장음표시 사용
41쪽
rica arte esset imbutus. Neque unquam magis, quam primorum tolemaeorum aevo floruerunt apud Graecos chr0 uologia et ratio historiae cum iudicio ad veritatem exigendae. aucis ante Manethonem annis Aristoteles viam aperuerat, qua omnis antiquitas diligenter et accurate investigaretur Timaeus e chronologicis Graecarum civitatum ναγραφαῖς tempora disponere conatus erat; et paulo post floruit Aristarchus, qui κριτικωτατον Thucydidem passim iure reprehendit, quod parum critice Homero usus sit. Quod autem ad scribendi rationem optima illi exempla ante Oculos erant Herodotus, Thucydides, alii. Quibus auxiliis Mune-llionem recte usum esse testantur DBgmenta quae Supersunt. Scripta sunt antiquo simplici stylo, auctorem produnt sacrae et vulgaris Aegypti0rum linguae
et Scripturae peritum, circumspecte, quae studiose investigasset, utentem, et antiqui talis colorem et iu-
genium pulchre observantem Magni igitur ab ipsis
veteribus aestimabatur. Ante omnes e utuntur Ιosephus et lutarchus, quoties res Aegyptiacas tangunt; chronographus Africanus eum , non alium Aegypti historicum excerpit, usebius in eo inprimis historiam Aegypti quaerendam censet Syncellus τον παρ' ιγ
ob causam posterior aevo sub illius nomine astrol0gici libri edebantur. Si porro de fide quaerimus, Iosephus testatur Manethonem, quae ex annalibus hauSerat, ab iis distinxisse quae acceperat e mythicis traditionibus. Diates, quibus, ueste Iosepho Se usum iSSe
42쪽
prosiletur, revera tunc temporis exstitisse constat, et, quae Supersunt, ea Um antiqui monumentis egregie conveniunt. Quare plane assentior Engelsiostio de Manethone ita iudicanti i): Simplex et veritatem praevse serens narrandi ratio, a studio et ira aeque aliena, De paucis quae Supersunt fragmentis apparet religiosa, distinctio eorum quae famae debentur a certis pian rerum consideratio, quali in sacerdote Xspectanda, est, et aliquis insignis amor sacrorum, fidei eius
3 adstruunt. VNeque iure Manethonis fides propterea ab Hengsten bergio p. 255 suspecta habetur, quod Aegyptum et Danaum, mythicos Graecorum heroes, tanquam Aegypti reges commemorat. animadvertendum enim est ipsa Manethonis verba, quibus illud traditur, non descripta ab Ioseph sed tantum excerpta esse et δε θυρα,
λέγει γαρ Manetho οτι o μἐν Σέθωσις ἐκaλεῖτο A γυπτος 'Αρμαις ὁ ἡ ἀδελφὰς πιυτου Λαναος Prima Opinio', a nomine regis regionem nominatam esse, non Manellionis sed Iosephi est; quae sequuntur coniecit Manetho, sed nusquam in annalibus confirmata invenit. Eum vero haec tanquam certa et e monumentis hausta tradidisse nullo modo assii mari potest quod si fecisset, malae fidei esset convictus Ut res nunc se habui, mihi ex ioc loco colligi potest, nisi con-
Τ Engelsiost, Pistoria postili Iudaici biblica, tisque ad occupationem PalaeStinae, ad relationes per grinorum examinata Basilia 1832. D. 2.
43쪽
L. XII. c. 15, quod codicum lectioni adversatur et dissicultatem non movet Iudaica et Aegyptiaca litopermixta Sunt.1ερα διαλεκτω και εὐογραφεικοῖς γραμμασι Recte, Ut
equidem arbitror B0eckhius ιρρογραφικοῖς in ρογλυφικοῖς, et paulo infra ρογλυτικοῖς in ρογραφDtola mutat Inepta tautologia tamen manet: ιερα διδελεικτος enim lingua antiqua, monumenti unice destinata est, et ρογλυφιγαὶ γραμματα non nisi sacrae dialecti vocabula exprimunt. υπω θ του πρωτου 'Eρμου Distinguuntur h. l. duo Mercurii, quod recentiorem aetatem arguit. L Loega, de obeliscis p. 81. Praeterea genealogia, quae hic docetur, nusquam alibi iuvenitur Agatho laemon . e.
efi), θε0; ris νη o patrem habet secura dum Mercurium, et filium Tat, de quo deo Hermeticis libris proprio, vide Beerentum ad Stobaeum IV. p. 200. εις την Et ληνίδα φωνην, γριημμασι laρογραφικοῖς Ιnscriptiones sacra dialecto, literis hieroglyphicis compositas Agathodaemon in Graecam linguam convertit et hierographicis literis descripsit. Absurda haec esse nemo n0n videt ingeniose Loega coniecit in Cani
κήν scriptum fuisse, quod male intelligens Syncellus in 'EHηνίδα corrupisset. Sed hae mutatione non multum proficimus, nam demotica lingua demoticis literis, nunquam hierographicis exprjmitur. auctor
i CL hampollionis Enchirid. system Hieroglyph. p. 145. 24 edit. Plutarchus, de Iside et Osirido c. l.
44쪽
prosilethar, revera tunc temporis XStitisse constat, et quae Supersunt, ea cum antiquis monumentis egregie
conveniunt. Quare plane assentior Engelstosti de Manethone ita iudicanti ): simplex et veritatem prae, se serens narrandi ratio, a studio et ira aeque aliena, De paucis quae Supersunt fragmentis apparet religiosa, distinctio eorum quae famae debentur a certis pia γγ rerum consideratio, quali in sacerdote exspectanda Dest, et aliquis insignis amor sacrorum, fidei eius
Neque iure Manethonis sides propterea ab HengSlen bergio p. 255 suspecta habetur, quod Aegyptum et
Danaum, mythico Graecorum heroes, tanquam Aegypti reges commemorat. Animadvertendum enim est ipsa Manethonis verba, quibus illud traditur, non descripta ab Ioseph sed tantum excerpta esse et δε χωρα, inquit, ἐκλγηθη Ἀπο Ου αυτου ονοματος ο ιγυπτος' λέγει γαρ Manetho οτι 6 μἐν Σέθωσις κaλειτο Αἴγυπτος, P χαὶς di Ἀ ἀδελφὼ αυτου Ἀσανα0ς Prima opinio', a nomine regis regionem nominatam Sse, non Manellionis sed Iosephi est; quae sequuntur coniecit Manellio, sed nusquam in annalibus confirmata invenit. Eum vero haec tanquam certa et e monumentis hausta tradidisse nullo modo assii mari potest quod si fecisset, malae fidei esset convictus Ut res nunc se habui, mihi ex hoc loco colligi potest, nisi con
i Engelsiost, istoria popoli Iudaici biblica usque ad occupationem Palaestinae, sdrelationes peregrinorum examinata. Harniae 1832. p. 32.
45쪽
L XII. c. 15, quod codicum lectioni adversatur et dissicultatem nota movet Iudaica et Aegyptiaca hic
permixta Sunt. keri. διαλεκτω καὶ ἱερογραφικάις γραμμασι Recte, Ut
equidem arbitror, Oeckhius ιερογραφικοῖς in ρογλ
ψικοῖς, et aut infra ρογλυφGι0ῖς in ερογραφικοῖς mutat Inepta tautologia tamen manet ἱερα διὰLκτος enim lingua antiqua, monumentis unice destinata est, et ιερογλυφιγα γραμμ ατα non nisi sacrae dialecti vocabula exprimunt. υπ0 Θωλτου πρωτου Ερμου Distinguuntur h. l. duo Mercurii, quod recentiorem aetatem arguit. f. Loega,
de obeliscis p. 81. Praeterea genealogia, quae hic docetur, nusquam alibi invenitur Matho laemon . e. Ynefi), θεος ris νηπος ), patrem habet secundum Mercurium, et illium Tat, de quo deo Hermeticis libris proprio, vide Beerentum ad Stobaeum IV. p. 200. εἰς την 'Eλληνίδα φωνὴν γραμμασι ἱερογραφικοῖς In scriptiones sacra dialecto, literis hieroglyphicis compositas Agathodaemon in Graecam linguam convertit et hierographicis literis descripsit. Absurda haec esse nemo n0n videt ingeniose Loega coniecit in Cani
κὴν scriptum fuisse, quod male intelligens Syncellus in 'EHηνίδα corrupisset. Sed hac mutatione non multum proficimus, nam demotica lingua demoticis literis, i nunquam hierographicis exprjmitur. auctor
i CL Champollionis Enchirid. systoni Hieroglyph. p. 145. 24 edit. Plutarchus, o Iside et Osirido c. l.
46쪽
libri . 2'. iteros raptaica et hieroglyphica confundit,
eaque signa symbolica esse, Unicuique linguae aeque convenientia, Putat. ἀποτεθέντων Vitiosa constructio Scalliger in Graecis usebii . . corrigit ἀποτεθεισῶν. Σεβαύτυ Σεβαστος, Augustus, cognomen vel potius titulus Romanorum imperatorum, Sed nullius unquam Ptolemaei fuit. Quare caliger hoc vocabulum uncis inclusit, ipsius scriptoris, non librarii mendum corrigens. Si auctor revera Philadelphi fuisset aequalis scripsisset LIτολεμαίω θεῶ Φιλαδελqco, ut Boeckhius monet.
ἀρχιερευς καὶ γραμματευς των κατ' At γυπτον ἱερωνάδυτο ν Γραμματεχ/ τ. . . . . nusquam alibi memoratur; scriptor Voluisse Videtur ἱερογραμματεας
vidimus iam supra eum putare libros Mercurii in Aegypti adytis servari, quare, ut his libris usus esse
facilius credatur, se horum adytorum notarium fingit. undem se Vocat αρχιερεα, Sed nemo ἀρχιερεt Ct ρογραμματευδ Simul SSe potest, nam hic quintae, ille primae classis SacerdOS St. δεοποτα Πτολεμαίω Ρtolemaei domini nunquam dicuntur.
εών ἐὰν pro a non nisi posterior aevo usitatum est Correxit Boeckhius P. τρισμ εγιοτος Ερμῆς Τhoth in inscriptionibus hieroglyphicis ter magnu saepius vocatur, et in InScr. ROSett. μεγας καὶ ιεγας, quod μεγισro recte explicabis; τρισμεγιστος Thoth non ante saeculum tertium dicitur. Ex hoc indicio iam Leti 0nnius epistolam terti aevo scriptam esse conclusit.
47쪽
Platonis: tuque illud quisquam adhuc si dubiuni
vocavit. quident contra in Manethonis opere eiusmodi distinctionem omnino non usurpatani fuisse puto Argumenta, quibus moveor, haec sunt. Primo tenendum est neque usebii, neque Syncelli, neque scholiastae Platonis auctoritatem hac in Ie valere, quoniam, ut infra demonstrare conabor, horum nemo Manethonem in manibus habuit, sed tantum cognovite compendiis. Unius Africani, qui ipsis Aegyptiacis
usus est, testimonium aliquid probaret, sed ne hic quidem hanc divisionem ab ipso Manethone profectam esse testatur, ita ut, si Aegyptiaca non nisi x illo n0xissemus, dubium semper maneret utrum dynastiarum auctor Manetho fuerit, an chronographus aliquis, quo facibus temporum seriem Xponeret. Sed PpΟΙ- tune Iosephus e libro secundo duo fragmenta Servavit, in quibus distributionis in dynastidis ne vestigiunt qui dem invenitur. In secundo libro Africanus res enumerat pastorum dynastias, quarum prima per 284, Secunda per 518, tertia per 153 si numerus recte se habet annos regnasse traditur. Osephus contra Pro tribus unam tantum regum Seriem e Manethone refert. Nam postquam ex Pastorum reges, qui prima Africani dynasti continentur, et quorum regnurn 260anlio duraverit, enumeravit, tradit hos et eorum Progeniem, ους ἐξ υτων γενομιένους, Aegyptum Obtinuisse annos 11. Cur autem Manethoi 0 eiusdem
familiae reges in duas divisisset dynastius, intellisi
nullo modo potest. Quam facile contra Africanus, si totam in dynastias divisionem ab illo prosectam esse
48쪽
Ponamus e Pervenire potuerit ut pastorum reges in ipsas has tres dynastius distingueret, in annotatione explicabo. mo si Manetho, ut ex Africani compendi sorte credas, eorum, qui Aegypto Praefuerunt,
continuam seriem oponere voluisset, certe in iis pastorum duces non enumerasset; nam sacerdotes in
annalibus, e quibus soli Manetho talem catalogum haurire potuisset, nunquam fassi essent, Pasiorum captivorum duces legitimos olim Aegypti, Sacrae regionis, reges fuisse praesertim quum iuxta istorum dominationem, in I hebaide, haraoniam e nobili stirpe imperium continuaverit. Neque 3Stores βασιLυοαι sed κρατῆσαι τῆς ιγυπτου anetho apud Iosephum dicit. Sic etiam antea sacerdotes erodoto l. I. c. 100 narraverant, praeter indigenas reges, et Λ ethiopes Aegyptum obtinuisse de regibus Vero e paStorum gente ne verbum quidem addiderant; et Diodorus Siculus i. . c. 44 a sacerdote aliquo Receperat, pharimos in Aegypto regnasse indigenas, Paucos Aethiopes, ei fas et Macedones. Sed de pastorum regno nihil audiverat. Haec spero, argumenta Satis demonstrabunt Africanum hac in re Ioseph postpo
Idem valet de regibus, qu0 Africani XVIII et XIX
dynastiae complectuntur. Iosephus qui eosdem commemorat, de divisione in dynastias nihil habet, neque probabilis causa excogitari potest cur Manetho illos ita distinxisset; nam ex una eademque familia
Quare Porro Ammenemen. XII dynastiae primi
49쪽
regis patrem, nulli dynastiae annumera SSet, quem omnia antiqua monumenta et ἀναγραφή aurinensis, cum regibus XIIR dynastiae arctissime coniunctum exhibenti Praeterea summae impietatis fuisset, si Aegyptius sacerdos in asin, novum hominem, cum Aprie, quem ille occiderat, in unam retulisset dynastiam ).Ρlura quae intelligi nequeunt, nisi statuamus Africanum, ut OnSpectum temporum redderet faciliorem, egyptiaca in dynastias divisisse, in annotatione exponam i.
Quum Aegyptiacorum pretium e fontibus, quibus
auctor USU Sit, 3Ignam partem Pendeat, eo attente
nunc indagemus. Primum de iis audiamus Iosephum: γέγραφε, inquit. 'Eλλαδι φωνῆ τὴν πατριον ἱστορίαν,
i Hunc regem a XII dynasti Africani negligentia deiunctum esse statuit Bunsenius I. p. 244, quod steri tamen non potuisset, si reges in dynastias ipse Manetho coniunxisset. Hanc ob rem, ut mihi videtur, Schoeli, Pist. Graec liter. II. p. 128. affirmat dynastiam apud Manethonem significare non Seriem regum eiusdem familiae, sed eorum qui in eadem egypti urbe regnaverint. Quomodo autem, vocem ita desiniens, explicet quod Diosp litarum et Memphitarum duae sequente dynastiae exhibeantur, non intelligo. β In ἀναγραν Taurinensi Pharaones in familias distributi sunt, quod vulgari de Manethonis dynastiis opinioni favere videtur. Sed, quod Bunsenius quoque III p. 92 observat, multo plures ibi quam in Africani compendio unastiae exhibentur. Ulut hoc se habet, e fragmentis, non ex antiqua chronograptita, Muriethonis Aegyptiaca
50쪽
T Ωρὰ γρώμματα omne libri sacri Sunt, sive potius libri histratice scripti, non historici solum sed alius
fitetur Manetho, quod tamen non nimis urgenduntost; nihil his verbis significat nisi se omnem materiam, ex qua construXerit patriae historiam, sacris libris debere. um Porro non Aegyptiacum narrandi colorem reddidisse, Sed Graeca exemplaria in narrando imitatum, Palaea, quae Supersunt, fragmenta docent. libris sacris praecipuus Aegyptiacorum sons fuerunt
certum historicorum Operum apud Aegyptios genus. cuius argumentum et indoles ex ipso nomine magnam partem facile intelligitur 'Aναγρὰ νειν significat in-δcribere; ναγρὰ φαι ἐν τήλη λιθινὴ apud Thucydi dem . . c. 4 invenitur, et ναγρὰμ α ε r orηλην in inscr. Rosett. v. 53 deinde perδcribere, in acta referre; cf. eyron ad Papyr Taurin . . p. 53 tandem eripio ma idare. Hinc deducta O ἀναγραφni
modi ναγραφὰς, praecipuorum magiStratuum aut Sacerdotum nomina ordine exponentes, in plerisque Graeciae civitatibus oti m exstitisse iam supra monui. Unde verisimile est Aegyptiorum quoque ναγραφὰς fuisse alba, in quibus nomina regum Ordme Chrono-