장음표시 사용
461쪽
86 CL. SALMAs II Quod prorsus caret ratione. . Inde & ς υ ν γ homini qui rationis capax est, idem esse voluerunt, quod λογο γ. Quia quod brutis est: μ , hoc hominibus est λογγ. Quibus nimirum atque
naturale est secutissum rationem vivere, quam brutis impetu moveri. Sed ille λογγ in homine, ς semper intelligitur , ut& φυjις hominis de recta natura accipienaM Nam convenienter naturae vivere homo dicitur, qui λογον vivir, quod idem tale intςrpretabantur, ac καὶ Nam 31 cpδεις, ut loquebantur, αἱ φορμας Ἀζίδ. - Hinc & - quemadmodum αλογον ab ipsis dicitur quia rationi adversatur, ita etiam κίνησις elle-ς ιν definiebant, motum amnis praeter naturam, non s*lum κύνη ν άλογον. Em
So αλογγ γωγησις in ea perturbationis stoica definitione idem est quod κίνη τις φυον. Ita enim Chrysippus G definiebat,
. αλογον τε ζ -γων irata contra rarionem, praeterque naturam
animi motionem. Eam Zenoni tribuit Cicero, Chrysippo Galenus. Nunquam igitur Chrysippo venit in mentem quod Plutarchus ipsiastingit, esse λογον, sed dixit, csse κρίσιν, id est, οξιμ,
opinionem imbecillam, visioni falsae,aut non satis perceptae consentientem. .Galenus in eadem ρμωνυμ- vocis κώσις cavillatur, eamque etiam πιῶ λογου accipit, utJectoribus persuadeat, Chrysippo eam
οἰκουειν ἡρῶς om s s κρίσεώς πι- σεις εισι, ἐπειλιν δύανς λογου ἄλογα,μ- , αἰλογω - δι-αμει et μάλ' u τν λογιο in s λογικά. . Tragulam iniicit in Chrysippum, quod cum dixerit perturbationes fieri sine iudicio & ratione, velit nos tamen intelligere, quod non solum fiant cum iudicio, sed etiam ipsamet sint iudicia. Sed hoc iam satis refutatum est, & pro Chrysippo respontan, aliud esse κυσιν cum carere κργὴ dicuntur, aliud cum ijεις definiuntur. Galenus tamen instat, de saltem ait debuisse Chrysippum suos lectores admonere super vocis κυσεως - ωνυμιία, quam distinctam ab eo oportuit. Aio contra, satis eam distinxille Chrysippum, cum πα,1 χ. se λογου 'ώπως existere dixit. Nam adiunctio vocis λογας planissime testatur, de qua λι intelligendum sit, nempe de ea quae cum ratione retia coni uncta est. Nec enim aliter λογον accipiunt Stoici quam de recta ratione. At contra Galenus
462쪽
IN Epic TETu M ET SIMPLictu M. 8 lenus & thlutarchus ex κ πως, homonymiam etiam λύγου traxerunt, &Chrysippo imputarunt, quasi &duo genera λόγου introduceret, rectum & pravum , aut quali pugnantia loqueretur, rem eamdem appellando λογκlta & αλογον. Quid enim aliud volunt haec Galeni ὶ λ ωδαν δ IL λογου os αλογα , F άλογα ειν, ὀν ιιλο-γω Πνὶ db:ωαue Di λογγ ' λογικα. Vertim quidem est, Chrysippum, de alios Stoicos, excepto Posidonio, per turbationum sedem in parte animi rationali collocare, quia animam tantum unicam in homine agnoscunt, hominis propriam caeteris ani- mantibus negatam, nempe rationalem. Sed fallissimum est, quod ibi adstruere ten4it Galenus, eos λογικα - παθη constituere, eadem que & αλογα. . mn enim hoc cadere pollet in hominem nisi ista λογύ--. Nullam quippe in voce λογγομωνυμίαν possunt prae tendere, qua ut in voce M me, excusent contrarium in eodem subiecto. Si λογα ipsis --, quomodo erunt λογκαὶ Quis sanusita eos unquam sensisse aut scripsisse iudieabit Quod enim eo τω λογικω ψ dea consistere faciunt, non inde sequitur etiam λογt haberi debere, cum o contra plane αλο α elle pronuntient. Homo animal natura seciale est. Quam multi tamen nomines contra illam naturam faciunt 3 Plerique Timones sunt. Nonnulli etiam ἀν' ωπ ταγει reperiunχur populi. An propterea duae sunt hominis naturae constituendae,una locialis, altera idcietatis inimica 3 Minime.
Stoicis natura & ratio in homine idem est : Nam & Chrysippus apud Galenum, ubinatuit, rectam esse definitionem I - ους; quae H-
νε ris φύον cile decernit, exemplo id confirmat quarundum perturbationum, ut metus, & cupiditatis, similiumque. Nam, notirminquit, αἰ πιαυταs κινη τις ri 6 κα- πις π 'τω λογω εἰσὶ φ. Nam omnes butumori motiones animae constitution querationi inoberientes seunt, eamque aper antur. Quod in finitione dixit, hic αλογWZc απειθες λογω. Ergo quod contra naturam propriam Sc humanam homo molitur , id etiam contra rationem, quae ipsi a natura insita est. Si quis quid agat contra aut praeter eam naturam rationemque quae omnibus nominibus communis est, non ideo duabus partibus inter se oppositis vel contrariis hominem con- . stare dicendum est, altera naturali, altera,ut ita dicam: innaturali. Ita ergo nec duae animae partes Stoicis constituendae visae sunt, altera rationalis, altera irrationalis, quod homo λογυς praeter λογον ipsi a
463쪽
natura datum multa agat aliquando, dicatve. A θρωπrtαγεῖν non est homini naturale. Qui hoc utuntur, exuunt hominis naturam,
es ab ea recedunt quam longissime. Stoici, qui hominis naturam
in persecto gradu locant, quatenus rationem rectam naturamque eius in codem ordine ponunt, non censent naturale esse homini,laeticia Draeter modum efferri, ira effervescere, libidine incitari, metu eoialternari. Qui his perturbationibus agitantur, & concitantur, praeter naturam hominis agunt, praeterque rationem, quae eadem est cui si ipsius natura. Exuunt igitur eam naturam rationemque, cum aliquid conantur,utin perturbationibus,quod ei rationi cQnsem taneum non est. Non ea gratia constituenda est aliqua pars animae quae habeatur lationis expers, ut in ea tanquam in propria sede conustant perturbationes. Haec Stoici , qui unicam animae humanae enim m admittunt, quam λογιωώ - ρον appellant, & λογκlta φυσιν, atque etiam α σιν φυσικlta, quam excedunt, immo exuunt, qui inperturbationes incidunt. Idcirco & αλογοι se nuς,irrationales m
tus & impetus earum sunt perturbationum quae hominem e gradu deiiciunt, & extra convenienae naturali suae & rationali omisi statum relegant. Chrysippus apud Galenum: Διομα ουτως αλοχοι σεις παλ τε λέγον , --φυσιν , αἴ ραβο νου η ἀί λογ dias
minν- Idcirco omnes hi irrationa iles motus atque impetus, perturbationes dicuntur, is praeter naturam existere, quia excedant rationalem constumrionem. Alius igitur homo est Stoicis o si λόγον - , , alius οπαδες. Ille rationem ducem sequitur, quae regere ac dirigere debet omnes actiones hominis secundum suam naturam viventis: nam ad hoc nobis data : hic non sequitur. Non alium tamen λογον ,
qui proprie hoc nomine sit dignus , agnoverunt Stoici , p ter ὀοῖν λογον, qui homines bestiis discernit. Veteres sane Stoicos
de sectae ipsius, quae , porticu nominatur, conditores,ut Zeno,Cleanthes, S Chrysippus, nunquam aliter vocem hanc λογος intellexerunt cum αλογα vocarunt. Si aliter acciperetur, idem esset λογκον de αλογον in uno eodemque subiecto, sed diverso respectu. Nam si λογ,-- sunt quia sunt & tamen αλογα eadem appellai tur quia rationi adversantur, necesse est,ut κυαις alia est . bo, icti,alia νοητκη;alia ψαδὴς,alia αλεις;alia denique ὀρθ-,alia ηεμρ Hi η ita
etiam distingui debere inter λογον, qui est homini essentialis, & λογονῆοξα Θ. Hic λογος proprie loquendo non est ratio illa Diω Ashominis
464쪽
IN Epie TETu M ET SIMPLI cIu M. 39hominis naturalis, sed qui Wς quaedam sive facultas opinabilis, quae distinguitur a ratione principali qua praediti sunt homines, carent bestiae. Hunc λογον appellat Iamblichus in libro de anima, alterum illum λόγον δεο&ΟGν , quae nihil aliud est quam quυαριις δυξαρκη,vel ipsa. οξα. Verba haec eius sunt, de Platonicis: ενιοι 5 υῆ
ἐμφυεβν ἀώ καθαρσιν, τον I λογον α πώ - ουο η,6 τ νουν ψ περοχ ν κοσμου S Gψη M τοῖς νοηπῖς. Hic λογγ ῆοξαους in parte animae irrationalis ponitur 1 Platonicis pariter & Peripateticis, vocaturque, ut ex Aristotele supra docuimus, x ποταEimς λογν. Hic ut in alia parte animae ponitur Platonicis quam quae est rationalis, ita plurimum differt ab illo λογω ου πω em quem vocat
Aristoteles, quia idem cum νυμονικω. Nihil aliud enim est quam secultas quaedam animae irrationalis quae potest subiici & obsequi
rationi illi dominanti, &-Et ὀρροπι, dc φαν πια , atque etiam δυξαι iuxta illos Platonicos in eadem illa animae parte irrationali sedem habent. Ergo & λογος iste i οἴαςMς, & i Sin.ς in eadem animae parte situs est. Stoici qui non bipertitam neque tripertitam animam hominis faciebant , sed singularem & unicam, quae tamen in varias facultates divideretur, δυξαoiam istam sita uti, in eadem sede locabant cum ipso λογω ii πωδέ, dc utrumque in ἡγεμιονικῶ, cui sedem in corde assisnabant. Ita enim interpretabantur, ηγεμο
μα etiam bestiis cum homine communes, quas proinde & in parte animae ratione vacantis constituebant alii philosophi , aliter quam ipsi Stoici. Hos λογον non lego, ut dixi, alio sensu usurpasse quam pro ψmωM &γλχικω. Si tamen aliquando aliqui ita usi sunt ut pliam
δυξας κta δαύαρον animae nomine λογου nuncuparim, non propterea tamen ex ea λογων ορο υμι α statuendum, ut facit Galenus, Chrysippum a se ipso discrepare, & secum pugnare, dum modo πα, αλογα vocat quod rationi adversantur, modo λογους esse παλ definit. Nam si λογους esse dixit πιπαθη , de illo λόγω δοξα κω planum est eum iam tellexisse. Cum vero αλογα παλ appellat, contraria esse intelligit τω ήαωδi &-λόγω, quae ratio est qua homines censentur, de abestiarum censii segregantur. Sic cum απες απιυν λόγον iidem Stoici appellant, quae est δι αμις οπερματκη, si quis vellet accipi eum M λογον
465쪽
0o CL. SALMAs II λογον esse eumdecu ratione essentiali hominis, nihil nisi cavillaretur. Ita ergo cum παλ λογους esse definiunt, si modo unquam ita loquuti sunt, per λογους intelligunt cor δίο&s κους, quas & κοίαις vocant,&δοξια, &-Eodem modo &-λογγ iisdem dicitur, oratio quae alia est a ratione. λογοιομεις. J Quae causa si s άλογίαι Ῥααθων, in sequentibus explicat Simplicius, non ex Stoicorum placitis, sed Platonicorum p tius. De quibus infra viderimus. Nunc Stoicorum δοξας exponamus, & videamus quam causam huius αλογοτη γ ponant. Tota quippe in eo difficultas versari videtur, quaenam causa dari debeat appetitionum illarum quae ultra rationem,& contra rationem feruntur . Nam sunt, quod extra praescriptum & imperium rationis tendunt: αλογει sunt, quod eidem iminorigerae & inobsequentes deprehendantur. Ut huius rei explicetur τὰ οὐ-,non satis esse aiunt diversae sectae sapientes quod a Stoicis adfertur, non λογον esse qui dici queat illos immoderatos appetitus gignere, sed debere caulam dici & assignari, quae eos producat. Alioquin nisi e rum causam . aliquam comminiscantur , in illud incident quo nihil turpius philosopho,quodque ipsi Stoicae prose res in Epicuro maxime reprehenderunt, motum nimirum aliquem α-τον concedi sibi postulante. Quae igitur πιτία Stoicis --η πως Nam nullam esse non ausint dicere. Zeno facillime videbatur rem expedire, qui hanc causam eorum noverat, qua affectum, opinionis esse effectum decernebat. Ergo opinio causa essiciens affectuum
Zenoni. Chrysippi impeditior ratio, qui affectus opiniones ipsas esse statuebat. Quippe si affectus ipsa opinio est, non potest definiri causa affectus. Quis enim vidit definiti no πιτον per meti αφὶ
Sol lucis causa est. Nemo itaque solem definiens dixerit esse lucem. Ergo in Chrysippum solum, non in Zenonem illa Galeni intentantur, quae ubique ingerit contra Stoicos, απηκριναιγω ν -- ηπις
in ἐόν αἰτία παλ πιν ως. Restondeant nobis quaenam causa 'motionis animi secuκdum assectus. Zenoni igitur qui causam aliquam constituebat asscctuum, melius cum Platonicis conveniebat. Idω& Posidonius eum conciliare cum Platonicis conabatur , ut & seipsum, ut tamen erat Stoicus, sed aliam quam vel Chrysippus vel Zeno, sequebatur opinionem in assignanda affectitum causa , dum eos oriri vult, fieri a parte animae quae concupiscit, & ab illa quae irasci-
466쪽
festa pugnare, O pudore dissensionis a propriis scitis Ch sippi, non solum
se Platonicis conciliare nititur, sed etiam Zenonem Cιtiensem . Alio tamen loco aeque contra Zenonem videtur disputare, dum quaerit, non quae causa sit illius causae qua Zeno perturbationes ex opinione corrupta
essici dixit, hoc enim ineptum esset,&ad infinitum usque progrederetur , sed petit Posidonius sibi dici, cur hoc ita fiat, ut opinio recens mali recentis, magis animum perturbet, quam inveterati. Non rogatur causa cauta, sed cur eadem causa, id est, opinio, si recens sit, aliter animum assiciat, quam si malum pridem acciderit, quo recente animi magna solet contingere contractio ac demissio. Hoc enim prorsus contra Zenonem dirigitur, qui causam demissionis huius &contractionis in animo ex aegritudine allegabat esse , τὸ
στ6σφα ν καυν Φρεῖν . Eadem ratio de recenti ac non recenti
vel opinione vel malo petebat etiam Chrysppum,qui opinionem illam mali praesentis recentem ipsam esse perturbationem aiebat, ut iam in superioribus attigimus. Idem Galenus eodem lib. I v. de dogmatibus Hippocratis refert,plures a se interrogatos esse, qui magnae celebritatis, & plurimi nominis erant in Stoica disciplina, viros, quam nam oporteat causam statui affectuvim quos nihil sibi certi dicit respondisse, sed modo hoc, modo aliud, cum magna fluctuatione de inconstantia. Nam modo, inquit, rationem depravatam causam affectuum existere asserebant, & opinionem falsiam; rursus Chrysippi
scita reverenter habentes, cui contradicere eos suppudebat, nescio quos πιπιπις motus fingebant. Iterum ab his depulsi eo transibant, uti assirmarent,λογηκας εινα -ς κινήσεις π et ἄν. Hoc tertium falsum est . Nunquam enim Chrysippus scripsit : neque quisquam
antiquorum Stoicorum, κινόσεις passionum λογικὰς csse dixit. Quinimo contra, αλογον πινησιν ' πάs , esse definiunt. Si λογουὶ elletiων,1mς, non longe quaerenda ipsis esset causa affectitum. Nam λογον esse, plane fatendum haberent. Atqui ipse Galenus paulo ante consessius est, Stoicos assirmare, λογον non esse causam affectuum, ne-
467쪽
I I . L. N A L M A sque ullam aliam animae facultatem. O υ μ λ , inquit, ια
γων. Nunc videndum an secundum sit verius, quod ipsis Galenus attribuit, quasi ανα-ρν κίνησiν, παθ esse supponant. Ne id quidem Galeno concedemus, Chrysippo hanc fuisse mentem, ut motum animi in affectibus ανωτον, & nulla praecedente causa fieri censuerit. Id ille verbis Chrysippi allatis probare nititur, quae sic habebant: O κμως τω π πιθῶν μει iam διδρτω α ἡ ροία, κS M' Euriri ζημείω τοῦτο Sφέροελον δεῆ. Quod εικῆ φερείς, hoc est, temere serti animum in consternatione subita, dicit, qua μι- vocant Graeci,exeo adstruere vult Galenus, H Eo ας motum, ut & reliquarum perturbationu, πιον a
otaVrω-' ' Πλοίλωνι. Recte sane ait, Chysippum, si iam pro αν τι- positit, secum ipsum pugnare. Et bene etiam, quod quasi dubitans hoc dicit Galenus, non affirmans, si ita accepit Clirysippus. Atqui paulo ante, eam vocem non aliter interpretandam esse, si quis recte aestimaret, & exacte eius significationem penderet,
μα. Immo miror, Galenum prae reprehendendi Chrysippi cupidit te eo prolapsum suisse, ut temere iudicaret de huius vocis μκῆ signia ficatione in verbis Chrysippi. Non enim εικῆ est ψ- ως, sed temere & inconsiderate. Idemque, quod alibi dixit Chrysippus, motus animorum in perturbationibus , λογου sc κώσεως existere, sine ratione & iudicio, affirmat. Quod sine ratione fit, non tamen sine causa fit. Temerarii,caeci, inconsiliti, inconsideratique motus, quibus animus impellitur & sertur, ubi aliquo affectu perturbatus est, non sunt fortuiti, nec sine causa praecedente fiunt. Εἰκῆ est μ ω,non οἰνωπι- . Ab eo nomen εικοει , de vano, levi & sutili. Inde M- οζουλια, non consilium sine causa captum, sed sine ratione. Nec ex nulla, sed ex levi & frivola inanique causa consultum. Manet adhuc quaestio,& urget Galenus, λογον ταχί U 1Mν Grai λογου μη γορος , x vae αἰτίοια δετιν γνο Γώ,ἐρωτω- σε υγ- ωτα. Hunc praeter rationem motum, qui ex aliqua prodiit causa, petimus a te qua causa produxerit Ita Chrysippum interrogat. Deinde subiungit: Nam nos, inquit, interim, Q Mes facultatem, interim etia FnDμηIHω, eos motus perturbationum progigneret assi
468쪽
IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. e smamus: tu vero quid λ qui nec fateri hoc audes, nec rationalem facultatem eorum esse productricem prodere sustines, οἱ .' μκῶ μνε δνομιζεις ωγματ , sed temere existere ubi dixisti, tum putas te quaestionis solutione probe esse defunctum. Haec ανωri κάτω contra Chrysippum Galenus ad nauseam inculcat. Si extarent hodie integra Chrysippi scripta, facile ex his constaret, non
ἀνωτον constituis te motum perturbationum. Nam ex paucis quae
adducunt illi a quibus reprehenditur, non difficulter colligitur qu,
nam eius sententia fuerit circa causam motuum in perturbationibus. Non ille quidem, ut iam docuimus, ullaim aliam in anima hominis facultatem agnoscit, praeter rationalem , nec admittit si, λμοει-
aut θυμηIlia Aiwαρων, quas sedes affectuum alii philosophi volebant esse, ut ex his quasi fontibus deducantur & oriantur. T tam animae mmmν elle λογηκlis censuit, & proinde cum nulla alia sit pars quae istam συ em componat , praeter rationem , in illa ipse λογικῆ otari perturbationes existere , non quidem a ratione ipsa productas & generatas, quippe quae contra rationem potius sint, sed ex imbecillate dc infirmitate rationis. Cunx enim illa ad regendum totum corpus, corporisque passiones homini indita sit, ubi satis virium non habet, ut hoc faciat, regitur ipsa potius quam regit, ubi se perturbationibus corporeis quasi valentioribus permisit . Ut enim infirmus vel imperitus auriga si nactus sit equos tenaciores, de freni imoaticiatiores, tum ipse ab his quos regere debebat, abripitur, & aliquando etiam effunditur.' Fertur equis auriga, nec audit currus habenas.
Quos non quit continere prae imperitia regendi, aut virium infirmitate, dare se illis cogitur, & ferri se sinere quo serunt. In quo simul duo haec existunt, ' mmmς a recto cursu,& in praVum, ubi rectus cursiis teneri non potest. Haec est ἀκώτεια quam Stoici
statuebant omnium este perturbationum causam & sontem. Cicero in IV. Tusculana: Omnium perturbationum fontem esse dicunt intemporantiam, quae eit a recta ratione defcctio, sic aversa a praefriptione rationis,
ut nullo modo appetitiones amm: nec regi nec contineri queant. Quemadmodum igitur temperantia sedat appetitiones,ct escit, at ea recta rationi pareant, conferuntque considerata ivdicia mentis, sic huic inimica intemperantia omnem animi flatum instammat, conturbat, incitat. Itaque 2 aegritudines O metus o reliqua perturbationes omnes gignuntur ex ea . Ex his colli-
469쪽
U L. S Λ L M Agere est, an verum sit, perturbationes apud Stoicos causam fontem-re.non habere ex qua oriantur. Non igitur, penes eos ratio caui est perturbationum, sed rationis desectio, quam άκωτεια sive ii
temperantia conciliat. Cui οἰκbe τεια porro causam dat, animi imbecillitas infirmitasque , quam οἰαν - οἰ- αν vocabant. Cum enim satis firmitatis animus non habet, ut his quae recta elle iudicaverit, se teneat, rationisque praeceptis obsequatur, tum remioso rigore, &quasi nervis relaxatis deficere suevit ac desciscere a recta ratione. Ab ea οἰ-ία animae, ratio quae amplius imperium non habet, domina non est actionum nostrarum, nec praeit motionibus affectuum, sed per vim violentiamque quo ipsia non vult, esterun
quam causam οἱ crensi; in perturbationibus statuebat Chrysippus, enicere adnisus est Galenus, eum aliquam animae facultatem agnovisse vel invitum praeternaturalem , idque multis locis scriptorum sitorum confiteri Chrysippum tradit: om si' ο Xρυσio P.
Quod Chysippus non semel nec bu sed sepius ipse fateatur, aliquam faculta
rem inesse animu hominum, qua perturbationum caussit, colligere est ex illis locu in quibuι causam eorum quae a nobu prave geruntur, in defectum virium anima confert. Bene est quod tandem hic Galenus ipse fatetur, aliquam perturbationum causam ponere Stoicos, & praecipue Chrysip- m , quem sepra arguebat, docere, nullam causam dari pertu ationum. Ut pote quae sine causa & fortuito existerent. Multis quoque locis iactat, nulli bi a Stoicis ullius causae mentionem fieri ex qua giguerentur perturbationes. Nunc quantum mutatus ab illo, qui iam agnoscat a Chrysippo aliquam constitui aciet αν τ μῆν -- Θῶν An non est hoc, sibi ipsum contradicere , quod toties chrysippo pro magno obiecit peccato Z Dum studio carpendi illius philosoplai provenitur, & undique conquirit testimonia quibus eum --Γολογας coarguat, parum cavit ne in idem incideret vitium. Con
470쪽
tur hic igitur ostendere, contraria Chrysippum sibi dicere. Qui enim
ubique negavit, ullam aliam in anima hominis facultatem reperiri praeter rationalem, novit admittere aliquam, quae sita rationali di--versa. Quomodo id probat Z Ex eo quod Chrysippus non semel nec bis, sed saepius causam perturbationum in homine statuat esseae ποίαν , hoc est, imbecillitatem humanae animae. Illi μία siveo ε νεία si contraria est c-- ri Ut vires imbecillitati, & nervorum robur, eorundem infirmitati. Quaecunque enim non recte agunt homines, eorum causam aut in pravum de rebus
ipsis quas sibi agendas proponunt iudicium coniiciebat Chrysippus,
aut in imbecillitatem animi & ἀπνίbis. Et contra rectis & honestis actionibus praeire ac praeeste iudicium rectum, robore dc constantia mentiS comite, ωψερ-ων , ἡόνθηκώσις ηγεειταμ α ρὐ-Aα. Ita ergo princeps Stoicus sentiebat. Galenus hinc conatur ostendere, agnitam quoque ab eo philosopho animae facultatem quae alia sit a rationali. Unde istud Quoniam, inquit, in his ut iudicium opus est& effectus rationalis facultatis, ita illa robur, & vigor animi ad aliam animae pertinet facultatem, quam Chrysippus appellat πνον. Idem quippe dicit, plerumque nos
recedere ab his quae recta iudicaverimus, auimae vigore se remittem te, nec perdurante ad extremum, nec obtemperante imperiis rationis, nνου si κώι μη ἐπομειναντί' --ν πς, WV εξυπηρετέ ντρο πῖς λογου me δμασο. Manifeste, inquit, Galenus,
per haec ostendit, quale sit, Deinde affert locum eiusdem Chrysippi, qui quia in Graecis est valde corruptus , eum hic correctum exhibebo : cm l)- - ir οι NK ζ σώματο- λεγον τη-
ἀ-ία, - οἰ πνια. Cur hunc animae ut ιν vcl s ita, ad aliam animae facultatem referri velit Galenus, quam quae est rationis capax, &ex eo probari, diversam quoque animae facultatem quae non sit rationalis Chrysippum agnovisse, ego sane non video. Contrariam ipse voluit Chrysippus. Nempe ut in corpore ex nervorum firmiutate, aut corundem infirmitate, ε ία dicitur & άπνία, quae corpus aut validum reddit aut invalidum ad aliquid sustinendum vel rotinendum, ita & in anima, per analogiam quandam & similitudinem, illum ipsam animum cuius m mmς est tota λογκη, habet ceteνίαν