장음표시 사용
251쪽
,ι8 DE THEOLOGICIS DISCIPLINIS.
poris iam nolle precine. Cum vero adhuc timore bona agit, a malo penitus non recessit: quia eo ipso peccat, quo mccare vetaot , s pereme inulte potuisset. S. Bem. ep. II. ait, solam caritatem esse e suae aυ amore sui s mundi avertere possit an
mum . Nec timor quine, nec umor privatus convertit animum.
s. Thom. a Villanova Conc. in Dom. Pass. ait: Diaeniam sis peccara, praut est cliens Dei, sic, ut etiamsi neque esset im. fornus se. dioiiceret peccatum, quia Deus esset ossensus. S. Bernardis. Senen. t. I. serm. I a. ait: Qui conterisur principa liter. propter timorem inferni, ει non Prupter amorem Dei, nones in flatu salutis, quia non dolet amore Dei, sed amore sui S. Antoninus in Summa tit. I . p. q. c. I. Postquam docuit, rimorem ferυilem perutilem esse, quia disponit ad caritatem, Inonet tamen poenitentes , p sertim in gravi infirmitate coi si ituros , ne eo timore principaliter moveantur : Nam inmitis f εst talis paenitentia. Quod probat tum auctoritate Aug., tum exemplo discipuli cuiusdam, qui praeceptori apparuit post mortem . declaravi seque se esse luppliciis inferni damnatum, quia poenitentia eius lacrymae non fuerunt ex amore Dei, or propter Dei osse fam , sed propter timorem inferni. Tandem S. Franciscus Saesius i. a. de Amore Dei c. I9- ait: Paenitentia, quae pellit amorem Dei, infernalis est, s paenitentiae damnatorum simitis.
Dum is ui traderet, non haberet caritatem, ita ει nos vere possumtis a mare paenitentiam nostram, tametsi adeo esset -- lemens , ut pine risere oculi in lacumas erumperent, nis tamen in nobis si amor Dei, nullius prorsus adminiculi futuram fore ad vitam aeternam consequmdam . Ad haec autem elevanda non valent ea loca, in quibus laud. PP. timorem commendant . eique saepe tritiant consecutionem saturis: nam, Praeterquam-
quod haec PP. affirmant de timore filiorum, qui amorem non excludit, redis dicitur a timore servili concipi spiritum dii Elionis . Constat ergo, a PR Novaetores refelli damnantes s lutarem vehennae timorem, & nobis suppeditari argumenta pro S. dilectione propugnanda contra assertores attritionis p servilis Prob. IV. pars. Nempe, sententiam nostram etiam ratione theologica comprobari. I. enim tenemur detestari peccatum , ut Dei offiniam, sed hoc sine amore initiali fieri non potest; ergo &c. Prob. maj. ex Trid. Synodo, qtiae instuctuosam pomnitentiam eam dixit, quae ob poenam tantum esset, non m pter Dei offensam. Et licet haec verba non apponat in definitione contritionis, subintelligit tamen, dum requirit commis,
si peccati detestatonem ' quae sane habeti non potest , nisi quis
252쪽
LI B. XXXIV. DIS S. I. C A p. IV.
quis iniuriam Deo illatam execretur. Hinc Lovanienses art. 4.Mlararunt, comprehendi in definitione Concilii haec verba Contritis es dolor de pereatis pro ter Dei offonsam . Ut enim ait Ruardus Tapp. Dolis debet esse de peccato , ut Ecc*κηδεst, quia Dei offensisam es, quia est recessus a lege Dei, per cons . ab ibis Deo, quω Iegi e1us non subdimur. Ubi nota r vamen. articulos iussu Caroli V. propositos suisse cum ho
titulo: Axiomata ais omnibus firmiter credenda. Ostendi inus etiam tristitiam mnitentium debere esse secundum Deum . Tandem Clerus Gall. damiravit ann. I o. hanc prop. Attria
Prob. min. Ex iisdem Trid. PP. qui curarunt , ut c. 6. sessct aliquis caritatis actus insereretur, ne poenitentia, si tota eL set ex timore, & non propter Dei offensam. infructuosa esset. Et S. Thom. p. q. 8ρ art. s. ait, Periinere ad caritatem , quando peccatum displicet propter Dei. ensem. Et q. 8s. arti sis ad I. ait: siaa homo debet magis Deum , quam
seissum diligere, ideo mus debet odire eulpam, in quantum est offensa Dei, quam in quantum est nociυa sibi ; ergo &c. Idem ent Victoria, Solo, Vega apud inrinum , nec Π Vase quesius in '. p. q. 83. num. 42. ubi ait : Sicut in actu dilotiionis do bono Dei necessario ost amor ipsius Dei, se in odio peccati, ut est Dei inensa , interincluditur amor ipsus Dei. . . nollemus enim Deo , qui est summe bonus, pecca spe . . II. Multiplex est in peccaro malitia. I. quod Deum inlusem afficiat, a. quod a Deo separeti quod mei eatur lapplietum, quod lit res turpis , & inhonesta . Hi autem respectus restondent variis animi affectibus , I. amori , quo Deum diligimus ut bonum in se, a. ut bonum nobis di I. 1 e timori &c. ; ergo qui Deum propter se non diligit, n ouix sub ea ratione odio habere peccatum, quatenus es osse
Hinc Catech. R. p. a. c. s. ait: Si, uti Deus summum bo num est inter omnia quae ditigenda sunt, .isa peccatum summum es matam inter omnia, quae odisse homines debent , Iequitur . ut quam ob causam Deum summe diligeodum GHiemur, πι---.peccati summum odium capiamus o Et sis P. EP. I s. T mmm quisquo peccatum odis, quantum iustitiam diligit: si quis ergo iustitiam non diligit, ut est ordo amoris, quo summum bonum praesertur rebus creatis , is non odit peccatum , prout est ostensia Dei. ,
Praet ea qui ex timore aliquid agunt, odso habent id , quod gunt, ut est in se, licet non coacte, sed vesuntarie illudas ut, ut malum vitent, unde s. Thom. I. a. q. o. art. 5. ait:
253쪽
ait: Timidus agit tantra id , quia etiam nune secundum semis. Ex quibus sic arguitur qui solo timore se abstinet a peccato, licet voluntarie ac libere abstineat, habet tamen pe candi cupiditatem, o pereatum consideretur secun m se, ut ait ib. s. Th. nempe illud detestatur, non prout est peccatum, sed prout eli caussa supplicii; ergo qui solo timore abstinet a P cato, non odit peccatum ut peccatum est, & ut offensa Dei est . . III. Attritio pure servilis non excludit voluntatem pecca
dis ergo non suifficit in Sacrameato poenitentiae. Pr . ant. ex laud. ep. Aug. ad Anas . ubi ait: Inaniter putat victorem se esse peccati, qui paraue timore non peccat . . . . Ut gehennaae metuit, non peccare metuit, sed ardere . Plura alia ex Aug.
Irosere noster Le-Drou diss. a. Eique assentiri D. Thomam emonstrat auctor de. Re Sacram. pag. 6s. Ubi nota : quam longe abesse a proscriptis Quesnellianis prop. nempe a bo. us. que ad M. ubi timor gehennae adeo deprimitur, ut dicatur , Illum quo magis violentus est, eo magis ducere ad desperati nem, manum duntaxat cohibere, cor tandiu addici eeccato , quandiu ab amore iustitiae non ducitur e scelus committere in corde suo , quisquis ab eo non abstinet, nisi timore poenae: &sub maledicto legis peccati, sive siciendo malum, sive illud nonnisi ob timorem evitando. Non ita sane Aug. & Th mas: nam ille serm. II. in Ps. II8. Qui timore poenae opus I sis fuit, profecto inυitus faeis, quod autem invitus facit, sposset fieri, malist utique non iuberi, ille a. Σ. Rrt. I. q. IOI. ait: I x vetus dieitur cohibere manum , non anisuum , qMa qui δimore poenae M peccaro abstinent, non simpliciter eius votantasu peccato recedit.
Non aiunt ergo Aug. & Thomas, poenitentiam ex solo tumore supplicii esse Myolute violentam, seu ad desperationem inducere, sed extortam, non simpliciter, sed conditionate , & si fieri posset, ut a lege sub tali comminatione non jub
retur: nam quae non ex metu fiunt, voluntaria sunt . prout movent voluntatem, ut actu agat ad vitandum supplicium , sed involuntaria sunt sub conditione , quatenus voluntas non ageret, nisi timore percelleretur; quod ergo per metum agritur, ait S. Thom. I. a. q. 5. art. 6. fit voluntarium, quia m rus voluntatis fertur in ιd, licet non propter se jum , sed 'pier aliud, Hlirer ad repellendum malum quod timetur . Et S. P. A. i timore poenae non concupiscit , puto , quod concupiscit, nempe non concupiscit peccatum , ut gehennam serens, concupiscit tamen prout peccatum est et ita S. D. Leo telum timens non rapit , nec tamen appetitum d
ponit ut ustra non rapiat . quod erg, timore agitur non est
254쪽
LIB. XXXIV. DIS s. I. CAP. IV. 24I.
est eoactum, sed liberum, habet tamen secundum se repugna etiam in voluntate: ut mercator non coacte, sed libere me ces projicit in mare, qim attrit, & servare vellet, si fieri posis, absque vitae discrimine . . Nec tanaen malus est timor iste , aut ad 'deseerationem trahit, sed bonus eli, utilis, & ex Aug. Tr. 9. in Io. ep., Praeparat locum caritati. Et serm. I 6 I. Volentem peccare . nimum non sinit . . Ex ep. 48. nunc ρῖ. Excutit de fimno I thargico . Fra nat veternosissmam consuetudimem ex serm. 28. de Ver, Ap. Et S. Thomas scribit 2. a. o. 17. hominem metu .roenae intriaues ad amandum Deum : & irid. sess. 6. c. . 6. per m peccatores in Dem erigis ergo &c. Si ergo timor non era- .dicat illam ' voluntatis repuginantiam, id provenit ex prava eupiditate timentis, non ex conditione timoris, ut ait S. Om. Σ. a. q. I 8. art. 4. ubi s. D. perspicue decimat, tramorem servilem ex substantia bonum era, sed semilitatem eius esse malam. Ex quibus sic arguitur. Licet timor servilis bonus sit, & paret Io n caritati &c. non tamen excludit v luntatem peccandi, ii spectetur in se, sed cum eo timore stare potest repugnantia ad poenitentiam, quam ideo accipimus , ne damnemur: imo stare potest quod voluntas timeat po, nam tamquam principale malu', hominem vero, eui poena cinfligitur, amet ut ultimum finem; ergo solus ille timor non sufficit. Nam , ut observat Suareet : Concidium Triae requiarit attritionem, quae voluntatem peccandi excludat , non NEGA TIvΕ tantum per solam cessationem a tali υoluntate, sed po-sITIvE per veram mutationem volutataris dissentientis peccato ,
edi consentientis gratia Dei. Nam cum sola velisitato, seu spuet isensu non repugnat simul esse voluntatem pereandio sed di solo metu poenae abstinet a peccatis, , nec simpliciso ab is recedit, nec recedere vellet, si beccare posset impune: episso non alienus, est a voluntate peccandi , ut ait S..P.L A. nec momcare metuit, seu ardere. .
Deinde, ut positive aliquid. excludatur debet inter excludens & exclusum esse pugna, & insociabilis oppositio .' ita fides infidelitatem , spes desperationem excludit a non tamen in temperantiam, incontinentiam &c. Nam tam quis credit , & est intemperans, & incontinens . Nec inde tamen spes, aut fides aliquid habent vitii, sed virtutes fiant, cum sint credendi , aut sperandi principia , arcentque infidelitatem , aut desperationem, cui opponuntur, non tamen Vitia reli- uua, quod munus est tem serantiae , justitiae M. . Ita timor Bdei & spei conjunctus bonus est , coercet animi contum ciam &c. cui per se opponitur, non tamen excludit voluntatem peccandi ' secundum se, & prout es Dei ostens . m. IV. Q Quia
255쪽
Quia peccato secundum hanc rationem non ponitur, neque hoc est vitium timoris, quia hoc munus in amoris summi boni, qui amor directe opponitur offensae summi boni r D fiderium enim pereandi non extinguitis, nisi contraris desideris recto faetendi , ubi fides per dilectionem operatur, ait S. P. A. L a. contr. Adv. leg. c. 7:IU. Ad veram poenitentiam requiritur, ut peccator avena μν a viis suis mssmis, s consertatur ad Dominum , ex Erech. 18. I l. a. &c. atqui timor, licet Mertat ab eo, quod tim tur, non convertit ad illud, quod est amandum: riga enim animi timoν es, ait S. P. Fr. 4p. in Io. Et S. Gomas a. et M. I p. art. 2. ergo ut quis convertatur ad Dominum amor lacite cumque converti debeat in toto. corde, Deum super omnia diligens qui enim creaturam diligit plusquam Deum, non . est eo dignus sequitur ut converti debeat ex caritate: E dem via, ait Maldonatus c. a. de Poen. necesse es ad Deum e vertamur, qua ab eo distismus : disi mus autem as eo , quia illi antemsiimus creaturas; ergo Matiemus ad illum redire dolendo, quia ipsum octenderimus, plusquam diaeremtis propter
V. Non licet in Sacramentis conisendis sequi opinionemorobabilem relicta tutiore, ex I. Prop. ab Innoc. XI. pro. scripta ann. I 679. atqui sententia nostra tutior est, cum omnes consentiant contritionem ex amore conceptam suifc re, attritionem vero servilem satis esse negent permulti; ergo
Deinde adve irii ipsi fitentur, sententiam suam novam esse,
nec cenam, cui animarum salus committatur, maxime in mortis articulo , ob grave damnationis pericusim ; merito ergo Ct rus Gall. cavet, ne administri poenitentes monere cessent, ut
in poenitendo inchoate saltem dilectionis Dei viam ineant, quaestia secura est, graviter peccaturi vel eo solo, quod certis i
PROMITIO VI. Sententia nostra plurium theologorum etiam adversariorum auctoritate sulcitur . . . Prob. I. pars. Nam opposita sententia ignota fuit Theologis, qui praecesserunt Trid. Synodo, ac primum quidem ejus auctorem Melchiorem Canum sitisse scribit Morinus. su
rea ait: Eam nec valde antist m esse, nec miatum communem.
Urpus ait: Hesmum esse commentum , ur tque illud Tereulliani adversus Hermog. Adiaterum quodcumque posterius. Witasese enumerat Theologos M. qui nostrae sententiae subscribunt. II. Theologos qui Tridentino interfuere maiori sitiem ex parte nostrae sententiae adhaesisse constat, ex quo plurium sustragio actu caritatis sessioni es insenus sit. Prae ceteris autem Fra esse
256쪽
LIB. XXXIV. DIS s. I. CAP. IV. 'ciscus Sonnius, Tapperus, Mihovius, Iansenius Gandavensis . Hessellius , Ravestein, apud Farvaquestum in Appaeid. ad Quaes. Milibeticam f. r. His adde Medinam, Nauseam, Victorem , tum , aliosque apud L Drou diss f e. 4. g. 4. III. Post Tria
dentinum vero eandem sequuti sunt Petrus Soto Ludovicus Granaten. Viguerius, Maldonatus, Hervetus Hernesius , Le diensis, Samarinus , aliique tum nostrates, tum ex ipsa etiam S. J. Edmundus Aumrius Antoine &c. Fallitur ergo Em. de , Lugo, qui disp. s. de Poen. ait: me tamen sementia est eorum
Nam sententiam nostram tradendam praecipit in Instr. Past. pag. 42. Caes. Denos. De Laurea illam indubitatam appellat. U. L Camus docendam iussit in Seminaris Gratianop. Card. Aguirre, qui probabui O diem dixit, & de praecepto caritatis egrepte tractavit. Card. Moniliani. qui negat sola at tritione servili veniam impetrari. His addi potest Card. Tot tus, qui l. de Instr. Saceta. c. q. ait, attritionem non sui cere ad sacramentum; D talis sit, ut cognoscat pDirens se non detesari precarum ut es tensa Dei, sed tantum ut es alicujus mali temporalis causi, oe poenae inferni. Quae postrema verba desiderantur in posserioribus editionibus, sed extant in antia quoribus, ut scribunt Farvaques , Vitasse , Habere &c. & 'evincitur ex contextu: loquens enim de attritione ait, per eam detestari peccatum, 'aut quia ei debemν poma aerema, Πιpropter 'lum remporale ; ergo utriamque in supradicta peri do debuit exponi.
Prob. II. pars . Nam plures scholastici, qui aiunt sussiore
intritionem, non excludunt amorem initialem, licet concipi tur ex metu poenarum. Deinde adversariis serentur propriam
1 ententiam incertam esse .' Quod attritis Doriat , ali Canus p. s. Releef. de Poen. nm est iam renum. Idem asserit C mitolus, Gonet, aliique. Lito ala: Eam non reperiri apud Aug. nec dignam esse cui bitanees nostrae salutis damus. SuareZ in g. p. q. m. ait: Uret si opinio probabilis, non est
certa, potes esse falsa; ergo qui sciens is se mori permittit,
via arario se exponit perietilo aeternae damnataonis. Sanchez d cet, sacerdotem mortaliter peccaturum, si in articulo mortis poenitenti cum sola attritione cognita ministret Sacramentum : Propter grais damnaticinis peri iam . In eodem mortis articulo necelle esse, ut poenitens disponatur ad Sacramentum per alimm caritatis actum, serentur adversarii se me omnes, ait Dicas illus; ergo per adversarios, saltem in mortis articulo, necessarius est amor initialis . in Sacramento, ob damnationis periculam ; cur ergo necessarius non erit tum ob hanc causam, tum ob pericu sum confessionis sacrilegae tu a quae
257쪽
a 4 DE THEOLOGICII DISCIPLINIs
quae non minus, imo magis cavenda est, quam damnationis Periculum, haec enim creaturae, illa creatoris maxima injuria
PRoposITIO VII. . Ad gratiam Sacramenti requiritur amorearitatis , non spei tantum, qua Deus diligatur ut bonus nori
Sequitur ex praeced. Prop. & prob. contra Tomelyum , aliosque, qui censent necessarium quidem . esse ad Sacrame tum amorem initialem , . sed suffeere amorem spei , quem fiustra damnant Lutherani, & Quietistae . Tournelyus ergo initialem amorem, spei requiri ostendit ex Matth. aet. Diliger
Dominum Deum turam ex toto eorde se. sed ibi traditur expresse caritatis praeceptum ; erm M. Profert deinde August
ni testimonia, ubi praecipitur dilectio. iustitiae, sed vera iustia.
tia in eo sita est, quod rationalis animus convertatur Per c
Titatem ad bonum incommutabilem, & illud exquirat in se , & propter se; erRO &c- . III astere drelarationem Cleri Gallicani ann I o. qui ait, non impleri novae vitae propositum, Ii paenitens primi mandati nuuam curam erat; sit noc est mandatum caritatis ;argo &c. I . Affert historiam Pallavicini l. 8. c. I 3 Sed ex ea constat. insertum suisse capiti, 6. sess. 6. praeter fidem &spem etiam actum caritatis; ergo requiritur in Sacramento amis inchoatae caritatis ob eadem momenta, quibus Tourn ihus ostendere nititur amorem spei. Nec tamen excludimus amorem spei : ostendimus enim I. 26. c. I 6. honis operibus insudandum . etiam intuitu sempite
nae mercedis. Sed hoc desiderium dirigi debet in finem uitia .mum, ut summum bonum, ad quod spes tendit, non tam aptaetatur gratia nostri, quam propter seipsum, quod si fiat, spes caritate dirigitur & gratis amatur Deus; ergo &c. Ade rue S. P. A. Eonaventura, Salesius, & D. Th. de spe locutiunt, ut alibi ostendimus. Fatemur ergo dolorem, quo dintestamur peccatum, ut est offensa Dei, prout est nostrae M titud nis obiectum, esse sufficientem, sed negamus a sola spe derivare. Nam ex D. Th. q. 6s. art. s. Caritas es amor Dei , quo diligitur , ut beatitudinis a sectum. Nam in tali amore, . praeter motum spei tendentis in ultimum finem , est aflinio cordis optantis unionem ejusdem finis . Quo sensu ultro comoedimus adversariis efficacem amorem istitudinis excludere per se voluntatem peccandi. Distant proinde a Quietistarum insania animae illae, quibus prae ceteris summum bonum in. hac vita dulcescit: licer enim Deum diligant propter se, quia tamen carent perfecta illius unione, sperant adhuc,' & ingemiscunt. Vide AuMrem Tom. 4. p. sao. Rom. editionis. i
258쪽
M Omenta adversariorum alia innituntur auctoritati Trid.
Synodi, alia petuntur ex vi & efficacia timoris a PR. laudati, quaedam ex caritatis praestantia, atque ex Sacramel torum energia, tandem ex oppositae sententiae celebritate. It que . - . I. Irid. Synodus sess ait, a se tradiram esse de . Hr. Poenitentiae exast rem, in pleniorem definitionem, sed ibi de necessitatae amoris initialis ne verbum quidem'; ergo &c II. e. o. sess. I declarat, contritionem esse dolorem animi , O detestationem de peccato, eum ρm Miso Mn peccandi de cet re, sed nec ibi meminit amoris initialis; erso M. III. Divia ' dit contritionem in eam, quae caritate perficitur, & in eam , quae communiter concipitur ex peccati turpitudine, aut. gehen-
vae metu; er o utraque contritio, idest persecta & imperse- illa definitione comprehenditur, & utraque est pars S cramenti. III. De hac contritione imperfecta ait Synodus: Ad Dei gratiam in Sacrameuto paenitentiae impetrandam , Pec catorem , diDonit; ergo susticit . . 'IV. Ea dispositio, non est remota , sed proxima 3c sufficiens, & cui nil deest ex parte poenitentis; ergo &c. Prob. t. Nam S. Synodus tribuit attritioni efficaciam 'in Sacramento, non extra ipsum ς atqui amitio servilis etiam extra S, cramentum remore disponit, sternendo viam dilectioni, utiliter catorem concutiendo; ergo in Sacramento proxime disp nit. U. Verba Synodi : Ad Ori gratiam in Sacram. imp rrandam disponit, parum distant ab iis, . quae extabant ante reformationem e Ad Dei gratiam facilius impetrandam dismnis. Sed tune de dispositione sufficienti sermo suit, ut notum est; ergo die . . 'VI. Definit Trid. tontra Lutherum attritionem, si volumtatem pereandi exHMat , non solum non farere hominem hu initam me. verum etiam donum Dei esse, & Spiritus S. impu sum ι sed attritio servilis, etiam dilectione seclusa, est donum Dei; ergo excludit volantatem peccandi; &c. VII. Si eum attritione tantum servili remaneret voluntas. Peccandi, illa hominem redderet hvpocritam; intus enim percata severet', quae detestatur exterius: esset etiam plenitentia extorta, & coacta, non libera & voluntaria: sed haee damnat S. Synodus)b ergo &c. VIII. In attritione nullum i vel 'minimum caritatis arum requiri constat ex scopo Concilii ,
259쪽
& ex proscriptione haereticorum, qui metum gehennae tamquam animae sordem damnabant. IX. Item ex verbis Conculii quod opponit attritionem ex metu et, quae ex carbate nonciscitur, & quae hominem Deo reconciliat ante suscepti nem sacramenti. X. In anteriori Concilii decreto abrasa sunt haec verba: Cum sne aliq- dilectioias in Deum motu vix e sy eat; ergo Concilium accipi debet de timore servili, qua cumque dilectione Dei super omnia expoliato. ad I. dist. mai. Et ibi pleniorem exactiorem definiti nem spondet S. Synodus revocans ad. i memoriam necessitatem amoris initalis in decreto de iustificatione statutam , ubi multus fuit de paenitentia Sacramento propter Io rum cognationem sermo interpositus, conc. illum excludens , neg. Plena ergo & exacta Trident. Conc. definitio supponit, quae generatim de iustificatione decreta sunt sess. 6. euaus capiti 6. in illis verbis: Mumquae tam se omnis iustitiae fontem se. insertus est actus caritatis, ne si poenitentia esses propter poenam tantum, &non propter Dei ostensam, infructuosa esset, & cap. 3. definitum est, neminem posse absque Spiritus S. inspiratione re dere, sperare, cr diligere, Aut oportet, ut ei iustificationis gra .ria conferatur, ex qui inis nostra firmatur asserito, non infirmatur. Adde, nolusis Concilium scholasticam controversiam ,& adlaphoram definire: non enim ad decidendas viniones , sed aci errares recidendos, Pallavicino teste, Concilium Trid.
. Ad II. dist. mai. Ait esse detestationem de peccato subinteuligens, prout es Gensa Dei, quo sensu detestari peccatum exu Thoma rertinet ad caritatem, ut e. praeced. dictum est , conc. secus, neg. Ideo autem verba illa Synodus non appo fuit, quia haeretici admittentes tantum timores incussos ., . & fidem , inutilem reputabant peccati detestationem, ut patet ece. s. illius sessionis; hanc ergo haeresim damnans S. Synodus, ac supponens , detestationem peccatorum spectare offensam Dei, distinguit contritionem persectam ab imperfectar quod
illa ex flagrantissima caritate, haec vero communiter ex gene me metu concipitur, sed, ut contigit Ninivitis, tr sit ad contritionem cordis , & conversionem . Verum dato etiam ea
verba: Ω-tenus es Qfensa Dei non subintelligi in ea definiatione, nil aliud inde infertur, nis attritionem servilem inter
actus paenitentis enumerandam, non autem susscere ad nor menti huius constitutionem , quae verba in reformatione: decreri abrasa fuere, licet non constet, an de attritione ab amore divulsa ibi loquatur Co acilium . praesettim cum addita essent
verba illa : cum sine Hiquo dilectisvis in Deum motu vix esse,
260쪽
LIB. XXXIV. DIS S. I. CAP. IV. 247
Ad III. neg. eons. Cum enim Theologi disputarent, an ridissimis acciriendum esset de dispositione proxima, Vel de r mota, Concilii PP. teste Pallavicino, noluere de hac quaesti ne iudicium ferre ; eos tamen in nostram conspirasse sententiam . Prop. IV. & V. c. praeced. monstratum est; si ergo Trident. Synodus loquitur de attritione concepta ex metu poenae 1 8 . pr grediente ad amorem, nobiscum sentit, si de remota dispositi ne , vult solum Concilium, attritionem Mnam esse, nec esse impedimentum, sed dispositionem ad gratiam: quod nos ultro Concedimus; ergo &c. 'd IV. dist. ant. Est proxima, si a tiamore, ex quo communiter concipitur, ascen in ad amorem in tialem , quo excludat voluntatem peccandi, conc. si in timore consistat, nego.
Ad prob. neg. mai. Non enim ait Trid. quod attritio PER SE iustificationam PERDUCIT, sed ait: Ad Dei gratiam in Sacramento paenitentiae disponit, caute omittens το PER SE, & PERDUCIT, & pro vocabulo iustificationis, gratiae nomen substituem, ut constet contra Lutherum attritionem utilem esse, & licet se sola nequeat justificare, disponere t men ad caritatem initialem, cujus ope gratia in Sacramento
impetratur . . . Hanc esse Trid. mentem constat ex Salmerone Trid. Co cilii Theologo, qui Tom. II. trin. 22. ait: Accedens ad Sa-cnement m ex attrito fit contritus, quia accedente noυa gratia
perfectum piscati odium. concipitur. Et Franc. Annius, qui etiam Trid. Synodo intersuit: . , inquit trin. 4. de Poen. c. 6. non essest veram paenitentiam, sed ais illam praeparat: scut videmus , ait Aug. per seram introduci innum , sera prius intrat, sed nis exeat, non successit Iinum . Sic timor priamum occupar mentem, non autem ibi manet, quia ideo intravit , ut introdureret caritarem p timor impellit aci contritionem , caritas perficit, timor medicamentum est, Minas sanitas . E
dem inentur in Inst. Viguerit a Facultate Paris. probatis , in Constit. Bononien. Caes. Paleoti &c. & perspicue evincitures, exemplo Ninivitarnm a Trid. Syn. producio, in quibus
formidolosa paenitentia vim tantummodo sabuit ad impetra dam novam gratiam , cuius ope adjiceretur earitatis essectus.
Attritio ergo servilis ad gratiam diss'nit, quia viam . parat ad conversionem cordis, ad timorem Dei filialem, ad caritatis si sectum, idque maxime in Sacramento ob humilitatem, quae peccator se fabiicit Ecclesiae clavibus. Ad V. M. quod in priori decreto habebatur , attritionem fuscere, Mod i ostea fuit erasum. Ad VI. dist. mai. Et attriatio servilis excludit voluntatem reccandi, quatenus peccatum est causa supplicii, & damnationis, 1deoque utilis est α ad gra- Q' 4 . tiam