장음표시 사용
81쪽
neompositae naturae quaedam excu=tetur, arma ostem fons , eorum quae s Insua . Deinde ne patra quidem essentiam tribuamus, sed νε-Bquos subsistere negemus , veris facultate quasdam e constItuamus , quae ιν quidem in t , πο autem per se subsistant. V M. Nourryum adparat ad
Biblioth. Μax Patrum saecII. Dus Cay II g Ir. Hoc exemplo abutebamur etiam poli narisae . Vid. Infer Cap.XXXIII. Neque enim radius, aut
Iux, alii oles sunt, sed setis vetat. νIv quidam e substant Her qualitates. Ab praeterea e fimia messe e non esse Deo nisi demus quantum ex hoe saxempla collia potes PM quod superιον bur et am absurdius suer t.
III. Sed ut Drobe descripta Gregisti verba intelligantur , apud omnes qui de rebus divinis egerunt , in consessis esse animadvertendum est, nihil iis tota rerum universitate inveniri possie , quod recte congruenterque Divinitati componatur , ut ue quae incomparabilis supra omnem omnium Naturarum proprietatem spatiis immensis emineat. Itaque si quid ex re-hus adspectabilibita ad Sanctae Trinitatis comparationem adsumitur, quamvis exiguam quamdam veritatis umbram phae se ferat , longo tamen interis vallo ab ipsa semper veritate recedit, idonea optataque similitudine d situltur . Id monetur mum Grgorius in scienter quidem atque considerald, ne con Carmine de Filio De iterum inculcare praetermittit . Prudenter Gragorius Nyssenus Libro περι ωφορα ομια ε ποσασεω , sive is
B Das est, quum Sanctam individuamque Trinitatem adhibita rei simi Η-
In memoratis exemplis nisκime probare , quod continuitatem uamdam , α subsistentem naturam aptissim repraesententri quamqv m sibi displicere ait, quod non satis numerum hypostaseon exhibeant, unde timor ne si nimium comparationum indiciis inhaereamus , insanam sabelm doctrinam d tabulamenta amplexemur . Quaedam etiam alia in iisdem imaginibus reprobat, quae minus ad rem pertinent . Quum autem haec dicit Theologorum ille praestantissimus, nihil aliud mihi audire videor quam
82쪽
, is veris Dei huje Memplo n. hoc Ialammodo mitis st, quor ex PBra INDDUITIELLITER ET MNEHILL IPATIO emanar. . Propriam ver ipse Aes41psa , --ι NON SEPARATAM a Patre, sed in Patre, eum P re intellectam e ex sentem. V. Nec urgeat Clericus, instetque objiciendo , solis , de radii ut lucis exemplum a Grego νlo minime probari , quod radius Qtu alii soles non sint, ροι-dmodum 'κ pcina ille in Vita Gregoria Nazianzeni Ilius Θυiruur Ianctus , alii DirItus sunt , a Pate es in Deile dimatur Mee difficultas perspicuum. enim nertumque est ex hoc, Gregoris tres in divi nitate substantias speciς tantum unitate conjunctas exsistere visum esse jure conjici non possea quando it alias tribus solibus divinas Hyposta ses
, dividuis is una γενbo dicam , est divinitas , a velut In tribus solIbus -ter se COHAERENTIBUL, una vicis COΜΜ1XTIO COMPERATIO. Ut jam nullus relinquatur ambigendi locus, quin orator disertissimus tribus solibus tres divinas Personas conserat non ut eas tantum speciei unitate conciliet, in quibus isontinuitatem consideravit ἰ led ut eis parem ὀπαm dc ex ratiam vendicet, ouod solis, radii, dc lucis parabola ipsi satis repraesentare non videbatur. VI. Et hune esse veras Gragori verborum intellectum ex eo praeelpis manifestum exploratum habemus , quod aliud memorans nemplum quo quis unam individuamque o naturam, tresque ypostases exprimere quodammodo , a veluti ob oculis ponere satagebat quodque divinam eisentiam exsistentem & continuam , indivisasque persena mirabiliter eu-:hibet illud quatenus substantiae continuationem individuae , atque personas inseparabiliter cohaerentes imaginat , haudquaquam improbat sed quaedam alia , quae minus divinae naturae conveniunt , in eo reiicit in
θιο-το . vinetiam alti rem audis Qv modi militudinem adumbνautem Fingebat splendorem quemdam solarem parui adfulgentem , atque ----rum motu rem Istentem quem , quum radis μνώmermedium aerem fascem-νIt, postea semaeo ae enitente corpore repressur mirabio quaedam subsu ιMIsa flat mulitiis his eoebr sque et rationIbus subsili , tantaque celeratate erit
83쪽
stlι motum adferat , admodum peris euum scio De niueu ant quIus est εuod in motum dederit. Ipse quippe omn/um caussa est, nec antiquiorem eatissam habet . Deιnde quod BeIe earumdem rerum uole o occurrit , nimirum compositiani , Ufusionis , Incertaeque, Uabilis naturae . syriorum ibi demu/η rate euvandum es. Ubi unitas numer magis infimietur quam in ista comparatione , haud proclive est invenire mei una semper eademque Iuus inquietis undis reflexa parieti tremula ad Iudit mirabili celeritate conelta huc atque ill huc dividi , veluti multiplex Ac distincta , videtur quum interim una emein Indi vitta facile intelligatur. Ex quo percipere est talem Gregario Trinitatem existimari , ut in ea ni mer unitas multitudini personarum minimet praejudice , ne pluralitas Hypostaseo singularitati substantiae obficiat ullatenus. VII t de hoe dubitare non sinit ipsa viri praestantissim testificatio qua ni illam corporearum sensiliumque rerum summae Divinitari aliquatenus comparabilem me proclamatri alioquin satis commodam idoneamque
is etiam τὶν -- πολυμα minua , verturus , pri- comparationem, parcenSmas substahtias, ut vocane, Munam eamdemque serma tamen ipsarum naturam , si unquam in ejus cogitationem incidisset, non aliam intelligendam esse divinarum Hypostaseon unitatem , quam eam , quae a specie in individua promanare dignoscitur . Quamobrem si alicubi divinas personas Nume νε differre ait , id uulem accipiendum est de iis dictum , prout proprietatibus Qquibusdam veluti insgnibus distinguuntur ἰ non quasi unius substantia ab alterius , tractu numeri intercedente , secernatur . Uides squae superius Cap. III si XIIII dii terminus . Atque ita exponenda sunt quae habet oratione XXXV. ubi ait : ἡμῖν I ' μοναρχιιε, τιμωμ--
a constituit, e volumatis eo ensio , nusque Molito, aeque m unam e r Urim rem eorum, quae ex Ipse sunt, conjuncta pro Q s a quod in rebusti ta ut etiam si numero diseram, fremia tamen -- procreatis fieri nequissim ιηre se dissideam. Vlli. Hei tempestive mirandum est, insentum nelcio quid C eruum pati , quod eum a Veteribus Patribus omnino dissentire Compellit maeret enim memoriae horninem, qui cujulcumque aetatis mores , Ingenia, estnia tenere acta , quum exemplim solis de radii a Tretnia an , ut Filio Mnerationem aliquo modo exHicaret, adtatum edissereret, hujusmodi com- Paratione numeralem substantiae diversitatem in divinis Per is insinuari adseverasse . Sed verba nouuMκι- Cinu interpretem agentis subjiciamus oriam quum radias ex sale πιννultu , inquit septimius , portis κ
84쪽
quid, pati seruum , quam nostris antiquissimis Sapientibus acciderit; tantum enim absuit, ut ei aliquo modo aditi putarentur, ejus eκ positionem, eadem sentiendo , adjuvarent ; quin potius ejusmodi exemplo personarum numerum labefactari se destrui prorsus intellige - ea tantum de Pariueaussa solis, radii similitudinem improba-- Lucenti mima' mani se ista sunt hac de re Gregori Naaianzeni, quae protulimus, verba. Non mi cnus diserta serIlli Alexandrini, qui eodem exemplo utitur . ut jam extra omnem dubitationis aleam sit, eum nullatenus radium a sole numero diversum concipere . Sed qui os Λdversario omnino obstruat est vir maximus d nunquam fati laudatus Arbanam , qui in comparatione lucis atque splendoris eum Patre Filio , nonnisi unitatem naturae in υπι substantiae in indivisam S uniter aptam divinarum personarum conjunctionem Meontinuitatem exhiberi explicat graviterque pronuntiat Libro enim , quem de DeeruIs Dabod Nicaenae inscripsit si XXIIII haec ha
olendorem quoque cernat . - ρουν unitas e uaturatis ρνυ et a quomodo a redentibus ae videntibus recte , vocar possis ni CONsUBSTANTII LIS fetus e suis autem propri digneque alium De fetum esse concipiet eraetre verbam , sapientiam , O virtutem , em Videndus ἡ πων etiam in orati ne V eoatra Ariano si. X. lucet etiam ex adlatis verbis uocem ιμμιον ab Athanasio ad numeri unitatem indieandam constanter usurpari. IX. Λpta igitur' convenientia exempla sunt, quae prudenter , ut ressu seurior elueidetur , adhibentura si prober recteque ea intelligere curaest, ne in absurdos aliosque sensus, quam Scriptores usi sint, contenti se detorqueantur . Qualis esse debeat similitudinum usus, intellectus docere potest nostros ἀντιταλαν magnus B Ius Epistola XXXXIII. ubi scribit ω μέσι. Dieικω ε ἄν ς ἐπουρώαν δεουσιν - λογου , ε ἐν ποῖ αδε θουτοῖ δ τον ἐς eis τοιουτον - . Nisi quι contentiosius cum ostensione, calumnis sermonem audiat, etiam in risus se Iibus fer potest , ut tale quid Duen atur, divinae scilicet , Trinitati aliquatenus comparabile . Et ipse Gregorius Naeti angenus laudata ratione XXXVII. ita praescribit e vi
meus mea gradum figere queat dum quod imagino , n exempli confidero nisi forte quispiam ea animi aequitate, , ut cum unum aliquid ex proposita
85쪽
magine acceperis , umbras retiqua projiciat , ut famees is vernat s pla-νImum indigentes . Hanc in re in praeclaret etiam talarius Libro III i. PTνInItate X. Sed quid aliud , ut unde non inutili , ne importuna digressione divertimus , redeamus , quam divinam essentiam exsistentem per seipsam permanentem demonstrare contendit Graecorum Patrum doctissimus proxime laudatus B IIus, quum in laudata Epistola XXXul. haec, quae subdimus , seripta resiquem λ -- -κεν δε- - οὐσία κοι
86쪽
va Iallo , vel Greentla fit in divi a natura: In Patre, ηquam Θ IIIo, e spiritu Sanctoo sed quaedam CONTIN a ET UAE DIVELLI NONPOssIT , in is fouetas atque eommunio confideretur , ac per quas CV tat oneris eo deratIone aliquis maj.fatem unius earum , quae in sancta rIn in rate creditae sunt , personarum , eontemplata fure t e animadverteris , per easdem progredistur differentem is non variantem gurram cernens a
μ- . At qui une aerapit , a Filio oretrum non separav/t se consequen. re quidem juxta ordinem , CONIUNCTIQUERO IUXTA NATURώΜOMNIM TRIUM IIMUL IN PIO CONTEMPERATamsecundum Mem,
fidem mente rance maν nata es . At qui visitum forum Mael , una cum hae eonfessione eo rehendi e M , eustus φινιtu es et e quia μιηι spiritu es , of ea Deo est , ut muti postuus , quemadmo m ex arena ea uuam extremitatem orebend/t, heram quoque summitarem ma a tν ει eodem modo u spiritum traxit , ut ιηqui Prub c , per eum quoquo Falium, Patrem FIΜUL TRAXIT AM Filium revera Memoris, abebis eum TRINIUE hesne quidem suum Patrem, librin vero suam 1λι- risum SIMUL adducentem . Neque enim a Patre , qui sempe ι Patre os aBscINDI ATIUE IEPARARI POTERIT , neque unquam a Diνι tu I. DII IUNGET uino quum per eum omni operetur . ire Ἀνώa nouiso e M auqua secti ve div o vita modo α σε tetur , ne vel IDM o Pisare inteliuatur, vel Iριν tu a iu disjungatur et sed quaedam , fabuti is quas ais madoret non potes , in bis depreheniatur cum De Nisjatim ut ne2ι atque discν menti cum nec disseremia mpos eo CONPiNm TATEM NATUR E divella/, nec communis, euae circ essentiam conficra eum, propraetate Onrimum tollat e confun/at . Hactenus ille, qui lagans praeclarum Iridis exemplum adposite subjicit , ut rem planiorem reda.dat is illustriorem, quod quidem inferius a nobis descriptum habetur Cap.XXVI. Xl. Egregiam quoque comparationem is ex arcanis literis erutam quo utitur, Milus lexandrinus LibXlli Thesaur Cap. ll ut indi .isam vivinae naturae eontinuitatem, etsi in plures hypostases distinctam Oileniadae , eamdem naturam e listentem eodem tempore m. nisestissime argute Verba Alexandrini Λntistitis , quibus suam exorimit aescribitque simili
87쪽
&Brachium sanctum ejus. Et rursus : Domine sublime est Brachium tuum di nesciverunt syraemadmodum igitur Eraebrum sat eoNor naturaute eoaptatur , Omniaque facit quae menti, dentur, juvere quoque solet digito e fis Filium quirim De ex vis, in Ipso Patre naturalite e e Melluimus. Ex Filia autem naturaliter a essentiaLter Dis tum Sanctum ficu ex Patre ρνο- venire credimus , e quem ιlius omnia inungen D-ι eat . Non est Nis alius spiritus a Deitatis essentia sed ex υμ ει ι ipsa naturaliter, cur ET DIGITUS IN MANU ET MANU IN CORPORE AEI UIDEmenim sUBSTANTIAE dultus cum manu, manu cum tamare. Hae cum ta se habeant Deus ore verus, non reatura plavus sanctus es . Quo ibo a Spiritu tuo Psalmis eanu. Et quo a facie tua fugiam si ascendero in caelum tu illhei es , si descendero in infernum, ades . si sum sero alas meas diluculo habitavero in extremis maris , etenim ibi ianus tua deducet me, detinebit me dextera tua rauam igitur spiritum etiam faciem Pa eis a ellet, velut exprimens per vivinam risus Ueνatisnem , essentiam eae qua sci quamque etiam eum manum Met rure vis utem omni Mensem quae e Insa quomodo an sit Deus , qu secundum essentiam Patr emulatus
et , atque ex ι ν, ω in esci quemadmodum, manu NON EI IE. PARATI A CORPORE HUMANO , ED OTIUS NATURALI TER EI
INHAERET . Hactenus quidem ille , qui adeo mani testet rem sis ninam atque subsiiuntem esse in Sancta Trinitate considerandam perpetuo insinuat , ut candidos solis radios negaturum crediderim eum, qui praedica
88쪽
tam trium Hypostaseon continuitatem In tam perspicuis explicatisque ve
his se videre dissimulet. XII merox mis libenter silentio transeam , quod ejus lucentissimorum Ferborum , quod ea recens adtulerimus Cap. XUIII memoria exolevisse non potest . lia quoque e aliis Patribus in medium adducere superseis debes, quae magnum quidem momentum haberent ad comprobandum naturam divinam eme aliquid exDen ; nam ho ipsum jam pluribus diductum est is e nostrae dissertationis progressi res facile perspectior, exploratior evadet . Illud unum ei pensivandum proposuerim, quod maxim ad rem facere arbitror, immo quod unam vel rem totam conficiat, circulatores tantum d impostores acturos fuisse Christianae Sapientiae Sacerdotes , si nihil amplius in divina unitate suspiciendum' admirabile exhibere voluiment , quam eonsueta in individuis specie communio polli 'caeatur dum graviter de copiosei disserentes magnum quiddam,' insolitum, Qquod stupentes mortalium animos mirabilitate percelleret, cuius 'que dissicile sit in tota rerum universitate simulacrum aliquo dc imaginem reperire, Trinitatis augustissimae unitatem esse , verbis disertissimis usquequaque proclamant . Tune prosecto in eos illud quadraret: au a tanta dignum feret hie promusis hiatu φPartur ene montes , nascetur ridiculas mus
Num hujus unitatis miraculum ad trium Hypostaseon consensum absolutita simum , e voluntatem unanimem is concordiam amicabilem reseras Sed quid tumido tunc orationis impetu, quid inauditae doctrinae admirandaeque promissione , quid immani concionantium stupore res indigebat Praeclaretis mirifice aκImus Martyr in centuria II de Caν tate , Tritheitas resellens, atque proturbans : δε γαρ - - ἔν Θιον ms Wores μολπων , γων μιγαν Γρηγοροον , ε ἐκ eliso vi Gyo. . -
Babet admirationis, Mut homo homin unitus es, e ab eo sepoatus, raPσιν Filius r neque quicquam ne amplius ' Qui , non de consensione ut vidimus , nec de voluntatum eoncentu Patres verba faciunt , sed de continua individuaque Sanctae Trinitatis natura se substantia pertractant XIII. Ex his, quae hactenus hisd lateque disseruimur, manifester liquet, quam congruentia , cc veterum Patrum doctrinae fideique consentanea. Concilium Lateranense III sub Innocentio III. Pontifice congregatum , obbatis IoaehIm naturam divinam esse exsistentem negantis errores -mnans , de Summa Trinitate credenda proposuerit , quum ita definivit Credimus, confitemis eum Pereari Lombardo videlicet , cuius rectam do
89쪽
se natura divina, quae fora est, universorum priueυ um, prane quod aliud noemr non potest, o tua REF non os tenerans , , neque m cedens . sed est Pater ροι generat , ει ιlius, vi gignitar, Θυριν tussam ctus , qu pro erit , ut disιnctiones sint in resonis , altas in natura LIere uitur allu fit Patre , auus Ilis , alius spis tu Sanctus ι- auudo sed id quod es Pate , ex Ilius , e sp ritus sanctus idem omnIno ut fecundum orthodoxam e Catholicam F dem consubsantiales esse re daatur . Patre ηιm ab aeterno Filium generando , suam substantiam e αγ--, juxta quod ipse reflatur Pater quod dedit mihi, majus omnibus est A die non potest quod partem substantiae Daecili dederis is partem ipse βb retinviritis quum subsant a Patri indivisibilis fir , utpote fimplex mη κ . sed ne vici potes quod Pater in Filium tran Ierie suam subflamuanis gemeranae , quasi e dederit eam Filis, quoa non et narest Usam ali quIn desisset esse subsaηtia . Pater ergo , quoa fine ulla dinxntitIone IIω nal endo subsantiam Patri accepit et e na Pater e Flutis abera eandem subflauiIam EADEM RE es Parer, Filia , necnon ει νινit
XIV. Itaque eum luce meridiana clarioribus probationibns divinam naturam secundum Majorum nostrorum placita rem eme exsistentem vicerimus ciam nullum amplius adversariis effugium patet , quo eum n frorum argumentorum ' rationum evitare valeant sive enim via. νam , sive essent am , sive Jubstantiam , sive formam , sive ore em quam dam ut Athanasius Libro de νηδοὐ si MI habet divinarum Hypost seon ommunem esse dicant , eam nonnisi rem is reviriduum , suppostumque per se exsistens iixta Sanctorum Patrum consulta intelligere , recomprehendere possumusa ita ut , si quando hi humanam aliamve speciem cum divina natura conserunt , sc comparatio accipienda sit , ut ad eam , quae intercedit militudo animum advertamus nec tamen diveriniam utriusque conditionem atque indolem, eamdem esse censeamus.
Dreum mitas numeraus Te nitatIs ex Augustino demonstratur , adueratur etiam Λur. Prudentius . - - Α'γ in fiαδοι διώρετον , dem est arguo numer unum . Cyrilli AlexandrIn e Tertulliani tesImonsa dem comprobantia . Clerici ludicra e futilis objectIo. I, Ed quum penitus augustia sententiam, licet alioquin e lIs, quae suo perius ex eodem adlegavimus, manifestam, perirerutari, atque κα- minare latius , dc adcuratius subtiliusque perpendere decreverimus alia ipsius dicta in medium ponenda sunt , ex ad castigatissimae censurae regatis exigenda ut, quid ex iis exprimi possit, videamus, ct controversia
qua exercemur, omnin postremum dirimatur . Hoc igitur magnum Christianae Sapientiae incrementum, ut tres divinas Personas unum eis nume-ν , o non specie sibi certo fuisse persuasum , clarius d enodatlas indi iaret, Sermones de vobι UOI , Solis & Ignis imagines , d similitudinea
90쪽
dines adtulit , eum Maiorum suorum exemplo encitatus , tum ratus cum iisdem ita apte se , quantum rei natura patitur is congruenter indivisam De Trinitatem demonstraturum suomodo autem, inquit, ιvinita a semetipsa discernitur, quum Lueis splendor , aut solis calo nullatenus separatu Ecce enim, ea videmus , n sole tria sunt , e separari non possunt suae autem tria sunt, Mamuri, cursus, splendor, e Calor. Videmus enim Folem a Caelo currextem, fulgentem, e eatentem . DIUIDE ERGO II P0-TES, ARIANE , fotem, e tum demum DIUIDE Tr nitatem. Me iterum advertendum non tantum erroris reos actos Λrianos, quod diversas Divinitatis naturas inveherent , sed etiam quod divinas personas consequenter
dividerent. sed fortasse de sole disconendo di talis es ratio, qu/a in Cae- Io est, is a nobὶ longe Uiu es . Eee aliud proponimur elementum , quo
minus es, erran terra Boiscum es Ignem dico qui In manibus nostrI habe.tur, e tamen , dividita . E Ignis enIm tria babet , e divid πω ο is hoc est x tum , lucem ferυorem . si igitur, nefande meretie , d videre non potes reatum solem e Ignem , quomodo potes Ividere Deum omnium creatorem misee verbis significantissimis auditis , quis amplius dubitet individuam is numero unam Sanctae Trinitatis substantiam ab au-
ausis manifestissime adseri Ut semper, quod praecedenti capite invictis
rationibus, ct robustis argumentis adstruximus Incredibiliter confirmatur Si auumnus aliam, quam nos tuemur, habuisset de Divinitate opinionem, non unum solem , non unum ignem triplici instructum virtute ec efficacia protulisset in exemplum, sed tres soles, tres ignes pari motus celeritate aequa luminositate fulgoris, eadem caloris vi atque potentia simillimos ad suam sententiam exprimendam adhibuisset. Quod si alicubi fecit Gregor usNazianzenus, ne per errorum declivia laberemur, ilicet trium solium cohaerentiam ira connexionem subjecit, quod superius a nobis tempestivo notatum sui . Hue opportunet transferendi sunt haud inelegantes Aur Prudentis versiculi in 'μαρσιγε as haeresimmarcionis plures Deos inserentem impugnantis is eodem omnino , ac Augustinur usus est , simulacro unam numero divinarum Hypostaseon substantiam adposit graphiceque σκω
bibentis ut magis magisque liqueat quam salso ex injuria pium hunc autem a se stare Iob. Clericus jactite cita igitur ille canit:
Noe aere praesaga Patris praevIderat olim Najestas fore t quae Rectorem tu is er orbIs Scinderet a parteis , gemIanum segrege regno,