honestis arne vult esse creaturas rationales , quae peccabiles sint i quod probat ex eo, quod Deus honeste vult esse creaturas, quibus possit imponere praeceptum rigorosem , de cujus r tione est , ut non necessitet D luce, iisque felicitas fit praemium
virtutis , non vero naturalis conditio creationis. Sext haec ratio non satisfacit. Nam negabunt Adversarii assumpnim, neque quae Pro eo adducuntur Probationes opportunaessint ; Siquidem ex eo, quod Deus honestissime velit mereat vas rationales. quae peccabiles sint, & proinde capaces pro sito li-hito obediendi suis praeceptis , & merendi sibi selicitatem, non illi. co fit , Deum posse permittere peccata. Nonne reipse multi Ange, fi in Caelo , & virgo beatissma in terris fuerunt natura peccabiles adt capaces obedientiae & meriti . S tamen nullum in illis precatum perim sit 8 Igitur cum ipse Auctor neget bene arguere illos, qvidi unt necessestiit 6Rpo iis mala mimo , qwa oquin DdDretur ubertas, nescio quonam modo deinde ex peccabilitate creaturarum , & requisita ad obediendum de merendam Iibertate concla dat, ergo Deus honestissime permittere potest peccata. a 3' Tertia ratio sit illa aliorum . Deus permittit peccata, ne ostendativax perfiationes. Ostendit enim Sapientiam , dum, ab his etiam malis novit multa bona elicere. Itaque o ridete, inquit S. Augustinus , quama nobir prastat de inmanissimo scelera I Mareaditoris. Iudas tradiit ad pHsonem Pilium Ddi , per dissionum Filii Dei omnes gentes reis ta sunt adfatutin . Idem observat tale augmentum virtutis ex aliorum peccatis provenire relatoe ad bonos in hac vita, ut dicat, illos sa) opus basere malorum commiseris . H
hortatio fiat , ut nitantur H melius , quibus Iubuiis altitudo chari- totis quasi evulsa marcessit. Ostendit Benignitatem in Crenuras , quas peccantes diutissime etiam tolerat r.eamque facile intelligimus
vere esse Divinam , quoties advertamus.terrenos Domin Paren
res, Magistros expellere tandem a amulatu a similia a distiplinae illum vel in rem vel filium vel distipulum'. mos quasi immutabiles in sua per ersitate aliquamdiu cleprehenderint. At Divina Clamentia non Elum malos tolerat, sed ut secum in pristinam gratiam redeant, perpetuo urget. Hinc ut prosequitur iclam Augustinus, mii, nisi patienter eum mitrant. tolerentur , addorabilem mutationem non perveniunt. Ostendit Sanictitatem , & Iustitiam, dum praemio bonos, poena malos afficit , saltem im Instino MeyVa '; '. . SAu-
396쪽
S. Augustinus Q, Cur non erearet Deus, quos peccatum esse prae- Rivit, quandoquidrin in eis θ eis, o quid eorum culpa mareretur,
o luidsta gratia donaretur, posset ostendere, quibus limitia habet alibi ca).. a . verum hae .& similes rationes , quas persequitur Uas quea ca) . nequeunt dici adaequatae , .dc postquam quis istas attulent, necesse erit assurgat in alias altiores nobis nutic ignotas . sed certe Dest dignas. Quin immo ne videntur quidem numerari Omnino posse inter caussas finales talis permissionis, feci inter hona , quae Lapposita jam permissione peccati , Deus novit ex illo eruere. .Observavit iam vasqueΣ o Patres vulgari modo fuisse sequvιos ut
Scriptura quoque conquevit cum eventum bonum, qui occasiane 'eceati
futurus est, tamquam Iinem exprimit, ct de ipsi ut eausa mali D--itur , cum tamen revera bonum , quod Deus ex peccato elicIι , nouδει primaria sua voluntatis r idemque deinde conclusit Ualentinus de Herice, postquam ex profesta propugnavit s) non posse attribui Deo pro fine sermittendi peccata . quicquid sit antecedens ad inserendum , quod Deus intenderit peccatum tamquam medium ad iulum sinem . Brevius equidem sensum praedictum in similibus auctoritatibus, quae objiciuntur, sie colligor Ss. Patres resipectu Deccantium & peccatorum vocant Deum ordinatorem , 6 Deus, in quit Augustinus . sicut naturarum bonarum optimus Creator est , ita malarum voluntatum tu's in ordinator : Atqui ordinare praesepponit existentiam eorum , quae in ordinem disponuntur: ergo si Deus est ordinator peccantium ti peccatorum , jam antecedenter ad istam,
ordinationem intelligitur permisisse peccatum. Quod habendum est prae oculis ad colligendum genuinum sensum eorum quae ex S. Scriptura & Patribus asserri possunt tamquam denotantia In ali tis rationibus haberi causas finales ipsitis permissionis peccatorum. Unde impii quidem inferunt Deum non tam permissive quam i tentive velle peccata, & mala illis adnexa etiam aeterna: Λlii vero, ut resert S. Thomas dixerunt , quod licet Deus non velit mola ν-θ tamen mala esse vel fert, yia licet mala non synt bona, bonum tamen es, mala esse vel fieri: quod ideo duebant quia ea, qua in I Malaiunt , ordinantur ad aliquod bonum . quem quidem ordinem invr- rari credebant in hoc, quod dicitu mala esse vel feri: Sed hoc iii iungit S. Doctor non recto Litur . Quin immo contra illos, qui se dicant, pronunciavit iam Apostolus, quod 8 damnatio jusa es . a I . Hinc
397쪽
24. I. Hinc Elvuntur argumenta ilia Myles ab exemplis , quibus contra permissionem peccati caussam Manichaeorum agit. Dicit enim say: Pater nec recte ne ordinate permittit filios mos corruerae cum tibiariam fractione, ut ostendat toti Urbi dexteritatem suam in restituendo ad pristinam firmitatem & restitudinem . Similiter inordinate Rex permistit seditionem , & stetera subditorum in dies augeri , ut sibi acquirat in ejus extinctione famam sapientiae aut potentiae , & in eorum punitione illam justitiae: ergo neque potest dici recte & ordinate Deum permittere peecata ad ostendendas suas perseetiones. Respondeo enim , concedo totum cum Uasqueet, qui iam olim x
ex hoc ipso quod sa) prudentit, ut ipse ait, ct pii iudicis aut
mediet non es permittere seditiones θ morbos intention asserendi remedia: aDerte dixerat, falsam ine eorum sententiam, qui permissio nem peccati Adami considerabant tamquam consequentem Rivinum propositum communicandi se optimo modo per Incarnati nem in remedium peccati Pictetus 3 videtur concedere antec.,&fic distinguere consequens; Non potest illud dici, tamquam ra. tio adaequata permissionis mecati, conc. conseqm.; non setest il- Iud ullo n odo dici, nego conseqm. cujus ab antecedenti diversm talem notat esse, quod allatae permissiones illius Patris & Regis mserent tandem in ultimo suodλ & praecipuo motivo, certe visi se, in praepostera ambitione: dc ruinis essent impriad tes, cum neuter certus esse possit de selici exitu remedii, de quo cogitat: Rex autem ille. qni permitteret scelera, ut haberet, in qu bus exereeret justitiam . crudelis animi esset. At in Deum persectissimum non eadunt nisi fines sanetissimi. & ipse digni, &etsi puniat
malos , non tamen permittit esse malos ad finem puniendi, N. Omnia habet in sua potestate, ut etiam de malis hona possit certissime elicere. Quod est fateri rationes illas non esse adaequatas, sed tamen esse aliquas, quae saltem satis opportune sunt ad revocandum in
mentem inter attributa Dei non esse solam Bonitatem , nec a Deo mundum conditum esse, ut hane tantummodo creaturis intelligentibus manifessaret, quod praeter rationem videtur saepius suppone, re Adversarius . Illa etiam dissimilitudo non est omittenda, quam observat Cartesius, quod potesas quam homines habent uni in alios , ad hoc est inissima, ua ipsa utantur ad illos a malis revocandos rea autem , quam Iius habet in omnes est Mam maxime ab ista ct i Bera . Hinc fit ut permissio mali data ab homine semper fit repre-hendenda . quoties fit vel abusiis vel non usus potestatis, quam habeant ad illud impediendam. a a. Qua
398쪽
a42. arta ratio ea sit , quae apud Trevestianos ad ann.. l M. sic legitur , Deus permittit peccata ci quia sunt Oee- tot virtutum admirabilium in tot Sanctis G Advemus Redempteris. Hanc promissuerunt iam C etanus ca), Petrus Halloix 3) , Martinus Bec
nus M , nuper vero vehementius promovit Franciscus Antoni Piro in libro is Origine mali edito an II p., eamqae tueri mnatus est maxime in parte tertia epistolae cujusciam apologeticae editae an-- I77O., contra eos, Sui illam impugnarunt. Ante omne
placuit Lactantio, qui dicit s , Simul Ddum troposui se bonum ae
mulum , ct bonum quidem diligere, ae malum o se , sed id o malum permisisse, ut o bonum emicaret. At in adaequata d cenda omnino est haec etiam ratio, vel ut melius dicam nulla . Quod mihi plane videntur demonstrare duo haec argumenta, quae ceteroquin non invenio in illis octo, quae Gnerardus de Angelis. apud eumd em Pixum 6 contra i m protulit . Alterum est , quod sicuti ex doctrina Apostoli s ) non sunt facienda mala, ut eveniant bona, ita neque sunt ex hoc fine perm: ttenda. Λlterum est , quia enumerata bona sint etiam illa, effectus ordinationis divinae de peccatis iam existentibus ex ejus permissione, non sinis permittendi APer te hoc exprimit S Augustinus dicens 8i: Ad ahquemiasum Sanctoram ordinatur omnis caciIaρ ιmpiorum a Summo Deo , qui bene utituresiam malis: Quae verba u or π Ps , quae important illius quo quis utitur Praeviam existenti m , frequentissi nr sunt apud illam loquentem de bonis. quae ex impiis & peccatoribus in hunc Mundum derivantur . Addatur confirmatio ex authoritate S.Th mae supra ad finem num. a o. relata , di hic opportune commemo randa. utpote directe opposita Piri 0stemati. Addantur etiam , quae aliqui contra Lactantium urgent . quod per ea verba iterum insinuet necessitatem vitiorum ad existentiam virtutum , errorem scilices, qui in ejusdem libro dae Beata rita legitur plus nimis inculcatus, ubi respondetur hale quaestioni cio in , Cur s Deus ) non 'cit , uι nem Aeccaret, nemo faceret malum . Quae habenda sunt prae oeulis, ne huc Drocedant qui hanc opinionem amant, etiamsi fortasse non habeant locum contra Lactantium , juxta illos, quos ciaint
399쪽
tat Eduardus a S. Xaeterio ultimus qui nune auctorem illustravit. qui censent eam disceptationem ab aliquo Manichaeo eidem assu tam fuisse . a 3. Illud etiam contra alteram huius rationis partem est, quod ea supponat Christum non venturum , si Adam non peccallet, Pod est controversum. Praeterea videtur supponere dari non poΩse Redemptionem , per quam quis praeservetur a lapsia: quoci est Gisium ex communissima sententia circa Beatam virginem , quae hane selum illi pertinere Redemptionem docet de qua videri potest Suareet i . Tandem dato hoc antecedenti, Christus non vesnisset, si Adam non peccasset, haec cor sequentia, ergo causa finalis permissionis peccati Adami suit exercitium Redemptionis, negatur expresse ab illis ipsis, qui propositum antecedens vehemen. ter propugnant, ut a Platelio ca). Horum enim doctrina est prius per rationem permitti peccatum Adami iustissimis sed arearis δε eaussis deinde praevideri ipsius peccati existentiam, tandem decerni Christi Incarnationem, & Redemptionem . a s. inta ratio hujus Divinae permissionis sit illa , quam primam invenio apud Κingium , ubi fusissime in hanc rem inquiriti quod peccata, quae vocantur mala moralia, sint minora mala. quam mala naturalia , qualia sunt miseriae , quibus subiecti sumus. quia inquit electiones prava ideo praecipue pro malis habentur , quia nos in mala naturalia ducunt . Majora ergo sunt mala naturalia , quam moralia ἔ propter enim quod aliquod malum , necesse es, ut illud pejuxsis. Ex quo sequitur, ut sicuti sine ulla laesione aut nota Divinae Bonitatis , Deus intelligitur permittere seu potius velle mala naturalia , ita intelligitur permittere mala moralia.
Reiicitur haec, quia impossibilis S laborans falsa Eppositione
circa gravitatem minorem mali moralis , quam naturalis , ut jam
olim S Thomas distincte docuit dicens quod eulpa habet plus
de ratione mali quam poena , ct non solum quam poena sensibilis , sed etiam universalirer accipiendo poenam , secundum quod privatio gratia vel gloria poena quadam sunt. a 6. I. inia Sacra Scriptura aperte nos docet propter peccatasabjacere hominem malis naturalibus, ct haec esse illorum poenamc g. s3. r ergo maiora sunt mala moralia , quam naturalia a Propter enim quod aliquod malum necesse es, ut illud pejus sit, repetam ggo optimo jure, quod Lingius non poterat pro se inerre , ut contra
400쪽
tra illum notavit iam Uvolfius ci), nisi in scelerata sententia iam
c a consulata , quod malum morale non habeat rationem. mali nisi ex denominatione quadam extrinseca , Puta ex hominum opinione, aut nocumento quod nobis vel Reipublicae asserat . , II. Malum culpae impotetat, voluntatem se exercere inordinatim . malum vero Poenae non se exercere circa aliquid, cujus usu privatur: ergo ciuanto aliquid est majus nihilo , tanto malum culpae est maius malo poenae . Simile argumentum adhibet citato loco S. Thomas concludens, quia ergo eulpa consistit in drardinato actu voluntans, poena Nero in privatione alicujus eorum , quIbus .utitur H luntas , per'citur habet rationem mali culpa , exam poeua . a 7. Ist. Cum eodem S. Thoma . Malum poenae opponitur bono creaturae , quo illam Privat, at malum culpae opponitur Bono increato Divinae voluntati: ergo majus malum est culpa , quam
IV . Malum, per quod creatura rationalis evadit intrinsece mala inusteriori sensu quam metaphysizo . majus est eo malo , per quod non evadit sic intrinsece mala: atqui per malum morale creatura rationalis evadit intrinsece mala in ulteriori sensu. 9uam metaphysico: per malum vero naturale non evadit sic intrinsece mala; Ouis enim affirmabit aegrotum vel pauperem, aut alio na turali modo miserum esse sceleratum, aut intrinsece malum in ulteriori sensu, quam metaphysico ρ ergo malum morale majus est malo Manuali. Utrumque proxime iactam argumentum confirmant piae illae Sanctorum assectiones, quibus profitebantur mallest uri etiam in aeternum , quam vel semel peccare. U. Malum. cujus Deus nullo modo potest esse author, est longe maius illo, quod ipse sanctissime potest velle : sed mali moralis Deus nullo modo test ei Ie auctor ex dictis =, a i 3 . : malum autem naturale ipse έanctissime potest velle, ut vidimus si 177. :
a 8. VI. Sunt quidem muIta mala moralia, quae metaphysice connectuntur cum malis naturalibus, ut furtum oc nomicidium δNam in haec mala directe tendunt & terminantur : Sed multa etiam sent , quae hane connexionem non habent, ut sunt peccata, cogitationis stltem aliqua, quae in hac Κingit opinione videntur
excludi a numero Peccatorum. VII. Mala naturalia sunt consequentiae physice necessariae e natura creaturarum hujusmodi, quae constant etiam materia , culi Partes, ut utilis esset, debuerunt habere motus inter se contrariOS :Unde provenit alteratio incompositis & diublutio , quae in arii