장음표시 사용
191쪽
Ουτω - ὐνάππν, το δύο ηαλειο- nutione. Ac ita quidelm absurdum νου ολως ζ ενὸς τάς ταωτια λέγειν est, duo , aut omnino plura uno
A, αγκαζον et οἰ δίυο λε- principia prima statuere. Qui au-γνης των ρλων χαρις, eto, πι αγα- tem duo rerum omnium principia,
των πιτιον λεγειν, ρο δε πα-πκροι- num appellant, omnium auctorem ιυωως ρινυμνῶν, μηδε Ata negare, neque ut omnipotentem ναρον αbia His αἰ οτάτ -ο- celebrare , nec summam & on λLι άνοι rum, ac λα το - τῆς nem ci potentiam.tribuere, atque αλης Auυα λεως , ειπερ adeo totius potentiae vix lemillem, ἀτο , νομι ειν παν- αγα- neque credere eum qui sons boni-
Θάειν-ψωmζειν αιτον, mi γlia talis & lucis dicitur, bonitatem αλεγέεύ ον ἀγα , ni τ' , υκ lucem impertiri omnibus, necesse Ο- 2- α βλασφημα se τον habent. Quae autem & quanta di-
λον mς Gra ' -δων λεγμυρις vinae maiestatis probra eorum or
εἰάγκ- -τον; ἐφετὸ μ midum eum inducunt, MALuMκον ἐγως τῶν ορων πιλοῦ γεν ἱεί λον, ipsuis linibus appropinquans me-wὶ atm Bντος ΖΗ ταυ- tuentem, ne in ipsos quoque pensuis τώ δειλία o Ii κως ω οἰσυμ- tret: ob cumque timorem iniuste φρρως μερη ire rri μελη τας atque inutiliter, animos, cum nihil ς ς , ως ψα , ita):δεν ante peccallent, ut aiunt, sui partes μαρτύ-ς et 5τερον , πω ν - & membra, obiicientem MALO, κω, νατα λοιποι F οἰγαθῶν λασωσ1' ut bonorum reliquias tueatur; in-c ρς τηγός, φοι ri , mλεμίων ἐ- star Imperatoris, qui hostibus in-τΠονιων,μερ γ oωπῖς ζ οἰκειου ςυτου gruentibus partem sui exercitus προιο, ἰνα το λοιπον 2Bσωσν. obiiciar,ut reliquum conservet.Hic - μ ια των ε τ enim sensus eorum est, etsi fortasse μη επ'oώτων ,ως των λέξεων. ὀ θ verbis iisde non utuntur. Qui vero,
192쪽
torreantur, & modis omnibus excrucsentur, ut aiunt: idque cum nihil antea peccarint , &Dei partes sint. Postremo illud addunt, sit quae earum im ei evaserint states autem
apud eos sunt, non caedibus , non adulteriis , non aliis corruptae vitae
scelhribus pollutae, sed quae duo re- rerum elle principia bonum de m tum negent ) cas igitur ad bonum non reverti amplius , sed M A L oadglutinatas permanere. Itaque de imperfectus ille manet, partibus suis amissis, iisdemque auctoribus iacque enim hoc a me dictum esto)amens & vaecors, qui nec quid sibi
expediret, reputare potuerit, neque MALI naturam intelligat . Nam quo pacto BONI quin provinciam intraret MALuM, cum limites eorum ab omni aeternitate disterminati separataque suerint, ut aiunt.& pro sita natura segregati λ A quo autem Casu nimirum, & sortuito. Sic illis casus principium utique fuerit. Aut ab aliquo utroque illorum superiore. Quo autem pa
cto illud te habebit, quod id apud
cos ante mundum factum est 3 Et quod velut in terra partitionem faciunt 3 Nam Orientales , Occidentales de Septemtrionales partes
193쪽
του κακου rix μιῆα, δε-mνα conclavia, velut antra quaeda com-
ιξα ηπιθεν , ζωα miniscuntur: ibique arbores fin- πλοίπου πν ει σπια gunt,& animalia terrestria & aqua- μαχα α άεἰ, Grai si πεν. tica, perpetuo inter sese petignantia:
πῶς ἀ--ἐν ta εἰς τύ αγαθῆ μοῖ- cta fuerint: fieri qui potuit , ut
194쪽
Semγλλφου αἰ- νομ' ora neque enim fabulose horum qui δωδεκα θυώδοα , ροῶς καΘ' ἐλά- quam accipi volunt) sed eiusmo-ς - γει G. Αἰ a Ma di, quales eas gregalium ipsorum
των λει ,εων - τολογίM , θαυ- quidam prodidit , quae solido &er: ἰας πεοζολlω ὀνδύ- impolito lapide constent: addunt- - . λέγmri se, των ὀν τῆ M- Que duodenas senestrat , quarum inominα -δεδεμ ων καλῶ. -- ungulis horis una aperiatur . Eae era χta reti Θορucον πτιο-των ω porro .causae quas desectus luini- ὰ ἐπιντων συπ-6rim , num afferunt, admirabilem quan- πετάσματα πινα ara dam de excellentem sapientiam pret-των -cαλλεβαι , τα se serunt. Aiunt enim , cum in μὴ μετέχειν της me χης -ει- ortu Mundi colligata mala , tuis νων ' τοῦ ειν τας κλειψεις, commotionibus turbas atque tu- τας et ' πὰ α πετασμα ν ά- multus cieant : lumina sibi ve-mκρυφὰς υτων. Irare θω ηπε- la quaedam obducere , ut ab illa O του α κ' τα , τορκώντων pcrturbatione lint immunia: nee
των ὀν τω se νω μνους - δἰυο Solis & Lunae desectus quicquam φωσυς τυαν , τῆς I άγγου esse aliud , nisi occultationes sub λους λεγνος πιλους, τανθα, illis velis . Quid Z Cuius in lo- λων κ φρονειν , ω mς κακκ lentiae illud est, quod sola totius
existimant : sed animas esse censent, quas illa ab interlunio uL que ad plenilunium a terra attrahens , a plenilunio rursus usque
195쪽
υλαίονάς τινα-άδε μυλυς cum monstra confingant, quae ne λειν α5ρν, ως μυθοις fabularum quidem nomine dignavos , ουδε μδεια Θαε et ,αλο νο- siint , pro fabulis ea haberi, aut ira πιν , άλ' ο ς άληγάαν. - αῖς per ambages aliud significare no- κ λεγομυοις , πεντα- lunt, sed vera credi volunt, MA-
πειν , χχta x σε σα το ἰλαν ζ tiam tuae se serentia. Quem cum κακῆ , ἰοπτιμον αὐτῆ ' ιστογενῆ τι- auctorem mali dicere nollent: p Θ Emς τω αγαθω, μαλον 3 eje ρο- culiare MALi principium statu πιραν. υεΗι si ν tui τεως iis παστοῖς runt pari & dignitate de potentia αὐτῆ 5Aχειρημα πιν Gur, προν cum B O N O,ac potius eo valentius. φώνε γεγονὸς το κακών. Ν τοῦπ το Siquide hactenus in omnibus suis
196쪽
ior λεγ ν δε καλῆ , πω μωτεζον ctorem elle asserere non dubitet EN c HIRIDIO N. I 6statis libertatem revera tollit. Nam MALi principium Sc ortus & interitus expers & robustum introducit , volentes animos in Ma Luat impellens, ut iam non penes nos sit peccare aut non peccare: qui'pe cum tanta vis sit necessitatis, ut ne a Deo quidem vinci possit. Enimvero cogitandum erat, si ab aliquo robustiore coactae animae cae- .dem secerint, aut adulterarint, aut
id genus aliquid aliud perpetrarint,
eas illa malorum quae dicitur impulsione, & non sponte delinqueae. Nam quae vi de ab invitis fiunt, de a Deo & a legibus ignotantur, 'nec iam ullum peccatum rc linquutur. Neque enim quisquam id ni tum statuet , nos a robustioribus causis coactos talia designare. Quod si talium facinorum ut m lorum causam inquirentes , MALI principium statuerunt: eoque statuto, & quidem vim inserente, malum nullum relinquitur : sestive
suo ipsi quod aiunt gladio iugu
lantur. Nam inde colligitur : si MALi principium sit, nullum omnino elle malum. Si vero malum non est , ne principium quidem MALi etae. Itaque si est psiacipium MALI, ut aiunt, nec malum
erit,nec mali principium. Hoc igitur sundamento tam evidenter lo
besactato, si quis eiusdem plagae vi
tandae causa, Deum ipsum mali au- , aeque atque boni: maiore com-
197쪽
pendio is quoque & impietatis e ga Deum & mendacii reus peragetur. Nam quo modo vera erit ratio, maiestatis Dei laese rea, omnis veri auctoris ὶ Ac primo , quo pacto Deus summa & immutabili praeditus bonitate, malum 1 seme ipso produceret ' Si enim contrarium est bono malum, ut advers rii existimant: quomodo contrarium a contrario produceturὶ Praeterea, qui aliquid a se ipso producit, eique, ut sit, caula est, de causam illius habens, & ab ea causa istans, id producit: si causam spectes, id ipse est, quod id quod producitur, ipsius
natura conuderata . Itaque ii prudens ista ratio, praeter evidentem in Deum impietatem, & in
ii principium, & princeps malum, ut & prior illa, Deum constituit. Quod si neque principium habet
malum , neque auctor mali Deus est: malum unde exstitit 3 Neque enim fieri potest, ut ortum habeat absque causa. Aia vero in primis quid id sit quod malum dicitur, α- plicandum , actum demum quaerendum est unde siti Qui enim quid quaeque res sit ignorat, ne caulam qui de illius reperire potest. Dicet
da igitur, quod hoc mesu, quod si qui principiu mali statuum, & pl rique dubitantium de eo, rentium rincipalem quanda & praecipuam
abere substantiam & naturam,sic ut bonum : dc potentiam bono
198쪽
λοἰ λεγόμεθα, ἡ, δι- Uπέχο- gitari potest Z Quod vero malum
το κακον κατα-ς ro affectio contra naturam est
eius penes quod est : qua caret eo quQd .eius naturae convenit, ipsoque bono . Nam n malum affectio esset naturae consen-
199쪽
κακια : υχης προς θετόω , r ' habet adversus sanitatem, & im- ωοπεο το - ' CD πατειν ιοθῶς , probitas animi adversus virtutem. υηγυ η τις is ν μέργεια του & sicut miste incedere principalis, ' αρπὸν o di θε ον ον quaedam actio est animantis quam μα ἐπ sta ilis. το I , propositam habet, & ad quam con- πωλ η πῆ -τρωτα , γ ιτα tendit: titubare vero & claudicares υχία τῆς συηγγυῆ. ης ,- ingrediendo, ex frustratione prin-ε γείM J παζαίνει , e 'ata cipalis actionis contingit, & eius metetu αὐτῆ , , ι ς ιν κίνη- accessio est, cum sit motio praeter σις. κτως εχει παν κακὼ οὐ τὸ naturam: ita se habet omne ma-αί κειε ἀμον α - αγαθὼ . au'ου tum adversius bonum ipsi opposi si α--ου προηγουμ tum. Neque possunt haec vel aeque ἐμοιως ταυm , ἰαασια ἀλη- principalia dici, vel paris inter se-λοις coπερ το λ cγων τὸ μέλαν. se momenti, ut album & nigrum.
M sin μ ομοίως -- αμφω , i , Nam si aeque utraque haec, & non
ει ν μαά.ον κδ ίον alterum altero magis aut minus na-πρου δω κατα φύσιν εχει πλειω- turalem habet persectionem , ne
λια τῆς βα ως. τουτων ' ἐκατε- dicatio incellus . Horum vero u-eον ωλικυνὸς τὰ καθ' εαυτὰ trunque synceram habet suam Grai - ελαίον. Oees mam, nec altero minus. Illic a tem, cum alterum secundum naturam sit , alterum conrra naturam
est, & accedit ad id quod secundum
naturam est id quod est contra naturam , videlicet malum ad bo-
num. Neque enim bonum ad malum . Sicut nemo dixerit,
200쪽
ad aberrationem a scopo accedere adeptionem scopi : sicut neque morbo sanitatem: sed ad adeptionem, aberrationem , &ad sanita-etem morbum. Nam principalis sagittarii finis est , attingere scopum, eaque de causa iaculatur : & naturae principalis finis est sanitas, quae ad conservationem animantis pertinet. Denique finis est, ad quem actio resertur Accedit autem ad propositum adeptionis aberratio, cum actio scopum non attigerit, nec cum conlecuta finem fuerit,
ob quem suscepta fuit, sed illius lo
co frustrationem. Quod vero obiter accedit ad principalem finem, merito accessio finis dicetur : non autem principalis finis ei quod nolenti obiter accedit.Si ergo bonum appetunt omnia, &quicquid agit, adipiscendi boni causa agit, sive id vere bonum sit, sive ipsi esse videatur , omnis actionis praecipuum esse finem boni adeptionem constat: . malum vero interdum obiter incidere in actionem , cum non Verum bonum desideratur, sed quod videtur elle bonum , de cui coniunctium est bonum. Nam aliquis. voluptatem dc opes appetens, su-ratur, Sc in mari grassatur, principaliter id quod ipsi bonum videtur appetens, de eius adipistendi causa agens, sed una cum illo id malum
etiam quod cum eo coniunctum est, accipere cogitur. Nemo enim