장음표시 사용
231쪽
ter dicendum est de interruptionibus. Nam si interm
ptio lacta est per actum contrarium, necesse erit confiteri, quoties eiusmodi culpam renouauit. At, si interruptio fuit naturalis, qualis plerunque fit, non oportebat exprimere, sed satis erat in hune modum confiteri, Tota aleam aut Mariam, &c. sufficiens nanque notitia confessori datur, et ad medendum. et ad Iudicandum
Sed, si maior pars ipsius culpae iudici celaretur, quod
imita contrariam opinionem fieret, tacendo, uidelicet,eircunstantias intra eandem speciem aggravantes, pr. mii m quidem sententia indicen, poenam, effet uehementer absurda, necesset iuxta nomen , satisfactio. Deinde. etiam si poena non elset sati, factoria, sed medicinalis: m tori tamen morbo eruntem quoque species, maior cli adhibenda medicina
Ad eonfirmationem, quae Paludensem mouere potuit, tam facilis rei ponsio est, ut postea quae diximus, non sis pus quicquam superaddere. Nam D. Thomas ut mea
sera opinio l sententiam retractasset: si tertia' parti extr imam manum imposuisset. Atque olim iuuenis opinion saepe communes su i leculi sectabatur. Multa hic de peccatorum circunstantiis ad consessi nem pertinentibus Theologi lolent adducere: quae nos flentio uolunatis praeterire: iustum atq; integrum uoli men.unius diei disputatione conficiamus. Sed illudi men paucis admonendum est , circunstantiam loci esse noeessario constendam: primo, quando quis furatur a loco sacro: secundo, cum in loco sacro semen est undit, etiam eum uxore propria: tertio, cum languis humanus ibia demetiam sunditur: Ct m genere, quando actus peccati .ecim millius directe aduersatur sanctitati Ioci, id est, ei ad quod locus est sanctificatus et ut ad immunitatem consi : paenitum, et rerum, quae ibi sunt,uel depositae , uel colloiscatae, Sc.,At 'ul extilens in ecclesia uult,aut surari aut is
.minare, aut occidere extra ecclesiam, non tenetur explia. ea re, se in templo id uoluisse. Nee enim talis uolitio est
sacrilegium: imo nec aspectum, aut etiam sermonem tu
pem in templo iactum exprimere oportet. Tametsi SN- uester
232쪽
uester in uerbo confessio. I. g. Io repugnare uideatur . . De citriinstantia uero temporis sacri, ut cum quis in die festo fornicatur, non est necesse plebem solicitari,qu niam limus circunstantiae malitia non est morialis. Nec Aug. lib De vera ed fa lia poenitentia, cap. I . solas neces satias circumstantias docet esse, et defleredas, et confiten das : ut patet de circunstantia peccati in die ieiuna leo
Dissidet chim de hae quaestibile Sylvester in Rosa aurea.
6;. et Caietanus in opusculo. 27. q. quae 9. IO. copiose, docte I disseruerint: non est nobis animus de ea re in praesentiarunt plura ioba facere.' Neeuer5 sumus tam, aue ineruditi aut antiquitatis expertes, ut ignoremus,quae o Tige. homil. I 8. super Nume. et Ambrosi. in tertium declamitini Lucae caput , et Hierony. in Esaiae cap. Pac. 8 et
Hugusti epistia a. t v. ad Ianuarium de obseruatione Sabbati mxta spiritualem intelligentiam tradidere. Quae uidelicet nostrae huie iententiae non sunt aduersa, si sensum
sanctorum non uerba Insectemur.
De reri diuo etiam , minime ne eessarium est poenitentes macerare. Nee Dahom ut quidam illi imponiti somniauit oppositum: sed solum, cum ingratitudo reciden tis In peccatum, specialis culpa est . Nam, cum est generalis ingratitudo, etiam si non explicetnr, intel ligitur a con fessore. Quamquam optimum e siluim est, recidivum t peecandi consuetudinem explicare sacerdoti,non ob uerecundiam solum, cuius Ductus in consessione maximus est : uerui uetiam ob remedium: aliter enim simplici febri, aliter et hicae medemur. An uerb teneamur explicareeircunstantiam, qua explicata intentigit consessor complicem eriminis, paulo post oportunius definiemus. Caeterum ex definitis secundum illud argumentum, satis superq; confutatum est: nisi ea parte, qua de partiti ne confessionis per casus reseruatos ambigitur : In qua sicilicet qii est 16 ne tot sunt sententiae, quot capita: uide Dir Tand in . d. II. q. I s. et Palud quaestione s. et Gabriel
' I. et Adria. De confessione. q. . et Caletanum in summa uerbo Confessio, eonditione. ι o. Post quorum tractatio,-
233쪽
sit. quaedam sundamenta supponere. .
Primum, superiores praelatos licite posse aliqua pece
ta reseruare, a se solum absoluenda. Hoc ponit contra Vuleseph Thomas V ualdensis in libro i9ebacramentis, cap. probatque te iii momo Innocentii asserentis, quaedam peccata esse, quorum absolutio est Petro r
Item 3 I. qi t. Latorum, refertur Rathoidus Argentoratensis ecclesiae episcopus. quendam parricidam ad Nicolaum Papam misit se, ut ab illo absolueretur. Nec mihi, quaeso, obi jcias alia nomina haberi apud Gratianum: quoniam in umera sunt in eo libro menda, nec omnia Gratiani culpa, sed typographorum. Habes praeterea Origenem Homi. Io. super Numeros: ubi docet, laicum peccantem indigere quandoque, non solum sacerdote,sed et pontifice. Cyprianus quoque lib. 3. episto I. I 6 et I 7. tradit, non esse lapios reconciliandos nisi ab episcopo, praeterquam cum mortis periculum urget. Vide etiam Gratianum de
poenitentia d. I .cap in actione. et 26.quaestionς.6.per i tam: sed maxime, Cap. ultim. Praeterea , Benedictus undecimus in extrauaganti, cuius initium est, inter cunctas,enumerat quatuor crimina Gpiscopis reseruata. Est denique extrauagans Sixti quartia Et si dominici: ubi excommu i icantur, qui absoluunt a casbus reseruatis Romano pontifici.
Secundum sundamentum. Non Ium censurae ipsae reis seruantur a superioribus praelatis, sed etiam culpae, et e rum absolutioihoc uidetur esse eontra Durand. loco cutato : et probatur ex cap. 2. De Poenitent ijs in s. ubi dicitur,quod si episcopus concesserit subdito ut sibi possit idoneum eligere consessorem, electus, in casibus qui eidem episcopo specialiter reseruantur, nullam habet penitus potestatem: quod si nullam habet: nec in poenas , nec in culpas habet. Et confirmatur hoe . Quoniam aliquorum eriminum
absolutio refertur episcopis, quae non habent excommunicationem adiunctam ut homicidium uoluntarium; M
234쪽
alia pro quibus est imponenda poeta tentia publica. Nee
ualet dicere , homicidium habere arregularitatem ann
xam . Tum, quia irregularitas impediri non poenitentiae, sed ordinis sacramentum: tum quia episcopus a culpa homi eidij uoluntarij absoluere potest: irregularitatem tollere non potest. Non ergo reseruantur culpae propter annexas censuras : sed absolute propter ipsa, cuJlhas, Praeterea, idem ostenditur ex extra uag nti , Inter cunctas: ubi Benedidus ait, fratres priuilegiatos non debere recipere consessiones eriminum, pro quibus 'lemnis
est poenitentia indicenda: quod in conueniens sit, ut a peecato absoluat, qui poenitentiam debitam imponere non potest. Id postremδ manifestatur ex usu ecclesiastico . Nam praelati religiosi reseruant sibi aliqua peccata, nulli censurae subiecta: ut uotorum transgressionen . Nec usui ratio deest. Nam in omni iudicio et foro, superior potest sibi reseruare aliquas causas, praesertim grauissimas, idq; principes in repub. facere solent; ergo et Summus Pontifex, cum habeat supremam iurisdictionem: non solum in exteriori soro quantum ad poenas, uerum etiam in interiori, quantum ad culpas.
Tertium sundamentum. Non potest quis absolui a ui-dice inseriori de crimine reseruato sine facultate superioris. Qvqd si tentet inserior ab eius os absoluere, nihil facit. Quia non habet iurisdictionem circa illa pescata excepta a superiore, qui non commisit absolutionem eiusmodi peccatorum. His iactis sundamentis, sit prima eo ne lusio. Si iudex superior et inserior sint praesentes, non potest inferior absoluere a non reseruatis nisi prius petatur sacultas absoluendi a reseruatis. Probatur, quia integritas eosessionis est de iure diuino, ergo, cum ille poenitens habeat copiam consessoris, cui potest integre confiteri, non potest inferior diuidere a solutionem, antecedens probatur: quia uel se perior potest integram absolutionem praestare, cum praesto sit: uel
inferior, habita iacuit te superioris. Probatur etiam haec
235쪽
proposito ex usu 'probat illimo 'relig tosorum , qui nut
quam absoluunt, a non reseruati S, nisi prius petita facultri te, ut etiam absoluant a reseruatis . 'Et idem est si parochus et episcopus sint praesentes: et cum patet facilis aditus ad sileri orent .
Sed quid si sit perior nolit da e facultatem sed uelit ipse audire consellionem λ Respondeo, quod inferior non debet absoluere ab aliquibus peccati, : sed rc mittere ad Iuperio iam, et poenitens tenetur id pati. quia quando potest integram consessionem facεre coi, sello i idoneo,
uiolat ius ciuinum de integritate confessi bnis, acerpiendi,
ab solatilinem ab eo, qui di audiatam ab mlutione sira bet Secunda conclusio Si superior audiat. cqnfestion nil priusquam inferior tenetur totam confession ira audire, et non solum peccatorum reseruatori in . si Detir tacramentalem absolutionem impendere. Riccst Adriani et Durandi contra Caietallum, et sua detur: quia integritas consessionis, est de iure diuino, ergo episcopus, uel pra . Iatus alius superior, illicite diuidit confessi oneret et abso
lutionem, cum possit facile integritate nT seruare, et conia
si motu P: qilia materia acramenti Est consessio integra ,
ergo illa dimidiata consessio non est materia sacramenti potest epim commode, ut diximus peccator , omnia sit- periori coli steri. Deinde, si Romani poen tentiarii partiri ab Ilitionem pollunt, parochus, nedum episcopus , etiam pollet suos parochia nos ab uno peccato solum absoluere: pro caeteris uero date facultatem eligendi consei rem . Abbas quoq; ii et Prior absolueire monachum ab una culpa reseruata, et pro se Ii quis poenitentem ad a Itos consessores mittere: et se pro suo arbitratu; confessionem, atq; absolutionem, tum etiam partiri, cum commodissime fieti integra potest.' Praeterea, cum sacerdos ille superior soluat uice Dei: et possit omnia soluere, si dimidiatam praestaret ueniam, quaedam soluendo , alia non soluerido, cum omnia tamen bolibi certa smificaret, Deum etiam, cuius minister est, dilaudiatam praestare ueniam: et 'poenitens quoque ad .t,lem superiorem accedens, dimidicini a Deo ueniam spe--s raret:
236쪽
raret : quod impium est. Sed arguit tamen Caietanus ex Rodian* Ecclesiae usu nam pomitenta arii Summi Pontificis noti audiunt, nisi a
reseruatis, &c. et tamen illa absolutio eli lacrament alii talias e suderentur poenitentes et nec poenitetitiarii tenerentur confessionis seruare sigillum . Ad hoc cum Durando et Adriano, nego equidem talem absolutione ua esse fac amentalem. Sed poenitens accedens ad Romanos consessores, a censuris excommunicationis absolui tu , . Nullum enim crimem est Pontifici Summo reseruatum quod non habeat excommunicatione in annexam. Unde ex conseqtienti fit ei copia, ut inferiori omnia peccat sua fateatur ' quo eo ipso, rus eruatio tollitu r, et sacultas i 'feriori datur, ut possit ab omnibus absisti exe . Quod s1 poenitentiaris intendant ablolutio orem sacramenta lem impartiri, errant, inquit Adrianus. Nec is Ecclςsar Roma- mar usus erit, sed impietas sacerdotum, qui existimantiquis
Cum uero obi jcitur , quo a poenitentes .acluderentur rnego id certe: quia iudex superior urn a S co catus re se uatus petitur, tenetur sigillum consessionas seruarc .QUerbi Matia. Si consessor accedat ad Abbatem, uel priorem, .petiturus iacultatem absoluendi, debet seruare secretum, eodem uinculo, ac si sacramentaliter ipse absoluerct. At si rursum obiicias, neminem obligari ad aperiendum peccatum suum secrerum extra confessionem sacramentalem, ergo male jaceret Summus Potitifex si poenitentes cogeret, ut extra consessionem secramentalem peccata Romanis poenitentiarijs aperirent. Ad hoc prinio responderi potest ex capta noscixur, de sen xentia excom-municationis: et ea. Eos qui. lib. 6 eodem titulo a Quod si quis in articulo mortis absoluatur ab excommunicatione Summo Pontifici reseruata: tenetur si euadat, a stere se Romano Pontifici , atq; consequenter aperiuc peccatum, Pro quo in excommunicationem inciderat.fi tamen ce tum est iam esse ab illo peccato absolutum .' Secundo etiam respondetur, illam consessionem quodammodo esse sacramentalem, quemadmodum , cum per
237쪽
Beultatem a superiore,ut absolui possitia a culpis re sere
iis, censetur esse eonsessio saeramentalis: quoniam id totum ordinatur ad sacramentalem absolutionem. Ideoque tenetur superior seruare sigillum . Secunda eo ne lusio Contra Durandum et Adrianum . Si non pateat aditus ad superiorem: uidelicet, quia episcopus est absens, et instat necessitas celebrandit uel si quis religiosus iter agat sine facultate recipiendi absolutionem a casibus reseruatis: tunc in serior potest absolus re a non reseruatis: et pro reliquis peccator expectare absolutionem superioris, In quo euentu D Tho. loqtiitur in. 4.d 17. q. 3 ar. 4 q 2. ad quartum . Haec concIusio probatur , quia, et consessio integra est, et absolutio: cum ille sacerdos absoluat ab omnibus, a quibus potest: et, quantum ad roseruata, poenitens non habeat copiam conse Ωsoris . Quemadmodum, si poenitens tacet aliquod pee tum, ex causa rationabili tacendum: quamuis sacerdos id cognoscat, debet absoluere, et est tum consessio, tum a
solutio integra: hoc est de omnibus quae ad illud iudicium spectabant. Hanc propositionem intelligo, nisi excommunicatio
peceato sit adiuncta: ut sunt omnia, quae reseruantur Summo Pontifici in bulla coenae Domini. Tune enim male saeeret inferior absoluendo a non reseruatis: cum poenitens sit excommunicatus: et prius habeat tolli uinculum e communicationis, quam absolutio sacramentalis impendi. At uerb circa hanc tertiam conclusionem graue dubium exoritur, an poenitens teneatur omnia peccata,
tiam reseruata, inferiori iudici confiteri, quando non adest Deilis aditus ad superiorem. Et suadetur pars negatiaua. Quia in tali euentu non requiritur unita absolutionis: cum Inferiora non reservatis, superior postea a r seruatis absoluate ergo nec requiritur unitas confessionis.
Ideo enim eonsessio debet esse integra: ut absolutio sit i tegra. Quocirea si diuisionem sacramenti sorma recipit, materiam quoq, recipere necesse est. Deinde, si sacerdos nullam haberet potestatem absoluendi, nullam culpam teneretur poenitens confiteri: e SQ non
238쪽
go non potest a reseruam absolvere,ea poenitens in serio xi iudici confiteri non debet. Confirmat autem hoc uel maxime, quod superius ostendebatur necessitas consessonis: quia necessarium erat, peccata a sacerdote remitti, ergo si peccatum aliquod sacerdos nullo modo remittere potest, non tenetur poenitens illud sacerdoti confiteri. Ostensum est autem, iudicem inferiorem reseruatam culpam remittere non posse. Itaque non teneσur culpam
eiusmodi, illi sacerdoti confiteri. Nisi quod absurdum
ei j ecclesia cogat,ut idem peccatum bis confiteamur: s mel inferiori, a quo non ab luimur: iterum superiori, ut ab illo absoluamur. Pro parte uero affirmativa,primum est Innocentiu in cap. Omnis utriusq; sexus , De poenitentiis, inquiens, Omnia sua peccata semel in anno sacerdoti suo constratur: non dixit, Sacerdotibus. Deinde, Diuinum praeceptum est, ut homo omnia pe cata tuo laserdoti confiteatur, ut deinceps ostendemus: ergo praelati, reseruando culpas, hanc obligationem toia.
In hae quaestione D. Tho. Ioco citato asserit, omnia peccata esse in seriori reseranda. Quem sequuntur fere doctores Theologi. Imo Durandus ait, assertionem oppositam, quippe quae contra communem doctrinam sit, periculosam esse: quoniam iuxta eam diuiditur licitritam consesito quam absolutio. Quod videtur erroneum.
At Gersoni non uidetur erroneum et nam ut proxime nobis confirmandum est) nihil vetat ex causa rationabili confessionem partiri, id est, quaedam peccata tacere,alteri confitenda: quae est diuisio consessionis mathematica,
mam poenitens integram moraliter faciat, expectans omnia, quae uidelicet ex plicare tenetur. Nondum autemoliendit Durandus, obligari peccatorem ad ea peccata conlatendum,quae secerdos remittere non potest ' Et, si cui praelatir ua oeumri licite faciunt ut quandoqadiolutio diuidatur et ita non est poenitus absurdum, uPIQ1nde fiat, ut poenitentes dividant consessionem: cuius
239쪽
e ecessitas et integritas ex absolutione, tanquam ex sta
Nec mihi iacit satiq, quod nonnulli asseuerant , eon se sionem integram esse iniunctam peccatoribus absoluti nem integram iacerdotibus non item. Nam, ut saepe resumpsimus) confessio integra materia sacramentali seli ouoniam conses io mutila, cum sorma sacramentali pugnat. Non igitur minus iniuncta est absolutionis integri . ras sacerdotibus quam eonsessionis integritas poenitentibus . Alioqui liceret sine sacrilegio consellori, a quibul-dam poemtentem'bbsoluere: et quorundam peccatorum absolutionem in altu in diem reseruare. Sed quoniam Theologis non licet; sine graui causa, noua placita cudete communem sententiam nos sequamur: ca potissimum ratione, quod lex non in id spectat, quod raro paucis euenire pinest . sed quod plerunq; hominibus' usu uenit. Est autem necessarium sere populo, ut Omnia erimina sacerdoti proprio confiteatur, uel reseruata. Tum, quia sero populus ignorat, quae peccata sint releruata, quae contra non sint. Qua de re a lacerdote proprio . instituantur oportet.' Tum etiam, quia medicus ad eos morbos curandos, quorum ad se pertinet' medicatio, ut plurimum necςsse est reliquos graneis morbos Intelligat. ut et eonsilium apcrtum. et remedium opportunum Impendat aegroto. Quod si quis obiiciat, polle doctum elle peceatorem, atque' instructum: peccataque usque adeo seiuncta, atq; diuersa, ut uel consilium, uel medicina uni applicata, alteri nec obsint,' nec prosint. Iam nos huic obiectioni respondimus, eiusmodi priuatos euentus I gibus non obsistere, quominus in uniuersum obligent. quae uidelicet id considerant, quod maiori ex parte populo necessarium est.' ... -
Verum adhuc Adrianus instat aduertus hanc tertiam con lusionem. Quia forma sacramentalis, cum ex v I l cramenti conserat gratiam, uel nulla mortalia, uel omnia
' Et onfiniat hoet quia, sicut saeramenta, quae pluribus
formis consciunturi unica forma confici nequeunt: ita ia-
240쪽
cramentum, quod una forma conficitur. pluribus consci
onsirmat deinde : quia ab Iulio , iure diuino debet esse integra . Su eriore, ergo praelati eam partiri non possunt: ut uidelicet inferiores absoluant a non reseruatis: superiores θ reseruatis. . Ad primum, idem argumentum fieret, cum ex causa ra tionabili tacetur aliquod peccatum idem etiam de pecca-
is oblitis, cui tamen nos e uestigio respondimus. Ad secundum . Nos minime astarturiis, unicum esse sacrament.m, si qui absolutus 4 non resecbatis, postea confiteatur superiori reseruata. Quom ad nodum P si peccata oblita memoriae occurrant post priorem ab suturionern, illorum consessio et absolutio eis uerissimum sacram en tum: habet que integram materiam et sormam, et illud prius, in quo homo consessiis est omnia peccata, quorum Tecordabatur. Atque idem omnino sentio si quis ex iusta causa peccatum aliquod in priori consessione celaverit,
reciperet q0 idem uerum sacramentum et gratiam. Cum in rursum illud, quod tacuit, alteri poli modum confitetur , verum quoque lacramentum suscipere, novumque proinde Et gratiae ct uirtutis augmentum. Quod si unum citet,
idemque lacramentum et collatio gratiae ad posteriorem reseruare uir absolutionem squod nonnulli pcrperam imaginantur tunc certe , si poenitenβ esset attritus , Per primam ab lolutionem non iuilificaretur Nec illud sigilum exterius adhibitum, esset sanctific t Rm, qua a Qquidcm, non ponenti obicem, gratiam minimc hargiretur Ad tertium . Nihil vetat, ut absolutiqquae iure diu no, per se quidem integra esse debet, per δ cc deos tamen mutiletur ut propter obliuione alicuiu, pcc ati. uel propter periculum, quod urget, si exprimatur . Quare, si ex se imata ne qR0runda' pecςatorum quae I gitime in Ecclesia ni, et simul ex absentia praelati superiori, per accidens eueniat, ut coalesior praescia, solucre o 'nsa nequeat,
non exinde integritas absolutionis tui litur, iure diuino instituta. Quae tunc, scilicet, tolleretur, cum c sentesior