장음표시 사용
141쪽
n SIMPLICII COMMENTARIus . καλως ήν ον , ιοῦς ἐπ ἀμφοῖν praeceptum utrobique coniungemo φο ρων --ς γμένων α - re , & ad eandem rem accom-ειν. - Ω ἀυ τῶν σπαρχόν- modare . Nam & rei familiaris των μύωπν-.mγρος ιν ἐ- diminutio ante sibi velut ob ocu--τω ῆει - προελώων , GH los ponenda , dc animo conci- οἰκά του σπα--τ , η pienda est , & servus sive vocam mι- ρωτο το προς θεν , tus non audiat , sive quod iustiis E λέγειν , Om πσμου πωλειτ' fuerit non faciat , subiiciendum: σουτου ατα ξία cre L Tanti venditur vacuitas Q ang
ue I ribus , & animi tranquillitas M
D ως Nὰ si λεμ ω, τω -- constantia ; gratuito vero nihil χ ολ . το ελπιον , κλε ρεβns continsit . Ipse autem fortassis το οἰ -ον , carac εν α δειρ in effusione olei , aut vini furto, πυ- -cης , άλ γραῶν γ- ut rebus vilioribus, praeparatione νο ει ολλεγειν , om Nd nihil opus esse censuit , sed satis των μώκso ρων - η σύγκο- esse ea verba , ubi tale quid acciamς ἱγαινη ἐον γεινῶν ἀω ψυχtia, derit, subiungere. In rebus etiam ει περ, ἐλπιου Ggi Oit αρμου si λων minoribus comparatio haec satis et On- ων, Riωναν ἐo τον βου- habet virium ad movendos ani-λμον οι- ειαν mos : siquidem vilium rerum olei βειν , ' ου τάν στυς απαξ ρ - dc vini iactura eo quemvis addu- νον , α -- ἀὼ ιτα εξιν , ει cere potest, ut eas cum vacuitatemς -υπου Mιλως ἐμπη φοιτο etia a perturbationibus, & animi tran- ου - . mς μ αν ου Hum quillitate & constantia permutet,
χαλκεέων άν-λλάξ τη, κατα τὸν nec ad tempus duntaxat, sed con-ολιηρου Διομήδε ς ως θ c- αν stanter & perpetuo, si quis in hac νουν εφων τω της Γνὲς ἀ- quasi mercatuta solertem navarit
; ιοτε θ μὴ cus Diomedes , aureis aerea non αλ -τῆ- permutet Quis vero maxima ania 2ως ο ου cs δ; mi bona, rerum externarum iacti
xa non redimat Etsi aliquando ipsa etiam iactura vitari potest: αipse praeparatio satis est, ut iacturam illam tua nihil interesse putes.
142쪽
ENc HIRI Dio N. IIIC A p. XVIII. QIproficere vis ne recus, quo minus
ob rerum externarum neglectam, mmens se fatuas habearis.
ergo rerum necessariarum , sed &ob vitandam apud alios ignaviae &amentiae opinionem . Ut igitur istam quoque visonem reprimat, tironem monet proficiendi cupidum , ne propter eam rebus externis se dedat,internis neglectis. Nam quae ista ratio est,permanere amentem, ne ab amentibus amens iudiceris3 Ac ipse illa assuefactio, ne amentium in degenda vita iudicium sequi velis, eosque nihil cures, utcunque de te sentiant, sed in rectam rationem intuens, & iudicium eorum qui rationi convenienter via Vunt, sequens, res tuas administres, ad vitam naturae hominis, qui est rationis particeps animal, parandam, plurimum confert.
NE quidscire videri velis. Quod si
quas aliis esse videaris : ipye tibi dimito. Scito enim facile non esse, institutum tuum in eo statu, qui es naturae consentaneus, consterrare, ct res e ternas amplectι : sed aliter non posse si ri, quin is alterum qui curet, alterum negligat. P a Πολυς
143쪽
ctetus, ut tironis animum, tem-
rore inititutionis praesertim , ad se Ipsum convertat. Quoniarn igitur non rei modo familiaris cura mentem ad res externas pertrahit, sed etiam, & quidem multo magis, vana: gloriolae admiratio, politioribus etiam hominibus, & iam aliquo usque progressis, obstrepit: hanc quoque radicitus exstirpari iubet. Nihil, inquit, scire videri velis : non quod scientiae desiderium impediat, sed ut ostentationis reprimat cupiditatem. Haec enim cum instat animum, SI ad externa trahit , eoque redigit ut ad vulgi opinionem, non suo iudicio vitam. instituat: tum ea opinione vulgi contentum ad veram Gentiani contendere non sinit. Recte autem non dixit, Nihil videare scire: sed, Ne videri velis scire aliquid. Nam existunatio de nobis , non est nostra, nec in potestate nostrasta: velle aute, nostrum est opus. Quoniam igitur sepe aliquibus aliquid videmur, etiam inviti: tum ipse, Tubi, inquit, diffide. Id enim adiumento est, ne quis populari se censurae submittat, cave contentus dis cendo exercendoq; se longius non, progrediatur. Sibi autem non multum placere nec magnifice de sese, sentire, ad eos qui erudiuntur per ntiae compos, & de se ipso tuto
144쪽
Iu Epic TETI E CHIRIDION. III. Ἀνειν δαυαμυρο , ου δέ etus is vere iudicare potest, non opus est ἐαυτιο απιςειν . λαηας :) , ου sibi ipsi distidere, Opinio porro ν Gram μονον γίνεταs , αλλα in animis exsistit , non scientiae ου σωοῦσονα , η δμπιον ἡ οἰν- tantum, scd δ modestiae, aut iu- νειον εἴναι, ἡ φρονη πν εχ ειν , is stitiae , aut sortitudinis, aut pru- ολως θε ἀώπια, ἡ δ- ώνm - dentiae, aut cuiuscunque virtutismκLυ , η MAHοτερον aut civilis facultatis , aut dignit m MLυ . ταυτα παντα - - tis humana conditione superioris. iam . Ἀαζε 2 -Haec, & id genus alia omnia, mi- is , mu , ων ' καν δοξης nuta particula, Aliquis, complexus
etsi ρ νώ τι πιν . ELα λοιπον κρι- est,cum diceret: Ac tametsi aliquis νον συμπεσσμα τοῖς τε νιῶ aliquibus videbere. Mox commu-ήμημυοις , , πὰ προτυ , πε- nem conclusionem subiicit tam his D etῆς των ανυς δ μελύας, οπι quae nunc, quam iis quae antea di- ου ρ' si ον - -δά ομενω, ζαs cta sunt, de rerum internarum ci Qia εαν κατα-ε- ra, non csse facile M roni &volun-χουσαν 2 φυλάξαι , νήτων ὀπι talem naturae consentaneam tueri, τος αντ ιῶψαι asημ-των , ἡ & res externas appetere , sive pe-δο- . ii, se τῆς προπι 6- cuniam, sive gloriam. Volunta-Gως ὀν τω κατα φυον φυλα)in iis enim gubernatio, naturae con--ι σπουδLὐ-των ἐφ ἡwν,-- sentanea, complectitur earum re-ταφρονηπιν θ των ω- εφ' ἡμῖν ε- rum , quarum in nobis sita estpν ' ἡ a 'rela - -τὰ πω ta , potestas, studium : & earum quae
G αντιον - δεο ου ροί- nostri iuris non sunt , contemtio δον τω πεπαιδί ω το αφτο - nem. Contentio vero de rebus ex-
ρον πιειν . ιασφαλως -κ ειπεν ternis contrarium consectatur .
αδ-απν, αλ' ου ραλον, πις Quare in. utroque claborare tiro- σπανίας ις τις - οπανια - - ni dissicile est. Caute autem non α - των μεγαλουργων υχων. οἱ ri' dixit, non posse fieri, sed non elle αναγKη, 4 ηρον, ει μυελλιις κατημοῦν facile, ob rara ingenia & raros mo- πτερον , T ετερου πανταπα ν οἰ- tus excellentium ingeniorum. Sed
μελειν. necessse est, inquit, ii unum utrum recte administrare volueris, prorsus negligere alterum.
145쪽
cita λεις cm στι εινα. υυ - sunt, ea in potestate tua esse vis, ct alie-άλοπια , σα εινα . κτως καν τον naesserua. Sic etiam,s puerum pecca-ππιδα γέ ς μη αμιαρπινειν, re non vis , sultus es. Id enim postulas, ει. Θ ἱλεις ἀῶ κακι- , μη εινα ut vitium non sit vitium : sed quiddam καλάαν, αελα αελο m. ἐαν j Θελνς ο- aliud. Arsi eo quod appetis , frustrarie εγο V - --γπανειν, τύτη non ris, hoc quidem potes. 'COMMENTARIus.
δῆς, ZIs τῆς ζ ἐφ' vuν γλ ωσι ἐφ' rerum nostri & alieni arbitrii initio ημῖν , Biρεσεως ὀν 'θχη proposita: externa quae sint, aliena
λους βουλέα lo γ ν, βουλε ίm κω expetit eorum quae in nostra pote-ατουδα ι τῶν iane εφ' ' οπερ state sita non sinit: caque de causa CN, του -άδ απν ηεών - nostri arbitrii no est,eo potiri. Qua-ς, το παντως Mameἰων g ουκ rum enim rerum potestas nostra ἐς κυρμοι, φυτα is σαντιους εαυπῖς non est , eas plane consequi non
δι α με, ατ μ κυώων possumus: sed eoium est illa dare,
146쪽
quorum est potestas . Praeterea res externae sitapte natura sunt viles, caducae, infirmae, incertae. Mortalia enim, instante fato, mori necesse est. Item , qui postulat ut fa
mulus se ipse interdum sit melior id quod nobis saepe accidit, qui
peccata servulorum aegre serimus)stultus est, cum ea desideret, quae fieri nequeunt. Nec enim fieri potest, quin animus brutam sui partem in degenda vita sequens siquidem animi vitium est, perperam gere) vitiose agat. Necelle igitur est carum rerum studiosum, quae nec fieri possunt, & alienae caducaeque sunt,& facile amittuntur, frustraritis, frustratumque dolere dc plorare. Si ergo frustrari nolumus: in rebus quae nostri sunt arbitrii, elaborandum erit. Nostri autem arbitrii
est, ea cxpetere, quae secundum naturam nobis conveniunt. In eo igitur , & non in rebus externis studium nostrum consumamus.
C A p. XX. εκ ου ἐδεν ο των Gur' o Vi que dominus is es, qui ea quae 6 οκείου θελομ ων, η μὴ θελο- ille vult, aut non vult, potestatem ων εχων εξουσiαν - το πῆι- habet vel conservandi , vel eripi ndi. και ἡ αφελέι s. οςτςLἐλά,- uu quis igitur liber esse volet, neque cu-εινα βουλετα , μιη Θελέτω piat quisquam, neque aversetur, eorum τι, μη φίγετω πτων ita αλοις. εἰ quae penes alios sunt. Sin minus, servirer δουλίρειν οἰνάγκη . necesse eritia
147쪽
non modo frustrari iis quae appetinuis, S oppressi iis quς decimamus, dolemus & ploramus : sed etiam servire, nec uni solum, sed multis, interdum etiam acerbis dominis cogimur. Cuiusque enim, inquit, herus & dominus est is, qui potestatem habet, ea quae ille vult & d siderat, aut conserendi, aut aufercndi. Nam iis qui nostra desideria explere pollunt, nos sumittimus, paremus,& servilem in modum minia stramus, ut nobis morem gerant. Er
iis qui ea quς habemus, eripere poc
sunt,cum timore adulamur: tremimus, ct demulcemus eum ut dominum, qui ea quae nos declinamus nobis inferre potest, ne inserat: &qui eripere potest, ne eripiat.Constat autem & cxterna & nobis ali na esse ea, quorum alii potestatem habent vel conserendi, vel auferendi. Nostrarum enim rerum nos domini sumus, & in nostra potestate illae sunt. Quod s bonum est libertas vi liberi, non aute sereri esse volumus : nec appetamus quicquam quod penes alios est, eademq; non declinemus. Alioqui multifaria se . vire necesse crit, ut res desideratas& consequamur & retineamus: ut declinemus resfugiendas, nec in eas πίρω ψ
148쪽
incidamus. Vide autem, ut quavis in re binos dominos habeamus: alterum intus, alterum foris. Brutus enim appetitus ratione commota, hoc est, nobis ipsis, quorum natura pendet a ratione, & capta, iam una cum illa servit externo domino : ut non modo servi, sed servorum se
vi simus. Ac alii quidem servi saltem in somnis ab heris suis discedunt, δc aliquid vocationis ab eis
impetrant. Nos vero etiam in somnis, petulantibus, iniuriis , &monstrosis edictis immitium istorum dominorum paremus: nec, ubi iugum eorum sudierimus , ullam vacationem habemus: sed alias factis, alias verbis, alias imaginibus& visis ab eis exagitamur. & quodpcius est) cordatiores servi absurda heroum mandata inviti exequuntur: nos vero & laetamur, &rationes comminiscimur , quibus
Ementosiu in vita se versandum utut tanquam in convivio circum si raris. Si quid ad te pervenerit, porrectam.rnu partem modeste capito. Praeterit Z Ne detine. Nondum adesit Ne longe adipetitu extendito, sed exlecta dum ad te perlatum fuerit. Sic erga liberos, sic erga coniuge Perga magistratus Herga diviativis a Mus fueris, aliquado dignus eris
149쪽
convivio deorum. At veros oblata etiam non acceperis, sed despexeris: non conviva deorum modo, sed ct Imperii consors eris. Sic enim cum sacerent Diogenes,Heraclitus,ctsimiles,merito divini, ut erant, ita ct dicebantur. COMMENTARIus.
J Ironum ad res externas propensione multifariam resten ta : ne prorsus ab eis dehortari videatur,quaenam ex eis, dc quomodo percipiendae sint, docet. Supradici,necessariis aut alioqui vitae utilibus rebus obiter clse utendum , ad nave animo semper intento. Nunc vero monet, quq ex his dentur,m deste esse accipienda : ut UXOrcm,
liberos, principatum, divitias, & id . genus alia, sed appetitum ad ea non extendendum esse. Sed si data auserantur hoc enim verbum praeterire significat opinor) non esse retinenda vi: sed eorum ereptionem aegre non serendam. Sin nondum
amunt,ne appete era, neque totus
in desideriis & visis istis esto, de tui ipsius & prosectus tui oblitus. Atque etiam si data fuerint, ne hetabundus & avidus in illa totus incumbas : sed sobrie, modeste, de seminis squod aiunt) digitis eas attingito , ut iis & imperare, & ut portet frui queas, sepra eas emines,& non demetitis in iis. Conventum autem hunc eorum qui eodem in loco a Deo tanquam convivatore
150쪽
in quo quisque sibi attributis epu-
lis, congruenter appetitionibus suis fruatur: alius modeste, &pro nat ra siua,& ex sententia convivatoris: alius inepte & petulanter, tam sibi inutiliter, quam contra voluntatem
convivatotis. Quod si quid, inquit.
eorum quae vulgus maxime facit, datum non acceperis, sed despexeris,ut Crates & Diogenes secerunt, qui rogatus ab Alexandro quid velletὶ Recede,inquit, e sole:nam apricabatur. Itaque miratus Alexander magnitudinem animi eius, optavit, si fieri posset, ut Diogenis limilis evaderet. Sin minuS: ut maneret Alexander. Qui igitur, inquit, ea etiam cum dantur, non accipit, sed aspernatur, & ad eam vitae excellentiam contendit, quae a generatione & ortu seiungitur, no compotor modo Deorum, sed& collega in imperio evadit. Nam providentia Deorum in ortu hominum curando, contubernales sibi facit cos, qui ex corum sententia vitam degunt. Si vero seiungantur, & su per omnia emineant, nam quod pro auctoritate imperat, seiunctum
est ab eo quod paret haec eadem imitatores sui animos ad imperii
societatem vocat. Nam tum in sublimi versantes , universitatenirerum tanqua ab ea exemti & liberi, una administrant. Quare inouit si qui haec despexerunt, Heraclitus Q α Διο-