장음표시 사용
281쪽
Eae principiis fidei Catholicae certum est summum Pontisseem in diiuicandis sidei controversiis Praecipuas Partes habere; ejusque sedicium , si Ecclesiae consensus aceraserit I esse irreformabile. Aα autem a tae Ecclesiae consensum in limite sit, libere et salua fide inter Catholicos controuertitur.
Paoahetua I phas. et ' Matth. XXI ait Chri fluxad Petrum . . . Tu es Petrus, et sVer hanc Petram aedisicabo Ecclesiam Meam . . . Lucae XXII. . . Ego rogavi pro se , ut non deficiat fides tua; et tu aliquando conpersus confirma fratres tuos . . Ioann.
XXI. . . . Pasce agnos meos, Pasce OPes meas . . . Ex
his aliisque Seripturae testimoniis palet, Petro ejusque successoribus peculiarem in ecclesia potestatem concessam suisse: super illos peculiari modo aedificatam esse Ecclesiam: illis prae caeleris curam incumbere confirmandi in fide fideles et Episcopos et pascendi universum gregem, oves scilicet et Pastores. Ergo et ipsis principalis conservandaesdei cura demandata est. Ergo etc. a.' In prima hujus Demonstrationis parte pro- hatum est , Rom. Pontificem in totam Ecclesiam habere Primalum i eum autem Primatus propter
282쪽
unitatem institulus sit, et unitas Ecelesiae sine imi. tale fidei cogitari non possit, necessario Rom. Pontifici competit cura invigilandi, ut fides Ecclesiae
religiose servetur, et errores repellantur, qui se contra avitam Religionem extollunt. Paoaarua II phlls. Ecclesia sive dispersa, sive in Concilio congregata errare non potest, ex θ. II hujus art.: Ergo neque illud fieri unquam potest, ut Concilium cocumeni eum, aut dispersa per orbem Ecclesia assensum praebeat decisioni dogma. ticae , quae errorem contra fidem But mores conti. neret, ita enim tota Ecclesia a sana Christi doetrina
PRO31Tua III pλxs. Notum est, quod licet multi sint inter Catholicos viri sancti et doctissimi, qui pro sua in Petri Sedem reverentia docuerunt, aut adhue hodie docent, Romanum Pontificem ex Cathedra loquentem errare non posse; semper tamen
extiterint alii complures Theologi, qui contrarium Esseruerunt; quos Ecclesin nihilominus tanquam pios, strenuosque sidei de sensores suspexit. Ergo haec quaestio ex earum numero est, de quibus salvas de disputatur: neque nota haereseos ulli parti inurenda est, cum ab Ecclesia, nihil sit desinitum ;idque non semel consessi sint utriusque partis acerrimi defensores. Ae primum quidem Gallicani Praesules, suam declarationem emittendo, nihil omnino addiderunt, quod censuram inureret oppositae sententiae. Imo Episcopi omnes, qui Comitiis annii Ma interfuerant, in Epistola ad Innocentium XIIan. I 693 pniam testantur, quod cum in Coni illis
283쪽
declaraverint R. Pon. decreta circa fidem non ess irreformabilia, mens eorum non fuerit, quidquam decernere, aut decretorie definire, sed suam dumtaxat sententiam aperire. - Et hae quidem clara sunt, et nulli dubitationi 'bnoxia. Quod autem oppositae sententiae latronos attinet, tinus loco omnium sussiciat Bella inus, qui lib. IV de summo Pontis eap. II de ea sententia quam vidimus nClero Gallicano propugnatam, ita loquitur. . . . nNon est proprie haeretica: nam adhuc videmns ab Ecclesia tolerari, qui illam sententiam sequuntur: tamen Didetur omnino erronea, et haeresi proxima. n . . . Scio bilem pluribus movere hanc specie- tenus temperatam sentiendi rationem; verum bene notanda sunt, quae doctissimus Iesulta Greuertis observat; non dicere Bellarminum hanc sententiam esse haereticam, aut parum ab haeresi distare; sed videri erroneam et haeresi proximam; diligentissime omnino. Ipsum enim Mideri censurae vim infringit, et ostendit Bellamini opinionem certe, non sirmum , fixumque judicium. CmoLLAlliuil. Ergo infalissimas Romani Pontisset, urgeri non Potest contra Haereticos; neque adhiberi ad stabiliendam sidem Catholieam. PaosATua. I.' Non potest ab Haereticis exigi, quod inter Catholicos sinitum non est; neque tanquam dogma obtrudi, quod salva fide negari potesti Baeo fusius ostendit Veronius in regula fidei
f. IV D 2., aliique, qui de fide Catholi ea contra
Haereticos egerunt. ia.' Ex iisdem rationibus concluditur; in saltibi.
284쪽
lem.Ro in. Pontificis in decidendis si dei eontroversiis auctoritatem , etiam ab illis, qui plene de ea convicti sunt, tanquam principium probandi non posse adhiberi: nam fidei divinar non potest fundamentum supponi, quod ipsum non est inconcussum ; neque regula fidei esse potest, quod ipsum ad sidem non pertinet.
Omnia illa S. Seripturas testimonia, quae probant Romano Potiti fici praecipuas partes esse in decidendis fidei controversiis, probant etiam ejus insallibilitatem ;ostendunt enim Petri soliditatem et auctoritatem ad sue- cessores transiisse, neque nutare, aut a fide deficere posse illam Ecclesiam, in qua Petri Cathedra collocata est. Argumentis ex Scriptura depromptis innumera accedit ut Patrum et Conciliorum testimonia , ita ut aperium sit , a verbo Dei tum scripto lum tradito recedere, qui Pupam dicunt errori obnoxium esse, quando tanquam Petris iaccessor et Ecclesiae caput sententiam dicit in controversiis fidei. RES P. Cii in firmiter uobis proposiWm sit, nullius
seu leutiae patrociuium suscipere; jure merito eos, qui haec aut alia ejusmodi objiciunt. ad auctores illos remittimus, quibus cum iis congrediendi satis virium estarit animi. Ut melius dicam, si ut illis salva arma Sua .el integra: nunquam tamen persuadebunt , rem adsidem pertinere. Unde in consesso est quod volumus, controversiam salva fide agitare posse in utramque Partem. - Non ideo statim ad sidem speclare dignoscitur ita aestio aliqua , quando ejus Propugnatores textus ex Scriptura et Patribus congerunt, qui ipsis videntur clare et evidenter id quod volunt continere. Aliter illa is
285쪽
stimonia interpretantur, qui contrarium lenent; neque fides locum habet, ubi adhuc sub iudice Iis est, ei Ecelesia cuique parti relinquit sentiendi libertatem. u.' Qua, ratione Gallicani systematis defensores 'imelidant adversantium argumentorum, uno tantum aut alio exemplo ostendemus , non ad confirmationem seu-tentiae , sed controversias elucidationem. Quod verba illa attinet Lucae . XXII. Em rogapi O te etc. dicunt ea, vel ad solam Petri personam pertinere, aut certe nihil aliud significare , quam quod fides in Petri sede nunquam penitus sit interitura, quamvis per breve aliquod tempus deficeret. Christus ait et . . . Ut non deficiat, id
est interea penitus fides tua . . statimque additur .. πιι, aliquando conversus confirma fratres tuos. . . . Ubi coraversio est, aiunt, ibi culpa praecessit. Hinc S. Bon Oentura ita hunc locum commentatur . . . Non rogapie Christus, ut Petrus non caderet, sed ut non asseeret; quia quamois cecidit, resurrexit . . . Et lolu Malth. XVI. . Tu es Petrus et . . . . quo potissimum Rom. Pontificis
primatus, et Eccles. Bom. in fide stabilitas exprimitur , id talentur necessaria consecutione deduci, quod series BB. PPon. quae personam Petri moralem constituit, a fide deficere nunquam possit; quamvis deficere possit unus aliusve ex Pontificibus , qui Petri Cathedram occupant: cito enim futurum dicunt, ut riclesia errantem reduceret , aut Pertinacem a Sede removeret; atque ita Romana Ecclesia centrum uni laus, et sidet arx alia maneret.
286쪽
Qualis ergo Ecclesiae consensus requiratur, ut ratum
et irreformabile haberi ab omnibus debriat Ponti is
Romani judicium; an antecedens, an concomitans, an subsequens γ An evresatis requiratur,
an tacitus susciat γREsp D. AB I. Perinde est an Ecclesiae consensus antecedens sit, an concomitans, an subsequens. Antecedens est, quando eliquatam jam in Conciliis provincialibus fidei doctrinam R. Pontifex universae Ecclesiae tanquam dogma credendum proponit. Hac ratione Pelagianam haeresin praevio judicio Palaestinorum et Asricanorum Concit. damnatam auctoritate Sedis Apost. proscripserunt Innocentius I et Metimus. Concomitans est, quando Episcopi simul cum Rom. Ponti fiee in Concilio judicant. Subsequens dicitur, quando R. Pontifex de quaestione fidei judicat, et suam deinde sententiam mittit ad universam Eccle. siam. Sive ad Synodum generalem, ut Coelestiatis
I ad Ephesinam, Leo Magnus ad Chalcedonensem, Agatho ad Constantinopolitanam III, Adrianus I ad Nicaenam II; vel ad dispersos per orbem Episcopos , qui acceptando constitutionem Pontificis, suum judicium Iudicio summae Sedis adjungunt. Quocumque modo ergo consensus Episcoporum accedat decreto Pontificio, apertum est, illum judicium exprimere totius Ecclesiae, vel in Concilio congregatae, vel dispersae per orbem; adeoque
287쪽
omnibus consentientibus eastiolteis ejusmodi de-
REsp B. An II. Ante enatas in Gallia dis eordia, ex occasionae Bullae Unigenitur, nullus invenitur alicujus nominie Theologus, qui non putaverit, ad firmitatem Catholici dogmatis non requiri, ut Episcopi omnes lato a Romana Sede judicio expresse
consentiant, sed satis esse, quod plures habeat .expresse suffragantes, ac consentientes insignium Eccl. Episcopos, eos praesertim in quorum provinciis exortus est error; nliorum etiam tacitum consensum sufficere: Hujus rei apertissima ratio ex ipsa universalis Eeclesiae natura et conformatione ducitur.
Quippe fieri non potest, Deo ita dirigente, ut multo major pars Episcoporum, qui per orbem diffusi sunt, non reclamet adversus errorem, qui publico aliquo judicio Ecclesiastico fidelibus ad credendum proponeretur. Hoc sere modo Melchior Canus loquitur de Conciliis provincialibus agens Lib. V ωρ.
IV concl. 6. 3,. . . Nisi sint peculiariter reprohata, ait, communi Ecclesiae vel silentio, vel etiam implicito consensu commendantur, si ad Ecclesiae communem notitiam pervenerint. Non enim sit aliquo pacto vera simile; ut Concilii, provincialis toto orbe vulgati haeresim Ecclesias diu. dissimulaverit; error enim cui non resistitur, approba tur. Dist. 83 cap. Error. Μ . . Et S. Aqua l. 'ist. SS. alias I I9. Cay I9. Ecclesia Dei,i ea quae aiani comis sta fidem vel bonam ouam, nan, Probat, nec imcet, nec facit. . . . Uscit hoc sacrum unitatis vi
culum, quo omnes Episcopi in ejusdem fidei pro-
288쪽
sessione colligantur, ut quoties omnes tum inter se, . tum cum suo Capite o communione sociantur, omnes quoque censeantur eandem fidei doctrinam
profiteri. Ita semper docuit Echlesia Gallicana; qua Constitutiones SS. Pontificum adversus Ba m et
Gnsenium summo consensu Rmplexa est tanquam
regulam fidei, et palam professa , nullam ex conis ditionibus necessariis ad obligandam totam Ecclesiam illis constitutionibus deesse. Et vero, supponatue R. Pontificem in decreto dogmatico a parte notabili Ecclesiae acceptato errorem docere posse; quoduam tunc erit fidelibus medium errorem eviis tandi , cum reliqui tacerent ΤVerum, quid plura dicam Τ Ipsi adversariorum Antesignani ante Quesnellianas controversias in eadem suerunt sententia. Petretis Aurelius, seu Sancyramus Abbas in defensione censurae Cleri Gallicani an.
i 63r ita scribit . . . M Nec verum esse non Potest
illud verbum Apostoli: Rom. I 3a. in Non solum qui ea faciunt, digni sunt morte , sed etiam , qui
consentiunt iacientibus. Consentiunt autem cum publice laboranti atque oppressae veritati non fit cur runt, qui debent. Ergo cum quiescunt, probant; cum patiuntur, decernunt; cum tacent, clamant . . . Satis consensu tacito clamat Ecclesia, cum reclamare deberet, , si dissentiret. Ossicio enim deesse , et veritatem prodere universa non Potest. v . . . Ita
Petrus Aurel. in opere, quod impensis et approbatione Cleri Gallicani editum est. Ipse Quesnelius libro eui titulus: Tradition de I Eglise Romaine, Sic ait. . . is Le silence des Eveques, quand ii ti' 1 Lilla. To M. I tu '
289쪽
de ne pas suture. . . Utinam hujus doctrinae numquam fuisset immemori
Quid censendum sis de modo damnandi propositio. nes in globo , uti duunt.
REsposn. Propositiones dicuntur damnari in glo. ho , sive indeterminate quando notae quaedam assiguntur in genere certo Propositionum numero, quin determinetur, quae Praecise nota huic aut alteri propositioni conveniat. Hanc rationen Propositiones damnandi Ecclesia frequenter usurpavit.
Niviena Synodus Arii Thaliam, Quinta oecumen alibros Origenis et tria Capitula damnarunt. Leo XLutheri doctrinam Pius V, Gregorius XIII, Urha nus VIII Baji errores, et Clemens M anno'r i 3 ex libro Reflexionum moralium Quesnelli propositiones Io I proscripserunt, declarando in genere alias esse salsas, alias scandalosas, alias haeresi proximas, alias haereticas etc. Eandem formam servavit Concit. Constanti ense Sess. VIII et XV in de-eretis contra WiclesF et Hussit doctrinam datis. Haec utique sussicere deberent Catholico, ne impudenter proscinderet, quod tot viri sanctitate et doctrina conspicui, quod Pontifices, et Coneilia generas a probaverunt.
290쪽
29 IDicunt quidem, ambiguam esse et vagam ejusmodi dijudicandi rationem ; neque certum aliquid discere fideles. Discunt, quidquid eos docere vult
Ecelesia, scilicet propositiones notatas omnes vitiosas esse et rejiciendas; nullam esse inter notas incensura expressas, quae non in aliquam, aut plures ex damnatis propositionibus cadat: discutit, librum ex quo propositiones extractae sunt, periculosum esse, et errores contiuere, aut haeresi esse inse-
ctum. Verum quidem est, non illico haereti eum fore, qui unam aut plures ex illis propositionibus doceret; at certe male ageret, et animum ostenderet parum in Ecclesiam obsequio sum: imo haeresis notam non effugeret, qui omnes defenderet. 'optime in hanc materiam disserit Doctiss. Zal eiuin principiis juris ecclesiastici m. I. quaest. IV eop. II 3. 6.) , ubi inter alia haec habet. . . . . Quod Ecclesia hoc potius, quam alio qualisi candi
modo utatur, neutiquam ipsius ignorantiae est ad . scribendum, utpote, quae ideo hoc sacit, tum quod modus iste facilior expeditior, et non raro utilior eidem videatur. Cum quod Ecclesia soleat esse valde cauta, et circumspecta in simili hus censuris, ita quidem , ut licet assistentiam Spiritus S. sibi adsuturam in necessariis non dubitet, temerarie tamen de illa considere nolit, nisi apertissima necessitas et utilitas id exigat. M . . Eadem sere BOssuetius contra Fenelantiam scribens observat. . . n Leseon damnations generales soni utilement pratiquees dans r Egli se, po ur donner comme un premier cou Paux erreurs nai sanies, et Souvent te deruier. is ...