장음표시 사용
221쪽
Ad deelmum dieit, qudd sicut conincedimus , Verbum carnem factum; ita debemus concedere , Verbum secundam earnem , & ut hominem , esse unum Pontificem: ut se enim obtulit pro nobis hostiam Deo Patri , de
Ad undecimum respondet , quddideo dixit , carnem me Verbi pro Priam ; ut ostenderet, eam esse illi nypostatich unitam , non extraneam, ac seiunctim a persona verbi, ut vO-1ebat Nestorius et quae tamen vera erat Caro unita animae rationali, & propterea similis in specie cum nostra. Ad duodecimum respondet , quddquando dicit, Verbum esse passum, Rouintelligit, eum esse passum secundum Propriam naturam , qua Deus est ; sed secundum earnem , per assia mptionem in persona sibi appropriatam. Respqnsones istae excerptae sunt ex Cyrilli Apologetico, nec non eiusdem de senis sonibus ab impugnationibus Theod reti. . III. assa ConeiIium Ephesinum , in quo Damonatus suis Nessorius, fueris
Synodo ibi habito a Coelestino I. tum Alexandriae in Synodo I S. Cyrillo post acceptas Coelestini Litteras coacto;
adhue in Eeelesia Orientali error viis gebat: spreverat enim omnia hae e N storius, & anathematismis Cyrilli alios anathematismos opponebat . Theod sium Imperatorem adversus Cyrillum commoverat , ac Ioannem Antioch num , caeterosque amicitia sibi conjunctos Syriae Episcopos, adversus Cyrilli Capitula concitaverat. XXIII. Existimans itaque Theodosius ad has turbas componendas Generali opus ect Concilio ;. quod MCyrillus congregari postulabat, quod Basilius, de Archimaadritae ,
naehi rogabant: de IIIo in sequentem
annum celebrando apud Coelestinum. Pontificem egit ; & de illius consenissu, ac auctoritate ad sequentis anni 43r. Pentecosten Ephesi celebrandum denuntiavit.
XXIV: Ad illud statim post Patichales serias convolat Nestorius, main
gna stipatus populi frequentia . Paullti post in Pentecoste adfuit & Cyrillus Coelestini iussu; tum jure sui Patriarchatus, tum ut Sedis Apostoli eae Le Ratus . Convenerunt a6o. Praesules , ii Mario Mereatori e redimus . Inter
fuisset quoque s. Augustinus, honoriis si eis Imperatoris Litteris aecersitus; ni istae iptiam iam vita funitum invenis.sent. Praefuit ergo Concilio Cyrillus, ut Sedis Apostolicae Legatus ad executionem sententiae latae contra Nestorium; donee aecesserunt Arcadius,& Projectus Episcopi , & Philippus
Presbyter a Coelestino, S: Synodo o cidentali missi. Tilm, ut aliqui egent de Oeeidentali Ecclesia , qui & Romanum Pontificem , & occidentalem Ecclesiam gererent. Tam quia Theodosio, Nestorianorum fraudibus circumis vento, suspectus evaserat Cyrillus. Candidianum Comitem ad Concia Ilum misit Imperator; ut ordinem servari curaret, ut laicos, & Monachos ut octasone Concilii Ephesum con-uxerant, ex urbe exire compelleret; ut suffragiorum consuleret libertati , ut nullum, ante absolutam Synodum, abire sineret Episcopum , nullamque excitari sineret controversiam , quae causam fidei non tangeret. Ipsi autem
prohibuit, ne se quaestionibus, quae circa fidei dogmata inciderent, ullateis nus immisceret. Id patet ex Litteris per ipsumet Candidianum ad Ephesi nos Patres mi ssis, quae extant I. par. Cone. Ephes cap. 3s. Inchoatur Syn
dus in Ecclesia B. Mariae sacra, die Pentecostes,decimo Kalendas Iulias,ano no 43r. Theodosii Iunioris 14. Continuatur per septem Actiones, seu Seiationes . De hoc ergo quaeritur z Α saerit OEcumenicum.
222쪽
ro Quaest. VII. De unione Verbi cum Humanstate.
XXV. Dieo. Concilium Ephes num
fuit o Ecumeni eum . Probo .. Ad COncilium OEeumenicum, seu Generale mmulta requiruntur .. Primo ut ad ipsum vocentur omnes ex toto orbe
Episcopi . Secundb et ut per legitimam potestatem indicatur Terti hut debitum habeat Praesidem . mar-id: ut adsit major Episcoporum pars. minior ut si praecipua orbis parsaepiscoporum non adsuerit; ipsius tamen decretis omnes praebeant suum consensum Atqui haec omnia impleta sunt in Concilio Ephesino. Ad il- Iud enim primo vocati sunt omnes EecIesiarum Episcopi r omnes undique Epiθυοα linquit Socrates, lib. r. hiit. cap. 34. 3 ad Civitatem. Ephesiorun .c Theodosius eonooeavit Q Secundo Theodosius illud non convocavit, nisi a Cyrillo. rogatus , & Coelestino I. .
annuente, ae volente; qui propterea
vices Das Cyrillo commiserat. Tertio. Cyrillus praefuit nomine Sedis Apostoli eae et Vieem nostram. ait Coelestinus ad Clerum Constantinopol. Sancto fratrι meo CyriIlo delegavimus . Q ii Cyrillus , veI toti Concilio, nomine S. Sed is praesuit, ut aliquibus placet I. vel saltem usque ad adventum Legatorum, quos, ut supra, Coelestinus misitia Quarthia Supra ducentos ex Oriente Episcopi convenere, i md & omnes occidentales qui etsi corpore praesentes suffragium Ephesi non dederint; a Syn so tamen, quam Romae habuit Coelestinus , per Legatos Pontificios volum suum Ephesum miseriint: Quia igitur viri ipse si dest, occidentales L gati a totiu1 Oeeidentia sententiam huis
Srnari per Litteras exposuerunt , fensumque de fide, ae pietate nobis eo onuxin
verunt oee. Verba sunt PP. Ephesinois rum in sua ad Imperatorem telatione,
quae legitur post tertiam Concili Actionem ,
XXVI. Sed dice ς . Antiocheni Patriarchatus Episcopi non adsuerunt Concilio, nec in illo acta probarunt et
quin potius a Ioanne Patriarcha co
vocati celebrarunt aliud ; in quo omnia ab Ephesinis Patribus sancita res.ciderunt; ergo defuit quinta eκ con- ditionibus ad Concilium GEcumeni in cum requisitis
XXVIIL Respondeo, Episcopos iIIos , qui Ephesinae Synodo interesse
recusarunt, fuisse numero paucos relath ad ducentos sexaginta ὐ qui sive per se, sive per suos Legatos adsuere. Illi autem fuerunt vocati a ideoque eulpa illorum fuit, quos non ad meis rint et sponth enim i dicunt aliqui moras trahebant, eo fine, ut tandem lite minim E finita . Ephesini Patres separarentur .. in idquid tamen de ho futuit certum est . Episcopos illos postea tandem Concilium Ephesinum probasse. Nam inita inter Cyrillum .& Ioannem Antiochenum pax fuit. Non enim propter dogma, sed propter latim in Nestorii personam depositonis sententiam , Ioanni Antioch no invisus erat Cyrillus . Unde S erat es, lib. I. his . cap. 34. Orit unia sinquit aversatus es t Ioannes tanἀ
ευam totius tum utius auctorem e laesis
pe qui temerario . ae praeipiti impetu ad duositionem Nestorii prorupisset. D
inde narrato, qudd Cyrillus in Ioannem ulcisci volens, ipsum ab Epist patu deposuit & quod Ioannes Anisti ochiam reversus , convocatis pluriis
bus Episcopis, Episcopatum Cyrillo ab rogavit , subiungit: Sed paullὸ post diapositis inimie irris , ad eone ordiam red
Mntes , DUcopalem Sedem sibi mutuὸ
L. I viam Fide Tbeodori Mopsuessent, modo Tarsensis, Iba , s, Theodoreti. XXVIII. Ηeodorus patria fuit An I tiochenus,S. Ioan. Chry sostom; condiscipulus; cuius hortat
cum prius. causarum pationus fuisset, vir arti coelibem, & monasticam amplexus est. In Sacrarum Litterarum scieno
223쪽
de re ad Eee Iesiam Mopsileste nam me cus est. Aliquarum haeresum, Arianae scilicet, ac Apollinariae fuit imis sugnator acerrimus et sed dum nimium uxuriatur ingenio Pelagianam , & Nestorianam haeresim praeformavit ; imbNestorium dicitur habuisse discipulum.
& Archimandrita Antiochenus, a Me- Ietio Patriarca Antiocheno, ob sua . Pietatem , ac eruditionem Tarsensi x Episcopus constitutus est . Nihilominus Nestoriano errore nimium detulisse deprehensus mitis
nus Episcopus suit . Plures annos in Episcopatu transegerat, cum Nestorianismi accusatus fuit: quo lichi purgare se conatus suisset, pluries tamen carcerem subire, ac delitescere coactus
fuit. Eius tamen Epistola ad Marin Persam, in qua de laudibus Theodori Mopstes eni multa dicit , malam de ejus fide auget suspicionem.
ritus natione Syrus, patria Antiochenus, Cyri Episcopatum assecutus suit. Vir quidem ab arum haeresum extirispator , sed Nestorii nimium amicus , eum contra Cyrillum , aliosque ejus erroris impugnatores defendit et adeo ut eadem fuligine ipse tinctus fuerit iudicatusia Adeo enim tenaciter per soliae Nesto iii adhaesit; ut etiam inita inter S. Cyrillum , & orientales pace , , Nestorii partibus , εe amicitia non iam cito divulsus sit: & quamvis nefaria eius dogmata damnaret, ejus tamen nomini ambiguis sensibus Parcere uolebat. De horum ergo fide
XXXII. Dpeo. Diodori Tarsensis , Theodori Mopsuestent , de Ibae fides fuit impia . Et quidem Diodori fidem
fuisse impiam , constat ex eius I. I, contra Symisi alta s. se contra Appollinaristas ubi inter alia docet et Ne
Filius Maria putetuν Verbum . . duas generat oes Deus Perbiam non sustinet tum.rm ante fecuIa , alteram ponerioribus
tres Iaiidasse Diodorum , & amiciti Athanasii, Basilii, & Epiphanii usum
fuisse - Sed laudatus est Diodorus. ob integram eius de Trinitate fidem, quam strenue contra Arianos tutatus est. Eius ver, doctrinam de Incarnatione Patres illi non attenderant; quia priusquam hae quaestiones agitaren tur, putaverunt haec ab eo innocenter dicta et cum nee ea publich praedicaret, nec pertinaciter sustineret . Unde Synodus D Ecumenica secunda Diodorum inter Catholicos Episcopos recenset. Caeterum Diodori doctrinam de Incarnatione suisse impiam,coninstat: tum ex lege Imperiali Theodosii, quae extat, Collat. s. Concilii Constantinop. II. his verbis et Iterum igitur doctrina Dieriri, cr Theoderi , ω Nestomi impiorum cr pestiferorum visa ea nobis abominanda esse . Et alii lege ibi
relata jubentur omnes , qui libro Nestorii , aut Diodori , & Theodori
habent , ut Illos publieὸ proferat, in edinspectu omnium igni tradat. Idem
colligitur ex Epist. S. Cyrilli ad Acacium, quae extat ibidem. Contra Theodori Mopsiles eni doctrinam stat Epist. Iustiniani Imperis
relata eodem Cone. Constantinop. In Collatione I. & COIlatione g. in qua ,
Theodoro , & Ibae dictum suit anathema , sicut ipsi Theodorito. Et COIIat. 4-Resertur Theodorus dicens : Si quis velit abusis Filium Dei Deum Verbu-Fiἰium Daυid nominare, propter Dei Vesbi templum , quod ex I vid est , nο- minet ; 6r illum , qui est ex semine vavid Filium, Dei gratia , non natura appellet. Quae certE Nestorianum spi
Ibae pariter in sua Epist. doctrinam
ut impiam, praefata Synodus, Collat. αdetestata est . In ea enim dicitur : Ωu modo possibila est aeeipi Deum Verbum, quῆ ab initio est pro te Io ex Maria nato PTheodoriti autem scripta , tanquam Nestorio nimi& laventia, ejusque doctrinam redolentia, in quinta Synodis OEcumenica damnata sueruntia
224쪽
Quaest. VII. De unione Verbi eum Humanitate d
Ibam , & Theodoretum notandum et quod cum in Concilio Chalcedonen. si , ejurato prius Nestorio , eiusque haeresi , admissi fuissent Theodorus , Ibas, & Theodore lus I eorum tamen scripta damnata. non fuissent : hine factum est, ut illa a multis probarentur , ab aliis verΛ ut impia , &Nestoriana reiicerentur. Ex qua con tentione Nestorianus reviviscere caeis Perat error . Nam cum duo saltem
ex illis, Theodor eius, & Ibas, suissent in Concilio Chalcedonensi recepti; &eorum scripta Nestorianam doctrinam continentia non fuissent damnatae perinperam ab Ephesino damnatum Nesto. xium cum . sua doctrina asserebant. Hi ne celebris quaestio Trium Capitulorum, apud Historicos notissima, orta est. Qitorum primum erat de Theodori
Mopsuestent libris: secundum de Theodoreti in Cyrillum Anathematismis et ει tertium de Ibae ad Marin Persam Epistola. Centum serE annis viguit haec controversia r Iustinianus Imperator se lemni edicto dicta tria Capitula prior damnavit . Sed quia in hoe limites suae auctoritatis transgressus eis rat, illi obstitit Vigilius Papa. Tan dem ad hane litem dirimendam conis vocatum est Concilium Constantinopolitanum II. anno s13. quod fuit Generale v. cui is s. Episcopi interfuere .XXXIV. In hoc Theodorum, eiust
que scripta, Coliat. 8. e. 21. Patres damnaverunt his verbis r Si quis de-Ρndit pradictum impium Theodorum,
impia eius eo cripta .... talis anain
thema sit. Capit. x s. Theodoreti seripia contra Cyrillum damnata sunt , his uerbis: Si quis defendit impia Theodoreti conferipta , qua contra rectam mdem , ω confra primam Epbesinam Sanissam Duosum, te Sanctum oriIlum , ω duodeeim eius CapitvIa exposuit. . . talis anatbema A. Cap. autem x q. Epi-
fiola Ibat ad Marin Persam proscrinitur, sic : Si quis defendit DisOIam ,stuam dicitur Ibas ad Marin Perfamia haretiςum scripsisse .... non una;be matizat eam talis anathema sit.
Quibus eontentio de tribus Capitulis finita fuit. XXXV. Adverte tamen qudd ex ipsis condemnationis verbis apparet discrimen inter damnationem Theod ri , & damnationem Theodoreti , de Ibae. Primi enim tam persona, sua scripta damnantur et Theodoreti a tem , & Ibae proscribuntur quidum αscripta; sed personis, quae in Conciislio Chalcedonensi susceptae fuerant .
synodus ista iuste anathematitare per sonam Theodori iam mortui , & existra Ecclesiae sorum positi, ab ejusque jurisdicti une exemti Respondeo, non posse quidem Ecelesiam excommunicare eos , qui in
pace Ecclesiae defuncti sunt; & cium viverent non meruerunt ab Ecclesia segregari: eos tamen , qui dum viverent,sropter haeresim , & Schisma , vel 1ia atrocissimae rimina id meruerunt. posse ab Ecclesia excommunieatos de elarari . mia licEt speeie tenus in pa-ee Eeelesiae defuncti sint; fide tamea& animo ab ea divulsi revera objerunte hoe enim Ecclesiam posse, validis arsumentis in praelata S. Synodo, Collatione 3. probatum est . Et hoc ad exemplum herduellionis reorum , quorum memoria post mortem damnatur , & bona addicuntur fisco; licheomnia erimina morte extinguantur, ut ex Papiniano observat Petrus de Marca, in Differt. de Uigilii Decreto pro U. synodi confirmatione . De hoc fush Natalis Alexandre Hist. EccI. M. culi 4. Dissert A. . V. Da Fide Ioannis Ans Debest, s
XXXVII. Ico . Ioannes Antioa 1 I ehenus , & caeter POrientales , quamvis Nestorianae haeia resis vehementer suspecti fuerint et Neastorii Pisiij o by
225쪽
storii tamen dumtaxat personae , non
causae , aut errori faverunt. Priorem huius Asserti partem ostendit nimius ardor , quo Io. Antiochenus , eique adherentes orientales Nestorii partes tutati Aint: quod vel ipsos Ephesi nos Patres in suspicionem traxit , Ioannem . Si alios cum eo saederatos in eodem, quo Nestori us, errore esse. Ita habetur in Relatione Concilii Ephe-s ni ad Imperatorem, per Palladium' Magistranum missa. Ubi inter alia scri-hunt Patres et Erat autem haede Ioanne Episcopo religiosissimo fuspirio
non inanis, nec vana . Nam eism pria
m .m anti I et . Nestorii sententia sese
dogmatis errore eum eo commum caret.
Idem repetunt in Epist. SInia ea ad Cle. eum Constantinopolitanum. Ubi dicunt. se Ioannem cum aliis anathematizasse et P/im. quidem . qu3d impietatνs ρνα con nis N floraum una nobiseum deponere ne Iuerinι ι sed familiaritὲν eum Ilo υ Vari , iidemque semper parroeianari perrexerint. Dernise , qu d inLeuismum , Θ a Cavonibur alienum ,
contumelia , ealumnia conatum in
ι amantium Imperatorum auribus imis ponere non dubitarunt. Postremo , qu)detim N storio sentire nequaquam eessent. Qi iam cuspicionem augebant Voces am-hi uae , & suspectae , qui hu, fidem suam ante initam pacem exeonebant se quibus eum Nestorio potius, quam cum C., holicis loqui videbantur. XXXVIII. Secundi m vero partem ostendit eiusdem Io innis Epistola ad
N tori uin, quae extat x. p. Conea LEphesini eap. 1 f. cuis meminit Li heratus in Breviario, cap. 4. Ex ea enim
apparet. Ioannem suilla quidem Nestorio amicissimum , eique savisse , re- de ejus persona sensisse; sed exi-Bimire , tumultus illos ob solam vocem Desipara, quam nolebat Nestorius admittere, excitatos. ula quibusdam
Nestorii Studiosis audierat , posset
Nestorio sedari libera eius vocis pro
nuntiatione . inia propter eum ad hoe adhortatur, & rogat et Etenim i in is
qui t) si id, quos nominis signigeaιione
offertur , non recipimus , restat, ut tria gravissimum errorem prolabamur : imismis Neris , ut errea inexpIieabiIem iliam ireniti Filii Dei oeconomiam perica Iosi me versemur . Quandoquitem nomiane εοe sublato , veI pati s butias nais minis notione repudiata , sequitur meae illum non esse Deum . Porro qui ita
ad Nestorium loquitur, eius errorem non suscipit, sed detestatur. Constat etiam ex iis, quae Paulus Emisenus Episcopus , , Ioanne , Seorientalibus Alexandriam missus , ad pacem cum Cyrillo conciliandam , pr concione recitavit in magna illius uris his Ecelesia , n die natali Domini; Cyrillo ipso presente, ae magna populi multitudine. In qua Mariam v eat Dei Genitricem , & qui hoc noli dicit, intelligit, aut sentit , anathemate damnat et sate iur . duarum natu orarum concursu unum Filium, unum
Christum constitui , damnans qui diiseeret duos Filios . his verbis r Non igitur duos FιIios asserimus , neque merum hominem Emmanuelem , qui ex Deipara Metine natus es et neque gratiam veluti Prophetam , aut iustum aliquem plus alii consecutum . In ipso enim eo m-pIaevit omnem pianitudνnem divinita-t,s inhabitare e mora Irter , Borea, et r- Iuti in proprio eorpore. Sr quidem eor
pus no grum Ibi proprium fecit . mae audiens populus Alexandrinus piis apis plausibus exclamavit: Eere fides hae
XX xl X. Accedit auctoritas Six.t; lII. Rom. Pont. in Epist. ad Saninelum Cyrillum, in qua evidenter asistrat. Ioannem Antiochenum Nestorii dogmatibus nunquam adhaesi me is inter alia verbis: Non se Exuli Dostro Neas orio se ilicet j sanctus frater no IerΡεπιπι adridus , non ejus es bIaθεα
226쪽
a praedieatione deceptur: nam, quant m Ferum exitus docet, suspendiι sententiam suam , non negavit . Idemque dieit Leontius , lib. de Sems, M. 4. ubi de Ioanne Antiocheno scribit et C rillum quidem oppugnabat , invicemque se a- mathemati subiiciebant ; non tamen missorium admittebat. Ex quibus arguere licet: qudd si aliquando S. Cyrilius Ioannem sentire, ac confiteri eum Nestorio scripsit , hoc dixit deceptus
errore Adli. Cum enim eum videret Nestorio ardenter savere ; putavit , eum lavere non solum personat sed etiam dogmati. Quem errorem, discunsis contentionum nebulis, postea emen
davit ; ut constat ex ipsius S. Cyril Ii Epii l. ad Valerianum Iconii Epincopum , quae legitur 3. p. cone. Ephes
XL. Sed dices. Ioannes, & Orienis tales eum eo laederati Capitula S. Cyrilli Nestorianis erroribus directe opposita, imb& sanctam Ephesinam Syrio duin expressE impugnarunt ἔ ergo Nestoriana dogmata verE propugnabant ; ergo erant haeretici. Respondeo, neg. cons. Id enim non secerunt errore iuris, aut odio fidei Catholicae , sed mero errore facti; nec quia errorem Nestorii ruerentur rsed quia salso putabani, Cyrilli Capitula in extremum errorem vergere,& Apollinaris errorem inducere Ephesinam vero Synodum non cense.
hanto Ecumenicam, quae ipsis absentibus celebrata esset; & quae, ut puta-hant , non satis discussa causa, Nesto. xium damnasset. De hoc abundE Facundus Hermianensis, lib. 6. ω 7. de ConeiIi. Chalae donensi.
DUBIUM IV. De Communicatione Idiomatum in Christo.
I. Ensus dubii est i An ex uni ne hyposiatica resultet com municatio idiomatum in Christo ἔ per quam, quae dicuntur de homine, dicantur de Deo; & quae dicuntur de Deo, dicantur de homine. Pro quo nolo: Idioma graeed idem significate , ae latine Proprietas, seu proprium. Unde communicatio idiomais tum idem est, ae communicatio proinprietatum e ita ut quae unius naturae sunt propria, dicantur de altera prooPter unionem , quam habent in supis posito, seu persona. . II. Duplieiter autem ex S. Thoma, p. q. 16. a. s. potest intelligi, quod proprietates, seu idiomata uis ratus naturae dicantur de altera. Uno modo, ut una Natura cum suis proprietatibus in abstracto dicatur de alis tera , sumta similiter in abstracto: alio
modo, ut una natura in concreto cum
suis proprietatibus dicatur de alterais
Iebant, ex duabus naturis factam sua isse in Incarnatione unam naturam sconsequenter dixerunt, post unionem dari communicationem idiomatum ἶqua natura divina, & humana earumque proprietates mutub praedicanis tur in abstracto; ita ut vere dicatur: natura divina est natura humana , Senatura divina passa est , crucifix , mortua, & sepulta. Contra hunc eris rorem fide certum est, non dari comis municationem idiomatum , qua natura divina , de humanr earumque pro
prietates possint mutuo. praedicari in abstracto. Et ratio est, inquit S. Tho. mas citatus. Quia Ea, qua sunt propria
227쪽
eut risibile non convenit, nisi ei, quod est homo. In M3sterio autem In earnasio. nis non es eadem natura divina , o humana ; sed eadem est postam utriusque natura r ω ideo ea , qua funt propria timur natura, non possunt de alia
pratuari , fecundam qu)d in abstracta
IV. Quaeritur ergo: An natura diviisna, & hii mana, earumquem proprietates posint mutuo praedicari in conis creto, dicendo: Doror homo, homo est Deus: Deus est natur, passιν oee. Et quidem eertum est , qtidd si Deus lupponat pro Patre , vel pro Spiritu Sancto , non potest diei: Deus est homo , bomo est Deus Sensus enim esset: Ddux Pater es homo, Deis Ma spiritur Sanctur est homo. Quod est falsum et eam nec Pater sit factus homo, nec Spiritus Sanctus . Quaeritur ergo solstm : An si Deus supponat determinatE pro Deo Filio , vel indeteris minate pro una divinarum personarum, dici possit: Deus est homo, homo est Deus r Deur Filiur est passus, aIiqua persona divina es homo Oe. U. Manichaei, ει alii, qui, at supra , asseruerunt, Filium Dei assumsisse naturam humanam , non veram , sed phantasticam, εe apparentem , dixerunt, quod dum dicitur: Deus est homo, lyDeus sumitur proprie; ἐν vero homo sumitur improprid, pro homine solum apparente, εe phantastico; Se consequenter dum dicitur: Deus est natus, passus ore. ly natus , passur sumitur improprie, & soliun phantastich. Photiniani vero , aliique, qui Christit m purum hominem , dc Deum s Iuni per participationem posuerunt, in eo sensu , quo homines justi, Psalm. St. dicuntur Dii; asseruerunt , qu bd , dum dicitur: Deut est homo , homo essDeue , ly Deur sumitur impropriE; non pro Deo vero , le per essentiam tali , sed pro Deo per participati
VI. Nestoriani autem , ut vidimus,
videre volebant boe modo ἔ ut ea, qua pertinent ad humanam naturam, non diacerentur de Deo ἔ nee ea, qua pertinent ad divinam naturam, dieerentiar de horimine . Unde Nestorius dixis r Si qui sDei Verbo tentat passiones tribuere ,
anathema sit. Si qua vero nomina funt. qua perι inere possunt ad utramque naissuram; de taIibus pradicabant ea, qui sunt ut iusque natara, sicut Boe nomen Christus , veI Dominus; Unde eoneedebanr , Cb istum esse natum de Virgiano , ω fuisse ab aterno idi non tamen diis rebant , veI Deum natum de Virgine , vel bominem ab aterno fuisse . mare Nestorius, in Ep. ad Cyrilsum, Rectum inquit P Evangeliea Traditioni eo sentaneum est, ut Cbrisi eorpus diu
nitatis templum esse fateamur .... δε- νam propter illud eommunieationis no men naιivitatem , passionem, mortem seaterasque carnis proprietates divino Verisbo adferibere, id demum mentis es AEthnicorum more errantis; aut eertὸ ins ni apollinari , ω Arii , aliorumquobaretieorum morbo, aut etiam aIio grainviori Iaborantis . Qidd si aliquando visus est Nestorius hvsusmodi praedicationes admisisse ; in sensu ad usi voeas accipiebat . Nempe, Deum esse hominem , ly est non significante idenistitatem hypostasis; sed conjunctionem moralem , qua Deus sit in homine per inhabitationem , gratiam, & amicitiam, quomodo dicitur: Amicus est
Catholici verδ omnes semper comis municationem idiomatum. in Christo admiserunt; ut ea, quae dicuntur deis Deo, dicantur etiam de Christo: Mquae dicuntur de Christo, dicantur de - Deo, in concreto tamen, non in abstracto. Cum quibus sit
228쪽
VII. Ico erimb. In Christo adi s mitti debet vera, & reabsidiomatum communicatio et unde hae Propositiones sunt verat, & propriae et Deus es homo . homo es Deus ., non silum veritate terminorum , sed veri tate praedicationis. Ita S. ThOm. 3. p.
Ea I 6. a. I. a. Prob. primo. Nam
ex dictis Idiomatum communicatio elimutua attributio proprietatum , quae duabus naturis secum invicem in una hypostasi coniunctis conveniunt: atqui hoc inter naturam divinam . & humanam in Chri ito contingit ; quod probo. Primo , ex Scriptura, quae Deo sanguinem tribuit, qui tamen soli humanitati eonvenit. Actor. 1 . v. 23. Attendite vobis , se universo gregi, γοεSpiritus Sanctus posuit Episcopos regere Eeelesiam Dei , quam aequisivit sanguine suo. I. Ioan. 3. v. x K. Anima, quae
nonnisi humanit ii convenit , adscribitur ipso Deo: In boe eo novimus ea ritatem Dei, quoniam ille Deus ὶ an mam suam pro nobis posuit . Homini pariter adscribit ea , quae solius Dei sunt propria. Descensus enim de Ca Iis, & exi flentia in Coelis dii in Clir1stus in terris ageret , Deo propria
sunt: utrumque tamen hominis Filio tribuitur . Ioann. 3. v. r3. dicente sChristo et Nemo ahendit in Coelum . nisi ut deseendit de Coelo , Filius kominis , aut est in Caelo . Riternitas qtio ille homini tribuitur. Nain , Daun. 8. v. 18. inquit Christus et auteruam Abra Bam fieret, ego fum . UIII. SecundΛ, ex Traditione. Symbolum Nicaenum Verbo tribuit nativitatem ex Uirgine, pallionem, mortem, de alia , quae humari tatis propria sunt. Unde S. Cyrillus, in Epist.
Deo Patre natum , Drum verum de Deo
vero, Iumen de lumine , per quem P ter omnia condidit, descendisse , inearis natum , csr hominem factum , passum esse, tertia die refuνrexisse , ε' ad C tis astendisse. Et in suis adversus Neristorium Anathematismis totus est i statuenda hac , de qua agimus, idi malum communicatione . Unde, Anathemat. 4. Si quis i inquit duabus personis , veι subsistent irr feeernat eas
vores , qua tam in Evangelieis, quam apostolieis Litteris continentur, vel etiam eas, qua de Cbristo a Sanctis dicuntur .
quas quidem ex bis tanquam homini prater Dei Verbu- specialiter intefligat, applicandas credrdori . a Irqvas vero tamquam Deo dignas foli Verbo Dei Pa tria deputaverit . analbema fit .
IX. Τertili, ratione D. Thomae cutato loco , art. 1. ite et De quolιbet 'ρ- posis o atieuius naturae potest vere , sep νορνιδ pradicari nomen signisicans illam
naturam in eoneret o s. Aut de Soerate ,
ω Platone proprie , ω veνὸ pradieatur homo e sed persona Filii Dei , pro qua supponit bor nomen Deus . est oppositum natura humana s ergo verὸ . propria hae nomen homo potest praedieara de foenomι ne Deus . feeun xm quod supponit pro persona Filii Dei ; ergo vere , de proprie dicitur et Deus es homo.
possi: : Homo es Deus , probo ratione
eiusdem ibi art. 1. Hoe emm nome
homo potest supponere pro qualibet hypostasi humana natu a s ergo potest suppe
229쪽
non solstm potest diei: Filiu1 Dei est ee, sit etiam album, & se disgreget
D/us, Filius Dei est homo a sed etiam visum; ergo a pari &e. potest dici: Deus est homo, homo est XIII. Sed dices prim b. Omnis proaDeui. Et ratio est . Quia sicut hae positio affirmativa in materia remota pro oositione : Album est dulce, significo est salsa , ut ista: Homo os equus: sed idem esse subiectum , aut suppositum iste propositiones: Deus es homo , me habens albedinem , & dulcedinem' et ratis 6 e. Homo est Deus, ab aterno cre. ita dum dico: Deus est homo, signifi- sunt in materia remota, quia sermae eo, idem esse suppositum habens dei- fignificatae per subiectum sunt maxitatem, Se humanitatem. mh distantes; ergo &c. XI. Ex dictis colligo, quδd nona Dices secundo . Masis conveniunt colum diei potest: Homo Deus, Deus tres personae divinae invicem, quam os homo; sed etiam quae dicuntur de humana natura, S divina r sed una. Deo Filio, possunt dici de homineis persona divina non praedicatur de alia et Chiisto. Et si e communieantur idiq- non enim dieitur: Pater ea misi amata , seu proprietates; & quae di- vel e contra: Pater est genitur, Filiascuntur de Deo , communicantur & generat; ergo &c. homini, & E eonverso r quod, ut su- Dices terti d. Sicut eorpus, & anima pra dictum est, negabat Nestorius. Et sunt unus homo, ita Deus, & homo probatur. Nam, ut propositio affr- est unus Christus : sed diei nequit dimativa sit vera, debent praedicatum, Anima est corpur, vel E contra; ergo ει subjectum supponere pro eodem sup- neque dici potest et Deus es homo , veι positor sed dum ea , quae sunt Dei, di- o e verso .cuntur de homine Christo, puta, eum Dices quarto . omne absolutum . dicitur: Christus fuit ab aterno , natur quod dicitur de Deo, dicitur de tota ex Patre ante omnia secuta, Verbum est Trinitate; ergo si Homo , quod est Patris egre. Et dum ea, quae sunt Chri- quid absis lutum , dieitur de Deo, di si hominis dicuntur de Deo , puta, ei debet de tota Trinitater &, se quod cum diciture Deus natus es eκ Virgia Pater sit homo, sit natus, passus &c. ne, Deuι ea passur , mortuus cre. suis quod est falsum . is biectum, & praedicatum stant pro eo- XIV. Respondeo ad singula 4 Αἀdem suppotato , seu persona Verbi, primum , nego min. cum S. Thonia vel Filii Dei et quia in prae satis pri- et . p. q. r. σι t. Esto enim qua domis propositionibus fit sensus , qudd sermae diversae non possunt convenire suppositum humanitatis Christi suit ab in unum suppostm , tunc optarteat, aeterno, natum ante omnia secuIa, Ver- ut propositio assirmativa sit tu mate. hum est Patris r in secundis autenta. ria remota , & falsa , ut in die arsit sensus, quod suppositum deitatis Homo est equuι z quando tamen duae Est etiam homo , qui est natus de vir- Rrmae convenire possunt in unum lapis gine , passus, mortuus &c. ergo &e. positum , non est materia remota, sed
test diei et album est dulce, ea , quae eur est albur ἡ Vel etiam naturalis , si di euntur de albo , dici possunt de dul- praedicatum dieatur de subiecto , vel ei dc e contra. Et sicut dicitur et supposito non sit ut accidens, sed per A bum distruat visum ι se potest dicit se , ficut species de sua hypostasi .
Dule diu regat fum. Et sicut dicituri Clim ergo natura divina , & humana Diales d. lectat gustum s sie potest diei: Iicet maxime distantes ; tamen per A bum tale rat gustum. Quia fit sen- Incarnationem conveniant in unum
sus , qudd subjectum , quod est al- suppositum Filii Dei, cui neutra illaiahum, sit etiam dulce, & sic delectet rum inest per accidens , sed utraque
gustum; M sabjectum , quod est dul- per se et ideo. haee propositio: Dνus es
230쪽
α ia Ottrs. VII. De tinione Verbi cum Hinanitate.
tomo , neque est in materia remota, nec contingenti , sed naturali, sicut
Aleantur de invicem . In sterio autem Incarnationis natura quidem , quia di-
sincta sunt , de invicem non pra diram rur in abfracto i non enim natura diis et ina est hum ιna sed quia eonveniunt in supposito, pradieantur de se invicem in eouereto. Sed de hoc infra . XUI. Ad tertium respondet eodem modo S. Thomas ibi, ad 3. Ωuὸd anima , Ur earo significantur, ut in abstra. Πο , sicut divinitar, ω bumanitas s in
eostreto veris dieuntur animatiam , crearneum , seu eorporeum , siaut ex aIta parte Deus, O homo . Unie utrobrque abfractum non pradieatur de ab Eracto, Di solum eo retum de eonereto. Et sicut dicitur: Corporeum est animatum , animatum en eorporeum ; sic dicitur et Deus est homo, homo est Deus .
XVII. Ad quartum dico , qithd hoc
nomen Homo praedicatur de Deo ratione unionis in persona, quae includit relativiun , & proprium et & ideo non sequi inr regulam eorum notulinnum, quae absolute de Deo praedican
XVIII. Hactenus eontra Nestorianos egimus, communieationem idiomatum in Christo vi hypostaticae unioni S negantes . Modo agendum est contra Luthera nos ad extremum errorem de clinantes. Dicunt enim , in eo positam esse communieationem idioniatum; quod proprietates unius naturae communi centur alteri naturae , nos . tantum in concreto consideratae , sed etiam in abstracto. Hincque eoncludunt, non solum hanc propositionem , quae dicit formam , & subiectum si- naul: Chrinus .fi ubique, sed etiam hanc aliam, quae dicit sormam abstractam a subiecto et Humanitas Christies ubique , veram esse . Et ratio eorum
est. inia immensitas, quae est attria
bulum divinum ratione unionis h postaticae communicatur humanitati. Ob id Lutherani , qui ita sentiunt, iniquise , aut Ubi ueιarii vulgo a pellati sunt . Catholici vero omnes senilunt, attributa unius naturae tria Christo non communicari alteri in a stracto; hoc est, line persona , in qua subsistit , consideratae . Unde conci dunt , immenstatem praedicari non posse de humanitate in abstracto eonins derata ac proinde Christi humania
XIX. Dico secundo . Ut unionis hypostaticae attributa divinitatis communicantur quidem liuinanitati ii concreto acceptae , idest , ut dicit su
positum divinum: non tamen conam
ni cantur ei in abstracto sumtae . Unde esto diei possit et Chrsus est omnia potens , immensus , tibique non tamen dici potest: Humanitas CL Osi es Omnipotens , immensa . existens ubique, . Ita S. Τhom. 3. p. q. I s. aEt quidem prioi pars probatur e X e dem . Nomina enim concreta stant ,& supponunt pro hypostasi , in quam
conveniunt duae illae naturae , divina,& humana natura ; ergo clim communicatio id lomatum fiat propter conis venientiam duarum naturaitim in v. unam hypostasim . ea, quae sunt pr pria unius naturae pol uni ind)iserenister de altera praedicari , prout nomine concreto fgnificatitur. Ll ideo posisunt dici de homine ea, quae sunt divinae naturae , tanquam de hypostasi divinae naturae ; de de eo possunt diis ci ea, quae sunt propria hutnanae naisturae , tanquam de hypostasi humanae
XX. Hi ne quidquid dicitur de Deo,
de Verbo alitem . vel essentialiter, vel perinaliter, simpliciter potest in eo nereio praedicari de hoe homine. id est Christo. Et propterea verum est
dicere et Hie homo es aternus , omni. potens , νmmensur , Filius Dei natura
ιis cre. Nam hic homo Christus est vere Deus, Uerbum Dei; ergo revera illi conveniunt attributa Del abs lutas