장음표시 사용
471쪽
C L. SALMAs II& οἱ- - , qua potens vel impos efficitur standi iis quae semel recta' elle viderit, & ea ad finem utque persequendi. Ut enim cum aliquid est firmiter tenendum, aut aliud agendum quod nervorum opera perficitur, est alia constitutio g 1πMota quae consummat quod ag- gressa est, aut Gδοπικὴ , quae remittit ac se relaxat impotentia victa; idem & in anima αναλογως usu venit. Quod ipsum idem Stoicus e plicabat his verbis quae apud Galenum mendosa sunt : o e γινομ ν ά. ατν ,ο θ-η λώους Fri φερομυης εξελύθη έ
speris ingruentibus desciscit, alius spe lucri oblata aut metu damni iniecto,quasi nervis lanatis, deficiens cedit. Sequuntur apud Galenum ex eodem Chrysippo, quae etiam corrupti mina, sic sunt emen
ἴ-Mον ὁ σ16ς--οκλυθε, ινς. Legitur in editis prodigiose : et ς φουῆς σκλυθει ς. Unde ineptissima Cornarii interpretatio, Theatrati illo impetu resoluto. Immo, rosoluto impetu, quo ferebantur ad recta. Scribi etiam posset : P est serie λυθ. . Exemplum ex Euripide afferebat Chrysippus, quo certus occidendi Helenam gladio districto in eam irrue bat, sed repente obstupefactus ad conspectum tantae pulcritudinis, ensem manibus dimisit, & ultro ad eam amplectendam &osculandam processit Menelaus. Quod illi exprobratur his versiculis:
Ense, ut papillas videras, posito, statim
In osculum ibas, diram adulatus canem.
Haec omnia recte , Chrysippo dici fatetur inibi Galenus , sed pugnare cum illo scito quo τα mx, κυπις pronuntiavit. Cum enim decrevisset Menelaus Helenam interficere, & cum hoc proposito ad eam venisset , ubi ense stricto propius accessit, formam eius admiratus, ab illa animae infirmitate & απιία quam tota illa dic putatione adstruit Chrysippus,victus, non solum gladium abiecit, sed in amplexum eius, & oscula effusus est. Non ab aliqua ratione impulsus & mutatus hoc fecit, quae iudicium ipsi aliud suggesserit, sed plane sine iudicio ac ratione ad id motus fuit, ut contraria recte prius radicatis ac destinatis capesseret. Verum nulla ex his bati Iολογία
472쪽
IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. 97Mγα Chrysppi, quantum ipse iudico, argui potest. Recto animi
iudicio prius caedem Helenae apud se decreverat Menelaus. Si satis virium ac μου ipsius animus habuisset, in proposito perstitisset. Obiectu admirandae pulcritudinis mulieris olim amatae & suae, desubito in aliam transivit sententiam. Nec enim hoc sine iudicio ab illo factum, sed pravo. Quippe cum rectum iudicium quod ante sumpserat, retinere non posset ob animi infirmitate, de mollitiam, eo dimisso alterum illud pravum de non occidenda sed osculanda, in locum eius successit. Visa quae primo mentem animi feriunt, non sinunt eam esse in sua potestate, & vim ipsi adserunt, & sine iudicio praeter ipsius voluntatem incidunt, eamque turbant. Si quis ea respuat statim, animumque ab illorum impulsu colligat, tectumque praestet, recta opinione ac iudicio id facit. Sin autem admittat, iiDque assentiatur & obsequatur , tum fit illa decantata Stoicis,quae imbecilla est opinio, ac saepe etiam falsa. Interdum statim , visorum obiectu, quibus mens hominis percellitur, suscipi &accipi solet, interdum etiam postquam meliora recto iudicio probavit, in contrarium,alia obiecta visione magis violenta & forti, prae
animi imbecillitate & -νίε, discedit. Quod & ipsem iudicio succipitur sed corrupto, quo rectum & prius susceptu expellitur, ac sede
quam occuparat, velut ab hoste valentiore depraesidio suo deiectum,sroturbatur. In senatum venerat Caesar condemnaturus Ligarium. Ioc enim apud se constituerat, ab hac sententia se dimoveri non posse ratus. Obiter Ciceronem audivit, quasi non concessurus iis rationibus, quibus instructus ad defendendum Ligarium accesserat.
Quid factum 3 Tantum potuit disertissimi nepotum Romuli et
quentia in animo Caesaris, ut abiectis condemnatoriis tabellis eum aDsolveret, mutata sententia. Iudicium in Caesare altero iudicio
commutatum est. Utru rectum pravo, an pravum rectiore, nunc non
disputo. Illud certum est, & - η quae κρμιπις sunt, hoc est, iudicia vel opiniones Chrysippo, idem saepenumero praestare in hominum mentinus quod tunc praestitit oratio Ciceronis in an o Caesaris. Ple umque ex animi imbecillitate & α-α Chrysippea, pravae opiniones succedunt bonis, iisque praevalent. Alias cum animus rem suum vigoremque exerit, rectas opiniones in locum pravarum sum mutat ac
subrogat. Phaedrias ille apud Comicum mira de animi sui firmitate ac robore ad hunc modum praedicat apud servulum: N Fgone
473쪽
ius C L. S A L M A s i luone illam ' qtra illum' qua meὶ qua non' sine modo. Mori me malum. Sentiet qui vij . Quid a servulo contr, audit' Haec verba una mehercule falsa lacrimula Restinguet, ct te ultro accusabis, ct dabis ei Vltro supplicium. Quid Phaedrias ad haec λ Fatetur esse vera: - nunc ego
Et illam selestam esse 9 me miserum sentio,
Et taedet, ct minore ardeo, ct prudens sciens, Virusique pereo. . Haec omnia pro Chrysippo faciunt, ac clamant, πού, esse quae rationi saepe vim faciunt, ita ut cum videat & probet meliora, per imbecillitatem & malaciam quandam animi, atque tenere propositum non queat. Hinc illae mutationes in animae parte rationali tam frequentes de bono in malum, de malo rursus in bonum, prout status animae ad haec aut illa capessenda vel repellenda rigidus aut mollis, constans aut ambiguus , fortis denique aut imbecillis extiterit. Alternantes invicem has in bonum malumque antimae rationalis inclinationes,& variationes optime ex Stoicorum sei tentia explicat Plutarchus in libro SH ηαε-, his verbis: Γνiοιδή-επερον λόγου m' - , άδε δυῶν minν,
ης -λιν αυτῆς δ λαμcάνε drus. Non illud tamen recte, quod ipsius rationis immutatione hanc velit, quae modo concupiscat, modo poenitentiam agat: interdum irascatur, interdum remittat: quae seratur ad turpia ex animi gestiente elatione, mox seipsam retrahat,
ac reprimat. . Nec Chrysippus aut Zeno tale quid unquam a sedictum aut alterium consentient. Nulla quippe τροπη λογου fit in istis perturbationibus quae animos invadunt, earumdemque castigationibus quae saccedunt. Istae quidem alternationes & mutationes in anima existunt rationali, sed ratione nihil variante. Cedit illa quasi sortiori affectui,quae mox si contingat ipsi esse valentiori, se in gradum ac statum reponit quo deturbata fuerat, & insessorem affectum rursus veluti furca expellit. Ut in mari ventus mutari dicitur , non quia idem Ventus qui a puppi antea flabat, nunc flare
474쪽
IN Epic TITu M ET SIMPLI cIu M. yyincipiat a prora contrarius, sed alio regnante vento & ab ortu spirante, pro eo qui ab occasis spirans nave in orientem impellebat. Sae-lie & duobus simul ventis in diversa anhelantibus, ubi alter evicit,olus unus dominatur. Sic in pugna rationis cum affectu, quasi duorum inter se ventorum, modo illa vincit, modo vincitur. Non mutatur enim, etsi vincatur, sed sortiori locum dat. Ut nec idem ventus ex Euro fit Zephyrus, sed Eurus Zephyro cedit. Certe ipse animae status quodammodo invertitur ac mutatur, aliusque fit, regnante ratione, & dominante affectit, sed ratio eadem manet, quamvis oppressa ac veluti sub iugum milia ab affectibus. Nam, ut inquit Chrysippus, ε καπν π τοιουτων παθων πέπετ Ut ῆκλῆ -ως ω- ῆιδοντας oia τοῖς. Vnussu que horum assectuum nos subiugat, ac in servitutem abducit tanquam captι vos, ac dediticios. Ipsa igitur hanc τροπιω recipit, non λογγ. Et melius idem Plutarchus ειξεις vocat &συγκοιταθροις,quibus in animo fiunt. Καμ
Non circa propriam quamdam & peculiarem animae partem perturbationes existunt, sed totius principalis, id est, rationalis animaestatus inclinationes,conversiones,consensionesque sunt. Cedit ratio interim vi victa ut a potentiore & validiore adversario, quod ei inperturbationibus accidit: interim seducta pravis opinionibus,qui-Dus ultro assentitur. Illud hoc ἀ-ιρ Μ, passio & peccatum. Utrumque non sine iudicio ipsius contingit, id est, opinione, κυm,non ἴ-κρίσει : neque λογω, nisi δ δεοξαουν intelligas. Nam in perturbationibus cedendum superiori opinatur, immo rectum esse putat, ita dolere, ita laetari. In peccatis ac vitiis sponte allensum iis praebet, ex corrupto ac depravato falsis visionibus iudicio. Sic fiant --ς, non ἴλκώαις. Multum enim inter utrumque interest. Haec enim ἔνο=ni κῆ, non is δυξας κῆ. At est κε me ζ Aolistia. Quod concitatur visioni consentiens, non expectato F νοηὶ κῆ iudicio. Plotinus lib. i. Enneade i. ζίδης μ ροξαν - πιλα κατ' m Qua προίεetus τ&ακών, --εύς - κακα , βω-- ων ἡμιιοῦν timet: F-πολα μ ημεις δε η-1 εἰδώλου κοῦ. ἡ 3τιάδων αὐοια, φαν-mαζα, μου ανέ MO His ἔ
475쪽
νοηIκου κω Πν. Multo minus dixeris modi esse λογεις, ut vult PIi tarchus, qui Stoicis id tribuit .Hoc modo et, παθη eadem essent cum virtutibus. Nam de Socrates ταὶ os ετας λογους esse censebat. Esse cnim scientias. Quo nomine eum reprehendit Aristoteles, qui potius putat λόγου elle, quam λογους. At perturbationes Stoici neque λιγους aestu neque id λόγου fieri dixerunt. Immo contra inpς κώσεως. Id cst,c Cum aute κοι ς - -λ esse docuit Chrysippus, diceret Aristoteles, non κώαις, sed Q κώπως. Quae κείος hoc sensu est i δυξα. Ut λογ interdum & pro Alti sumitur, cum i- appellatur , sic prava ratio apud Ciceronem aliquoties legitur in libris de Finibus. Stoicis tamen ratio simωδηe nulla est nisi recta sit. Sed de his infra. Quod docet Plutarchus. quasi ex Stoicis, illas de oγκαῖάροις esse ηγεμονικῆ, iiique dicitete ηγυονικον, hoc est, sedem principalem ra ionis, με--βίλειν, verti & mutare in perturbationibus, certe non dubium est quin aliam formam accipiat, aliumque habitum cum in ea ratio domina est , alium cum in eam regunt. Non tamen πεπε- etus aut μεταζαλει ipse λογidi, nec ex bona rectaque improba & pe versa evadit, ut ibidem dicitur, tanquam a Stoicis haec definitio pro
H G κώπως σφοδροτη - προσλαzον . Quando ratio pravis appetitionibus locum dat, non ipsa prava existi taed premitur& laborat seb imperio potentioris heri cui cedere coacta est. Alias si quando iugum statim excutiat, ut sepe fit, tum & ex prava iterum
fieret recta. Quas tot ac tantas paulo momento in bonum ac malum mutationes rationi, quae divina est, hominique praeter caeteras animantes peculiariter divinitus data, & immortalis, convenire vix
censeo. Nec sane haec suit sententia Stoicorum. Apud Pluta chum quod ibidem praecedit longe melius Stoicorum opinioni con
in homine Oμονικὸν vocatur , ct sedes est rationis, nihil in se habet irrationale, sed ita appellatur, cum violentia appetitus modum excedentis Oimperium obtinentis, praeter rationis dictatum,ad aliquid inhonestum ac turpetendit ac effertur. Ergo non est λογγ mνηρος, sed motus --
es λόγον, & αλογος, qui saepe rationi imperitat, cum satis valida non est
476쪽
Is Epic TETu M ET SIMPLICI u M. IOIest ad ei res stendum. Mala ratio, ratio non est, nisi imbecillam &infirmam , passionibusque cedentem sic lubeat vocare. Quod ad illam attinet qua Chrysippus animam rationalem praeditam esse assirmat, & in cius desectu αανίαν, falsum est ad aliam animae s
cultatem referri utramque oportere , ut opinatur Galenus, qui &Chrysippum ita sensisse sibi persuadet, aut nobis vult persuadere
Saltem nobis explicasset quaenam illa sit animae facultas, & quo nomine appellanda, cuius propriam esse voluit eam νίαν. Non enim, ut existimo, , aut δὲ h/MIκῆ animae facultati illam sim- νια, adiudicaverit. An ipsam sim se credidit esse animae facultatem
diversam a rationali ' Ita certe videtur, imputatque Chrysippo quasi hoc ei visum fuerit. Quod absurdum. Quasi cinis in corpore, per cuius ἀναλογαν & in anima dicitur, separata sit facultas & sui
generis, & aliter consistens quam in toto corpore. Nam ut haec C-ία per totum diffusa est corpus ministerio nervorum, quibus contextum est, ita per totam animae rationalem συπιο ν illa ἀπιία tribum est, nec in aliqua haeret parte aut facultate ab rationali distata ac diversa. Non per se autem, quod z-ον aut α πιον tam in coris pore quam in animo αναλογως dicitur, sed comparative videtur accipiendum. Corpus Q ιν est & solidum robustumque, si comparetur cum aliqua re quae minores ad ipsiuri collata ostendat vires. Si ab aliquo onere quod ipsius sortitudini praevaleat opprimatur, tum ιωνον existit,& succumbere necesse habet.Sic in comparatione imbecillioris hostis, valentior alius intelligitur qui per se talis non haberetur , superiorem viribus nactus adversarium. Idem est & de animae rosore, & -ω. Quamdiu nulla in illam incidunt visa quae valentiores ac violentiores quam ut serre queat, impressiones faciant , sim. suam servat, non cedit ingruentibus, & in suo vigore perstat, iis quae semel recta iudicaverit ac probaverit, acquiescens. Si maior vis irruat, cui par esse non possit cum illo robore quo natura- Iiter est praedita, tum labascit, quas nervis resolutis, dc se vincendam subiugandamque dat. Ut dux qui arcem munitam cum praesidio militum tenet, si hostes numero impares & virtute, eam obsessuri accedant, amillus eorum irridebit. Plures veniant, sortioresque, dedere tum se cogetur, & arcem illis tradere. Aliquis rationem suam tutam tectamque potest ab irae motu praestare, quem impetus libidinis debilitabit. Quem nec ira nec libido vincet, eum metu
477쪽
deri Ct. SALMAsrifranget. Indomitum his affectibus, aegritudo superveniens minorem, ac facile prosternendum deprehendit. Et natura quidem his potius quam illis perturbationibus obnoxios procreavit multos, nonnullos vero sorsitan nullis, si singulae adgrederentur, & solae. Metus incipiat tales impetere, repellent. Causia aegritudinis magna incumbat, non succumbent. Laeticia in his, & cupiditas, si impetum separatim solaeque faciant, suas vires perdent, & frustra irruent. Fac omnes unam post aliam incidere, qui a primis strenue se vindicaverit, in ultima fortasse concidet. Quod saepe de multis vidi evenire. Non luctus aut dolor toto suo impetu eos qualiaverat, tigatos tamen eo congressu ac debiliores mollioresque factos, si altera aut altera perturbatio continenter sequeretur, 1 uperabat, quae si primae ingruit sent irritae discessissent. Sic comparative ευπνία illa animae accipitur, non per se. Nam perinde ut sent violentae sorte L. que perturbationes, aut minus validae & impetibiles, ita animum molliorem ad resistendum aut firmiorem inveniunt. Atqui cur in aliis sint valentiores, & robustiores, ut ita dicam, appetitus, in aliis invalidiores de dilutiores, corporis constitutio, & partium compositio
in quibus illi sedes habent, plane facit. Naturalis homini edendi& bibendi est appetitus. Negari non potest quin ex ipsa κ μ
corporis, ex tecoris conformatione, &stomachi habitu ac 2 θ in ι appetitus ille in multis vehementior sit, in aliis minor. Pone, pares,
ruod necesse est videri, duas animas , & aequali robore praeditas,
i sparia corpora accepisse informanda. Ratio utriusque etsi par, de aequalibus instructa viribus, non aeque vim suam exeret, nec tam facile dominatum obtinebit ad reprimendum appetitum bibendi edendive si modum excedat, in corpore ad maiorem dc incitatiorem ciborum orexin facto, quam in eo cui stimuli naturales in eam rem minus acres fuerint inditi. Idem dici debet de de aliis appetitibus . Cum Stoici οπερε diκον λογον inter animae partes reponant, quem ο κτωριερῆ faciebant, quis dubitat, quin natura corporis in quovis & copia maior seminis, de proinde proritatior ad libidinem fuerit, ex partium unde genitalis ille humor profluit, affectione, dissiciliorem rationi ad eius impetum cohibendum praestet viam, quam
illa in qua virus istud genitabile minus abundabit3 Frigidi de sicci hominis corpus, rationem ad hunc appetitum refraenandum exuperantiorem habebit, quam calidae siccaeque temperiei homo. Nec secus
478쪽
IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M.
in ceteris quattuor passionibus, quas μικὰς vocant Stoici, & eo numero recensent. Hoc etia ex distinctione sexus clarius apparet, nempe prout fuerit corpus, quod anima est sortita , ita fortiorem sore &aptiore domandis & comprimendis perturbationibus modu exituris, aut imbecilliore.In animabus per se subsistentibus,ante quam corpus inierint, ut Platoni placet,& postquam eo exsolutς fuerint, nullam sexus dari discretionem, inter omnes fere convenit. Pares igitur quantum ad hoc, priusquam corpori insinuatae sint, ubi altera corpus scemineum induerit, altera masculum, magnam ex eo differentiam virium ostendent, & rationis disparitatem in domandis affectibus. Imbecillior ratio foeminae ex corporis sui natura, intemperantiam,quae omnium affectuum Stoicis origo & mater est, iunge maiorem exhibebit. Robustior viri, dissicilius perturbationibus cedit, de facilius resistit. Magnum & inter ipsas foeminas discrimen est, ut inter viros, sed maius est illud quod viros asceminis ex sexus differentia distin guit. Appetitus illi quos plurimae habent foeminae incientes, quas itiίαν Graeci dicunt, quam violenti sint, & quam parum rationi
morigerabiles t Carent iis viri omnes , & nonnullae etiam foeminae. Aliae non tam vehementes habent. Quod diximus, appetituum modum immoderatiorem aut modestiorem ex partium naturali compositione de conformatione unde proveniunt, & in quibus siti sint, descendere, &per hoc animam quae talis corporis conditionem nacta est. aut aut reddi, nunc videndum
an possit etiam hoc attribui animae rationalis facultati per se , non comparative , ut ad pares affectus in aliis par sit , in aliis impar. Nam si vehementior & validior appetitus, apparere rationem iaciet invalidiorem , ut pote quae non pollit ei resistere : pari in do imbecillis,& virium remissarum affectus eamdem animam, ut fortior ex comparatione & oppositione videatur, praestabit. Sed quid si ipsum ratione partis corporis in quo collocatum est, plus aut minus in his quam illis virium a natura accepit ex partis habitu in qua sedes habet Platonici in cerebro id collocant. Prout sicciore aut humidiore hoc temperatura compositum susrit, calidiore aut frigidiore, quis dubitet,quin ex ea diversitate temportet alias atque alias vires, minores maioresve ad affectus continendos, iisque imperandum, acquirat m Oμο-ονξQuinimo non ex propria tantum conformatione ac constitutione varias conditiones nancisci
479쪽
nancitatur cerebrum, sed etiam aliter atque aliter assicitur ab exE: lationibus diversis quae ex inferioribus partibus ascendunt , & ad illud ipsum animi domicilium pervenientes,non uno modo solent
immutare,atque etiam aliquando pervertere. Non ex cerebri cor
stitutione id patiuntur mulieres,cu ex uteri vaporibus in eas incidunt passiones, quae modo risum illis excutiunt, modo lacrimas eliciunt,& utrumque levi de causa, aut prorsus nulla 3 Stomachus ipse aliter atque aliter affectus, etiam cerebrum variis assicit modis, mittendo
sursum halitus, quibus inficitur. Quod alii aute hebetes, alii acuti, alii
mentis commotioris, alii sedatioris nascuntur , quis negat, ex cerebri nimia humiditate aut nimia siccitate, vel temperata qualitate
id effici 3 Ad quod etiam coeli inclinationem Glique habitum multum facere certum est . Unde enim nisi inde , acutiores Attici quam Boeotii, cum hi obtusum suum ingenium cras Io in quo nati su Maeri acceptum reserre debeant, ut illi acumen suum subtiliori coelo soloque Attici territorii 3 Ab illa differentia acuti obtusique ingenii ,etiamsi nulla esset alia, exploratum est, latum discrimen existere inter huius aut illius animae robur, in reiiciendis affectibus aut succipiendis. Tardiores qui sunt, dissicilius moventur ad omnia. TomPηὶ κον eorum, ut non ita est acutum ad sentiendum, sic nec φιαν si 'ν tam celeres habet visiones, quam eorum quos animo vegetiore natura beavit. Rursus hi ut concitatiores habent visionum motiones & impressiones, ita citius eas transmittunt. . In hebetioribus tardius acceptae & impressae, diutius etiam durant. Quae omnia magni sunt momenti ad appetitus de perturbationes in ossicio& intra modum continendas, aut la3 is habenis qua ire velint admittendas. Perinde ut solet esse in aliquo is m=1bκον de εἰ MI, ita& το κώοων & το νοητγων ut plurimum ab iisdem causis aut impeditur, aut proficit in melius. Ita mἰ λογοιο, per se prout est sodes in qua moratur, ut sic dicam, morata & temperata , ita plus aut minus virium habet ad resistendum perturbationibus. Haec ex sententia Platonicorum dici possiant, contra ipsos . Cum enim tres animae facultates faciant, τὸ το in Q ibin & τὸ λογκον, huic sedes in cerebro assignant, τω circa umbilicum, τωθυμοειδει in corde. Ab his duobus appetitus oriri volunt, qui nihil commune habeant, quoad locum ex quo veniunt, cum rationali animae parte . Nullam inde causam auectuum aliam constituunt quam
480쪽
Hoc IN EpIcTETu M ET SIMPLI cIu M.
quam quod ab irascibili de concupiscibili animae parte fiant.
est dicere unde proficiscantur, & oriantur, non docere quae causa eosessiciat. Certum est frumenta oriri e terra. Non tamen terra causa est essiciens frumentorum. Oportet vim esse aliquam in semine illo frumenti, quod in terram iactum,& humore terrae extractum,radices concipiat,quibus alimentum e terra ipsa trahat, & subinde augeatur , donec ad modum crescendi statum, maturitatemque perveniat. Ponamus secundum Platonicos, mi mora fluere ex aliqua parte animae diversa ac dissita a rationali, restabit semper quaerendum, cur in aliis magis evagentur, & modum nesciant, in aliis statim exorta comprimantur. Si ratio homini nulla ellet data, profecto appetitus omnes haberet a natura compositos statosque, quemadmodum habent aliae animantes,quae rationis expertes sunt. Perinde ut incitantur a natura ad bibendum, edendum,coeundum, ita seruntur ad illos appetitus satiandos, nec alium eorum modum noverunt, quam naturalem . Non excedunt limites ab ea praescriptos . Cur homo excedit, Sc in eas abripitur affectuum furias, & perturbationum non absimiles maniacis impetus impellitur, quos bestiae ignorant, quae sola οπιι naturali moventur Quod enim in homine est πα-S , id est, ορμη πλεονάζουσα, appetitus modum excedens, hoc in bruta animante i est simplex. Unde ille igitur e mi. τλεονασμος in homine, qui non est in Dellua Z Nempe quia homo animal est quod opinionibus movetur. Opiniones illae in eadem parte animae existunt in qua ratio sita est. Ideo de s τι άλογοις ζώοις, ut aiebat Chrysippus, ή - αταε ει παθη, quia dc ipsa sunt λογικῆς η - ιεως, non con- vit in animalibu brutis perturbationes, qui sunt impetus o appetitus in moderati, quia ct ipsae sunt rationalis facultatis. Praeter istam, aliam nullam animae agnoscunt facultatem Stoici, ex qua oriri, de in qua sedem habere possint τά medi, quae aut opiniones sunt, aut opinionum effectus. Inde de Graeci philosoplu δζεδοξοαι Ῥατον animal hominem eL se dicunt, quem opiniones ad et , de ὀ ριάς impellunt. Nam ut dixit recte Polybius, αλ α. - σωρωιτ γ Gn,-μίπις δουλευει, τὸ θ π συο δεδοξα αλ ον- ίον
ita a γ ἀαν η τώ οἰοιοαίνει. Cetera enim animalia nataralibus obediunt cupiditalibus, hominum vero genus ct ad citis opinionibas praeditum , non minus peccat propter rationis imparentiam quam per nati ram.
Ubi est λογισμοῖ , ibi est ἀλογHiα. Per αἰλογιουαν peccare non pollui si