장음표시 사용
331쪽
gi 8 DE THEOLOGICIS DISCIPLINII
tio: nam poenitentia necellaria est ad salutem, S ulmi iuvitae periculo I ergo &c. Prob. II. Pars ex Iet. can. Conc. Africani apud Ivonem , ubi H, AEgratantes , si pro se reisondere non possint , e
voluntatis eorum testimonium sui dixerint, baptirent,r. Similia ter ω de paenitentibus agen um . Idem legitur in Conc. Tolet. XI. c. I a. & q. 6 . n. 7 . Sosito obmutesceus poenitenti maaecipere potest, s voluntatis praeteritae testimonium , aliorum habet , adit praesentis in suo nutu. Idipsum extat in excerpto Greg. ΙΙΙ. α in cap. Is qui paenitaemiam. Et S. Leo ep. cit. ait: Testimonia circumstantium prodesse debebunt, poeialtentibus , s ita aliqua aegritudias regravati sunt, ut quod pauis ante poscebant, significare non valeant. PRoposITIO IV. De viro probo , repentino morbo correpto, nullo dato poenitentiae signo non conveniunt Theologi , quibusdam amrmantibus absolvendum esse, negantibus aliis ; solvendus est ergo sub conditione. LProb. Huic enim denegandam absolutionem censet, silente Morino, theologorum ρου magna: nempe Card. de Laim , Suvm, Uasqueet, Henriqueet, Turrianus, Solo, Sylvius, es auctor Theologiae Psr aen. Cuius sententiae praecipuum ri u mentum est, quod in eo casu nulla habeatur materia sussciens ad Sacramentum . Nec diluit hoc argumentum, qui cum Morino ait, THdentinum actus poenitentis appellasse quasi mat Hamo nec deesse, qui cum Scoto negent poenitentis actus esse materiam essentialem hujus Sacramenti, tandem ampliorem esse testificatisnem vitam praecedentem aegroti irrepsehentibiliter traductam, quam testimonium asserentium eum dedisse , nitentiae signa; non diluit inquam, licet enim actus poenite iis dicantur quasi materia, necessis est tamen, ut signo alivor dantur sensibiles, ut patet in matrimonio, cuius assentum coniuges debent exprimere. Frustra etiam confugiunt ad Scoti sententiam , quam ut Florent. & Trident. Syn. oppositam reiiciunt, a quitas actus
poenitentis dicuntur qMasi materia. Nec Scotus negat ad S , cramentum requiri poenitentis actus, sed eos vocat matellam, circa quam, non vero essentiatim. Tandem vita irreprehensii-bilis indifferens est, nec ad elaum Ecclesiae ordinata. Nisi emgo constet, moribundum est cuisse contritionis actus, & co sessarium petiisse, non sufficit ad absolutionem impetrandam,
Adde, veteres canones apponere has condiriones. Si υM-r,
ris praeteritae testimonium habeat, s qui audierunt i tis dem
riuini Agrifrent. Nam canon. a. Tolet. XII. excommunicati
ni unis; anui subiicit sacerdotem , qui non sentienti, . neque m
332쪽
LIB. XXXIV. DIs S. II. CAP. VIII. 3 istponii mittentiam dederit, neque manuum indisiis , vel aliis I gnificationi s λυitarum fuisse mobatierit.
Et Conci L Treviren. 'apud Martene tom. 2. Aneta. P.
a i. statuit indiscriminatim, nullum esse absolvenduin , nisi sacerdotem laetierit&- aliqua ostenderit poenitentiat :idque praescribit in Rituali Rom. Paulus V. Merito ergo F cultas Parisien. ann. I 663. damnavit propositionem Gui me nil : Infirmus , qui amisit loquelam, vel ussum rationis, F. h ne vivebat, s frequentabat eo essonem , s communionem ,
quamvis non petierit Sacramenta , quia ex insperato latia acria
derunt , debet praesupponi contritus: G faciente aliquo confessionem genera m pro eo, sacerdos faciat asstationem ab onmipeceato quae verba de 1 olis viris probis Guimenius protulit, ut motum est, non de omnibus indiscriminatim , ut quidam
Nec S. Facultatis iudicium praeposterum cum Morino diacendum est, nisi velimus eadem censura notare Theologorum partem magnam , quos supra laudavimus. Ex adverso . virum
probum absolvendum censent, praeter Molsesium , Homo num & Antonium de Literatis, qui paulo ante isti laudabantur pro hac sententia, postquam prodiere Morini commeristaria & summa Merbesii, qui eam ampliori argumentorum copia emmarunt, in eam descenderunt viri cl. Gummarita Huigens , Alexander Nar. Genetius, Vmmy, Concinat aliique, qui tamen iis, quos supra laudavimus longe ininores sunt numero μ aetate, inter quos Mer ius immerito pro se laudat Coninhium, & Suaresium, qui sibi aperte adversantur. Genetius quoque ab aliis distat , nam cum alii in hoc casu adhibendam censeant formam conditionalem , ille constanter id negat. Quis autem in re tam dubia forniam sacramentalem absolute proferret Uerum quidquid sit de The
logorum consensu, Nituntur ipsi I. Sacerdotali Romano , ubi apertissime eorum sententia traditur. Necnon c. a I. Statur. Synodi Lemovicen.& absolutioni, qiuam Clem. VIII. desit operario ruenti ex alto Vaticani aedificio . Addunt memoriale Bononiense edi tum an. Ioag. Sed haec nequeunt cum praecedentis sententiae momenili comparari. Nam Sacerdotale Romanum non semet fuit emendarum, adeoque avr aris summorum Pontificum , quam in titulo gerit, qua de re plurimum Merbesus exultat,
convenit sacris litibus, non adnotattanibus Alberti de Caste io, qui hunc librum sertur consarcitiasse. Quod irarrant de Clem. VIII. fabulam esse ex- plurium testimonio demonstrat Card. de se m. In memoriali Bononien. additur : Si tumen aliquis testitur eum ostendisse confitendi demerium, di in
333쪽
31o DE THEOLOGICIS DISCIPLINIS .
eo praecipitur tenendum esse, Piod tradit Rituale Pauli V. Nituntur II. Augustino, qui l. I. de adult. Conjugiis ς. 26. ait, catechumenos morti precis baptizandos esse: ipsorum in fide Chrisiana voluntat iam nota es, addix satius eise nolenti dare, quam volenti negare, etiamsi voluntas eius inereia st. Et ita concludit: Quae aurem baptismi, eadem re eoneiliationis est causa, s forte penitentem vitae periculum prinocev erit. Sed ex his constat Augustinum loqui de catech menis , & poenitentibus, qui consistebant: in substratione , ω quorum, si incerta erat voluntas actualis, nec poterat mani stari, huius tamen signa praecesserant, cum illi inter catech menos , isti inter poenitentes adscripti sunt, alias absolvi possent, quod absurdum est, qui nullo dato poenitentiae signo ν , tinent Mutierina eonsortia, quos ibi baptirandos asorii Aug. Idem dicendum de catechumeno Jhthiope apud Fulgentium in
ep. ad Ferrami. qui sine voce, sine sensu nihil valent re o P m. Adde illum AEthiopem Symbolum Apostolicum pronu classe, & stabito morbo litisis invalum , dum futuro baptismati
Nituntur III. ratione: nam ad absolutionem lassiciunt nutus, & testes, sed his praevalet laudabilis vita, qua fit ut vix credibile videatur eum, qui tam, & lu-ns, & sanus sum
bat Sacramenta, id etiam non expetere in summo vitae discrimine. Sed haec ratio ex dictis resellitur. Qua de re ingenue fatendum est, primam sententiam argumentorum pondere aluteri praestrendam ; cum tamen secunda probetur etiam a Vir. cl. nec destituatur omnino auctoritate , & ratione , dicimus huic moribundo impendendam absolutionem conditionatam his verbis: Π es coax sc., quae a sec. XII. probata est ab Alex. III. Clem. VIII. cum poenitentiae Sacr entum, praeser tim in mortis articulo, sit maxime necessarium,
De quaesionibus nonnulias ad isterem riseiplinam spectantibus. DE veteri Ecclesiae disciplina circa absolutionem lapsis conis
cedendam , non una est eruditorum sententia. Petavius
tria distinguit tempora : Ι. ab Apostolis' usque ad aetatem Tertulliani, in quo gravioribus triminibus apostasiae , homicidio , moechiae &c. venia denegabatur: quae severior disciplina, quoad moechiam, filii relaxata. II. quo nulli pax den gabatur, si lapsi, dum ' sani erant , poenitentiam petiissent ,
334쪽
LIB. XXXIV. DIS S. II. CAP. IX. retrs cus si ad mortem distulissent . III. cum impetrata Ecclesiae Iibertate , & pristinae disci 'linae severitate remissa , lapsis mnibus indilctaininatim resii iscentibus concessia est reconciliatio , & communio. Idem tenet Albaspinaeus, & Lupus, qui amen severiorem illam disciplinam , qua moechis, apostatis&c. negabatur absolutio , post tempora Apostolorum inductam opinatur. Quoad moechiam latum ait a Zephirino decretum , ut posset remitti . A Cornelio deinde ac Cypriano datam pacem etiam idololatris , & homicidis . Idςm tradunt Mena dus, Martene, Tournely, Vitasse &c. Afficiendis Iupplicio denegatam aliquando absolutionem tori statur Morinus, qui etiam putat , Romanam , Cartha inen.& omnes Orientales Ecclesias cuilibet crimini veniam indurusisse : idem ostendit expolita dissertatione Eminentisi. Ioseph August. Orsi O. P. His praenotatis sit PROPosirio Ι. Ab Apostolorum tempore usque ad Tertutilianum omnibus peccatis venia concessa est. . Prob. I. ex Apostolo, qui et . Cor. a. hortatur Ecclesiam Co .rinthi, ut incestuosum excommunicatum consolentur, ne abu
dantiori tristitia absorbeatur , eique pacem & communionem donent, ut pP. & interpretes hunc locum exponunt. II. Io Apocal. c. a. Thyatirenos sornicarios ad poenitentiam hori tur, scribens , haec crimina a Deo sacerdotum ministerio diamitti i ut ostendunt S. Pacianus. Sc Hieronymus l. 33. c. I. laudati . m. Narrat etiam Eusebius i. g. Η. E. c. 23. s. Io. Apostolum conscenso equo latronem smuutum, qui caedibus mnes vincebat, eique non solum veniam dedi He, sed ejus de teram exosculatum filisse. IV. Mulieres a Marco vitiatas in poenitentiam susceptas cap I. vidimus ex Irenaeo : alia etiam .exempla proserunt Morinus . M rtentus, Vitasse&c. V. Te tulliai s de Poen. re. 7. productis vari. fravioribus criminiabus Ephesiorum, Thyatirenorum, Sardorum, Pergamenorum ,& Laodicenorum, quos S. Jo. Apostolus in Apoc. obiurgat ,
subdit: Et tamen omnes ad poenitentiam commonet sub commia nationibus . Non comminaretur autem non poenitenti , s non
gns t paenitenti . VI. Constat qx Prop. IV. cap. praec. hulli in vitae exitu negatam pacem, di necessarium viaticum s
PRopostrio II. Quidam Tertulliani aevo mschis absoluti
nem negabant , sed non ex communi Ecclesiae consuetudine , quam nec Tertullianus recenset, unde iniuria de mendacio a
Prob. I. pars ex Tertuli. l. de Pud. c. I. ubi vellicans mphirini decretum, quo Pantifex maximas edicis: Ego m mst
chia, s fornicationis delicta renitentia functis dimitto, clamat:
335쪽
o edictum, cui adscribi non poterit, bonum factum ; illi ergoequeis Tertullianus adhaesit , negarunt moechis reconciliati nem. II. Idem testatur S. Cyprianus ep. 32. ad Antonianum dicens : Quidam de episcos is in promincia nuba dandam 'acem moechis non A: erunt . Prob. II. pars . Nam Zephirini d
cretum in Ecclesia legi , o pronunciari ait Tertuli. ibid. Unde adversariorum sententiam pluribus refellere niritur. Cypri nus etiam ib. asserit in eadem provincia plures extitisse , qui pacem dabant adulteris , imo crudelitatis redarguit eos, qui scenitentiae locum contra adulteria clauserunt; ergo &c. Proia D. pars. Accusatur enim de mendacio Tertullianus, eo quod l. de Pud. c. I 2. scribat Neque idololatriae, neque sanguim ρ rem ab Ecclesiis reddi. At Ecclesiarum nomine non Catholicas accipit, sed Montanitas , in quorum castris tunc milit bat; ergo &c. PRopositio III. Zephyrini decreto non relaxatus est rigor circa moechiam , sed repressa est durior disciplina Tertulliani aevo inducta Prob. I. Zephyrinus enim, ex ipso Tertulliano, solum edixit : in poenitentia functis dimitterentur moechiae fornicationis
delicta , sed haec suit antiqua Ecclesiae disciplina ex dictis; e so M. II. Non debuit Tertuli. in Zephyrino damnare, quod in Africa plures episcopi servabant , qui moechis pacem d
bant se ut ex Cypriano moestiatum est ; ergo &c. III. C primus , aliique putarunt nimis durum moechis poenitentibus pacem negare , ergo Zephyrinus relaxavit duritiem aliquorum , non antiqinam Ecclesiae disciplinam . IU.. Nil mirum Tertullianum Montanistis addictum Zephyrinum , qui Montanum & Proclum damnaverat, ejusque edictum Mont nistis odiosum lacerasse . Errant proinde Novatores , qui Zephyrinum Donatistis adnumerant , cum ipse Cataphrygas omnes , & ipsum Testullianum damnaverit , & fuerit ape tissimus hosti; Mononitarum , qui lapsis poenitentiam negabant .PRoposiT10 IV. Recte se gessit Cyprianus lapsis poenitentibus veniam indulgens, qui nec lapsis, neque Sacriscatis negavit in exitii vitae reconciliationem . Prob. I. pars. Demonstrat enim S . Cypr. in ep. ad Ant Manum ex incris literis Deum omnibus poenitentibus veniam
Iolliceri: debere eiuscopos largam Dei pietatem imitari : o inationem esse indicere poenitentiam, & nolle pacem cone dere. Addit, a se solis impaenitentibus eam denegari, & iis,
quos ad veniam rogandam , nou deliciti paenitentia, sed mortirurgentis admonitio eo euit. Deinde secutus est S. Martyr S.
Cornelium , Oi Trophimum, & magnum tho cutorum ni
336쪽
LIB. XXXIV. DIS s. II. CAP. IX.
merum redeuntem ad Ecclesiam ad communionem admisit, Zc Africani Concilii sententiam, in quo statutum ibit, ut Ubeia atteis pax , Sacrificatis vero poenitentia daretur, ut constat ex epst. 34. ad Com. ergo rem s. gessit . Neque putandum est S. Cypr. pristinae disciplinae rigorem relaxavisse, tum quia Apostolorum aevo nulli paenitentium pax negabatur, tum quia Zephyri num secutus est , sholque antecessores, & exempla ,
Rom. Ecclesiae; ergo &c. Prob. II. pars. Coni at enim ex cit. ep. ad Anton. S. CD primum commendare S. Cornelium, qui Trophimum, ac prurimos apostatas recepit: ostendens non communicare apostatis,
qui ipsis periclitantibus succurrit. Discrimen tamen esse interti uatires qui nempe ut se &-a persecutione subtraherent, etiam libellis te sacrificasse, aut thurificaturos profit tantur & Saeris tos, Di reapse ad impium sacrificium a cesserant. Ac illis quidem dandam. esse pacem, his vero poenitentiam , & in exitu reconciliationem donandam asseruit . Idem statuerant PP. Concilii Asric. ex Cypr. epist. 34. ubi legitur: Statueramus quidem, ut qui in persecutionis infestati ne sacrifieiis se illicitis maculassent , agerent diu paenitentiam plenam , . F periculum infirmitatis urgeret , pacem sub ictu
mortis acciperent . Verum excitata iterum persecutione statim
lapsis dare pacem decreverunt , ut fideles ad praelium , quod imminebat, ins merentur e ut legitur in ep. 3 4. ad Antonia nu m, ubi Cyprianus nis me librara ratione a se factum esse demonstrat . quod Mangelisum virorem primum defenderit , postmodum his , qui nefanda saerifela commiserint , laxandam Pacem putaserit et qua de re nonnihil commotus visus fueruAntonianus. Non debuit ergo Albaspinaeus , & Gothosted opponere Cypriano severitatem disciplinae, in qua potius rigorem iusta de causa remisit. Nec obstat Cyprianum pag. isia
circa finem illius Distolae scripsisse: Apostatae vero, de miores , nee s occisi stas fuerint , admitti serandum Apostolum
possunt ad Ecclesiae pacem, quando nec Ecesesne tenuerunt unis
rem . Constat enim ex praemissis, haec dici de iis, qui in sehi, male Felicissimi separati ab Ecclesiae unitate trucid ibantur , quibus sane nihil profuit martyrium I ut docent Patres, &Curianus l. de Unitate Eccliniae. .pROposiTio V. Cyprianus immerito accusatur de laxata diasciplina, pro cujus si uitate menue pugnavit. Prob. I. pars. I. Accusatur enim Cyprianus, quod in ep. s. pag. I . ait: Zia plebi persuadeo, imo extorqueo, ut tales pariantur admitti, sed ibi iisn agit S. Martyr de Gerseatis, ct desertoribus , quos de consilio Coepiscopolum statuerat ad Pinnitentiam admittere , ut asserit in em praec. sq. ad Com.
337쪽
sed de revertentibus a schismate Felicissimi cum pravitate, &contumacia , ait enim : O s puses, frater carissime , iste interesse , cum pravi si de schismate revertuntur, videres quis m hi labor μ ρεω dare patientiam fratribus nostris, ut animi d
Are sopito recipiendis malis consentiam . Namque ut gaudenteum tolerabiles redeunt, ita fremunt, quoties inemendabiles , superbi se ad Eeelesiam remsant, ut hona intus ingenia corrumpant . Vix plebi persuadeo &c. Et iustis factus est Alor ex eo,
quod unus, atquo alius , obnitente plebe, mea facilitates repti peiores extiterunt; ergo in recipiendis desertoribus nec facilit te Cyprianus usus eri, nec habuit plebem relinctantem , sed tantum in admittendis schismaticis , una aut altera vice faciliorem se sitisse fatetur . Deinde S. Cyprianus admittens desertores secutus est Romanae Ecclesiae consuetudinem ; emgo &c. Prob. II. pars . I. enim nonnisi poenitentia sunctis absol tionem concessiit , excepto mortis articulo, & urgente pers cutione, ut protectione corporis Christi muniti alacrius martyrium subirent, ex Ep. 34. ad Cornelium . II. Cum με Iatici aequari non deberent Samiferuis , quia etsi conscientia polluti, manus tamen & os ab immolatione, & cibo nefando abstinuerant, censuit Cyprianus tabellaiieis contritis & flentiabus dare pacem, ne ob duritiam in schisina raperentur ; Sa orificatis vero renitentiam , & in gravi morbo etiam pacem: ut pari. a. pro s. q. dictum est. III. Lapsis redeunti sus cum libellis martyrum pro eorum pace supplicantium partem aliquam canonicae poenitentiae relaxabat s noluit tamen pacem
largiri , nisi studerent Deum satisfactione placare 2 quia, i quit , facilitas veniae non concedit parem , sed tollit. IV. S. Martyr audiens lapsos nonnullos literas martyrum impudenter quaerere, ne poenitentiam subirent, Martyres graviter hori, i tur Ep. Io. & I4. Ut sollieite s caute lapsorum de reia pon- δε ηεπι, & delidiorum genera expendarent. V. In epist. 19. ad Fidum objurgat Therapium Ep. Bullensem , quod immatum tempore , antequam poenitentiam plenam egisset, Victorieuidam pacem dederit; ergo &c. PRopostrio VI. Quod statuit Cyprianus , ut nempe satis. factio absolntionem praecederet, aliorum praxi probatur; licet de Sacramenti substantia non sit. Prob. I. Ex Romanis Pontificibus. Extat decretum Zephr-rini, de quo Propos a. Ego , oe moechia, s fornicationis a lina poenitentia functis dimitto . Et Innocentius I. in ep. ad Decentium can. I. ait: Sacerdotis est iubere dimitti, eum via derit congra m satisfacilionem. S. Leo Ep. ad Theodorum ait , ejusdem esse Iatisfactisue purgatos ad comminionem Sacri per
338쪽
januam reconciliationis admittere. Prob. II. ex Patribus , S. Pacianus in ep. ad Sempr. scribit, veniam dandam magno pondere, post multos gemitus, oe post totius Mesesiae preces. Ambrosius l. l. de Pqn. c. p. ait , prius agendam Unitentiam , deinde tribuendam veniam. Prob. III. Ex praxi Ecclesiae universalis vigente etiam apud Orientales, saltem ante sublatam a Nectario actionem publicae pςnitentiae, ut coristat ex SOZω1neno, & ex canone a. Cong. Tolerant, ex Gennadio, ex a liquo Ordine Romano , & ex aliis monumentis apud Nat. Alex. Menardum, Martene &c. Prop. II. pars ex propos. g. cap. praeced. Imo in articulo mortis veniam petentibus imponendam non esse laboriosam satisfactionem recte monent S. Antoninus, S. Thomas de Vilinianova & Rituale Romanum. Constat etiam ex cit. epist. Cypriani, ante exactam pgnitentiam , urgente persecutione, r
conciliatos suisse lapsos , & L bellaticos, ne in schisma, aut haeresim raperentur . Quod probat etiam S. P. l. 3. contra Ep. Parm. Aliquando etiam , ut Felici Decimi ministro Victoriae conjugi, & Lucio, accelerata est venia , quod post
lapsum iterum tentati , & Christum consessi , in exilium
sunt deportati . Humanius etiam actum est cum iis , qui ad Ecclesiam redeuntes alios etiam reducere curarunt , ut
Trophimus , sed si rinitentia debuisset necessario ablblutionem praecedere , nulli ex his reconciliatio danda suisset ;
Prob. II. Ex censuris latis in oppositam sententiam, quam in Petro Oxomensi prescripsit iussu Sixti IV. Alphonius C rillus Archiep. Tolet. Eundem errorent proscripsit facultas P risiensis, Alexander VIII. & Clem. XI. Prob. III. Exemplis
mulieris peccatricis, adulterae, latronis &c. qui statim omnes post conversionem a Christo in gratiam recepti sunt; constat ergo pgnitentes olim longa pςnitentia detentos, ad explorandam potius illorum conversionem, quam ad explendum definitum , ac necessarium tempus absolutionis. Reapse in Orientali Ecclesia, postquam Neibrius renitentiarium substulit, continuo rinitentes a culpis absolvebantur, & pro sua conscientia ad communionem accedebant . Simeon stylita, qui VI. saeculo floruit, quendam scelestissimum, qui daemoni sacrific Verat , comperta vehementi ejus contritione, statim absolvit
apud Bolland. die et . Maji . Idem probavit VII. saeculo S Eligius Noviomen. VIII. iaculo S. nisecius Archiep. in gunt. saeculo IX. Iollas Aurelian. aliique apud Martene , &Bellelli . Prob. IV. Ratione. Satisfactio enim non ad esse
riam, sed ad integritatem pertinet Sacramenti. Dummodo ergopgnitens illam implera velit, ae promittat, necesse non est, ut
339쪽
absolutionem praecedat, sed sat est, si iniungatur. & accγω tur. Unde iuxta diversana Eccsesiae praxim, modo praecessit , modo absolutionem subsecuta est. PRoposiTIO VII. Plura apud Cyprianum, aliosque leguntur de pace aliquando lapsis deneganda in mortis articulo, sed ea
non evertunt eorum sententiam, qui docent, absolutionem eo in casu nulli esse denegandam. IProb. I. pars. Cypr. enim in ep. I 2. ait: Paenitentiam non agentes , nec dolorem delidiorum suorum testantes, prohibendos o mnino censuimus a De communionis oe panis, nec dignus es in morte accipere solatium, qui se non cogitaυit esse moriturum . II. Concilium Illiber. an. gos. celebratum can. I. statuit ,
eum, qui idolis sacrificavit, nee in finem communionem ae ρ re . . Idem stlatuit can. a. de Flaminibus, idest sacerdotibus id lorum , qui geminaυerunt scelera accedente homicidio, vel mae Aia . Et can. 6. de eo, qui veneficis alterum inretinerit . Et can. 7. de fideli, si ps lapsum moechiae accepta pyritentia dentio fuerit fornicatur. Et can. 8. de sceminis nulla causa denuo nuptis &c.
III. Conc. Arel. an. 3I4. can. a. ait: De his, qui amst tant, nec poenitentiam agere quaerunt, or postea infirmitate rem repti petunt communionem , placuit eis non dandam, nisi re--
Lerint , in fecerint fructus dignos paenitentiae. IV. Innocentius I. in ep. ad Exup. cap. a. de iis, qui voluptatibus dediti mni vitae tempore, in extremo poenitentiam simul, & communionis reconciliationem poscunt , ait : De his consuetudo
prior tenuis , ut concederetur paenitentia, sed communio negaretur. Nam cum illis temporibus erebrae eersecutiones essent , ne eommunionis facilitas homines de re utatiatione securos non re vocaret a lapsu, negata merito communis es, concessa mnite tia, ne totum penitus negaretur , duriorem remissionem fecit remporis ratio; ergo &c.
Nec dicas, loca cit. accieiense esse , aut de communione Eucharistica, aut de reconciliatione canonica, per quam restitutum sit jus in societatem , & congregationem fidelium , non vero de absolutione Sacram. I. enim haec dabatur tantum post poenitentiam peractam quam statim consequebatur λmptio Eucharistiae, teste Morino, Alba inaro &c. II. S. Cyprianus pacem negabat iis, qui in sola infirmitate eam posse bant, eo quod non exhiberent dolorem delictorum suorum, necdstlicti poeuitentia, sed mortis a mitione moveantur; sed ubi deest dolor & pinnitentia , tum Eucharistia , tum conaminnio rieganda est ; ergo &c. III. Innocentius I. ait , datam iis nnitentiam , sed negatam communionem , quam pollea remissonem appellat s erso poenitentiae pomine non absolu-
340쪽
LIB. XXXIV. DIS S. II. CAP. IX. 327 absolutionem . sed actionem poenitentiae intelligit, quam si ec
nitentes explessem ante mortem. procul dubio solutionem impetrassent. Nam a Cypriano aliisque Patribus abiblutio nulli post actam poenitentiam ad differentiam Novarianorum den sabatur . Licet autem ordinaria lege absolutio notanssi post penitentiam completam data fuerit , ut praeced. Proe. dictum est e aliquando tamen urgente nocessitate datam sui sis ante communionem, & reconciliationem canonicam , adeoque d plicem absolutionem non esse commentitiam sequentibus in mentis ostenditur. I. Reconciliatio paenitentium , cuius forma extat in vet. Ritualibus , unde quidam formam absolutionis deprecatiυam erit re nituntur, non videtur absolutio Sacram. ut C. T. prop. I.
dictum ei, ergo haec ab illa est distincta. II. Canones Illiberitani supra laudati dum aiunt, scelestissimis peccatoribus, neque in fine dandam esse communionem , accipi non possunt da absolutione sacramentali, alias Illiberitani Patres suissent N vatiani, quod dici nequit, cum ex canone eta. constet, lapsis in haeresim ad Ecclesiam redeuntibus pςnitentiam, & communionem comedere, unde Baronius, qui ex can. 37. de cultu Imaginum in ea Synodo plura esse ait, quae prope attingunt fines Novatiani erroris, ad annum 3 os . iudicium suum retractavit ; exponendi sunt ergo cum MendOZa Tom. II. Conc Hispan. de Communione Eucharistica , seu de societate fidelium , & participatione orationum ; ergo &c. III. Morinus ipse l. 6. c. 24. pluribus demonstrat, apud Graecos ab annis Izoo. post absolutionem peccatorum communi nem Eucharisticam retardari, imposita interim longa menitenetia, eaque completa aliam impendi absolutionem; idem ergo dici potest de Ecclesia Occidentali & de illa solemni reconciliatione apud Sogomenum l. 7. c. I 6. cujus ritus extat in Pontificali Romano p. g. tit. g. IV. in cap. Presbter se fornis rionem statuitur , ut Sacerdos sernicarius Io. annis pςnitentiae insistat, & tamen ei permittitur, ut finito primo anno oe diamidis corporis Domini particeps fiat; ergo Sacerdos ille pacem obtinuit, nondum peracto pςnitentiae cursu , alias non fuisee Particeps Eucharistiae sacramenti.
Idem eruitur ex cap. De viro nefando I 2. q. 2. Ne non ex
Can. s. 6. Bc 8. Concilii Ancyrian. 314. celebrati. Hinc SH-vius colligit, quod, licet non impenderetur illis poenitentibus plena , publica absolutio, qua reciperentur ad Oblationem , O nυer Oem fidelium , dabatur tamen sacramentalis absolutio, ut possent communic res qua sententia resellit vir cl. e rorem Petri Oxom. ergo &c. Huius duplicis communionis
praesidio sicile conciliantur Patrum loca supra laudata. Illi X 4 enim