장음표시 사용
51쪽
logico inscriberentur. Cuiusmodi album lutarchus, do Iside et Osiride c. 11, vocat καταλογον ων βασιλέων nec quidquam aliud fuit βυβλος, e qua regum Aegyptiorum nomina Sacerdote Herodoto recitaverunt. Ad idem genus pertinet άναγραφhoatarinensis, quam iam saepius laudavi Exstiterunt etiam αναγραινα in quibus regum nominibus brevis annotati erat adscripta, quarum accuratam descriptionem Diod0ro Siculo debemus. LIερὶ πώντων βασιλέων), narrat ille l. I. c. 44, οἱ ἐν ρεῖς ἐχον ναγραφὰς ἐν ταῖς εριῶ βίβλοις ἐκ παλαιων χρονων ri τοῖς δια-
Εiusmodi ναγρα φῆ usum esse Manethonem rugmenta produnt. Ad Nilocrin enim, sextae dynastiae ultimam reginam, apud fricanum haec annotata leguntur:
ξανθὴ χην χροiαν. x eodem sonte manavit Observatio regi octavo secundae dynastiae adscripta, o υφος ei χε 'IDU ε παλαιστῶν 'Aναγραφὰ istas Diodorus Passim ρας sive ἐν ταῖς ἱεραῖς βίβλοις vocat, unde quaestio oritur, utrum ad libros Sacros pertinuerint nec ue. Negat Bunsenius . p. 50. asserens
Psam melichi laetate sacros libros sines dubi, fuisse
52쪽
claUSOS, quum contra ναγραφαί, donec haraoniam imperium stabat, semper continuabantur. Sed confundit ille sacros libros cum Hermeticis, inter quos vero aliquantum interest. Nam sacri libri omnes vocantur qui sacra dialecto conscripti sunt, et hactenus recte inter eos ἀναγραφαί, hieraticis igni exaratae, enumerari POSSUnt. Ut ἀγαγραφαί sic ipsum historicum Manethonis opus ιερα βίβλος ab Eusebio, Ρraep. Uang. prooem ad
ουγγρcitas ιασιν Male Fabricius, Biblioth Graec vol. ΙΙΙ. p. 496, Schoeli, hist0r Graec ster. BunSenius . p. 93 et alii statuunt την ἱεραν sit βλον egiSSe περ τος Αἰγυπτιακῆς θεολογίας, quod Sententiae neXu refutatur, et nullo idoneo argumento nititur; neque porro Eusebius Aegyptiaca, quae bene noverat, Silentio praeteriisset aut τερον συγγραμμα appellasset denique
libri theologici titulus non fuit ιερα βίμιος, ut infra
Ostendam. Attamen non accurate usebius Asyptiaca sic Occli.
Et quia ναγραφα praecipuus fons Aegyptiacorum fuit, ipsa Manethoriis Aegyptiaca ναγραφ)ην Vocat Iosephus, Archaeol. Iudaic. I. c. 3. S , ubi Manetho
Operae pretium erit h. l. obiter monere Diodorum Siculum non solum annales Aegyptiorum, Sedram n interdum sacros libros appellare Ἀναγραφὰς Quod
53쪽
quum interpretes non intelligerent, mira inde confusio orta est. Sic V. c. ναγραφας, e quibus hausisse se gloriatur Diodorus l. I. p. 69, eerentuS, Aegypt . P. 10, annales esse putat, quae tamen nihil aliud sunt nisi inermetici libri. Nam quae ex isti αναγραφαῖς statim profert desumta sunt e Secundo του δου libro, ἐκλογισs ὀι βασίλικου βιου continenti; cf. Clemens Alexandi'. Strom. I. p. 268, quod nescio quomodo Bunsenium latuerit, de libris Mercurii I. p. 35 sq. disputantem. Sic etiam l. I. c. 31 - tibi narrat ἐπὶ τῶν ρχαίων χρονων η ii γυπτος εοχε κυγμα ἀξιολ0γους καὶ πολεις πλείους των μυρίων καὶ κτακισχιλίων, ως ἐν ται ιεραῖς ναγραφαῖς ραν οτι κατακεχωρισυιε
νον - άναγραφαί est liber hierogrammateOS, Icooογραφία τῆς ιγυπτου inscriptus Pluribus exemplis non
opus est sussiciat animadvertisse in Diodori bibliothecae libro primo multa adhuc tibi orum XLII Hermeticorum
fragmenta, quae X Ore Sacerdotum Beceperat, latere.
Alius fons, cuius mentionem idem Iosephus facit, erant δεσποτως μυθολογούμενα, quae Manetho, Ut iam supra vidimus, diligenter a certis annalium traditioni bus distinguebat. Dissicilius est quaenam haec fuerint accurate definire. Unsenius I. p. 100 mythos in ore
populi viventes et carmina i intelligit. Sed apud Aegyptio, huiusmodi mythi exstare vix lotuerunt,
i Hothssogen Did iodor. lio loco I p. 134 ea sic describit Chronikonariis Behon Ogon dor filioren es hichio, orin ussogon uni tmverbi iugi Nochrichte nebon Annalistischem Dorcoichnet waron. Cuiusmodi conapositio iteraria nunciuam in Aegypto exstitit, neque a Iosepho laudatur.
54쪽
quia omnis historica traditi penes sacerdotes erat, et populi iligenium universe ab Ornatu poetico Componendisque imaginibus erat alienissimum accedit quod omnes, soli sacerdotibus Xeeptis, quamquam artium haud imperiti, animi vero cultum turpiter neglige bant i). Quapropter fere nulla traditio popularis nobis servata est, quamquam de Aegyptiaca antiquitate sexcenti Graeci scripserunt in . orro, si concedamus suos historicos mythos olim Aegyptios habuisse, non ad Manethonem saltem pervenissent, quia nunquam iis scriptor i. e. aliquis qui scribit ut a populo legatur exstitit, qui traditiones scripto mandaret; quales nisi Graecia habuisset, Ithologia magnam partem sine dubio interiisset. Quare credo Manethonem Graecae antiquitatis haud
ignarum, nec tamen Sati peritum, minus apte Gra cam rem Aegypto tribuisSe, a Propterea μυθολογουμμενα h. l. aliud quid ac apud Graecos significari. Ni fallor, δεοποτους μυθους anetho appellavit omnia scripta, publica auctoritate sacerdotum carentia quas a praesertim iterunt hymni in regum honorem Om
oinem poetischen anzen au Terschmelaen. Causae, quae impediebant, quominus apud Romanos heroica mythologia XSlaret, eaedem et maiores obstabant Aeguptiis.
0mnes prope mythi de regibus Aegypti, ab Herodoto et Diodoro relati, e Graecia ipsa in eoptum migra verunt. st . uel Ierus Orchomen. p. 7 sq. et anne Mytholog. Graec. p. LXVH. Traditio de pastore Philitide, apud Herodot II. c. IES, Sola mythus iure dici potest.
55쪽
positi, quos citat Diodorus l. I. c. 53, ubi narrat de
Sesostride sacerdotes et τους δια τῆς Ουδῆς αυτον ἐγκωμιαζοντας non inter Se convenire uamvis e Diodori verbis sequi videtur has das non a sacerdotibus compositas fuisse, sed populares atque ideo vulgari dialecto et deuioticis literis scriptas, tamen hoc non ita fuit da in laudem regum sacra lingua canebantur, et hi eratice scribebantur continebant narrationem universe veram rerum ab here gestarum, sed
formi dramatica, ibi iii cum rege, et rex iummilitibus loquentes inducebantur heroici carminis denique imperfecta species irant. Eiusmodi oda. in honorem Ramesis Magni, ad nos pervenit; Servatur hodie in Muse, Tritannico et edita est Samuele Birch, Muse praefecto i).
I alia carmina mythos recte appellare Manetho Otuit, praesertim quum , teste Diodoro, passim cum iis quae sacerdotes X άναγραφαῖς tradiderint non consentirent. Quae vero tanquam δεσrroris μυθολογου μενα apud Iosephum assert, partim e genuino heroico carmine derivata videntur, partim e recentiorum sacerdotum huius carminis explicatione, ex qua impia gens in ea memorata Iudaeorum populus fuerit. Utrum de plurium regum rebus gestis, an in paucorum tantum clarissimorum laudem heroica carminai in per quod inscribitur: Tho historical papyri of tho mitio Museum. London 1841-1842. st . Champollio Epistol ex Aegypt0 script p. 25 sq. Salvolini, Campagno do Rhamses e Grand. Paris 1835. Bunsen. I. p. 60.
56쪽
exstiterint decerni nequit; posterius tamen verisimilius St. Tertium Aegyptiacorum fontem Iosephus non commemorat. Sed tamen vix potest unitari quin a netho, in conscribenda historia, XLI Hermeticis libris quoque usus sit. Quamquam enim, qui eum Omnia templorum arcana esse perscrutatum, et ubique in toichographias ceteraque monumenta inquisivisse statuant, nimiam diligentiam illi tribuere mihi videantur, tamen VeriSimile St, eorum, quae ad manum habuerit, eum nihil temere neglexisse. Et ercurii libros illi notos fuisse certo scimus; nam in alio quodam opere eos partim Graece transtulit. Quare persuasum mihi habeo, quae historiae utilia in iis invenerat, in Asyptiaci eum exposuisse. Quod confirmant nonnullae annotationes regum nominibus appositae, quae non nisi ex Hermeticis libris haustae esse possunt. Ad hunc numerum pertinent quae primo regi tertiae dynastiae adscripta sunt ε. οὐ
Λίβυες πεστησαν Ἀγυπτιων , καὶ τῆς σελήνης παραλογον αυξηθεισης , διὰ δεος αυτους παρεδοσαν. Nullus enim dubito quin Manetho e libro Hermetico περι των συνοδων καὶ φωτισμιων γλίου καὶ σελὶὶνης haec acceperit. Eodem modo commentarii pontificum apud Romanos historiae fons non contemnendus fuerunt, nam ad
illustranda iuris principia, in illis interdum exempla ex historia asserebantur. Sic iudicii perduellionis
exemplum erat, quomodo Horatius Sororem Occiderit.
Cf. Niebuhrius, in libro nuper a doctissimo stero odito, de historia Romana, P. 10.
57쪽
Praeter sacros Aegyptiorum libros Manetho, teste Iosepho Herodotum etiam perlegerat, quem Pa8Sim reprehendebat, quasi de rebus Aegyptiacis, Propter ignorantiam, itienti tum Verisimile est eum non modo Herodotum, sed alios quoque λογογρὰφους et historicos, qui Aegypti hist0riam attigera ut inspeXi8Se, qu3mquam nemo veterum hoc nobis assii mat. Sed Graeci eam materiam non attulerant ex qua Aegyptius, cui paterent ipsa avorum monumenta, multum proficere
potuisse videatur Asiaticorum quoque populorum historiae haud ignarum Manetho se praestat in fragmentis a Ioseph Servatis. Narrat enim quo tempore pastores Aegypto potiti sunt, Asiae imperium tenuisse Assyrios, quod unde acceperit non constat. Certe non e sacris Aegyptiorum literis, quibus mos erat de peregrinis, quibuscum commercium non haberent, Omnino tacere. Neque ex Herodoto; nam ex huius chronologia Assyriorum imperium ab anno 1231 1267 secundum archerum a C. N. incipit, et e Manethonis expositione pastorum dominatio multis saeculis prior est. Equidem coniicio eum ante oculos habuisse
Beros Chaldaica, in iisque traditum invenisse quod de Assyriorum dominatione refert. Scripsit Chaldaicorum tria volumina Berosus si fides Iubae et Alexandro Ρolyhistori, quorum testimonium plures ecclesiastici descripserunt), regnante Antiocho Sotere in fonti-
Τ Richtρius, Berosi fragmentorum editor eum sub Antiocho I θεαν scripsisse censet, secutus Eusebii testimonium, Praep. Euangel. X. II Sex qui constat Eusebium non vidisse Berosi opera. sed
58쪽
XLIVbus isti ταις γαγραφαις, quae Babylone Servabantur.
Paulo igitur post Berosum scripsit Manetho, quod idem a Tncello p. 16 D. traditur, et quum hiladelphus undique diligentissime libros c0lligere amaret, mirum ni Manetho, iussu regis scribens, Beros Chaldaica
Gravior quaestio est utrum Graecam Pentateuchi versionem legerit Maneth nec ne Negari nequit in altero fragmento apud Iosephum cognosci Manethonem tamquam aliquos Iudaeorum ritus et traditiones doctum; et quo tempore Aegyptiaca Scripta sunt en-tateuchus sine dubio iam Graece versus fuerat i); attamen dubito num quae de Iudaeorum moribus et opinionibus tradit, e limpido fonte, i. e. e Sacris PSO-rum libris, hauserit, multoque verisimilius arbitror
eum tantum referre, quae ab Aegyptiis, adversus Iu daeos Semper maledicis, narrabantur et pro veris vulgo habebantur. Nam si revera entateuchum ad manum habuisset, non neglexisset, credo, suae de MoSemelio
Tatianum de illo reserentem descripsisse, non tantum illi tribuendum esse mihi videtur. Opinor eum aliud agentem pro 'AνTιοχωτω μετ' 'AHξανδρον τριτω apud Tatianum raptim legisse M. εω μιε x Σελευκον ρ. Nisi enim usebium Tatiano hac in re postponamus. intelligi ii ii potest quomodo Berosus me Alexandri aequalem vocare potuerit, quod tamen fecisse eum ipse usebius Chronio. I. I. vers. Armen. testatur. λ Irenaeus apud Euseb. I. E. V. . et Clem Alexandr Strom. l. I. p. 34 , Pentateuchum Ptolemaei Lagi aetate Graece redditum esse narrant. His dens et vulgaris sabulae tenaxmodius, de biblior. textibus Original. p. 91 sq. versionem factam esse ponit, dum Ptolemaeus Lagi et Philadelphus communiter regnabant.
59쪽
politano sacerdote narrationi maiorem fidem o variis Mosaicorum librorum locis conciliare, ubi ritus et caerimoniae describuntur, quae Iudaei haud dubie ab Aegyptiorum sacerdotibus mutuati sunt i). Neque de bove a Iudaeis ad montem Sinai pro numine culto
tacuisset et ubi Iudaeos ιεροσυλους Vocat, teSte adduxisset sacros eorum libros, qui narrant Iudaeos ex Aegypto egredientes aSa aurea et argentea Seeum Portavisse. - Apud Aegyptios et in primis apud Alexandrinos Manethonis iam aetate de Iudaeis, de eorum religione, moribus, historia, fabulosa multa narrabantur, et quum ipsi Iudaei patres suos ex Aegypto
in Iudaeam demigrasse faterentur, mirum ni Sacerdotes huius exitus vestigium in annalibus quaesivissent; et, traditurn invenientes e Ae gypto olim multos viles et impuros homines et erga numina sua impios fuisse eiectos, istos Iudaeorum despectorum Patre CSSe tatuissent. Manetho, quippe Aegyptius sacerdos, sine dubio Iudaeis quibus Ptolemaei favebant, inimicus, libens hanc traditionem arripuit, et quamvis veritatis studio coactus, δεσποτως μυθολογουμενα haec Oeet, tamen Occasionem Iudaeos increpandi et deprimendi praetermittere non potuit.
i De convenientia inter Hebraeorum cultum et caerimonias et Aegyptiorum egerunt Witsius, qui multorum aliorum quoque hac de re opiniones attulit, in Asyptiacis, et nuper ΙIengstenbergius in libello, cui titulus die Bisicher Mose's 1id Aegypton. Huic quae stioni nova lux e renatis Aegyptiorum literis assulget; quare optandum est, ut aliquis egyptiacam et Hebraicam antiquitatem iuxta doctus denuo illam tractet.
60쪽
Ex accurata sonticam cognitione et e fragmentis imgumentum et naturam totius Operi fortasse nunc rectius intelligemu8. Ρerpetua fuit earum rerum enarratio, quae ad 4
gypti historiam pertinentia in libris sacerdotum commemorata essent Graecorum ibi de Aegypti historia
fabulae saepius refutabantur, et X auctorum ignorantia ortae esse Xplicabantur Sed Graecae mythologiae,
quoties Aegyptum tetigerit, vestigia in historia Aegypti agnoscebantur. Forma Graecam rationem imitabatur, quam vi materiae, qua ScriPtor uteretur,
conditio scribendi modum certis finibus magnam a tem circumscriberet. In omnibus egypti historiae fontibus regum, non populi, fata et res gestae tradebantur, et propterea idem in Manethonis Aegyptiacis locum habuit. In his, ut ex Africani compendio et fragmentis satis constat, de populi conditione, moribus, institutis, de Aegypti chorographia, de gentium barbararum, quibuscum variis temporibus Aegyptii commercium habuerint, regione Origine, indole moribus, relligione ne obiter quidem agebatur. De pastoribus Hycsos nominatis Manethonihil habuit, quod narraret, nisi eos genere fuisse ignobiles et venisse ex Oriente. Toto igitur coelo illius historia ab Herodoti aliorumque Graecorum distabat, ita ut cum iis ne comparari quidem recte possit Beros Chaldaicis similior fuisse videtur, quam-