장음표시 사용
321쪽
neg. si enim episcopus permitteret alicui , ut extra parsciam
communicaret, is non teneretur accipere communionem a parocho; ergo a pari. Ad II. neg. min. Nam canon ille aeque spectat paroxias ac nobiliores Ecclesias. Ad III. M. a filartino IV. revocatum fuisse privilegium regularium excipiendi consessiones sine approbatione ordinarii. Ad IV. N . ut ad I. Ceterum Cusii propositio, teste Launolo ipso , erat de re gularibus ab episeopo reprobatis: adeoque iure a Paris. Facuit te, imo ab Apostolica Sede proscripta est. Ad . V. H. . privilegia regularium esse revocata quoad examen, & approbati nem episcoporum, ut supra dimina est nec nostra sententia varochi suo jure expoliantiir , nemo enim' nostrum praesumit Sacramenta ordinari a jurisdimone ministrare. Verum dum annuunt Pontifices & praesules, asserere iura parochorum regulares invadere, est episcopis injuriosum.
PROPOSITIO UI. Non impletur praeceptum annuae consessi nis per sacrilegam consessionem . Vemonstratur haec propositio ab Auctore lib. qq. c. I Tom. T. p. RI8. Rom. ed. PRoposiTio IV. Veteres certis anni temporibus Sacram. consessionem emittisant e ubi de praecepto annuae conse
Prob. I. ex veteri canone apud Burchard. l. Ist. n. a. ubi legitur.' Pre γteri admonere debent plebem, ut omnis, qui se sentis mortifero peccati vulnere sauciatum , feria 4. ante Qua doresimum , eum h&militate oe eontritione cordis pliciter cohfessus, fuscipiat modum paenitentiae. Alim plures nones Pr fert Menardus. II. ex Concilio Toletano celebrato anno I 228.. Vigorielisi ann. Iam. & Albiensi ann. Ias . c. 9. quidam episcopi plebem adigebant , ut confiterentur ter in anno . Alii praeter festum Paschale didero diem nativitatis Christi, Alcensionis., Pentecostes Assumptionis B. M. V. & omnium Ss. De Nativitate narrat Ibbertus in fine dialogi: A temporiabus Vitaliani Papi qui sedit ab ann. 637. ad 6 a. inol
mit in Ecclesia Angloram consistiudo , ut etiam laici cum con-
suibus f familiis Dis ad confessores perienirent, oeso fetibus
mundarent, quarentis puriores communionis Perceptionem in Nat
IT Domini perciperent; hinc refellitur Dallaeus negans maioreς' nostros consessionem Eucharistiae praemisisse. . III. Monachi v teres ante tirocinium consessionem edebant ex Climaco in 'Scalae gradu, eaque semel ad minus in hebdomada praescribitur a Constitutionibus Ord. nostri P. I. c. 8. . . . IV. De injus necessitate in mortis articulo alibi dictum est, cujus rei plura profert exempla Mabillon praef. I. in Saec.
Adde constitutiones Rom. Pontificum Pii V. & Greg. XIII. Praecipientium mesicis , ut moneant infirmos de consessione
322쪽
LI p. XXXIV. DIss. II. C A P. VII.
helenda. V. Ex Anselmo & AlcuinS longum . iter confessionθconfirmare debemus. VI. Ex monitis S. Caroli paxt. a. Instr. c. II. laudabilis est eorum consuetudo, qui semel in vita edere student generalem peccatorum confessionem. mdem saluisberrimam esse ad resarciendas 1αυenibitis ignoravitas, s poer mor defectus , qui in confessione fiunt a 1 enibus , docet S. Thomas de Villan. Cone. in Dona. 4. Quadragesimae . Plurimas etiam illius utilitates recenset S. Franci scus Salasius in Praxi spirit. inter quas recenset majorem conscientiae tranquilinlitatem praesertim iis, qui ob nimium pudorem aliquando con ses ionem emiseritit sacrilegam. CAPUΤ VII. ' '
De firma absolutionis Sacramentalis
NOT. I. Absolationis formulam hanc esse: Ego te abseAo ,
ac preces additas ad formae essentiam non spectare, Con ei lium Florentinum in Instr. Arm. & Tridentinum sess. I . c. 7. definiunt. De ea tria quaeremus , I. ad historiam speetat, I l. ad dogma, III. ad moralis Theologiae Institutiones. Quo ad I. quaeritur an obtinuerit, & Sacramento idonea sit forma deprecatisa λ Hanc autem in Latina Ecclesia usque ad medietatem saeculi XIII. obtinuisse, & etiamnum in usu esse apud Graecos, ademite validam esse conflanter pronuntiant, Morinus, Juenin, Dii Hamel, Tournely, Vitasse , Gotti , Marte ne, Vanroy, Pirite ab Auctore laudati . Pro serma indicat,
va, quam superiores Theologi necessariam existimarunt, I strant Frassen, Henno , Mucat. Mirum proinde est , Emin. Gotti scripsisse tom. 14. p. Certum omnibus esse, Graecos uri serma deprecativa, cum Launotum, ad Morinum resutare suduerint Vincentius Baronius, P. Nicolai, Gonei, Alex. a
liique Thom istae cl. Et D. Th. Opust. al. scribat et cui petit aliquid esse solisndum non DAD: miror qua temeritate aliquis Uerat, esse sumum , quem habens claves non significat se δελε- re, sia Dium rogat esse Atisndum . Quoad II. Cum haeretici omnes affirment, sola fide: Quis
con prium ex Gangelio, seu absolutione , ω credit propter Chria sum ceno remitti peccata , ut habet Confessio Augustana art. 12. certa fide' tenendum est , absolutionem Sacramentalem esse Wctum iudicialem , non vero nudam minis rium declaran di remissa esse peccata eo renti , ut can. 9. sess i . definit Trid. a quo errore quam longe absunt veteres Scholastici , qui aiebant , contritionem vi sua peccatum delere ante sa
323쪽
tio DE THEOLOGICIS DISCIPLINIs ,
negabant, a sacerdote actum iudicialem exemeri, nec aiebant, absolutionem esse nudum declarandi miniserium ; sed docebant contritionem delere culpas absolutionis vi, aut voto, . Vel per eam conferri gratiae incrementum; frustra emo opponunt a
versarii, σο so die interpretari a Scholasticis , pro declaratione abfotarionis. Quoad III. quaeritur, in quo sita sit essentia serinae , qua utuntur Latini λ Sit itaque :PROP ITIO I. Incertum est, an olim viguerit forma deprecativa, & aptior est ea, qua utitur Romana Ecclesia. Prob. I. Nituntur I. adversarii veteribus Pontificalibus, ac libris Liturgicis; sed in his agi videtur de reconciliatione e
nomica , cum plures apud Martem hunc tituluin habeant: DoReconciliatione fer. m . hebd. ergo dic. II. Forma Sacrame talis brevis est, definita , nec repetitur, nisi repetita Sacramenti materia ; sed hi libri ritum exhibent valde prolixum ,
psalmis, longitque orationibus constantem, &ispe repetitum; ergo &c. III. In Pontificali Romano Clementis HII. & Umhani VIII. auctoritate recognito exhibetur ritus hujus reconciatiationis sub verbis tantum deprecatoriis , sed aetate horum Pontificum sola forma indicatiυa in usu erat in absolutione Sacramentali; ergo in libris illis continetur tantum modus re
IV. In ipso Pontificali raberii a Martento laudato his
tur Absisimus vos, vel υωis , iace Beati Petri &c. In Pomtific ii Anglicano verbis deprecatoriis additur ' Ego immeritust Episcopus vano absolutisnem manu, ore , .corde cunfirmus. Dei crementiam implora, ubi, confirmans vim habet absolutionis indicativae. In Ordine Ecclesiae Aquen. p. o I. legitur: AUOLυimus te vice Beati Petri sc. cujus υicem , quamυis indigni, gerimus. In pervetusta plumbea Cruce haec absolutionis forma Iegitur: Dominus te dignotur abso ere F. Elia a cun istis tuis , . quantum msae fragilitati permittitur , sis abjoθι- tus ante faciem iuin t quae formula imperatiis comprehendit um judicialem, ut i itat . V. Fatentur adUersarii indicari vam scrinam praei ribi a Conc. Londineta, & Neumace si, docere D. Thomam ex Parisiensium Theologorum sentet tia absolutionem fieri non posse per solam deprecativam orationem, & Fr. Mayronem asserere hanc sermam : Moisiste Deus , in Provincia fuisse ab omnibus improbatam , cum a Tridentino & Florentino non negent probamin indicati--m ; sed hanc nonnisi ex traditione illi accepere ς er
Nituntur II. Patrum de I lieologorum auctoritate, nam te tullianus l. de Pud. c. I9. asserit, veniam dari Per exaratorem
P. mi Chrsum. Ambrosius i. g. de Spiritu sancto ait, quod
324쪽
LIB. XXXIV. DIS S. II. CAP. VII. gis
in remissione peccatorum homines rogant, disinitas donat. S. Hieroia. in Ps. 28. ait, cessare in nobis flammam libidinis pejorazionem sacerdotis. S. p. l. IS. de Trin. c. 26. ait: a nobis Spiritum sanctum λυκαri , non conserri , & l. de Bapt. ait: siuia est aliud expiatis Oeerdotalis, nis oratio super Bomine & serm. ος. arguit Donatistas dicentes : Ego peccata dimitto. S. Leo Ep. Ηο. ait: Pro delictis facerdos precator a cedit . Eadem habet in epist. ad Theod. Foroiul. Accedunt Theologi, Anonymus Scriptor de' Poen. Petrus Cantor, Guillelmus Parisiem Alexander &c. Sed haec momenta infirma sunt;
Prob. min. Patres enim, ut observat Sylvius absolutionem vocant supplicationem , Muia verba illius a legitimo ministro proferuntur cum intentione conserendi Sacramentum a Christo institutum , di simi tacita divinae potentiae invocatio - Nam laudati Patres aiunt etiam Eucharistiam precibΜs consecrari ;scut ergo Toumelyus, Juenin &c. reponunt precibus Euch ristiam consecrari non formaliter, sed concomitanter. 8c diis stiis , quia sine orationibus sanει Mysteria non sunt : ita
nos quoque huic argumento reponimus.
Adde, Patres laudatos ibidem refellere haereticos, qui neξ bant divinitatem Spiritus sancti, & fidei suae & probitati vim omnem remissiqnis tribuctant; recte ergo aiebant: Isi, homines, rogant , divinitas donat &c. Alias non sibi constarent , dum iis judiciariarn tribuunt potestatem. Tandem, cum P tres nollent vulganda esse arcana fidei, & formam Sacramentorum , . ex Inn . ep. ad Decent. negari potest in iis Patrum locis agi de forma substantiali , non autem de precibus supins stratos effusis cum impositione manuum. De Theologis ad vellantibus haec habet D. Thomas opusc. 22. Numquid eorum opinio praeiudicare poterit verbis Domini : QuoDCuΜQUE so v ERLTIsy Numquid , s nunc viverent , praeiudicare polsent sen-rentiae magistrorum, qui contrariam sentiunt , decernentes. asque his verbis : Ego te abolis , abfοιutionem non fieri Adde , quod cum laudati Scriptores tenerent hominem reconciliari Ueo per contritionem . per absolutionem autem reconciliari
Ecclesiae, & per hanc. non iustificari, sed auseri gratiam, &a debito poeme enodari; dum formam deprecatoriam dixere , accipi debent de remissione culpae . Hinc S. Bonaventura in *. dist. I 8. ait: In forma absolutionis praemittitur deprecatis , O subiungitur absoluitio per mistim indieatiuum, deprecatio gratiam impetrat, sed absolutio praefuremit tantum, nunquam enim sacemos avo eret Femquam, nisi esset absolutus a Deo .
Nituntur III. etiam Graecorum consuetudine, a quibus usu palam etiamnum formam deprecatoriam probant ex Eucliolo
325쪽
plo Goarii. Sed responderi posset, Ibi haberi formam meo re 'liationis canonacae , non sacramentalis , cum preces illae iteruta, saepiusque recitentur. Deinde testatur Menardus, Graecos post eas preces haec proserre : Habeo te venia donatum. Tanderri in Euchol. Goatas. legitur pag. 678. Insuper ego absilvo te ab omnibus peccatis tuis &c. Et infra : Ego vero condono tibi omnia peccata tua , quae forma Latinae similis est. Proserunt IV. testimonium Arcudit l. Concord. c. 7. ,
sed ibi Arcudius sermam deprecativam reiicit, ex quo Brma Waenitentiae debeat este iudicialis . Ait et: aliquas preces E chologii aequivalere sermae latinorum . Proset g. ex Gabriele Philadelpho hanc formulam e Gratia spiritus sancti per meam humilitatem habeat te venia donatum, assolutum. Addit 4. a Graecis nonnullis adhiberi tantum preces, sed hos esse d generes ab instituris majorum . Haec Amudius. star addimus ritus Ecclesiae Graecae Latine redditos a Fhelavio, ubi c. 22. haec sermula habetur et Ex mtestate, quam Christas Apostolis
concessit, .... quamque ego ab Dis eo meo nactus sum , a
DAeris oe criminum purus pronunciaris a Patre , Filio Dia
Proserunt V. Instructionem Clem. VIII. amr. I yys. qua Graeci iubentur uti fonnia in Concilio Morent. Praescripta, cirpo Da illa deprecatiυa, emam pro forma absolutionis dicere ta tum consuewre I unde inserunt nunquam apud Graecos obtinui
se Ermam indieatisam. Sed N. Caes. de Lugo, ideo Graecis praescriptam formulam Florentini Conc., quia derecativa, quae urebantur, valida non censebatur, alias novam non indixisset Conc. Deinde non sequitur, ex quo Graecr , quos Clem. VIII. instruxit, sela deprecatione uterentur, idem praestitisse Graecos omnes; nam in pluribus Graecis formis habetur sententia dicialis expressa Arma indicativa . Pr6b. II. pars. I. Ex quo latinam formam tantum probarint Concilia & Rom. Pontifices. II. Quia ex Tridentino ab intio Sacramentalis est actus iudicialis, deprecatio autem est supplicantis osticium . III. S. cerdos absolutioni praemittens ea verba: D. N. I. C. re absolvat , non absolvit ; nam ex Tridentino ad formae essentiam non spectant; alias frustra adderet; Ego te abfoseo. IV. De validitate formae indicativae nemo dubitat , ut deserma deprecativa; ergo in re sacramentaria certa rncertis praeponi debent. V. Forma indicariis aprior est revincendis haereticis, nam fisere non est idem ac solutum ostendere, ut notat filius. VI. in aliis Sacramentis usurpatur forma otiis ;ergo a sertiori in poenitentia, quae est actus judicialis. Ex qui-biis constat, Romanam Ecclesiam praescribere sermam absolitistionis indicativam, & hanc optimam esse, & inviolate servandam.
326쪽
LIB. XXXIV. ' DIS s. II. CAP. VII. 3irdain. Num vero ab Apostqlorum aevo ad haec tempora ex deprecatoria evaserit indicativa, non est ita exploratim , ut plures existimant. PRoposiTIO II. Sacerdos per absolutionis sermam non declarat esse remissa a Deo, sed vare peccata dimittit. Ita Trid. Syn. sess. 14. e. p. Si quis dixerit absitationem Sacramentalem non esse actum iudiciadem, sed nudum minis rium declarandi remissa esse precata, anathema st. Et prob. I. ela Evangelio: Christus enim dicens Apostolis: Accipite me.& Quorum remiseritis m. contulit eis potestatem remittendi,& retinendi peccata, sicut PP. tradiderer sed exercere pol
statem, & peccata dimittere est aliquid, praeter veniae enu elationem ; ergo &c. ΙΙ. Christus ait ibidem : Sistit misit moriter, o ego mitto vos, ideli cum eadem potestate; sed Christus vere peccata dimisit, dum ait mulieri : Remittuntur tibi peccata; ergo &c. III. In solutione Laetari, jussu Christi a
discipulis ficta , significata est absolutio sacerdotalis, sed A
stoli non pronunciarunt Laetarum esse solutum a Domino, sed ipsi vere solverunt; ergo &c. IV. Chrysostomus praesert sacerdotes novae legis Leviticis, quod isti explorabant lepram corporis, illi lepram anima: pr
eui arcent. V. Augustinus , Leo M. &c. aiunt. Huies datas
Ecclesiae, oe frustrare angelium, qui putant sela interna re si piscentia deleri culpamiadit, probari in caelis, quod a s
eerdotibus iudieatur in terra se. Ied haec silla essent in adve sar. sententia; ergo M. Vid. c. I. VI. Accedit ratio I. exserma poenitentiae : dicitur enim .' Absuis e non Declaro se. II. Ex emcacia Sacramentorum, quae gratiam per se cons runt ex dictis l. go. III. ex potestate Aa iam solis sacerdotibus ficta, cum declaratio a quovis laico fieri possit. IV. N vatores potestatem clavium ita deprimunt, ut nihil valere ases erant apud Deum, sed hoc advertatur Matth. 16. Tibi dabo clavra , . . . quodcum=ue ligoeris oeci s ergo &c. op. I. Sacerdos ligans non stringit peccati vinculo, nec damnat, sed tantum declarat; ergo &c. II. Peccator a sacer dote solvendus incertus & anceps erit, an sit revera solutus;
ergo M. . ad I. neg. anr. Falsum est enim imietatem ligandi esse nudum declarantis officium nam per absolutionem V re recata remittuntur, & per negationem absolutionis V re permanet nexus peccatorum . Ubi notat Virvesius Phili p. p. non dixisse Christum: Quos damnaveritis erunt damnati sc. sed : Quorum retinueritis me. retentio autem non est
damnatio est iudicium , quo peccator pronunciatur indisi iis absolutione. Ad II. neg. cons. Non enim admittimus jacta
327쪽
ri4 . DE THEOLOGICIS DISCIPLINis
iactatans ab haereticis fiduciam, firmissimamque iustitiae γωluasiorem', qtiam cap. ult. l. q. resutavimus, licet spem, quae nititur Chrilli meritis necessariam ex illimemus. Deinde , ut ratiocinatur S. P. A. ser. Is I. de Poen. suis certus est quod
Imperator ignoscat λ ω tamen maria tran meant- , ut monseυitetur ... Creti es sunt cloes Ecclesiae, quam corda regum , quibus quodcumque in terra solvitur, etiam in caelo solutum pro
PRoposITIO III. Videntur solum verba: Absolvo te ad sor.
mae essentiam spectare. . iProb. Nam pronomen ego in verbo avo o continetur , ut
de serina bapti l mi dictum est l. gr. Deest etiam in serma cor
firmationis. At pronomen te vea et aequivalens ad essentiam spediat, nam eo subdato oratio non elat de iistrativa, ex Na-varro, Solo, SuareZ, de LuF, Sylvio &c. ergo &c. Censet tamen de Lugo sufficere, si dicatur: Abso o a peccatis tuis, cum ea verba aequivaleant istis: Remitto peccata tua , 'uod non probo , cum eadem peccata possint esse alterius complicis , nec ea serma significetur, cui peccata dimittantur. Verba a tem : A peccatis tuis, non sunt essentialia 3 cum ex praemissa consessione satis conflet poenitentem absolvi a culpis, de quibus causa peragitur. Ita cum iudex reum absolvit a culpa solute, satis constat eum absolvere ab ea, cujus postulatus su rat reus. Merito ergo a Ledesma, Divio, & su esto confiseratur Vasquesitus oppositum docens. Fallitur etiam Durandus iuui censuit verba: In nomine se. non secus ac in baptismi
forma essentialia esse: nam baptismus est quaedam fidei professo, poenitentia autem est judicialis remissio, qua fideles r conciliantur . Adde traditionem, quae hoc docet de baptismo ,
non de poenitentia. Nota I. Licet preces formae praemissae e D. N. I. C. te a solvat GP. ad ritum spectent, non ad formae substantiam, non sunt tamen i omittendae; nisi urgente gravi necessitate . POL sunt tamen ex Rituali Roman. omitti: Misereatur se. & P
A D. N. I. C. Ge. in consessionibus frequentioribus, & br vioribus . II. Cavendum etiam, ne pro lubitu immutentur Verba, quae ipsam formam constituunt: unde merito in castigatis Ritualibus expuncti sunt a consueta serma : Abso o rea peccatis tuis, tria illa vocabula; Gntritis, eqss, s o litis. III. Cum constet ex iis, quae diximus i. go, de intemtione ministri, non esse in ipsius potestate suspendere , nublumque reddere Sacramentum, vel ejus estectum, si materiam, formam, R intentionem adhibeat, hinc sequitur , quod sacerdos, dum a poenitente conditio aliqua impleri debet , pura , si rem ablatam restituat, non debet eam in serma abs
328쪽
LIB. XXXIV. DIs S. II. CAP. VIII. gis
Iutionis exprimere; sed eam tantum praecipere: & si paenitens veraciter promittat, se obtemperaturum, debet illum absque conditione Alalvere, ut docet Card. Toletus. V. Ablblutio impendi non debet infantibus ante rationis usim Hssis a parentibus ut confiteri assuescant, nec iis, in quibus nulla ain parent sgna contritionis. Nec unquam in eum consistione absolutio est iteranda . . ' .
. CAPUT VIII. De iis, qmbus danda est, vel deneganda absolutis., A Bsolutionem iis denegandam , qui vincibili ignorantia i Ix borant mysteriorum fidei, aut pravi animi praebent i dicia, cap. g. citctum est . Jam vero ad peculiares quaestiones ex principiis illis generalibus descendentes, sequentia subjicia
PROposiTro I. Inolita peccandi eonsuetudiue implicati non sunt absolvendi, nisi in mortis periculo. Prob. I. Ex S. Carolo in trata. de Poen. g. Quando absolutis sit differenda, ait praeter eus, qui in otio, luxu, crapula, lithonestis amoribus, turpiloquiis, detraictionibus, odiisque versantur, & consessionem disterunt ad ultimos Quadragesima
dies : Idem faetendum cum iis , qui cum mulsos annow in m emis suis petaurant, nulia adhibita opera is emendationem v tae , in Maem peccata iterum, atque iterum Iabuntur. Et S. Franc. Salinus Instr. Consess. c. s. ait: Cm binarii, adult
ri , ebriasi absolvi non debent, nisi summum faciant propositum
non solum peccata sua relinquendi, verum etiam oecasiones e rum , quod intellige de iis , qui consuetudinem assumpsere: Innocentius XI. proscripsi anno I 67ρ. Prop. M. Poenitenti Misbenti consuetudinem peccandi non est negantat absolutio, dummo do ore proferat se dolere , o proponere emendationem . ΙU. Idem docent PP. Amurosus in Ps. II 8. de veteri munere ait: Mi sectione, aut adustisne eurari, quod is erdotibus inculcans ait: Consideremus ne detericirem fuciamus, ratur m seremur iniuste. S. P. A. Tr. 49. in Ioi ait: suam di miis surgit, quem moles malae consuetudinis promis, Fulg. l. I. de Remisi. pecc. Numquam diluunt gemendo mecatum , cui non des m precare post gemittim . Consentit Greg. M. Iudorus , aliique: imo etiam ethnici Aristoteles, Horatius, Iuvenalis, Ovidius, Martialis &c. docentes, consuetudinis vim summam esse, & vim habere naturae. Hinc sequitur ea, quae ex consuetudine fiunt, cum maiori fiant propensione, quasi in ha-turam cupidine commutata, non posse excusari ex inadve o te
329쪽
. 336 DE THEOLOGICIS DISCIpLINIs
tentia, quae, cum sit voluntaria, cliti a non vacat: imo maiorem habet ex concupiscentia malitiam. Hinc de ea consus tudine ait Apostolus : Secundum duris :.n. a mam , s impenitensere, tissurietas tibi iram in die irae ; et rant proinde qui putant ex ea posse gravitatem criminis exculari . - PRoposiTIo II. Nec sunt absolvendi, qui nolunt proxime Peccandi occasionem deserere. Prob. I. ex cit. loco Salesi, ne, non ex D. Carolo , qui subdit: Noe eos involist, φώ eriam occasiones vitara non pro ponunt. Et Innoc. XI. damnavit hanc propositionem n. 6 I. Potes aliquancio absolvi, qui in proxima occasione peccandi ver satur , quani pores, o non ut is omittere, una cum duabus
aliis, in quibus dicitur, licitum ella occasionem quaerere , si adsit causa utilis, & honesta. II. Ambrosim l. a. de Poen. in lapide, quem Christus jussit e Laetari sepulcro amovendum ,
agnovit peccatorum occasiones & incitamenta . III. Accedit ratio: qui enim occasiones vitare nolunt, satis ostendunt, se non habere propositum emendationis, ut hom. I s. ad Pop. Ant. ostendit Chrysostomus, vide Merbesium, Vmmy, P tas, Concina, aliosque apud Auctorem . Nota. Cum ergo tales peccatores ad consessarium aecedunt, caveat, ne aut nimia illos fiat litate quae ex D. Th. de Vi Ian. Conc. f. 6. post Dom. 4. Quadr. Aesinam Domini ρεμ dii ) sollitos dimittat, aut nimia austeritate deterreat : Volo reus venis Deret, ait S. Ambros. l. I. de Poen. c. I 6. yrtaream lacrνmis, s cum Fecundo , tertio fuerit dilata ejus communio, setus augeat, teneat μῶν brachiis, nee dimittat , ut de tuo dicat Dominus: Remissa sunt ei peccata multa sciquae sane do precatis occultis prosere S. D. ut advers. Dallarum notant Maurini tom. a. . p. 4i3. Non sunt tamen laudandi dis sciles quidam & asperrimi consessarii, ut enim ait S. Thom. de Villanova loco cit. Vera caritas onustis peccatoribus non i dignatur , sed miseretur potius, non irritatur , non exardescit, non linguae verbera lapsis sub onere addit, sed infirmitati condolens Aratris necessiati succurrit. Et S. Ambrosius ib. c. I exemplo Pauli producto a. Cor. a. ait: Moralis Magister n Ibis friguitatis conscius, uuis donari peccatum, vult consola tionem adhu ri, ne resilia paenitentem taedio uno dilationis absorbeat; ergo cavenda est nimia fMilitas, & nimia austeritas: Ne improbi homines nostram laudent facilitarem, nec υ
re ρςnitentes accusent noseram quas duram crudelitatem. Ita Rom. Clerus inter ep. Cypr. gr. .
Hinc patet, denegandam absolutionem iis, qui in eadem scelera saepe prolapsi negligunt adhibere opportuna remedia, &Proximas occasiones vitare: Ia iis enim aut AUtis immdι-
330쪽
LI B. XXXIV. DIS S. II. CAP. VIII. 3r
mentis μ ait D. Cai olus loc. cit. confessarius poenisentem abso vere non debet, nisi prius illam ipsam occasonem prorsus ab-Icindat. In aliis vero, quae non per se, sed ex pravo habitu in peccatum inducunt , ut in frequenti sceminarum coli quio, in choreis &c. ei, qui saepe cadit, absolutio disserenda . Et, usque dum signa emendationis' appareant. Secus si adhibeat opportuna remedia, si conetur vitiorum radices evellere, si non ita frequenter cadat ut antea, aut gravitate Imcati , quam ignorabat, cognita exhorrescit, dolet, & firmissime policetur non ultra peccaturum. Humaniter etiam excipiendi, qui sunt in occasione proxima, quam nullo modo amovere poLiunt. Tandem quoties absolutio dist ri debet, praescribenda est repetita contritio ; & caritatis actuum exercitatio, ut, si sorte superveniat repentinus carnis interitus , anima sacerdorum incuria non pereat.
. PROPOSITIO III. Nulli, quamvis perditissimo, reconcili tionem petenti in mortis articulo neganda est , licet postea loquela & sensu destituatur. Prob. I. Pars. I. Ex can. II. Nicaenae Synodi, ubi legitur : Cuilibet in exitu posito, in possenti Mi communionis grariam tribui; eris pus probabiliter ex oblatione dare debebit. Sed si Eueharistia cuilibet precatori annuente episcopo tribui potest, multo m s conceci debet absolutio , & Sacramem tum prorsus necessarium ad salutem; ergo &c. II. Causa 26.
q. 6. n. I.2. habetur : Si ' presister paenitentiam morientibus a Negaverit , reus erit animarum. Vera enim confessio ultimo tem
mm esse eotest me. Et Trid. sess. I . c. 7. ait : Ne aliquis perear, pie in Ereissa Dei custoditum semper fuit, ut nulla streservatio in arti si mortis, atque Meo omnes sacer ter quosti bet paenitentes a qressu is peccatis censuris abs vere possunt; ergo &c. II. Idem tradidere Romani Pontifices. Nam Caelestinus I. in ep. id episse. Viennen. de Narbonen. ait: Agnoυ - po nitentiam morientibus denegari. Quid hoc rogo aliud est, quam morienti mortem addere λ. Leo M. in ep. ad Theodori epist. ait: His autem, qui in tempore necessitatis praemium reconciliationis implorant, me es deneganisa , quia misericordiae Dei nec men Mus possκmus eonere ι nee tempora definire. Clem. V. l. S. Clem. tit. p. de Poen. & remist. c. I. damnat a sum
denegandi Poenitentiae Sacramentum ultimo supplicio asticie dis , ut damnabilem , & 1larutis canonicis abolendum. Ex quibus constat , sequendam non esse quarundam Ecclesiarum sev riorem disciplinam, quam Romana Ecclesia ut Dei miserico diae contumesiosam improbavit: ut in Notificatione edita anno a7ῖῖ. pluribus demonstravit Benedictus XIV. III. Accedit ratio et