장음표시 사용
91쪽
etiam alii Sacerdotes . Certε tempore Divi Cypriani non solus Episcopus, sed etiam inferiores Sacerdotes reconciliabant eos, qui lapsi erant in persecutione, nec id improbat S. Antistes, sed quod nimis cito eos absolverent. Quin longe ante Cyprianum id ius obtinuerant:
nam Evaristus , qui faedere caepit ann. II O. aut juxta Papebrochium anno 93. saltem secreto Poenitentium judicium Presbyteris concedi voluit eo decreto quod refertur a Burchardo lib. I 8. cap. 3. abj v ne pari. I S. cap. 2. & a Gratiano 26. quaest. 6. Presfieri de occultis
peccatii jussione Episcopi paruitentes reconcilient. Igitur quos ad Episcopos mittit S. Augustinusii sunt, qui publice, & cum scandalo peccarant
contra Decalogum, vel dubitare poterant, aut debebant, ne tali modo peccassent. Jam enim adeundus erat Episcopus in Ecclesia Sancti Augustini, in qua non erat Presbyter Penitentiarius, qui in dubiis casibus consuli posset. 3 . Quartum argumentum petitum ex eo quod frequentissimus fuit olim usus Sacramenti Eucharisti , solvitur negando hunc usum nisi se adeo frequentem . Et I. falsum est, quod ait ibi Belethus, in primitiva Ecclesia praeceptam fuisse quotidianam communionem : tres enim
in hebdomada dies ad id statutos ab Apostolis fuisse dicit Epiphanius in expositione Fidei Catholi.
92쪽
Lib.II. Cop. VI. ITtholicae, Sacri poria conventus , G Anaxes ab Apostolis instituti sunt his potismum diebui , quoris , sextaque feris , ει Dominica.
Imo nec his diebus communicabant omnes,
sed soli Clerici, praesertim ordine sacro insigniti, si oblationem cum aliis fecissent, necessent legitime impediti: sic enim statuitur Canone Apostolorum octavo. Si quis Episcopus, aut Pres ter, aut Diaconus, aut quicunque ex Sacerdotali consortio, oblatione facto, non communicoverit , causam dicito. Et si bova ratione subnixa sit, veniam promeretor. Sin minus dixerit : ὰ communione excluditor , tanquam qui populo auctor ossensionii fuerit, mota contro eum fuspicione, qui obtulit . Nec Canone
sequenti jubentur, qui Ecclesiam intrant, audiuntque scripturas, communicare Omnes , sed omnes manere in Ecclesia , donec absolvatur sacrificium, & communio fiat . Is enim est Canon 'uicunque Fideles Ecclesiam ingrediun-rur , G scripturas audiunt, neque apud preces , G sanctam Communionem permanent , eos tauquam, qui ordinis in Ecclesia perturbationem indueant , is Communione arceri oportet. Solebant enim post Scripturas egredi ab Ecclesia Catechumeni, quique erant in secundo gradu poenitentiae, non autem reliqui Fideles, isque erat ordo consuetudine, & lege firmatus,
93쪽
ut Catechumeni, & Poenitentes a reliquis discriminarentur, quem ordinem , quia praedicti Fideles eo tempore egredientes turbabant , manere usque ad finem Divinorum officiorum jubentur, & non manentes, excommunicatione digni declarantur. 4 Putarunt quidem multi, inter quos Petrus Blesensis ab Arguente allegatus, statuisse Anactetum Papam, ut omnes, qui saltem facrificio intererant, in sine communi carent; nam
in ejus vita quam habet ordo officii Romani sic legitur, Decrevit, ut in Missa, peractί eonsecratione, Omnes communicarent. Sed in eo decreto de solis Sacerdotibus agitur, jubenturque non omittere communionem post consecrationem, ut quidam faciebant: nec id assero divinando, aut motus levi conjectura, sed ver-
his ipsis praedicti decreti Pontificii, quod affertur integrum a Burchardo lib. g. cap. II. ultima enim verba decreti haec sunt. Et μ δος neglexerint, degradentur. Non igitur ibi sermo est de Laicis , qui non degradantur, sed de Sacerdotibus, qui, ut dicebam , utque innuitur in Canone 8. Apostolorum , quem paulo ante allegavi, Sacramentum quod confecerant, non sumebant ipsi, sed Fidelibus circumstantibus praebebant. Quod etiam postea a sacrilegis, aut indoctis quibusdam Sacerdotibus factum fuit a
94쪽
Lib. II. Cap. VI. 'fuit , & similiter vetitum a tribus Conciliis Aurelianensi , Toletano , & Rotomagensi ,
quorum primum sic apud eundem Burchardum lib. 3. cap. 78. & 79. & apud Jvonem pari. a. cap. l3O. Auditum es, aliquos Pres teros Miffam celebrare , ta non communicare omnino , quod in Canonibus Apostolorum interdictum esse legitur Ge. nempe Canone g. praedicto, quem recitat, & confirmat. Concilium vero Toletanum II. apud Jvonem ibidem sic statuit. mcunque Sacerdotum deinceps Divino
Altario Iacrificium oblaturus accesserit, G se a communione suspenderit, ab ipsa, qua se indecenter privarit , gratia Communionis anno uno repulsum se noverit. Demum Concilium Rotomagense apud dictum Burchardum cap.
6. Dictum es nobis quod quidam Presb teri celebrata Musa, trectantes ipsisumere Divina Maseria, quae consecrarunt, Calicem Domini mulierculis , quae ad Migar oferunt , tradant , vel quibusdam Laieir, qui dijudieare Corpus Domini nesciunt, id es discernere inter cibum spiritualem , atque carnalem, quod quantum si omni Eccἰsasticae Religioni con-srarium pietas Fidelium novit . Unde omnibus Pres teris interdictinus, ut nullus in pυ- seram hoc facere praesumat, sed ipse cum reverentia fiumat, G Diacono , aut Sub diacono a
95쪽
go Lib. II. Cap. n. no , qui misisyri sunt Altaris, colligenda tr
dat . Hos autem Canones simul allegarunt cum decreto Anacteti Burchardus , & Juo , ut magis constaret, eo Canone Anacteti non praecipi omnibus quotidianam Communionem, sed solis Presbyteris ; imo nec ipsis absolute, sed, si sacrificium offerre voluerint. 4 Similiter quod dicitur , in quibusdam Ecclesiis consuevisse Dominicis quibusque die-hus celebrari communionem , aut etiam quotidie , debet ita intelligi, ut, aut Clerici id facerent , aut aliqui etiam laici: id enim satis est, ut dicatur, his diebus, aut quotidie , communionem fieri consuevisse . Certe in Romana Ecclesia tam raro communicabant multi, ut opus fuerit eo decreto Fabiani, Saltem in anno ter
Dici homines communicent nisi fortὸ quis majoribus quibuslibet criminibus impediuturo in Pascha fidelicet, G Pentecoste, ει Natali Domini. Fabianus autem sedebat ann. 236. Non puto autem,saeculo sequenti majorem fuisse populi Romani pietatem, aut ita majorem, ut omnes quotidie communicarent. Quod ergo S. Hieronymus scribit de quotidiana Romano-xum communione debet intelligi ut dixi supra, vel ut dicam postea. Ex genuinis vero D. Αm-hrosii scriptis nemo colliget, id moris in ejus Ecclesia fuisse, ut tam frequenter Populus de
96쪽
Lib. II. Cap. m. 8 Altaris Sacramento participaret, ut neque id factum in Ecclesia Africana , unquam dicit S. Augustinus. Sanctus vero Chrysostomus contrariam Ecclesiae suae consuetudinem qua testatur , qua innuit, qua redarguit. Eam redarguit homil. 3. in epist. ad Ephes. Frustra habetur quotidiana oblatio, frustra sumus ad AI re , NEMO Ut qui ulparticipet . Innuit vero solum bis in anno communicasse multos aut etiam plerosque eadem homilia g. in cap. I.
epist. ad Ephes. Multor pirio,inquit, qui corpur risi accipiunt temere, G perfunctoriΘ, idque eo potias , quod in usum ac legem quandam via deatur abiisse , quam quod judicio ac ratione d eantur . Si Aguadragesimc tempus instet, aut Epiphaniae celebritas, qualescunque tandem illi fuerint, Sacramentorum participes fieri volunt. At certe temporis ratio tempestivum ad ea accessum non facit. Neque enim tuadragesimc, neque Epiphaniae dies nobis conferunt, ut dignΘaccedamus, sed anima integritas, atque inno
centia . Hae si adsit, semper accedito, si absit,
nunquam. Quin multos semel tantum in anno,& aliquos rarius accessisse testatur homil. II. in
epist. ad Hebr os . Multi inquit J semeI in anno sacrificii hujus participes fiunt, alii bis ,
alii saepius. Ad Θos ergo omnes meo convertitur oratio . Nec solum ad eor qui hic assant, sed ad Tom. II. F eos
97쪽
8 et Lib. V Cap. VI eos etiam qui in eremo degunt, quippe qui semel
tantum in anno, plerumque etiam pos duos annos sacra Communione impartiuntur . Maor
igitur potis um laudabimus t An qui semel t
on qui frequentius Z au qui rarius communionem adeunt Z Neque hos, neque illos, sed eos demum qui cum purae mentis conscientia, qui mando corde, ac vita integra, atque inculpata Chrisi corpore reficiuntur . Tales semper accedant , caeteri nec semel accedant. s Dum ergo aliis in locis frequenter Fideles Divinia Mysteria vel Altaris Sacramentum , vel oblationem participasse innuit S. Jo: Chrysostomus, aliique priorum sex saeculorum Scriptores, non innuunt, omnes, sed aliquos frequenter, aut etiam quotidie communicasse, vel omnes quidem participasse , sed aliquibus distributum fuisse verum Eucharistiae sacramentum , aliis vero panem benedictum , cujus particulas Eulogias vocabant veteres, &aliquando etiam Sacramentum , iisque eas impertiebant qui Eucharistiae sacramentum non sumpserant vel quia essent imparati, vel quia non essent capaces , ut Catechument. His distribui has Eulogias consuevisse testatur S. Augustinus lib. a. de peccat.merit. cap. 26. Et quod accipiunt Catechumeni, quamvis non fit corpus
Christi, sanctum est tamen , G sanctius, quam cibi,
98쪽
cibi , quibus alimur , quoniam Sacramentum est. Illis vero qui indigni essent Eucharistiae sacram lato,aut non satis parati,id genus communionis concessum fuisse, aut etiam concedi debuista
diserte docet Pius Papa primus, cujus estis Canon , Ut de oblationibus , quae offeruntur a populo , G de consecrationibui, quae supersunt, necnon de panibus, quos deserunt fideles ad E clesiam , vel certὸ de suis Preroter convenienter partes incisas habeat in vase nitido , ει convenienti , ut post Missarum solemnia qui communicare non fuerunt parati, Eulogias, hoc est panem benedictum omni die Dominico, G diebus festi exin accipiant , quae eum benedictione
prius faciat. Qui mos etiam nunc observatur Romae a Gr ci Collegii Alumnis post celebra, tum Gr co ritu sacrificium . Tam diuturnus in tota Ecclesia Latina non fuit in tota inquamnam etiam modo viget in Gallicana b diuturnus tamen fuit, nam saeculo nono Leo Papa quartus in epistola Encyclica ad omnes ubique Sacerdotes inter caetera mandat, Eulogias pose
Missus in diebus festis plebi distribuite . Ut
autem hae dicebantur Sacramentum, hac voce latius accepta, sic dicebantur sacrificium, nemope oblatio, earumque participatio dicebatur communio , ut colligitur ex ea D. Cypriani
99쪽
G dises es, G Dominicum celebrare te credis qui corbonam omnino non respicis , qui in Dominicum fine SACRIFICIO venis, qui ει par- rem de SACRIFICIO , quod pauper obtulit,
fumis, & ex eo S. Augustini edicto in serm. ais. de temp. Oblationes, gus in Altari consecrentur offerte; erubescere debet homo idoneus, si de aliena oblatione communicat. Ex his constat, id genus communionis fuisse frequens , non autem illud sacramenti Eucharistiae, cui innititur quartum argumentum, quod, everso fundamento , penitus corruit.
6 Quintum quoque argumentum fundamento caret. Est enim falsum , non fuisse usos remedio confessionis eos qui sola venialia peccata commiserant. Nam qui in persecutione Decii lapsi non erant, sed videbantur sibi non obstitisse penitus impiorum suasionibus, omnemque pravam cogitationem illico rejecisse, solam venialem culpam, ut par est credere, commiserant, adhuc tamen id culpae, qualecunque erat, Confessariis prodebant, ut testatur S. Cyprianus serm. s. de lapsis, ubi hoc exemplo pudorem incutit illis, qui delapsibus manifestis poenitentiam agere recusabant.
Manto G fide majore, G timore meliore sunt qui quampis nullo sacrificii, aut libelli facinore
confricti, quoniam tamen de hoc vel cogitarausi hoc
100쪽
Lib. II. Cap.ra 8shoe ipsam apud Sacerdotes Dei dolenter, GAwpliciter confitentur , exomologesim conscientic faciunt, animi sui pondus exponunt, salutarem medelam PARVIS luet ει modicis vulneribus
exquirunt. Verum quidem est, ab S. Augustino saepe proponi alia remedia , quibus haec par Va vulnera curentur, at proponitur aliquando,& quidem primo loco , hoc, de quo agimus, confessionis remedium, ut facit serm. 3I. de verbis Apostoli agens de venialium culparum
curatione , Conse inquit) nos sanat, G vita
cauta , pila humilis, oratio cum fide, contritio cordis , lachomae non fictae de pena cordis profluenter , ut dimittantur nobis peccata, fine quibur esse non possumur, confesse , inquam , nox fanat, dicente Aposolo Ioanne , si confiteamur peccata nosra, fidelis es G usus, ut remittat
nobis peccata nosra. Et quidem hoc in loco S. Apostolus agit etiam de peccatis venialibus, nam subdit, si dixerimur quoniam non peccazimus , mendacem facimus eam Ge. Quibus verbis
Occupat excusationem eorum, qui asserebant,
se non peccasse, dicitque peccare omnes saltem leviter, omnesque esse hujus remedii capaces. Hinc initio Ecclesiae coepisse fideles justos & sanctos confiteri Apostolis leves culpas suas, credendum est . Non enim ignorabant, eis traditam potestatetm remittendi culpas Om-