장음표시 사용
451쪽
s CL. SALMAs Illescit atque interit effusa illa vis laetitiae, itemque aestitudinis moms . Habet igitur utraque perturbatio quam praesentia bona malave concitant, suum tempus, dum adhuc recens malum bonumve
illud est, quod turbidi motus in animi causa extitit. In perturbationibus autem illis duabus quas futuri spes vel metus torquet, ideo illud προγψατον non habere videatur locum, quia longius trahit spes illa vel anxietudo, quae bonum quod in expectatione est desiderat, aut malum quod timetur expectat. Quamdiu enim malum illud aut bonum pendet, & in dubio est quando eventurum sit, per id omne spatium opinio quoque ipsa durat. Nec dici potest recens, cui
tantum temporis a primo momento, quo timere aliquid aut cupere coepit, fluxerit. Non additur autem intolerabile in definitione aegritudinis ad malum quod iam adest ac sentitur, ut adiectum est indefinitione metus. Nam non esse intolerabile, res ipsa indicat, atque ipsa patientia quae vel ab invito commodatur dum subitur.ἈAt intolerabile illud sibi finxerat opinio dum venturum sperabatur, quod tolerabile esse ubi advenit, experientia monstravit. Idcirco autem recens praesentis mali opinio quae aegritudini intervenit, vel eam facit, malum acerbat & auget, quia adsuetudine ipse & usu si let fieri levius. In malo vero impendente nihil usus valet aut consuetudo ad id minuendum quod nondum venit. Immo in dies crescit opinio ipsa, ma usque subinde sibi malum imaginatur, quo magis propinquat. Adeo ut dici possit, non recentem opinionem in malo quod futurum timetur, graviorem esse, sed inveteratam. Qiso propius enim fit malum quod in metu est, tanto de illo iam instante asperior insit it opinio, quia maius illud sibi fingit, quae tamen mianus recens est quam cum primum animo coepit incidere. Non habet igitur προσψο εν opinio in malis & bonis venturis, sed in praesentibus tantummodo. Et Stobaeus de suo haec intrusi in definitionibus metus & cupiditatis. Comparemus igitur definitiones metus & aegritudinis Chrysippeas, quales eas Cicero propositit, ut i telligi melius possit, recentis appellationem non convenire opinioni quae metum facit, ut recte quadrat in opinionem qua emcitur aegritudo. Aegritudo, inquit, opinio recens mali praesentis in quo demitti
contrahique animo rectum esse videatur . Hoc verbum recens opinioni
mali praesentis adiectum idem praestat ad mali, quod adest, acerbit tem intendendam, quod intolerotis adpositum opinioni de malo.
452쪽
IN Epic Tt Tu M ET SIMPLICI u M. 77venturo. Nam malum praesens tunc maximIm & maxime in tot rabile cum recens est. Quod additur in definitione, in quo demitti contrahique animo rectum esse videatur, id neutiquam conveniret definitioni metus. Hoc enim etiam debet habere opinio praesentis mali, ut rectum illi videatur in hoc malo animo contrahi ac demitti. Exempli gratia, aliquis amisit filium. Dum luctus est recei , & doloris primus urget incursus, longe tum acerbissimum eum esse constat. Sed hoc etiam adiungit opinio ad mali asperitatem , ut sibi blandiatur, rectum esse in tali iactura animo contrahi ac demitti. In metu impendentis mali non ita procederet haec opinionis vis, si rectum videri vellet eandem animi demissionem ac contractionem, ob malum quod nondum accidisset, sed venturum timeretur. Non enim aeque rectum videretur, in morbo nati unici ancipiti, animo contrahi ac demitti, quam in eius morte quae iam ex illo morbo
contigisset. Metum rursus ita definit ex Chrysippo, opinionem esse impendentu mati quod intolerabile videatur. Metus omnia solet sibi maiora fingere. Videtur illi malum intolerabile quod nondum venit. Nescit quippe quale sit futurum . Quae ignorantur ant
quam evenerint, i putantur ventura, cum bona perantur, meliora ea
spes eius qui illa concupiscit hariolatur, ut e contra quae timentur, peiora eadem auguratur qui metuit. lia est ingenii humani natura. Scientia res quales sint in veritate magis repraesentat. Praesens itaque malum cum sentitur, scitur. Primo impetu magis percellit, quia nondum plene quale sit cognoscitur. Tempus & ulus cognitionem dant maiorem,quae experientia est. Ita fiunt consuetudine mala minora, minusque gravia. Haec est ratio cur recens malum magis contrahat animum secundum Zenonem, aut recens opinio secundum Chrysippum minor sit perturbatio. Ideo monent, ut leviora ingruant mala, opinione ante ea praecipere. Nam praevisa minus feriunt. Quae ex improviso veniunt, magis. Proviso enim illa est quasi praescientia mali, quae idem operatur quod scientia, ut ita diacam ac sensus iam praesentis. Hoc appellabat Posidonius cmε hoc est, in rebus ipsis in antecessim versari,&praesentes eas animo sibi fingere, & non praesentibus quasi praesentibus uti Nam G ι. est praesentia. Hesychius: ξιλφεια, παρου-M- Προενμμειν itaque προ ρ ι ν, est proprie se praesentem quasi sistere in rebus quae nondum adsunt. Galenus interpretatur illis
453쪽
να σπιλὰν κατα- . Ita legendum in verbis Galeni , non αυανααλαίειν ut vulgo legitur. Hoc est , quod ille apud poetam dicit somnia praecepi, atque animo prius ante peregi. Haec est ratio: nec quaerenda alia, cur cresσφατρο διοξα mali praesentis,uel πρόσφατον -- vehementius animum percellat quam ubi usi& consuetudine familiarius redditum est. Nam ut ibidem dici
ἐξι αν ως--θ,γωνειν, η δ ρω ον υρωδῆ. Hoc sibi etiam respondere debuit Posidonius dum sciscitatur, cur in magnis aeque bonis malisque opinatis sapientes non aeque moveantur ac turbentur, quam stulti. Illi enim praeterquam quod habent scientiam rerum fugiendarum & expetendarum,qua carent stulti, continua meditatione &exercitatione mentis, priusquam adsiliat, qualia vere ea sutura sint, sive bona sive mala, vident, & ubi venerunt, in his ferendis sese exer-Quantum denique veteranus miles li tirone differt, vel ab
co qui non est miles, tantum sapiens ab insipiente distat , a stulto intelligens. Ad explosae bombardae sonum ita exterretur novus
miles, ut caput demittat & toto corpore concutiatur, cum tonitrum illud veteranus,& paulo exercitatior rideat. Haec cum vera
sint, miror Posidonium Chrysippo contradicentem quaerere, cur pro recenti in definitione aegritudinis non potius posuisset aut magni aut intolerabilis. Nam in aegritudine definienda, magni mali eam opini nem esse posuerat: cum metum definiret, opinionem esse dixerat mali impendentis quod intolerabile videretur. Utriusque definitionis rati nem iam readidimus. Quod autem idem Posidonius contra eumdem Chrysippum , ad eius evertendam sententiam de bonorum ac malorum opinione, argumento utebatur a sapientibus sumpto, qui neque in magnis malis opinatis aeque dolerent ac stulti, neque in bonis aeque efferrentur,id quanti sit momenti, iam diximus,& adhuc
alio loco examinabitur. Haec enim observatio iam nimium excrevit. Recentis porro κατηγορομα convenire tantummodo opinioni malorum bonorumve praesentium, non futurorum, praeter illa quae
iam supra attulimus, hae definitiones Chrysippi apud Galenum ostendunt:
454쪽
Ita haec legenda,& supplendum quod in vulgatis deest. Sic in definitionibus Platonis, ἐλπις exponitur erυσι - ἀγαθῆ. Ergo φός γqui est contrarius spei ,recte definitur crem α, κακου. Ita etiam N 'πια definiri potest. Nam cupiditas quod concupiscit, etiam sperat. Galenus in verbis citatis , de Chrysippo loquitur. Δοξα προστατον, opinio recens, tam dε malo quam de bono praesente dicitur , προσδοκία vero κακοῦ & αγαθοῦ, de opinione venturi boni aut mali. Nam συσδοκία est opinio cum expectatione, vel opinio boni aut mali quod in expectatione est, dum illud speratur, hoc timetur. Cicero opinionem simpliciter vertit, quae Chrysippo ο-κία , ut iam ante observare memini: Metus opimo impendentis mali.
Quod Chrysippus duobus verbis dixit, προσδοκία κακῆ. Nam προσδοκία, opinio est impendentis rei alicuius, quae non potest dici recens, quia tamdiu durat quamdiu id quod speratur vel timetur impendet. 4i diutius hoc trahat, ut saepe fit, dum in longum ducitur
ea spes vel metus, recentis gppellationem nullo iure retinet. Latini autem opinionis nomen absolute interdum pro spe vel expectatione, quae est Graecorum προσδοκία, saepe usurparunt, ut contra προσδοκωGraecis pro simplici opinione aliquando sumitur. Cicero de officiis secundo: opinionem asserunt populo, eorum se similes fore quos sibi delegerint ad imitandum. Sisenna apud Nonium: Popedius opinione stu- strata. Id est, spe, vel expectatione. Sic opinione citius aut tardius aliquid fieri auctores dicunt, quod spe & expectatione alicuius tardius fit,aut citius. In quibus loquendi modis opinio est συσδοκία. Unde de opinaris in Glossis exponitur , dc συσδοκίμως opinato . Sed de Graeci eodem sensu videntur aliquando usurpaste vocem cesta,pro et σδοκία. Quod compositum g δοξον ostendit, cuius eadem significatio est cum προσδοκίUM, de eo quod in spe &expectatione est, hoc est, ἴδὰ Phrynichus : E'mἘξον,τ credi δομμυον ἐρῶς, δει ως οἰ -μαθεις, τ cm ριον. Inscitos pronuntiat qui Gnδοξον ponerent pro illustri ac celebri, cum proprie sit quod in expectatione est. Sane cum etiam nomen, &ramam, gloriamque & laudem, ut &Lacinis opimo, significet, non mirum
455쪽
8o CL. SALMAsr Imirum si de Gnihiξον, ut & ενδοξον, quidam posuerunt pro re vel persona quae in fama est, & nomen ac decus nabet. Hinc bona opinio pro bona fama Latinis, ut supra docuimus. Et opinatum pro famugerabili & glorioso, non solum pro Ergo ἐπιδοξον vel ἐνδοξον quidquid G δο se est, sive pro expectatione sumas, sive pro laude de gloria. Ideo utrumque significabat. Sed qui famam recte loquendi affectabant, malebant εαδοξον οἰνὼ poni. Hesychius: E-δοξ ,-E'm δοξα, προσδοκώψ . . Item: NUοκύς, στυσλια. Et, ἱλδοκιδες, προσδοravi. Utramque significationem huius vocis adfert Suidas: E-δοξος,υλξο - , προ vita . Procopius: ο ἐπιμειλεν ιοῦς Πέρακ ἐπιδοξοι ησαν εἰς τ P'α απιων γῆν ει ζαλειν. Sperabantur Perse in Romanam dirimem irruptionem Diaetari. Citat in eodem significatu ex illo ipso Procipio ἔνδοξον cumami Ose, cum cum qui expectatur designat: ἐα- ἀυ ὀδον i, ἔνδοξοι p
nem facturi. Ergo ἔνδοξον quod αν δ' est, id est, expectatione & spe. In quibus tamen loquutionibus pro simplici opinione, &existim tione id verbum unde sumi potest. Uοάδοξοι αν. ζάλών , putabantur irrupturi. Nam & ipsa spes vel . expectatio quid aliud quam opinio de re,quq futura putatur, live metum habeat, sive spem ὶ Unde & προσδήια similiter pro simplici δοι, non raro usurpatur. Ne quis porro miretur his nos immorari, & hoc Stoia cum elle sciat, proprietates rationesque verborum subtilius indagare
Α λογοι ορέξεις, τουπς Θμος c θυρωα προαχεις δεμ mih σωμαm.JDum αλογα -θη de σωρο- ὸ eadem vocat Simplicius, non discedita suis Peripatecis, sed a Stoicis abit longius in huius vocis αλογεν interpretatione, qua - 1 αλογα dicuntur & Δογοι ορριπι vel ορέξεις apud Porticus sapientes colonos. Non enim volebant esse σωρι-m - πιθη, sed λογηκα, quatenus in ea parte qua ratio ellet nascerentur, ca terum αλογα, quod illi rationi, cui sedem communem occuparent, parum essent morigera. Aristoteles autem medium videtur teni isse inter Platonicos ac Stoicos. Cum Stoicis sensit, dum in una e demque sede is di ponit cum ratione, quae tamen ex alia animi s cultate quam rationali nasci putavit, cum Plato etiam ex diversi pa te oriri voluerit. Rursus cum Plato --θη prorsum ratione vacare crediderit, Stoici iudicia & opiniones esse perturbationes mor- dictis
456쪽
IN Eprc Tr Tu M ET SIM pci cru M. 8r diem tenuerint, Aristoteles inter utramque viam sibi secuit semitam,& putavit non ex toto rationis expertia , , sed eam saltem habere qua subiici possunt rationi, quam UmΛακυκον λογον appellat, &distinguit Sm, T Ita enim m definiebat, ut apud Si
quae est homini ου π, non reperitur in perturbationibus,sed quaedam facultas rationalis qua postunt obedire ac parere rationi. Non multum diversi ab hac opinione fuerunt Platonici reeentiores, qui Aristotelem cum Platone quas in uno larario habebant,& iisdem sacris colebant. Nam & hanc ηθ9ς definitionem ex illis producitidem Stobaeus: ἐδε- αλογου παιό ς καθ' Um SQ υνλργον - τω λογκω ε-υλουθῶν. Morem esse qualitatem irrationalis anima partis qua per modum subiectionis potest rationati obtemperare Alias etiam affert, quae eodem tendunt: H θ γ λἰ ποιοτης ἔψ EmisH κῶς εγ - I λογου. Qualitas anima partis ratione caretitis,qua rationi subiici consuevit. Inconstantiam obiiciebant Chrysippo contrariae sectae auctores, quod cum - , αλογήν πῆ, φυρον υχῆς κίνηπιν dixisset,& interpretatus esset ομν illam κίνη ν,non expertem rationis motionem, sed rationi parum obtemperantem, postea alio loco exposuerit αλογην, mr λογουsne ratione & iudicio. In his omnibus eius qua definitionibus, qua interpretationibus nihil dissentaneum esse a Platonis & retia quorum pnilosophorum decretis consentiunt, ut sese disputat Galenus initio lib. t v. De Platone & Hippocrate. Nam vel Plato ipse
potulisset is meθ' ita definire, esse αὶορο- φυ- ρ γωνη- αν, hoc est, λογου ,s κώαως. Ipse quinetiam Aristoteles, ut modo dicebam, ita definivit αλογον κίνrem. πλεοναsκta.
Sed cum idem Chrysippus sanxit , m 1 κώους esse, & rudus πιι, definit elle motum animi qui fit χωρις aximam eius id arpuere inconstantiam & discrepantiam a suis dictatis dicunt,
constitisse fatendum est Chrysippum si κρων in eadem notione accepit, cum mιλ κρίαις elle pronuntiavit, & cum ἀθ' motum animi definivit praeter naturam, de citra rarionem & iudicium. Cum
457쪽
λον εινα. . Rurius idem , aegritudmem decernit cile δι ξαν Mis φααν κακοῦ παρου EM. Cum ergo 'bsecret. παλ esse Mίσως- non recessit a
termino suarum definitionum, sed per κρι ς intellexit δοξας, &i ' λη ζεις. Huiusmodi siο- de a sapiente suo segre babat
ac spernebat longeStoicus, quem neque δοξάζειν, nequc Gγκα--mλβα dignum ducebat, a quo proinde &-sisbmovebat quae αυ πωρηροι δόξm sunt, &-Ubi autem existere dixit λόου μ λωί, quis omnino est cui fieri possit verisimile, Chrysippum qui σπα elle i ei biν definivit, nunc eundem κρώει care--re omne censere t Primum si κρὸν luc accipimus ut in illo decreto quo ἀθί' κροπν esse sancivit, hoc prorsus filium est. Nam cum κρίος ibi δοξα iit, & Gmλ ς, certum est nulla πω, dari quin praecedat δοξα dc ύ- ς, ex qua oriuntur.Quod nec ipsi abnuant
Peripatetici, qui etiam παθας deliniunt, ωνηαν ἁλογον ὐ- πη- ληψιν γαιλου ἡ κακου, motum animi irrationalem ob opinionem boni ot mali.
Cum igitur Chrysippus arci ς definiret, motum esse animi qui fit
rei λογου γε κρi πως, per κρίαν nullo modo aut λαληψιν intellexisse putandum est, sed eam κρίαν quae cum ratione coniuncta est. Ideo non simpliciter dixit, g/ς λως, sed ανα λογου im mως, ut indicaret, se loqui velle de κε oe λογικῆ, non de ea quae ea- dem est cum . . ,1 dc Um, , M. illa est, κριας vel δαυαρος, qua, ut aiebat ille Pγ inagoricus, invi κρινομες. Non enim solum menti & intellectui adsignant, sed etiam imaginationi. M incqua ex visis non perceptis temere iudicamus , ea est αγ--λη γκαταλMς, quae &-προπίη dicitur, ut ante docebamus. Ali ea κιπὲς qua ita res diiudicamus ut convelli non possint, nec siter se ha- bere quam iudicat animus, λογιμη plane est, & naturae, ut eam accipiunt Stoici, rationique consentanea. Inde existit κα αλκἀκ dc κα--γκατέερος,quam κυτηρμον statuebant, hoc est, normam
ac regulam diiudicandi,& falsi a vero discernendi. Sin aliter esiquid citet comprehensum quod convelli poterat, inscientiam appellabant, ex qua etiam existeret opinio, ut inquit Cicero, quae esset imbecilia ct cumfuso incognitoque conmunis. Per illam quae r)tioni iuncta est, fiunt
458쪽
propria est, reserri debet. Illa vero κοας quae simplex est . bis vel Ut τλη ις , qupe ex visis male comprenensis efiicitur , eaque temeraria ac praecipiti assensione adprobat, imbecillis est συγκαταμας, de λς quidem, scd prava ac falsa. Per hanc αλογοι ορ- χαἰ de ορέος existunt, & omniam θη, quae Μίσεις esse Chrysippus dictitabat, hoc est , inde U-λ 4.εις, vel Mἰαις , 'en μνας. Ut enim regula distorta, nihilominus dicitur regula, ita & κρίας vocatur, quamvis corrupta sit ac vitiosa. Nullum itaque dubium est quin 'Chrysippi,quq ei obiectatur, repugnantia atque opinionum dissidentia, ita conciliari debeat, & in solido locari. Nam per Miso quam
iungit cum ratione, ut utramque perturbationibus adimat, intellexit αὀι μει ιν, & considerationem quae ex ratiocinatione sit: at VAmis quas easdem facit cum perturbationibus psas nimirum Scύατλη, ως. Hoc vidit Galenus, & quasi maligne dubitans, proponit ita serte defendi posse Chrysippum. H.ελῆ νὴ Δία βοηθων που -H
Θεσυς ὀνομαζε drus MIστις. Qtiod fieri posse ostendit, ut sic defendatur C.ysippus ex polysemo vocis Visti , fieri debere prorsus certum est Nihil enim verius. Ορ υιάς autem dc συγκοι θέσγις vocat, quae
νub consentit. Iniqui certe fuere Chrysippo sequentes Philosophi,
. qui dum perperam eius dicta accipiunt, animi eiusdem seiua non assequuti , occasionem captarunt eum exagitandi de carpendi'.
459쪽
. συγκαταδεσιν esse diximus, iungique debeat cum illa κρωι quae λω - ρια est ac - σκε .iς, sequens aetas philosephorum utramque κρίαν confudit, & Chrysppo ex ea confusione attribuerunt eam sententiam de qua ipsi nunquam in mentem venit. Plutarchus degene
d hi, μία , κ, λυπMυ, ataul O ta Μίαις δε ια. Certe Chrysippus putavit ac scriptu, παλ, κρίαις ellei hoc est, Guπλη νεις , nuia quam vero λογους nominavit, nisi cum πάθ' motum esse dixit λογγου 'σεως. In qua interpretatione ἔ αλογου, ut iam docuimus, κρίσις aliud omnino significat, aliud cum παγη κρα ς elle dicuntur.
Θομουσο -οsA I si ταχωμεφζολῆς. Haec salsissima siuit. NuLquam enim Chrysippus nec quisquam Stoicorum dixit, idem esse παθ ac λογον. Nec sane Galenus, qui omni vi ac studio cum Chrysippo hunc lanem contentionis ducit, uspiam meminit, hoc ab illo este dictum, τα ποει λογους esse. Κρίσεις esse ubique scribit, nullibi λογους. Et sane magna est differentia. Non omisisset porro Galenus hoc in illo reprehendere quod magnopere faceret ad eius redarguendam inconstantiam, ac levitatem. Quo enim colore defendi posset,s λογους παθη esse scripsistet, & παθη χωρὶς λο existero perhibuillet 3 Nam ut fatetur Galenus posse eum exculari ex varia ignificatione vocis κρίσις, cum dixit παλ esst κοίσεις, & esse χωρὶς κρίσεως, non lac ea defensio locum habere potuistet. Λ quippe, praecipue Stoicis, non duo significat rasionis genesa, sed unum, quae recta est. Sed nec Seneca favet Plutarcho, ut sibi perseasit .apsius, quem lucem facere illis Plutarchi quae attulimus , & vicissim.inde capere putat. Verba Senecae ex lib. i. de ira cap. V . vel ex eius correctione haec sunt: Non enim, ut dixi, separatas ista diductassue fluas sedes habent, sed assc ct ratio, in melius peiusque mutatio animi est. Quomodo haec, ut vi sum Lipsio, cum Plutarcho concordant, qui κχεπ- ρον λογου ' παθ , non aliam esse rationem ab afectu , Stoicos sa-cit dicere ' Contra Seneca rationem ita ab affectu distinguit, is λογον Soὸ ζ παθους , ut velit mutationem animi in melius, rationem dici, hoc est, λογον, mutationem in peius, assectum, hoc est,
At Plutarchus plano tradit, quasi ex sententia & mente Stoicorum,
460쪽
IN Epic TETu M. ET SIMpticiu M. ως ποῦ γ esse λογον. Et alio loco, me παθη λογους πιι . Immo Pluta .che, τι -' κυσεις misim Stoici, & maxime Chrysippus, non λογου Non separatas quide habent sedes affectus & ratio,atq; in eadem anumae parte morantur secundu Stoicos, nunquam tamen illi senserunt aut sanxprunt, affectus esse rationes, aut cum ratione fieri, sed κώσεπ,' hoc est, ἀρξια & ύπηλη i εις, opiniones imbecillas, de assensiones temerarias. Quomodo enim illi πάθη &λο- rem eandem constituerent, cum tam Zeno quam Chrysippus definiant, κίνησιν αλογην s φωιν Illud variis modis interpretabantur, qui omnes tamen longissime nos abducunt ab ea cogitaticine, ut mutarint cile λογον, επρον λογου. Primum hoc αλογν expone- ant, ἀπειθὲς τω λογω , rationι non obtemperans. Deinde m ον τ λογον, quod aversatur rationem. Cicero vertit, adversa ratione, .
quod sine ratione fit, & iudicio. Tο αλοπι Graecis duo significat.aut quod prorsus caret ratione, ut sint bruta animantia, quae αλογα inde proprie dicuntur, quo discernantur ab homine,quod est animal λογυν: aut quod rationi non obtemperat, sed eam aversatur, eique adversatur, & proinde sine ratione esse. dici potest. Quod enim repugnat ac reluctatur rationi, non eam in se habet. Hac altera notione αλογα παθη appellantur Stoicis. Ea cum in hominem cadant, quod est λογυν animal, non cadant autem in bruta quae 2 rationis sunt expertia, ex eo adducti sunt perturbationes adscribere. ei parti' animae in qua λογοκρν est. Quoniam illae perturbationes sunt propriae hominis, quibus carent prorsus ceterae animantes quaecunque usum rationis non habent, homini proptere. eas convenire quatenus est λογος, hoc est, rationis particcps, crediderunt. Quod . non habet animal αλογον, sed habet λογι, ὴν, necesse est id habeat quatenus est λογυνὰ Ergo & in eadem animi parte in qua το λογε- ών situm est, sedem ea παθη habere, existimandum est, nempe , τῶηγεμονικω. Stoicos porro,& in his Chrysippum, λόγ ν non alio sen- . su unquam posuit te quam pro recta ratione, ea res maximc ostendit quod inde nominarunt, quod ab illa recta ratione deflecteret, vel ei adversum cisci. At si λογον etiam pro prava posuissent, quae opinio dicitur, αλογον ea notione id diceretur quod opinioni adversaretur, id est, pravae rationa. Sic δεογιν in hoc significatu idem foret quod αλογν in alio, ubi λογγ pro recta ratione. accipitur.