Simplicii Commentarius in Enchiridion Epicteti, ex libris veteribus emendatus. Cum versione Hieronymi Wolphii, et Cl. Salmasii Animadversionibus, et notis quibus philosophia stoica passim explicatur, & illustratur. Quae accesserunt, sequens pagina in

431쪽

igitur D'αλογν significat in definitione F -θουν. At illud quod etiam

eadem - θους definitione comprehenditur , κοω. ας iv, id in te pretantur quia perturbatio accidit contra rectam de naturae convenientem rationem. Stobaeus iterum corrigendus in hunc modum: Κοω et ' rastu. φύσγν ειληρυ ζων τῆ ἔ -θους ita καψῆ, ως συμcαινοντ ζορθῆ ivis ipυσιν λογου. Verum proinde est, quod supra dicebamus, non multum Inter haec duo paenes Stoicos interesse , ne αλογον, κω το φυγιν, cum Zeno definirot meς γ, αλογεν

φυ ιν χοις κ. - . Ita enim Chrysippus in homine m' , s λογινγ, secundum rationem vivere, idem esse interpretabatur ac si φυγιν dis, hoc est, secundum naturam. Quia per ιτυ ιν intelligebat m, ορθ- ώ κα ia*beis, Caeterum si omne secundum Stoicos βιαpos est, & vim adfert nostrae voluntati, ita ut quae Rolumus faciamus, ab eo impulsi, contra quae Volumus facere nequeamus, quid est quod iidem asserunt, non solum Gnπλη ν, hoc est, opinionem de omnibus quae nobis accidere possimi, in nostra esse potestate, sed etiam ὀρ ita & ορεξιν, ἀφορμώ/' & ε; λιψιν 8 Contrarium hic videtur velle adstruere Simplicius, qui αλογους ὀρεξεις, hoc est, appetitus rationi non obtemperantes, ut est θυμος & ira & libido, non plane .conξουeio esse dicit, neque proprie FH τοῖς ορεγεύλου ει,α, in arbitri ac potestate esse appetentium, sed aliovorsum rapi, quasi quae alienis nervis mobilia sunt, quae νι ροα m Graeci dicunt. Atqui naec etiam videntur ab eo dici secundum decreta Stoicorum , qui omne -- γγ αλογον esse adfirmant,& rationi non dicto audiens, sed violentu,& rapidum, & praeter animi voluntate, more equi infraenis,quo nota vult vectorem abripientis iturum. Si vim eo modo inserunt --θη nostrae voluntati ac rationi, ut eam suae spontis esse mon patiantur,ri poterit dici ο ρμta ' & ορεξιν esse id est, in nostra pol ate, ut Epictetus in hoc Enchiridio toties inculcat Quae res nos vi cogit invitos id admittere quod nollemus, ubi quid expediat videmus, quomodo illa in nostra poterit esse potestate 3 An & hoc debebimus referre inter υνο ωμωατα Στωικῶν διογμιατων, de quibus p euliarem librum composuit Plutarchus Certe nisi eorum rationes audi

432쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. II audiamus quibus haec conciliare nituntur, suum illud vix hic tenebunt, quod mordicus defendunt, iudicio fieri omnes perturbationes. Cicero lib. i v. Tusculanarum, de Stoicis: Sed omnes perturbationes iudicio censeniferi 9 opinione. Itaque eas definiunt pressuis, ut intelligatur,

non modo quam vitiose, sed etiam quam in nostra sui potestate. Ex ipsa illorum definitione, qua singulas perturbationes describunt, colligi polle monstrat Cicero, non solum quam vitiosas illas esse intelli gant Stoici, sed etiam quam in nostra sint potestate. Es ergo, inquit, ex definitione Stoica,aegritudo opinio recens mali prae sientis, in quo δε- mitti contrahique animo rectum esse videatur. Ea opinio de malo praesente, qua iudicamus, rectum esse animo contrahi ac demitti, prorsus ex sententia Stoicorum in nostra est potestate. Ergo & ipsa demissio animi & contractio quae nobis in aegritudine recta esse videtur, plane voluntaria est, quoniam ex opinione nascitur, quam nulla

vi coacti, sed voluntate nostra impulsi imbibimus. Si noc ita sit, unde illud βια ουν quod perturbationibus adtribuunt 3 Diogenes

καλον εἰναι, νή ἡ-3 - ἡ άκολασια ομοίως. Idem omnino dicit quod Cicero, de eodem argumento utitur, ut ostendat perturbationes Stoicis iudicia elle ac iudicio sumi, quia in suis των meθων definitionibus, ex opinione oriri ea faciunt, quae opinio in nostra est potestate, dum iudicamus utile aut honestum nobis cista hanc vel illam perturbationem assiimere, de in ea morari. Nemo igitur peccat apud Stoicos nisi assensione: quae allensio eadem cum opinatione, involuntate nostra posita est. Ergo & malum quod ex ea aflensione contrahitur, & committitur. Additum, inquit Cicero in III. Tusculana, ad hanc definitionem a Zenone recte, ut illa opinio praesentis mali sit recens. Ita certe est in definitione ipsa qualis a Cicerone posita est: Est aegritudo, opinio recens mali praesentis. Utrum opinio ista recens dicenda, an malum ipsum recens de quo opinio 3 Certe in definitione Zenonis Graeca quae habetur apud Stonaeum, dicitur ex correcti

are rφαπι κακὴν πιτρειν , aegritudinem esse contractionem animi adversantem rationi, ct causam eius quod opinetur malum recens adesse, vel praesens esse. Ubi ην κακὴν vocatur, recens malum, non opi

433쪽

ues CL. SALMASII

centis ac praesentis, tu quo eferri rectum esse videatur. Haec vulgo desunt apud Stob urn. In illis definitionibus non mi' cres φαπν cum δο- iungendum csit, scd eum καλιν aut ἀγαθον, quod sit recens in lum aut bonum quo clatio illa aut contractio moveatur. Nam illi Stoici α' ἡπροσφααν in his definiendis, interpretabantur m γωνητ-υν ι Πλῆς ἀλογου,η ἐ-ραως. Sic enim scribendum apud Stobaeum: TO' ue cro ψ απν, άντι ζ γωνHIκῆ συπλῆς αλογου , - πάραως . Quinimo ipse Cicero illud recens ex Zenone ita exponit, ut ipsius vis sit in ipso malo, non in opinione : Additur ad hanc definitionem a Zenone recte, ut illa opinio praesentis mali sit recens. Hoc autem verbum sic interprotantur, ut non tantum illud recens esse velint quod paulo ante acciderit, sed quamdiu in illo opinato malo vis quaedam insit ac vigeat, is habeat quamdam viriditatem , tamdiu appelletur recens. Vides malum ipsum appellari recens quamdiu vis quaedam in eo insit ac vigeat, ac veluti viriditas quaedam, qua prohibetur veluti maturescere, semperque se tale sistit& exhibet, ac si nuperrime accidi flet. Δοξοι quidem live opinio habet illud cre3σφα αν quo movetur ad contractionem ac demissionem

animi, sed a malo hausit, quod praesens recensque sibi semper imagi

δΓαυ-ς m' δυξάζειν ἀγοθὰν Tri φέρει s ου -ροντ' si , της οξης πιλης ψώσης το' λων ὐών προσφαπν ζ κτως ορεκών ένα . φρ- βον δύ ῶνα εὐλιαν λογω, πιταν δύ Ara Aοξαζειν GS' ἴ-- φεφε Θω ζ-ροντ κως της δίοξης το' κιν Γυν ' τατον ἐώσης ουτως otam' φακτον εἶν M. Quae nec sana sunt nec integra in vulgatis Stobari Editionibus . Haec igitur sic distinguenda. quod non secit Cicero. In opinione mali aut boni impendentis, ipsa opinio quae metum aut cupiditatem incitat, ' λων ἀιGν habet& ποσφατον. Ea quippe opinio quamdiu recens est, & malum impendens bonumve imaginatur, ad libidinem aut metum animum impellit. At malum tunc,aut bonum, quia non est praesens, nec recens. dici queat. Ceterum in aegritudine & laetitia cum iam malum bonumve adest, dici recens potest, quamdiu in illo vigor ille viriditatis manet, quod contractionem aut elationem animi ex opinione

movet. Illud tamen o strepa Dν, sive in opinione sit ipsa, sive in malo Vel

434쪽

Is Epic TETu M ET Si MyLI cIu M. vel bono, ad praesens utrumque potius videtur accommodandum quam ad id quod abest. Quomodo enim recens bonu aut malum dici potest quod nondum adesti Ad opinionem quidem, ut diximus, commodius potest referri, quae & recens & inveterata aeque malo impendente dici posse videatur, atque in eo quod adest. Sed apud Galenum tamen ubi opiniones Chrysippi carpit, nusquam hoc cresσφα αν de bono aut malo futuro ad definitionem additum est, sed tantum in definitione praetentis utriusvis memoratur. Sed nec apud Ciceronem illud recens nisi de praesentis boni opinione dicitur. Ita enim scribit lib. iii. Tusculanarum. Nam ct metus opinio magni mali impendentis, ct aegritudo est opinio magni mali praesentis. Et quidem recens opinio talis musitit in eo rectum videatur esse angi. Haec enim recens opinio ad malum Uter quod aliquis est in aegritudine debet tantum reserri, non ad quod malum impendens facit. Verum delis adhuc infra. Non solum autem voluntarias esse perturbationes animi, & affectus opinionesque eorum iudicio suscipi, Stoici putabant, sed etiam illa quae essiciuntur perturbationibus, ut contractionem, demissionemque animi, quae ex aegritudine consequitur: recessism de fugam stupquae ex metu: & profusam hilaritatem, live clationem quae ex laetitia exsurgit,&similia. Cicero lib. I V. Tusculanarum: Sed quae iudicia quasique opiniones perturbationum esse dixi, non in eis pci turbationes solum positas esse dicunt, rerum illa etiam qua esciuntur perturbationibus: ut aegritudo quasi morsum aliquem doloris esciat, metus recessum quemdam animi ct fugam, talitia profusam hilaritatem. Quod suae quis miretur. Si enim ipsae perturbationes iudicia sitiat ac iudicio suscipiuntur; cum

ex opinione voluntaria nascantur, quidni & quod ex his efficitur ex voluntate nostra pariter oriatur ' Ut contractio ex aegritudine, re -- cessiis animi ac fuga sive εὐλιας ex metu, & similia. Cum igitur Stoici definiunt crocον esse ἔκκλισιν ἀπειθῆ λογα , id est, declinationem*ve recessum animi ac fugam a re quae videtur fugienda, illa ἔ-Mαις non

est definitio proprie dicenda ἔ φούου, sed effectius. Atque ita de

ceteris. Vereor tamen ne perperam haec intellexerit Cicero. Aliud enim videtur dixiste Zenon, ut arguunt haec verba Galeni, quibus notat non idem sensisse Chrysippum cum Zenone in istis perturbationum iudiciis atque opinionibus. Chrysippus enim iudicia censuit esse perturbationes, noc est, in iudiciis esse eas positas . Zenon vero non ipsa iudicia perturbationes esse sanxit, sed quae ex iudiciis conse-

435쪽

co C L. SALMAs Irquerentur, τα ὁλγνομα . Quae sunt m g γνη λα κώrim Nempe contractiones, demissiones , morsus, elationes ac diffusiones. Ea omnia perturbatione' esse, 6 ἀθη,existimavit Zeno, non ipsa iudicia, ά - κει τις --ς της GDM. Verba Galeni ex lib. rv.

De dogmatisHippocratis& Platonis,ubi deChrysippo ita loquitur:

ψυχρος In verbis Graecis Galeni perperam legitur, δίειξεις. Nam est morsus doloris quem aegritudo efficit. Haec igitur Chrysippi sententia, perturbationes ipsa esse iudicia. Zenonis, quod ex iudiciis subsequitur, m μγ νομον κώοαν. Exempli gratia, g λ-wα,libido, est quae iudicat appeti debere suturum bonum, quod sit ex usu, iam praesens esse, atque adesse. Zenoni haec J D ita non παθ cst, quia est , sed τὸ ἐπιγνοψιον κρώει, quod ex iudicio illo esticitur, ipsam nimirum appetentiam, habet pro σαθει, hoc est, ομιν illam απειθῆ λογω, & effraenatam. Sic metus Chrysippo

est, atque etiana iudicium,quo videtur animo metuentis impendens

malum esse intoralerabile. Zenoni hic metus non est θ tri sed est iudicium. At quod efiicitur illo metu, nempe recessus & fuga mali imminentis, pro perturbatione est, ac proinde a iudicio diversum. Nam Chrysippus πιθ' κώσιν esse existimat, Zeno aliud ἀθm,aliud κοσιν. Quippe cum κώσις jlli sit quod est Chrysippo παθ , &quod Chrysippo est ἐπιγινομον , vel κρώεως, id Zenoni παθ' habetur. At Posidonius quamvis & ipse Stoicus ab utriusque sententia discessit, & πά δε neque πις esse, nequem κρίσεων, neque iudicia, neque effectus iudiciorum,

sed fieri ab ea facultate animae, in qua ἀ-εm θυμHI. ponitur, quae pars animae est rationis expers. Ceteri Stoici opinionem Chrysippi magis sequuti sunt, quamvis omnium pessimam, qua pronuntiavit, perturbationes esse iudicia & opiniones, &in parte animae rationali sitas esse. Qui tamen non ubique in ea re definienda sibi constitit. Nam alicubi dixit, ut Galenus tradit, cile aliquam in anima facultatem rationis expertem quae caula sit perturbati

sic loquitur, plane cum Platone convenit. Ubi vero quaerit, mr ρον κυροσιν ἐπιγοε πα, utrum perturbationes subsequantur animi

436쪽

animi iudicium, prorsus abit a sententia Platonis. Nam sive quis statuat ipsas κριπις perturbationes esse, sive τα κρω- quod ex iud ciis & opinionibus consequitur, aeque aberrat a Platonis mente. De his igitur duobus anquirendum putabat Chrysippus, utrum perturbatio sit κο , id est,iudiciu ipsum animi, an is ἐπιγνο, λυον τῆ κOmi, id quod ellicitur ex iudicio, vel iudicium sequitur. Prius maluit Chrysippus, alterum Zeno. At in illa divisio ne tertium addendum sitit, η-ὐ- - λεως

Hoc modo. Amor aut iudicium est, aut affectus irrationalis qui iudicium sequitur , aut motus animi impotens ex concupiscibili animae facultate. E ρως, κώσις ως ες , ἡ ἐπίμιον m ταυτη πά- Θρο αλογον, η κινησις ἔκφορο--ἐπιθυμητκῆς illis λεως. Ita de de

--εως. Ira aut iudicium est, aut iudicium JUequensa sectita sine ratione, aut motus vehemens partis anima irascibila. Hoc quod ollimum est in hac divisone, Platonis & Platonicorum sententiae adstipulatur. Quam& alibi visus erat adstruere Chrysippus, cum in libro de anima scriberet, amorem εmθυρ 1mκῆς esse ι - κεως, τ θχολον P αοειδῆς. Idem porro in definitionibus generalium perturbationu prorsus recedebat a veterum philosophoru scitis, dum in his definiendis solam animi partem rationalem commemoraret,nec ullam de concupiscibili & irascibili animae facultate mentionem face ret. Ita definiebat dolorem, δεοξο cm φαπι κακῆ -ροσίας, opinionem recentem mali praesentis. Item voluptatem , crescrφαπνἀ ῆ -ροσίαω, opinionem recentem boni praefentu. Ubi vides m ' παθChrysippi esse κε ιν , cum διαξα, esse definit. Nec meminit facultatis animae irrationalis, nec earum quibus constat partium, Tota υμηmis, S I θυμοειδοῦς . Nam ὐοξα, & κρδεις, de γνῶσις in rationali sunt animae parte. Sic ergo colligit Galenus, parum si hi constare ipsum Chrysippum, qui in libro de anima cum amorem ψ ἐπιθυμηἶκης di οριεως esse Gixisset, iram ὐ θυμοειδοῦς , mox eorum quae ibi scripserat, oblitus, sine illa I Θυμοειδοῦς aut ἐχθυμ ου mentione, perturbationes definivit esse opiniones & iudicia. Sic cum metum definivit,elle αυσδολωαν κακοῦ, eam etiam passionem posuit in parte animae rationali : Κωμ rL ' δἴοξαν γε petiis πιθσδεκίαν τω λογικω μο- νω μωί δεμ νομίζει. Opinionem & expectationem in sola rationali animae parte consistere arbitratu . Προσδοκιαν Cicero etiam H 3 opinIo

437쪽

ci C L. SALMASII opinionem vertit lib. a v. Tusculanarum, ubi metum ex Stoicis esse dicit, opinionem impendentis mali, sed subiicitur, quod intolerabile esse videatur. Qua in definitione, opinionis vox recte convenit , quia iudiacat qui in metu est, malum illud quod impendit intolerabile esse. Nam in alia definitione metus Stoica apud Stobaeum, causa eius aia

fertur, qu έειν καυν- , opinio viati impendentis, quod ita fugiendum esse videatur. In quo metu definiendo non προσλλω ν --κῆ, sed εκi tinν 1 λογω dixit cil e auctor. Quae definitio opini ni Zenonis magis consentanea est, quam Chrysippi. Nam εra amilla qua in definitione metus utitur, potius cst τὸ c γνομ ον quam m. Ex opinione praesumpta malum esse id quod timetur, sequitur illud esse fugiendum. Ex eo fit illa cκotinc, hoc est, recessiis& fuga animi ab re quae ipsi timenda visa est. At κακοῦ, quomodo metus definiebatur a Chrysippo, ipsa est opinio expectantis malum, propter quod quia impendet, aliquis in metu est. Immo

ipsa est opinio. Nam in hac definitione Chrysippea,

εο προσδοκία κακοῦ, si expectationem mali redderemus, vulgaris

esset e plebeia, non philosopho digna definitio. Non aliud igitur est quam δυξα de malo impendente ac futuro. Nam qui opinatur aliquid sibi esse eventurum mali, aut boni, in προσδοκία proprie illius boni aut mali esse dicitur. Denique ut dictione usus est Chrysippus in definienda aegritudine & laetitia, quia haec de praesenti bono opinatur, illa de praesenti malo, eodem sensu προσδοκίαν, hoc est, opinionem de malo quod abest, posuit, qui metus ipsi est. Hoc sensu fremora se pro opinione vel opinatione usurpavit Theophrastus in definitione αλα M. Cum enim αλααν is proprie dicatur qui de se ac suis bonis ea opinatur quae non sunt, definivit

bonorum quorumdam quae non adsimi illi qui sic de se ipso opin

tur. Αλα νεία/δοξ εν δενα προσδοπια τάγαθων σα οντων. Non est praedicatio, ut doctissimus interpres vertit, non ostentatio, ut vulgo

redditur, sed, ut dixi, opinatio, qua quisquis est αλαύων, sibi adrogatulo ipsius iudicio & existimatione ea bona quae non habet. Ita ergo αυσμα in definitione metus Chrysippea, opinio est de malo quod

non adest. GloIIae veteres: opinatus, expectatus. Certe

ειν - dicitur qui putatur futurus. Alias α opponitur ελπιδι, quae ut est bonorum quae nondum venerunt,

438쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLrc Iu M. 63 ita illa malorum quae eventura sunt. Quae tamen invicem stationes suas permutant. Nam ut et ἀγαθων etiam vocatur, ita& - κακων. Unde illud: Si tantum potui sterare dolorem. Sed haec

hactenus. Quod obiicit Chrysippo Galenus, eum , semetipso dis.

sentire, dum amorem s-ῆ-αμεως, de iram 4 esse dixerat in libro de anima, non ipse aisentiri possim Galeno ita esse. Nam quamvis ει inos i & F Θυμητίω H αμιν ibi nominaverit Chrysippus, non tamen eas facultates animae ab eius rationali separat, ut Plato & Academici secere, itemque Peripatetici. Cum enim ubique praedicet,& Θυμίαν dc Θυμον in anima rationali consistere, eam animae 4-αμιν quam Θυμοειδῆ dc MnΘvo AHω appellat, non discernit acor ἱ λογοις Immo quυαμεις illas quas alii extra partem animae rationalem collocant ipse partes facit λογικῆς atque ita omnes perturbationes αλογους in anima rationali constituit. Et frustra conatur Galenus ostendere, aliquatenus eum agnoscere partem illam animae irrationalem 1 rationali distinctam, quod cupiditatem definiat, appetitum este αλογω. Longe quippe aliter illud αλογν accipiebat, qua Platonici. Verba Galeni ex lib.i v. de Platonis & Hippocratis dogmatibus: id φ ὐ ΓΠλμίοα ορον , κνορεξιν αλογον ει νω φησ ν,ἐφα ει μού πως ο ν δ τῆ λέξει ψ αλόγου κIulia ψυό- δι αριεως. Frustra haec Galenus iniicit, cum de reburi non de verbis elle quaestionem sciat. Quo enim pertinet, eum pro Chrysippi inconstantia hoc memorare, quod nomine tenus videatur agnoscere et is αλογον δυωαμιν , cum rei pla nihil minus quam hoc senserit 3 Idque mox ipse fatetur Galenus, qui ex Chrysippi expositione constare ait, longe aliud αλογον ab eo accipi quam ut pute-rur statuere aliquam animae partem esse rationis expertem. Nam αλογγ hεῖις in illa cupiditatis finitione, non est rationis expers appetitus intelligendus ex mente Chrysippi, sed rationi non obtemperans, τωλιγου. Ab illa rursus sententia qua αλοπι ορεξιν appellans videbatur eam constituere in parte animae irrationali, discessisse Chrysippum dicit Galenus, cum in ca orexi exponenda vindicat illam parti rationali , & λογιωά csse ι talis interpretatur

que ita Galenus . Non puto tamen hanc definitidnem Chrysippi qua

439쪽

ς CL. SALMASII qua ορεξιν dixit esse rationi consentaneum impetum,qui ad aliquid

tendit quod cum modo eum laetitia assiciat , eamdem esse cum illa qua ἐαθυμία, definivit, αλογον ορεξιν. Etsi enim mera ponat aliud tamen λο aliud αλογν decernit. Et ορερὶ illa λογικὴ, quae fertur ad aliquid, ut, quantum convenit ac decet, voluptate in eo fruendo assiciatur, non potest elle eade cum effraenata& rationi responsante appetentia quam esticit libido vel cupiditas. Haec finitio e λογμς Nn m οπν ἡδον convenit potius cum βουληαι,

quae ipsis definitur μογγ ορε ις, quae aliquid cum ratione desiderat. Nam ut αλογον Stoicis non est quod prorsus ratione caret, sed id quod aspernatur rationem, ita ei opponunt m c λογον, quod etiam λογηκρν appellant, non ut alteram animae facultatem αλογν statuant, alteram λογικώ. Urget hoc tamen adhuc in sequentibus, insta

que Chrysippum maxime in eo invicem pugnantia scribere , quod δ Θυε bis cum definisset hεξιν αλογον, alio loco hεξ ν definiat este ορ- ίω λογικlia. Ex quo essicit absurdam istam definitionem ex contrariis constantem: ἴλλμειοι ἐών ἰ λογιμή cm m οσαν ἡδον Mndαλογν. Cupidita est impetus rationalis, tendens ad aliquid, quantum conueniat sibi placitum, irrationalis. Sed sophistam hic agit Galenus, non bona fide contra Chrysippii argumentatur. Nam argutatur potius. In primo libro visita 1 θων hanc cupiditatis definitionem attulerat Chrysippus, qua αλογν eam ei te dixit, appetitum non obtemperantem rationi. Idem in libro sexto πει των si γεν hων,quo de definitionibus in genere tractabat, definivit, kμta λογodia; ὁ mοαν- δον α I. Appetitionem esse impetum rationalem tendentis ad au- quid quod sbi volupe sit, quatenus oportet. Si dixisset Stoicus uno quidem in loco ἴλθυρωαν elle αλογον, in alio autem ὀρρο- λογιQω, tum rationem haberet Galenus huius repugnantiae dictorum ipsi obiiciendae. Nunc cum alibi Nn υμαμ definiat-άλογον, alibi ipsam definiat ορέ- λογαlta , quis nisi cavillator improbus,

utrumque coniungens ex eo essiciat, Nnθυμώ esse αλογον pariter, & ορρο- λογηκαὶ Si quis equum animal esse irrationale diceret,&postea in alio libro ac tractatu poneret , animal esse rationale quid, quis ex eo posset inferre & concludere, ab illo homine hoc dici, equum esse animal irrationale pariter, dc rationale nomen generis est apud Stoicos, quo tam λοροάς quam ἀλογους comprehendunt. Sunt quippe quaedam ο ς ογοι, sunt quaedam s λογοι. Ut enim

440쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLIctu M. enim glaθυρο - ορεξιναλογον definiunt, ita βέλη ne ab iisdem definitur, λογγ ορ εἷς. At cum per se & absolute siumunt, de ratio' nati intelligunt raύ' uo m. Nam cum sint se ξεις λογυωω, sint ααλογοι, si absolute sumatur, rationabilius est ut de rationali accipiatur. Apud Stobaeum ορ si non quidem λογιωὶ αρμὶ definitur, sed λογκης Clemens prorsus ex Chrysippi mente,quam sophisticis cavillationibus oppugnat Galenus, ita absolute sumptam ab g θυμία distinguit in iv. Stromateo : hεξιν ἔν δ θυ-

pserit. Vides proprie dici motionem animi rationalem,ctua erimur ac tendimus ad ea petenda quae vitae ac naturae nostrae sunt necessaria, Mnθυμ se vero ad superflua rapi praeter rationem. Nihil nos falso imputare Galeno, sed ipsum suis verbis revinci, de pro cavillatore & sophista convinci , ea allata fidem facient: ἀυάιν

se ξει, potest illa confici definitio quam Galenus Chrysippo sophistice attribuit, ἐπιειwα εον ὀρροὶ λογιωὶ ἐπί m, αλογγ. Quae est

ineptissima cavillatio. Dixit Stoicus ἐ- ωα, este αλογον o. Quomodo eadem poterit dici,&in eadem quidem definitione, ορριώλογκώ r Est quidem ορεἷς absolute sumeta sem λογυωi, sed non talis est in definitione imbi civi, ubi dilerte αλογγ ορεῖ ς vocatur. Ceterum si verum est quod mox subiicit Galenus,Chrysippum in definienda pertiubatione, hoc cst,παθει,quam αλογο α αυφυον υπις πινηπι eiledixit, πόαλογον ibi expositisse τὸ χωος λογου κοστως, quod sine ratione fit & iudicio, videtur in eo sibi contradixisse. Aliquo modo tamen dici potest παθm quod adversatur rationi & iudicio, eo ipso ratione ac iudicio vacuum esse. Quis enim est quid dicat id in se habere , cui reluctatur ac resistit, cuique omnino contrarium est i Non effugiet tamen Chrysippus quin pugnantia secum scripserit, & suo dogmati contraria, cum in alia hnitione doloris, vel aegritudinis, id est, λύοπς,eum dixit esse ρ tamν χῆι επι. I