장음표시 사용
61쪽
58 Theologicarum Institutionum Lib. IV. CV. V.
dem Nicaeae Marin Chalcedonis, Thoonam Marmaricae, Se ndum Ptolemaidis. Sed hos omnita, quamvis principio detrectaverint, tandem subscripsisse constat , tum ex eorum Dominibus , quae ic utitur in Actis , tum ex Athanasio , qui Concilio interfuit Lib. de decret. Θ- nodi Nic. Imo Hieronymus Dialogo coni. Lticiferian. ait, ipsum Arium subscripsisse scii mulae: quod tamen negat Socrates Lib. I. Hist. cap. 8. et 2 o. , et Athanasius , cujus longe major hac in re existus anda est auctoritas. IV. Begnante ConstantiuO M. Ariani Episcopi ausi non sunt aperte Nicaenam definitionem impugnare ; sed
omnes vires intcnderutit contra Athanasium , sta Hiissimum Arii adversarium. At sub Constantio , qui l latus erat Arianorum , novas procudvrunt fidei formulas, ut Nicaenam Rholeretit, quarum praecipuae suerulis Antiochena, syrmicus is, Ariminensis, Ancyratia, Seleueiensis. Sed catholica sides, licet aliquandiu vehς menter oppugnata , tandem P ev luit. V. sociniani non negaui , Nicaenum concilium ex omnes seque'les Patres docuisse Filium esse Deum , et Patri consubsta/rtialem sed asserunt . Nicaenos Patro' a fide desecisse. Nonnulli etiam eorum sautoribus effutiunt, Nicaenum Coucilium p P vcrimiμ consubstam tiale non intellexisse quod o catholicis creditur , scili
cet numericam naturae divinae M iuuium , sed toti umspecificam ; quemadmodum ires Platilae ex rode inisemine prognatae consiabstaritiales dici possunt. Ita Ioluta
clericus , Cui cellaeus Disseri. I. de Vociba Triiuratis etc. : quodque mirum est laudaut pro hac sei tentia Petavium Lib. de Triu. cap. 5. et 9.
Nicaeni concuti de itio est Molatissima diuinitatis
Stravimus , Ecclesiam sive Per orbem dispersam, isi lein Concilio generali congrcgatam salii non po-e in idu-Giotidis fidei contro C rsiis in . . . .
Prob. II Putres Concilii XJ . aerii erant Episcopi ouniverbo Christiano Rrbe dosia. .,Qι , atque sancti Aimi i
62쪽
id Fnim testantur non solum Athanasius DAf. ad Epictetum, Phoebadius Lib. coni. Arian. , DUM nius, Socrates, Theodoretus, et alii: sed et ipse Eusebius G sariensis , minime Arianis suspectus auctor Lib. ΠΙ- de Vita Constant. cap. 7. dicens: Ex omni vi Ecclesiis, quae unioersam Euroyam, Africam, atque Asiam imple perunt. D, qui inter Dei ministros principem locum obtinebant, simul conpenere: et cap. 9. Porro ex his Deaministris alii sermone Saρientiae , alii graritale ouae,
et labortim tolerantia eminebant, atra modestia, et comι-tate morum erant Ornati ; ac nonnulla quidem eorum ob prooectam aetatem maximo in honore orant; nonnulli et
cor oris et animi Doenili rigore enitebant. Ergo Cum doctrina eminerent , ignorare non potuerunt primum
hoc reIigionis dogma , quod Vel ipsis pueris , et cate-Chumetiis ante omima tradi debebat ; nec illud , cum
eSsent sancti, immutare 'luerunt; imo nee potuissent immutare , si voluissetit A quomodo enim, nisi omnes mente capti esserat , hoc fuissent Couati , ut in momo to totius orbis fidem in praecipuo hoc articuJo muta- Tenty Hanc mani istum est . tempore Concilii Nicaeni universam Ecclesiam credidisse iit dogma fidei , Verbum esse Deum , et Patri consubstantiale , idque magis ex eo Confirmatur , quod Christiani omnes Concilii
desinitionem unanimi consensu susceperunt', quod non fecissent, si contrarium antea credidissent.
Atqui non potest signari tempus , quo haec doctrina ante Concilium Nicaenum inceperit , et invalucrit. Nam ipsi Ariani primis saeculis viciniores fatebantur ,
ut supra observavimus , 'Suam doctrinam esse Novam,
adeo ut illi dicant, inquit Athanasius Lib. de Syn. Arimin. et Seleuc., nobis Primo repelatum es, et a nobis Christianortim fides inciρit: quam novitatem ipsis etiam obji- eiunt Hilarius Lib. I. ad Constantium L p. n. 5. , Basiliu , Lib. I. coni. Eunom Gregorius Nys. orat. II L. coni. Eu nom. imo cum Theodosius Imp. ipsis proposuisset, utrum
vellent in pubIica disputatione cum Catholicis definiri
Controversiam ex Patrum auctoritate, hanc conditionem noluerunt accipere , ut testantur Socrates Lib. V. cIP.
Io., et SoZomenus Lib. VII. cap. I et Ergo licet Scriptura nihil haberet de Verbi divinitate . tamen manifestum
erret, illud dogma ab Apostolis suisse traditum. GL
63쪽
ω Theologicarum notitutionum Lissi. IV. CV. M.
m c. I. Liberius Papa, cum a suaudia sortiter Ni-eaenam fidem , et Athanasium defendisset, Pulsas ta men Beraeam in exillum a Constantio, vandem anno CCCLVII. taedio , atque aerumnis fractus , subscripSiti formulae Syrmiensi, quam Hilarius infragment. vocat per sdiam Arianorum , et damnationi Athanasii: ethoe pacto revocatus est ab exilio. Ergo non putavit , Ficaenam desinitio m esse adeo tirmam, ut retraclaxi Non posset. Confirmatur ex Concilio Ariminensi , in quo Episcopi plusquam . trecenti formulae ab Arianis
compositae subscr3pserunt et ita ut dixerit Hieronymus Dial. coni. Lucifer. Tunc usiae nomen abolicum eSt, eune Nicaena ides conclamata est.. Ingemuit tolus O bis , et se Arianum esse miratus est.
. u. Dist. ant. Subscripsit livere , nee. Vi et doIo , bdist. Subscripsit formulae Syrmiensi , quae sensiana habebat catholicum, nec Alcaeno contrarium . licet aliis verbis expressum , cono. Quae seusum habebist manifeste haereticum, Tramseat. Liberius itaque, qua diu liber fuit, Nicaenam sdem , et Athanasium str mue defendit ; ideoque in exilium Pulsus est. Buno CCCLV. quo in exilio adhuc sortis hiennio duravit. . Sed tandem taedio fractus , vi , et fraude . Axiatiorum circumventus, anno CCCLVII. subscripsit. Qua in re male quidem se gessit; sed quamvis subscripsis et sormulae evidenter haereticae, . lanaen ejus subscriptio, nec donitio ex cathedra fuit , ncc ullius omnino censenda est roboris. Subscriptiones enim, quae per Vim e I9 γ quentur, non subscribentium. sensum exhibent, sed eo-Tum , qui congerunt , ut monet Athanasius. Etenim ab exilio redura Liberius Nicaenam fidem defendit, et Arimineosis Concilii Acta rescidit. Sed observandum est, tres fidei sormulas tribus annis fuisse Syrmii ab Arianis compositas. Prima anno CCCLI. contra Photinum Sabelliano dogmate labefactatum , qude formula ad decipiendum subdole composita, sensum ha-i bebat CathoIicum, et Nicaeno consonum. Iicet sub aliis, vocibus ; oit ita paulatim dicacua sormula, et nomon o
64쪽
consubstantiale aboleretur. Fatebatur enim, Filium esse Detim de Deo ; eL in viginti septem anathematismis veram ei tribuebat aetertiitalem , et divinitatem ; et siquid habebat duriusculum in anathematismo XVII., ex aliis verbis clarioribus catholice explicari poterat , sicut eam explicat Hilarius Lib. de Synodis. Altera ediata est anno CCCLVII. ab Ursacio , Vesente , GermDnio , et Potantio Arianis , quae evidenter impia , et haeretica est, ut videre est apud Athanasium Lib. de 'nod. Arim. et Seleuc. . et Hilarium Lib. de Θn dis. Tertia denique anno CCCLIX. , a Basilio An rano composita, Verbum dioebat Patri per omnia simile,
rejectis tamen vocibus stibuantiae, et consubstantialis. Cuinam ex his tribus subscripserit Liberius, aperte nou Constat. Valesius arbitratur , subscripsisse tertiae, Blose delius secundae , Baronius et alii primae. Haec PCStrema sententia verisimilior est. Quod enim Liberitis non subscripserit tertiae formulae , ut putat Valesitis , videtur manifestum. Edita enim illa est anno
CCCLIX. ; at anno CCCLVII. Liberitis sormulae sub
Scripserat. Quod vero Deo secundae subscripserit , multis argumentis adstruitur , inter quae illud est praecipuum , quod Hilarius ait , formulam, cui subscripsit Liberitit, editam esse a Basilio Anorano, Theodoro Heraclaeensi, Dicano Tarsensi, aliisque, quos Vigimii duos enumerat. Atqui Basilitis Anorantis tantum a est, ut secundam illam sormulam ediderit , quin illam acriter impugnavit, et in Synodo Ancyrana damnavit ;' Theodorus Heraclaecnsis jam ab anno CCCLV. mo
tuus erat, biennio ante editam secundam formulam : ΘΩνantis VeIO Tarsensis Vir erat catholicus, et multa passus ab Arianis: imo pro Verbi do initate contra Anomocos in Concilio Seleuciensi coram ipso Imperatore ConStantio pugnavit, teste Theodoreto Lib. II. His . cap. 22. E contrario Germinius, et Potumius , qui certe secundam sor-m uJam ediderunt, nou recensentur ab Nilario inter a ctores sormulae a Liberio susceptae. ErHO etc. Merito tamen Hilarius ait, Liberium subscripsisse Per sdiae Arianorum, et Hieronymus CaIalog.Scriρ. Eces .cast. 97. et in Chron. subscripsisse h aeresi, haereticas
prae stati δ quia lixet conceptis verbis Nicaenam Fidem
65쪽
61 Theologicaram Institutionum Lib. IV. cap. V.
non damnaverit , nec haeresi manifestae subscripserit, nihilominus damnans Athanasium , et novam sormulam suscipiens, quae ad obliterandam Nicaenam composita erat, catholicam causam deserebat, et cum Arianis
Idem de Concilio Ariminensi respondemus. Principio
quidem Nicaenam fidem sortiter asseruere Patres. Sed cum Imperator ad Ecclesias Suas eos redire votuerit, donee formulae sbscriberent, fracti taedio, same, omnique aerumnarum genere, Videntes etiam . sortissitam illam insensu obvio. et Iiterati nou e Sse Nicaenae contrariam ,
ipsosque Arianos Ursacium , et Vadentem anathema dicere Ario, et ejus sectatoribus ; studio pacis se posse ubscribere in sensu cathplico putarunt. Vide quae de Concilio Ariminquis diximusRLib. LI. Cap. 9. Ex ipsis autem me Uini verbis in objectione recitatis , et ex
aliis, quae praecedunt. quaeque ConSequuntur, mani so-stum est, Episcopos illos a catholica sententia non fuisse
dimotos. Cum enim Ariani Episcopi post illam Catholicorum subscriptionem triumpharent, quasi Nicaena s-des conclamata esset , atque abolita ; tunc ingemuere catholici , et se Arianos esse mirati sunt: quao admiratio non utique Iocuin habuisset , si illi in sensu Ariano εubscripsissent. Quapropter ii pse HieronFmus ab omnicos haeresis crimine , ue suspicione defendit, ac liberat. Vox osao ουπιον, seu consubstantiate, a Conctilio Nicaeno adhibita est ad sis nificandam numericam, non syeae Acam substantiae ianitruem in Patre, et Figio. Prob.I. Si Patres Nicaeni per σο υ- σιον non inlesse-xissent individuam, sive ntimericam substantiae unitatem, sed speciscam, sicut dicimus ire; homines eamdem ha here naturam humatiam , prosepto execrationi simul, etriaui sese totius Christiani orbis objecisserit; adstruxis sent enim tres Deos : quod uou solum ratioui repugnat naturali , vertim etiam primo Symboli articulo, quo credimus in unum Deum. At hoc de viris illis εanctissimis, et doctissimis opinari Ebsurdum est. Ergo.
66쪽
De Trinitate. 63 Prob. II. Pntres , qui vel Concilio Nicaeno adsuerunt,
vel ita Nicaeno suerunt aetate Proximi , ut cum Nicaenis Episeopis diu versali fuerint, constanter asserunt ,
ea ratione, eoque setisu adhibitum esse nomen os ole τι ovnt significaretur , Filium nutum esse de substantia Patris , ita tamen ut suiatantia I'atris non fuerit ullo p cio divisa. Aiqui hoc intelligi nequit, nisi O μοεσιου sigiliis licet numericam substantiae unitatem, ut patet. Ergo. Prob. maj. I.' Athanasius Lib. de Decret. Θn. Aio. Ut enim , inquit, cum audimus , eum Filium, et Ger
men esset, non humano more, sed Prout Deo conoenit, intelligimus ; ita quoque cum audimus', eum Consub stantiadem esse, δὲ equa /uam delabentes ad humanos sen-stis , partitiones, et dioisiones Deitatis cogitamus ; sed tamquam de incoryoralibias agitantes UNITATEM n turae, et IDENTITATEM tticis non dioidamus. I. ' Eusebius Caesariensis in Distola , quam post Nicaenum Concilium ad Caesarienses scripsit, haec habet: Alud
Patri consubstiantiale esae quomodo esset intelligendum, ab eis diligenter quaerere coeyimus ... Fatebiantiar illi, ex substantia exse idem signiscare , quod ex Patre erae , non tamen partem Patris esse . . . Quayroytre hiato
sententiae etiam a nobis assensum est, nec pocem Con
substantials rejecimus ..... Filium Patri consubstanti lem esse ratione exquisitum est , et Probatum , non more corporiam debere initelligi , neque quidquam simile cum mortalibus animantihus. nam neque dioisione substantiae , neqtie defectione , sed nec assectione ulla , niti alione Falernae essentiae , et facultatis posse constare : ay. Theodoret. Lib. I. Hist. cap. I 2. Ecce aperte dicit, non eo sensu Filium Dei esse Patri con- Substantialom , quo mortales animantes, ex. gr. duis homines consubstantiales dici possunt
3. Nilarius Lib. de senodis : Non hic , inquit,
sanctissima Religiosorum Virorum 'nodus neScio quam Priorem, quaa dipisa sit, subffantiam introducit, sed Filitim natum de substantia Patris.
4.' Synodus Parisiensis an. CCCLXII. apud Hilarium in Frument, Homousion , inquit, ad e licandam peram, et legitimam ex Deo Patre unigeniti Dei natiMitalem
diarius amplexi, des ει antes aecundum Sabellii blasphe-
67쪽
M Theologiearum Institutionum Lib. IV. Cap. V.
mias ipsam unionem, neque aliquam partem Patris esse Filium intelligentes , sed ex toto , atque Perfecto. in nascibili Deo totum atque Perfectum Unigenitum Deum natum , unius a uobis idcirco Mel iniae, pel Substantiae cum Deo Patre confCSsum . . . . . uα
ut non unio Diomitatis . sed UNITAS intellitatur. ε5.' Ambrosius Lib. III. de file eap. I. Recte ergo
ομυουσων Patri Filium dicimus quia oerbo eo et Per- sonorum distinctio, et naturae UNITAS signiscatur. Ddem probari potest ex Augustino.Lib. contra sermonem Arianor. , Basilio Eρist. Joo. et aliis, apud quos ita adhibetur, atque defenditur homousion , ut ipsa divinitas
constantissime dicatur esse una , ac simplicissima et individua Monas, in qua unum est ac simplicissimum re rum omnium principium, una μοναρχια , una εν ργειαεive operatio. Ergo. Refutantur argumenta Clerici, et Curcellaei. Objic. Eo sensu Vox moουσι Ου adhibita est a Patribus Nicaenis, quo sensu eam passim Graeci Scriptores ad lithucrunt ; non enitu putandum est , eos in re gra-Vissima Vetus vocabulum DoVo , ct eousque inaudite Sensu usurpare Voluisse. Atqui Graeci Passim oμοουσιον usurparunt ad signi sicandam speciFcam unitatem. Ait
enim Aristoteles apud Arionym. De Celebribus opinion. de Anima editum cuni Origenis Philocalia ) o μοεσια,
ρυττει Θεω Solem , et Lunam consubstantiales Deo praedicat. Porphyrius Lib. de Ah. lin. ab esu aut in mal. n. 19. εισε Oμoουτιαι αι των ζωων φυ χαι η με τεραις , siquidem animalium auimae consub, tantiatis Sunt nostris. Et Theodore lus Dialog. Inconfusus citat Iocum Apollinaris, ut i ait: Οι αυρρωποι τψις α γ ις
σιοιδε καγο λογικοι , hom/nes brutis irrational/bus consubstantiales qunt quoad corpus . dipersae oero Sub- luntiae quatenus rationales sunt. Quae omnia shecis Ciam substantiae unitatem significant , ut patet. Erg u. Diat. ms. Eodem seu sit, salva tamen disserentia,
q*-m exigit iusiuita rei diversitas, de qua loque
68쪽
Dantur , conc. Eodem sensu omnino , ner. In rebus creatis , de quibus Auctores in objectione recitati loquea hantur , non Potest esse unitas essentiae, nisi specifica; plures enim res creatae sicut Plures habent imposiases, sic et plures naturas habeant necesse est; at in Deci non potest eςse unitas essentiae 4 nisi numerica ; alioqum adstruerentur tres dii, quod absurdum est, et a Patrum. Nicaenorum mente longe alienum. Inst. .R Atqui eodem omnino sensu Patres Nicaeni nomen Dμοουσιον usurparunt i quo Veteres Graeci. Ait Gnim Athanasius Lib. de deo. Syn. Nic. quod sicut Laac filius est Abra e . eique consubstatiliatis sici Filius Dei est Patri consubstantialis. Inio communis est haec Veterum.contra Ariatios comparatio , quod sicut Petrus, Paulus, Ioannes tres sunt hypostases, unam autem habent naturam humanam ; sic Puter, Filius, et
U. Dist. ruit. Et haec c8mparatio quoad aliqua usegenda est, conc. Quoad omnia, Neg. Notum enim est, oomparationes non in omnibus valere. In hoc igitur uno urgetur a Patribus ea comparatio , quod sicut tres h mines , Iicet distinctas habeant hypostpses , non tametanaturas diversas, quia unus non est magis , aut mitius homo , quam alius ' ita Pater, Filius. et Spiritus Sanctus ita tres sunt hypostases , ut unus non magis Deus
sit . quam alius. Quod quidem in hominibus intelligi debet de unitate naturae speciflca ; at in Deo nonnisi de individua, sive numerica unitate potest intelligi; aDo-
qui tres essent Dii , ut supra dictum est. Patres autem. qui ea utuntur comparatione , ConStanter docerit, non
posse dici plures Deos , licet possint dici plures homines. si illa summa Trinitate, inquit Augustinus Lib. XV. de Trin. caρ. 23. , quae iucOmyarabiliter rebus omnibus antecellit, tanta est inseparabilitas. ut oram Trinitas hominum non possit dici unus homo ; in illaunus Deus et dicatur, et sit. Inst. a. In concilio Chalcedonensi definitum est , Iesum Christum esse e μοκσιsu πατρι κατα την θEOτητα, και ομοουσιον ηρον κατα- ανθρωποτητα, consubstantia Tom. V. h. lem
69쪽
tim Patri secundum Di initatem, et Cumubstantialem nob7s secundiam hiamara Palem. Atqui syecisce tantum est nobis .consul stantialis secundum humanam naturam Ergo. U. Dist. ant. Est consubstantialis Patri , et nobis, di versalia meri ratione Pro vertim diverbitate, cono. Eadem Tatione , Neg. Be,PDrisio Patet eX iis , quae supra dicta
Iras1. 3 Si Patres Nica Di per σο Opue τι ou unitat mmum eri am cxplicare Voluissent , dixissent potius Filium Patri μονίου ον , nur ετ αυτ σι ν quam o μου ον. Ergo. H. Reg. aut. Vocabula enim illa μονοουσι ou , et ταυτ - σιον in sciasu Sabellii intelligi potuissent. At otio κοσιον meque Sti bellium , et Aritim cotis odit . ut observat Las Zitis. Qui enim dicit Consiabstantialem , jam p rsonas. duas ostendit nemo enim est sibi ipsi consubstantialis ), et simulstitia in profitet tir naturam . qnae in diτinis non Potest esse una, Nisi nυ mero. Sabelliani dicunt Hvre Oaed non Oμoeσιον , inquit Athanasius in exposit. Fidei; et Epiphati ius meres. LXA I. Non dicimus ταυτOουσιον, Ne is a pox a nonnullis usuri ala, ad Sabellianum dogma
. I. Ut paueis complectamur ea, quae de Verbi divinitate hucusque ex traditione deduximus, v Divinitas Filii Dei, inquit Auctor Elementorum Theologiae, qnae nupeTth anonymo Congregationis missionis Sacerdote edita sunt Romae anno MDC .GI. . m. LI. Pag. I 34. , erat autei Concilium Nicaenum ejusmodi dogma Christianae religionis , ut reponeretur inter pauca , et praecipua Doctrinae Christianae capita, quibus Catechumeni ad baptismum Euscipiendum , et ad nomen suum Christianismo dandum erudiebantur , et insormabantur ex Luciano ) ; ut traderetur in libris ad usum fidelium accommoda
ut exponeretur in libris aliis , aut scriptis ad religionem
Pertinentibus f passim ) ; in consessionibus fidei eae Gr mrio Thatimatur ; in religionis Christianae apologiis Lactant. Arnob. Iustin. etc. ) ; ut in precibus Publicis, et privatis Constit. Apost. Polrca . Ignat.
70쪽
Ignatia ); ut in canticis sollemnibus , et estis Dei glo rificationibus celebraretur ex Cos, Clem. Aleae. Pl nio , et Pobcam. ut illud martyres coram tyrannis
confiterentur , proque illo tuendo morerentur ex Ss
contra illud dicebant, aut contra dicere videbantur ι
male in Ecclesia audirent ex Euseb. Pamph. et Dion Aleae. ) ; ut qui illud aperte itisiciabantur , Ecclesiasticos Auctores ad scribendum adversus se subito excita
Episcopos , ad summum praesertim Pontificem ; concilia contra ipsos cogerentur , et aut palinodiam Catilare deberent, aut sedibus suis, gradibusve , ac Ecclesiae communione privarentur et jam antequam Contra eos
sententia ferretur , haberentur pro haereticis SD. Antioch. Dionys. Alex. Origene , Victore Rom. ) ; ut ne schismatici quidem , et alias haeretici illud violare auderent eae Nopalian. ) ; ut tamquam Evangelica , et Apostolica traditio haberetur Ex Lucian. Antioch.); ut omnes Ecclesiae monerentur per literas de judiciis Contra eos, qui illud temerabaut, pronunciatis Sonia Antioch ) ; ut ubicumque , seu in omitibus EcclHsiae partibus , et a Scriptoribus Catholicis cujusvis regionis doceretur passim ; ut illius persuasio, et professio ad Apostolos usque rei rotrahatur ex Ignat. Pobc. G Rom. Herma , Barnaba' . In illud igitur tota reiso, et
uItima remotissimaque antiquitas couser Sit. αΙΙ. Scripserunt de hoc argumento susius inter veteres quidem'Athahasius , Basilius , Raaianaenus , Hilarius , Augustinus, Tuleentius, Vigilius Tamensis : inter recentiores ex heterodoxis Georgius Bullus in Defeusione sidei Nicaenae, Iosue Placeus De reue istestia Perbi, Mares ius iii ldra Sociniavis mi ex gnata, Bosenebeckius in Socinaanismoaconfulato ; e nostris Nicolaus Ie Nour in As paratu ad Bib. PP. , BOssuet contru rium, Thoinassiniis, Witassius , Prudentius ΛΙara Dus , Natalis Alexander , Petavius , qui tamen in iis , quae de Patrihus Anteni caetiis habet, caute Iegendus est. et alii.
III. Nos quoniam pro instituti brevitate satis , ut 'linor, de Verbi divinitate diximus. restat, ut et M