Simplicii Commentarius in Enchiridion Epicteti, ex libris veteribus emendatus. Cum versione Hieronymi Wolphii, et Cl. Salmasii Animadversionibus, et notis quibus philosophia stoica passim explicatur, & illustratur. Quae accesserunt, sequens pagina in

501쪽

116 ' CL. SAL M A si Ieorde otiri dicit,& Per venas inde prosectas ad pulmonem perm nare , & folles eius spiritu eodem animare, qui emittendo de reducendo reciprocatur. Non ea tamen Platonis fuit sententia, respirationem a corde in pulmones venire, & per arterias serri, quae e regione cordis ortae vivacitatem illam transferant in spiracula pulm num . Dicit quidem Plato in Timaeo, meatus venarum , id est, ιχετο ,quasi canales quosdam e corde in pulmonem esse sectos, non tamen ad hoc esse factos, ut pulmo inde vices illas anhelandi alte nas susciperet, & spiraculis suis a corde & per cor instrueretur, sed contra, ut cor ipsum eo spiritu que extrinsecus pulmones trahunt refrigeraretur. Sic enim scribit: τη lue κ AM, ω τῆ . ηε -

ei. Vides,pulmones esse qui spiritum,ut & potum,extrinsecus recipiunt, non a corde , quem ad cor immo transmittunt, ut inde in ardoribus eventilari & vehementioribus motibus queat. Ad hoc& meatus illos venarum, hoc est, arteriarum, a corde ad pulmones apertos esse, ut id auxilii solatiique a pulmonibus cor accipiat. Nam subiicit statim : διιο σας--οχετους Tri τ et Γ μονα επιμον, ' πει

μῆ si αιυ πηρετειν. Sic scribendum. Ideo ct arteria meatus ad purumonem secuerunt, ct cori ipsium circumposiverunt, tanquam mollem saltum, ut si quando ira in eo esservescere coeperit, ad cedendam inde prosiliens, ct rofrigerata, rationi magis contra excandescentiam inservire queat. Hoc ipsum se idem Apuleius vertit in eodem libro de dogmate Platonis: Purumones loco ac sui genere pulmoni plurimum constulant. Cum exardescit ira, trepidansique celerioribus motibus vertex cordu ipsius, madens sanguine, purumonum excipitur mollitia, sti, frigore. Notabis, voluisse exprimere illa Platonis, μαλακύω ἰδέαν πιά μιν , quem&πνότμα & πομα ιπdixit. Frigus enim pulmonis, sive refrigeratio,quam & ad cor trans mittit, , spiritu quem admittit externi aeris. Obiter etiam advertes Platonis opinionem de potu per pulmones transeunte. Sed curstim

pulmonii dixit ApuleiusZEx siti,pocula eum appetere & excipere,india

502쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. Iarravit. Ex his aperte patet, respirandi facultatem secundum Platonem commune ninil habere cum motu & palpitatione cordis arteriarumq; pulsu, quae in totum corpus spiritum spargit. Haec impumicin κώη ς appellatur, &-ῆ-αρεις, & κῖ π άπιν πνίρωιIvii, quae a corde initium Sc originem sumit, maximeque ab eius sinistro ventriculo,

quam rigos Aiata vi iam vocant, atque inde per arterias in omnes

corporis partes distribuitur, quae hoc modo spiritu rigantur. At per nares de per os quidquid. cst in corde fuliginosi per expirationem exhalatur. Graeci medici: os Hιτ im ρ ρινος ἡ καρ

tonis etiam per εἰσπιοἀς & respirationem pulmonum refrigerium sentit, non tamen respirationis est origo, aut causa. Certe Plato in eodem Timaeo pag. Lxxv III & Lxx Ix editionis Serrani , qu modo respiratio fiat, docet. Quae in compendium redegit Alcinous cap. x x i. de Platonis dogmate, quem vide, ut inde seias perperam

men & fecisse Varro, sed alio modo quam Apuleius. Hic enim respirationis sontem causamque, ut & pulsivi arteriarum motus, corde petit. Ille vero ab externo aere utriusque principium accersit. Ita enim animam definit apud Lactantium de opificio Dei cap. xv I r.

Anima est aer conceptus ore, defervefactiu in pulmone, tepefactus in corde, Afusius in corpus. Vides, originem de causam tam σφυγμικης πιν πως, quam ἀπαπις Π 1ς, aerem externum ab eo statui , qui concipiatur ore, deservetat in pulmone, tepefiat in corde,atque inde per totum

corpus diffundatur. Quae Stoicorum est opinio, qui & ιυχιά inde

dictam volunt, s a refrigeratione. Quae nunc explicanda est, ut causa inde tanto melius patestat, cur plantis denegarint,&solis animalibus concellerint. Non putant, statim concepto foetui indi, sed post partum in corpus advenire ex circumstantis aeris, quo infans utero effusus veluti percutitur, aura frigidiore. Ea veluti indurari & comprimi, animalemque inde vim accipere . Plutarchus de Stoicorum repugnantiis, ubi de Chrysippo loquitur: τοβρες ὀντῆ γα si φυσει νομιζει , καθαπερ οπιν γ τεχθῆ ιυχμελ αἐρ -sημουε δον , τὸ πιευμια ει λα- η γ νειμι ζῶον, οξεν ωκ- μου υχ ν ωνομα s , Quuilo ξιν . Ita legenda haec verba, in editis Plutarchi inquinatissima

503쪽

H8 CL. SALMAs IIvulgo, quae &sic vertenda, male Iusto Lipsio accepta in lib. iii. de Philosophia naturali Stoicorum cap. VII. Existimat foetum in utero

ali,sicut plantam: ubi vero editus sit, ab aere refrigeratum, ct induratum spintum recipere, o existere animal, unde non abs re vocatam esse animam a refrigeratione. Perperam in Editionibus, σου, legitur, & πνεύμα, ριε mcαR ειν. Hanc Hicesii medici sententiam fuisse Tertullianus tradit libro de Anima cap. xxv. De qua sceleris necessitate nec dubitabat credo Hicesius, tam natu animam superducens ex aeris frigidi pulseu, quia is ipsium vocabulum animae penes Graecos de refrigeratione rostondem. Id hausisse a Stoicis, verisimile est. Sed nec ille solus ex medicis in ea sententia , nec Stoici inter philosophos. Empedocles respirationem non dari fortui nisi postquam in lucem exii Ietcredidit: πρωτως li ἀναπνοην ζ μου γ νε Emi , meis

οδψ ta τὰ P εἰς τοι αυνοιχθέν α π αγ πων. Quid aliud teste Plutarcho putavit Diogenes,cum infantes nasci sine anima voluit, sed cum caloreὶ unde & calorem nativum statim in pubmones spiritum attrahere, ac recipere, simul atque utero prodi runt. μνα ει m ιι χα,, Bρροισι α θ , Πεν το ἔμφυτον ραν Lθέως - βHφους ει τ πνευμονοι ἐφέλκε s. Addendum omnino in Graecis vox πνευμα, hoc modo, πνευμα εις πνευρωνα

ἐωλGNq. Alidquin caret sensu haec opinio. Puer gignitur cum calido innato. Inde & calorem nativum in pulmones statim ataque effusus est,attrahit. Immo, calor ille nativus statim effusi pat-tus attrahit in pulmones spiritum ex aere circumstante. Herophialus prorsus iuxta Stoicorum mentem foetui, dum in utero est, motum relinquit tantum φυσικον, qui idem est ac φυδικος, non autem απευμα,wν. Tum vero animalem vim accipere , & animal existere ubi aliquid ex aere participaverit. Plutarchus : H κω ν πλειπει φυσικο τοῖς ἐμ ίοις, ου aras tu do ών. Mνήστως πιπα νευ-Tοτε θύωα,οταν - προσλαζη m T ἀέρ . Tertullianus& in hanc sententiam trahit Platonem, qui cum Stoicis & Aenes

demo censuerit animam quae extrinsecus insinuatur, non ante insui

di & inspirari quam utero evolutis. Verba Tertulliani : Caer rum semen ex concubitu muliebribus locis sequesbatum, motuque naturali vegetatum compinguescere in solam substantiam carnis. Eam editam, o de

uteri fornace fumantem, o caloresolutum, ut ferrum ignitum, ct ibidem'-gide

504쪽

'IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. ILyrida immersam, ita aeris rigore percussam, o vim animalem rapere, se vocalem sonum reddere. Hoc est, quod Chrysippus dixit, πνευρ- με- -λαζῶν Πακ' ὐον. Nam proprie de serro quod e fornace candens aquae frigidae intingitur, ut duritiem recipiat. Unde set ρι- αια. Sequitur apud Tertullianum: Hoc Stoici cum Aenestimo, ct ipse interdum Plato, quum dicit,perinde extraneam alias is extorrem uteri, prima a 'iratione infantis adduci, sicut abstiratione novissima educi. Haud parum tamen diversa Platonis de Stoicorum sententia. Plato enim animam eo demum tempore caelitus iasinuari opinatus est, cum primum ex utero effusi adspirare, & aerem respirare coeperunt. At Stoicis non solum eo ipso tempore animam accipere infantes placuit, de

animalem vim, sed eam per hoc ipsum effici, non coelo demitti. Aeris quippe circumfusi rigorem quo statim emissus pulsabatur insans, animam ei superducere,atque inde vocari a refrigeratione. Hanc ipsam Platonicae & Stoicae sive Chrysippeae opinionis differentiam clarius idem Tertullianus paulo post explicat his verbis, quae sic ex vetustissimo codice legenda sunt: Et si ipse animam deprima adspiratione potabat Platonico more, aut de eris rigore carpebat Stoica forma. Potat recens editus infans animam coelo delapsam & iniuriatam, ubi adspirare incipit, more Platonico : at secundum Stoicam formam ex ipso aeris rigore,illo ipso momento factam, ac productam, trahit de carpit. A 'irationem vocat Tertullianus, quae est μα νοἰ, eademque δοι-οη. Nam Aristoteli & Platoni αναπνοὴ proprie dicitur quae opponitur c κπνοῆ. Ea spiritus intromittitur, ut

Haec Tertulliano adipiratio eadem cum respiratione , ne cum quibusidam magnis philo his de perspiratione accipias , qui nec mentem Tertulliani, nec ipsius Platonis assequuti videntur. Verum de his adhuc alio loco. Ex his quae diximus liquet, cur Stoici plantis ademerint, quam animalibus & homini dabant . itaque in plantis & φυ ra: ν δι- ών appellabant, non ιυπῖν, eam facultatem

qua aluntur & crescunt, non etia mutuunt. Nam γῆν iis solis concedebant, quibus &-Nec est cur aliquis occurrat, plurima animalia quae tamen habere non negarent Stoici, carere pul-- R monu

505쪽

iso CL. SALMAsrinionibus Perinde & χν , si ea illo sensu tantum sumatur. Nam& insecta omnia pulmones non habent, nec pisces. Sed habent aliquid ἀνάλογον , etsi non videatur. Non loquor de illo spiritu

quem habent συμφυ- , &quo constat secundum Stoicos animae animalium omnium substaima, sed de eo in odi quo calor eorum nativus etiam restigeratur. Non facit hoc in illis respiratio, sed aut inspiratio, aut circumspiratio, vel etiam perspiratio. H qc in spirituum ac geniorum genere . Hoc enim Aquatilium genus εμπνει et . Inlectorum, et: Dπνει s. De modo quo haec fiant via antur illi qui dixerunt. Sic omnia haec animalia quae ἐμπνοην habent,

aut eiu/πνοὴν, aut οἰνο τνρῆν, etiam , χὐ habere existimanda , non plantae, quas Stoici neque in numero reponebant, neque ερι- Clemens Alexandrinus Stromateo VM IV κ ' Στωικους κλέα υχον, ου - φυτον. Si non cst εμ ιυχΟ- άαα planta, nec 1 υ-

hibet. Praeterea eo sensu quo ita ire in animalibus stigni &confici putaverunt, non necesse est ea pulmones habere ut illam recipiant. Nam solo aeris frigidi pulsu quo recens nata afflantur, Qve ovis excludantur, sive utero exeant, animam, hoc est, omnia animalia capiunt, & vim animalem participant, tam αὐοεο-

quam ωοψ α, quam ἀναπνέον G. Philo Iudaeus qui scripta tua solet sententiis Stoicorum conserere , φυδικῶν η - ών plant rum separavit abra ny animalium. Immo & sic propriam animalium ratione carentium videtur sacere , ut λογον vel λογικὴν δἰ αων hominum , in Allegoria sacrarum legum: ολείερν Om γεινὸς --νδἔγ σωριαι νοῦς, πῆμήν μη ω ονδε δε κ

ἐών, λίθων - ξυλων, ης-- τα - η μιν ἐρικοτα, λεα . Ubi ἔξιν vocat quae aliis υ-ρξις, de his rebus quae habent tantum esse. Inde illa iam κή ῆ αευσ. Sed εξιν ea significatione apud Graecos nunquam legi , neque puto lectum apud alium quemquam fuisse. An ergo mutandum id verbi in εας , quod idem est atque υ-αις, is T εἰμι. , cuius futurum antiquatum i Inde etiam ωκῖν, Sm si ἔ.M. Sic enim forsitan & ibidem scribendum, ἐmis situ mς,pro ἐκακέ. Inde etiam formata ad hoc exemplum, κακεςω & ὐες

506쪽

IN Epic ETu M ET SIMPLICIUM. I IDemocrito usurpata vocabula. Idem ergo mendum fuerit, si mendum est,& in libro eiusdem αφθαρ nM Ursis, similiter hoc mo do corrigendὁm: ξυλων tuto 6 λίθων ε ,οσήλ ri 2 δένδρων ς ιν, ψυχta ri θύων οἰ- ων, ἀνθρωπων γ νοῦν s λογον. Ubi vides, cum Stoicis. φυγιν arboribus satisque quasi propriam tribuere, ut ψυγ animalibus caeteris praeter hominem. in eadem tamen significatione reperitur apud Clementem Alexandrinum in Stromateo I I. qui &φ. ιν peculiarem facit plantarum: λιθοι,-ς ο - φυ-

U ζωα. Et 'quidem eo sensu ibi nominat, cum tribus lineis ante eam vocem usurpet in Vera ac genuina notione: IMMεγαι πειUPI. At paulo post; appellat quae est cim ἐκ vel ἔσις, his verbis: οέψ εξεο1ς ἰλωμα , οἰον οἰώμαίγ σκληρ . Id est, babctω proprietatem rerum quaesunt tantum, non etiam vivunt, ut adamantis duritiem. Hoc tamen sensu videtur εξιν & ἐκακlta diata posuisse Nemesius in libro de natura hominis, capite de anima. Quo loco ambigi potest cx ipsius verbis utru ἐς:κta scripserit,dem ωνα, an be dis Lo V. Sic enim apud eu legitur: ν μυ λέγουσι ψ - -ντη α -υχα iκmκli FG, κας ο μυεχU Amr fA -ντὰ ψυχης,τω μναι μόνον SM3λυε . Incertum quippe est utrum ε dia; ζω ita vocaverit τ α .υχων, quod τι ειν ω tantum habeant, an ἐκτικta, quod contineatur ab anima mundi. Σαυε-noi sic potius eoru vita esset appellanda quam εκῶκε An quia dicuntur,quae habentur & extanti An quia etiam pro esse sumituri Ουτως ἔχει, sic in. Ergo retinenda hoc sensu. Ita απίχ' idem quod πορρω μναι,alesse, lovge esse. Hebraeorum magistri appellant vulgo enim illud genus entis quod habet tantum

σει - φυm. Alii tamen hunc motum qui ρα ζατι ς G raecis dicitur

507쪽

131 C L SAL M A Ornon plantis dum crescunt , sed animalibus dum de loco in locum

transeunt, proprium attribuunt'. Hoc enim proprie αεμαὼθ . Qui barbaris philosophis, motu secundum locum appellatur, hic ριε - ' quibusdam Graecorum. Nemesius de Anima: --λινὶ - ξης iam π φυτων ἴ- τὰ Gδα μετιων, me ἀθροως ἴM τ με- GHά s αἰ-E ητικ μ ωρμηστ ψυσιν. Hinc paulo post ελεππατι ὸ ζῶα appellat, quae hunc motum habent, quem Stoici aliique philosophi ,αιθ' ορ alia κύνησιν vocabant, nisi potius eius sit species: παλo b H

στις. Quae doetus interpres ita pessime reddidit, ut peiore non possit modo, quam quo sic vertit Latine : Sed in ad agendum aliquid impellendi, quam auxiliatricem facultatem dixeris. Πουπιπικη δ αμου, 6 bone, non est auxiliatrix facultas, sed qua quis de loco in locum se movet, ac praesentem se sistit quo vult,& exhibet. Quae & sei 1 ηdicitur,&ροφωτικη. Sed absolute animalium haec motio ita appellatur, quae est τμου εἰς τοπιν μεταζατικη,cum plantae moveantur tantum με ζατικά- ῶς αυλσιν. Quae αιεισις motum habet εις e . Huic tamen με ζατικῆ κινηιm quam tribuit plantis Clemens contrarium est quod docet Plato, μονιμα ea, & ny ise αntam γένος, immota γ radicitus fixa. Et κινήσεως - α Υ ἐπι/των ἐδερη- Pres motum a se no habere. Nam quod scelus in utero etiam μετα- ζατικ Iis habere dicitur Κίνησιν, peream sane locum mutat & situm,

ut qui in lecto se versant, & inalterum latus se iactan . Non sic moventur plantae. Hinc ἔγωα IM ea vocat Plato, quasi terrae infixa, dc distinguit i γ υων, quae in terra aluntur, de ab eadem sustinentur . Nam ἔγλον ζῶον sic dicitur,ut ἔγρειον κmumaedes in solo constitutae & fundatae. Apuleius terrenum ac terrestre sic distinxi in libro de dogmate Platonis, qui locus hodie prodigiose corruptus est: Et mortale genus corporum ex eo dividi terrenum atrue terreste. Siet enim

508쪽

IN Epic TETu M ET Si MPLI cIu M. 133 enim Θ μον & γωον censuit nuncupanda. Terrenumque esse arborum cet rarumq; frugum qua humi fixa vitam trahunt. Terresbia vero quae alit ac sustianet tellus. Sic nullo modo convenire videtur με-cατυ1 κινησu plantis.

Eas Stoici roque neque dici volebant. Ideo nec de his nominari, ted cpυ m. Plato & ζωοι & e sile opinatus est. Aristoteles, ut sere semper medium inter utrolque tenuit, ea quidem negavit, in numero tamen ἐμ χων reposuit. Stoicos 4,υχ ν adem ille plantis, testis est etiam Clemens Alexandrinus Stroma tςo viii: ά μην οι γε Στωικοἰ δω φυμιήν ῆ-αρον ηδη-ονοριο om. Multo minus eam lapidibus, ac metallis darent, quae tamen spiritu vegetante non carere, & animam proinde habere ac vivere, certa fides est. Nam& crescere illa, res ipsa monstrat. Spiritum autem illum & in quibusdam με γοῦν reperiri, Magnes testatur. Sed his non hic locus. Gregorius Nyllenus, i Στωικῶν hac in parte ne animalium quidem ratione carentium animam ψ, ν censuit i digetandam, sed hoc nomine proprie impertiendam solam quae rationalis est, hoc est, humanam. Hunc vide in tractatu de Hominis opificio, cap x v. In hoc autem Aristoteles cum Platone convenit, ut etiam plantis tribueret, etsi ζωα esse nollet. Ea est scholarum anima vegetam a . Praeter eam animalia habent & sentientem.

Homo praeter utramque, & rationalem .Quod & Stoicos existimasse, constat ex Diogene Laertio his verbis quae in Zenonis vita produ

inde subiicit: T : λογου ηπῖλογοι is πλει-υιν αγρο ισίαν δε in . Plantae igitur sine motu ac sensii appetunt quod suae naturae convenit. Vim facultatemque naturae qua id saciunt, non solum φυαν -- cabant Stoici & φυακῆν η - ών,bed etiam φυτών,Quia propria plantarum est.Unde φυ reo δως & φυτικως quaedam in nobis ipsis fieri dixere, non tantu dum appetimus naturaliter quae ad vitam hanc seuendam pertinent, sed magis dum alimur,& crescimus. Vitam autem ania malium quae ορμHli 1 & mmm 1 Stoicis vocatur, hoc ex abundanti habere aiebant, quod accςpisset, qua sese moverent ac ferrent ad ea quae ipsis essent ad vivendum consentanea. Plato plantarum

animam quae φυικὴ, & ς ις Stoicis, rhW1bκην in Timaeo v cat . Quod in homine est T DHi αν , idem este in plantis &.ε ν Plotinus scribit. De nomine ipso non puto cum Plat R. nicis

509쪽

nicis φωνομαχειν Stoicos. Nam constat, plantas appetere naturaliter quoiu conveniens est suae συασσι,δc alimentum trahere ex terra ad

se vi illa quam ipsis natura indidit. Sed haec Gisum, ii in plantis sine sensu est& motu, quas sola δὴ θυμία ῆιοικε dris volunt. Sequitur secunda animae species Platonica, ,1 Θυμομ. N. Haec est Stoicorum , & mmmm . Certe si tres animae sitiit in homine sepa

pria plantarum, utraque tam glasvo Imi quam οειδὼ adsignabitur brutis animalibus. Hae porro duae cum rationali iunctae hominis

cari animarum plantam quatenus & illae cupiunt naturali quadam facultate quod ipsis est accommodum, idque citra sensium & motum, anima bestiarum Θυροειδὼ aeque proprie poterit indigetari. Ponamus verum esse, ut certe est, eas Gnia ita non solum, sed etiam 2, μωάbei Em, nec tantum cupiditate, set & ira concitari, consequitur inde, si homo qui praeter has duas animas tertiam accepit, ration lem, tres animas separatas regionibus & substantiis possidere existiniatur , ut bestiae duas similiter possideant, aeque sede & substantia diversias. Nam & cor habent bestiae, ut sedes animae in ea figi queat, sed de iecur, vel illas partes insta praecordia in quibus Gr θυμ': ἐν posse locari certum est, ut in homine eam Plato collocat. Cur illae igitur unam solam animam habebunt, ex illis duabus facultatibus constantem,trvientia ac cupiditate , homo qui praeter eas duas rationalem accepit, tres habere erit censendus 3 Una illa addita in homine ad unam quae est in bestiis, non tres efficeret, sed duas. Sic Geryon aliquis homo ex ea opinione existeret. Sed in Geryone,&illo Erylo, ut est apud poetam,

Nascenti cur tres an mas Feronia prater, Horrendum dictu, dederat,

id minus mirandum, quia etiam tricorpores mere, quibus & terna arma movenda, ut ait idem, terque lecto ipsi sternondi. Sed in homine unius corpotis tres animas conder id vero est Monstru ipso Geryone

510쪽

dc Erylo monstrosius . Ut tres animas Erylo Aeneas , Hercules Gerroni simul abstulit, ita de homini si tres sint animae, totidem mor- tes uini oppetςndae. Viderint acutiores philosophi, & naturae peritiores,an.una rei tres simul formas, quibus animetur, possit pati. Quod enim aliqui boni viri crediderunt, in uno individuo plures posse esse formas, quarum una sit specifica, aliae subordinatae& communes, hoc nunquam Stoici nostri consensistent. De Platone an haec eius sententia fuerit, infra videbimus. Certe si ex tribus animae facultatibus tres animas fieri placet , quarta accedat anima oportet, quae tres illas in unum colligere δc colligare sit idonea. Nam de' ipse Plato quasdam virtutes & vitia ponit, quae trium simul facultatum sint communes, vel ut verius dicam, illius animae quae tres illas in se continet. Postremo debebit etiam & quinta in numerum procedere,ex eorum sententia qui & metalla aliaque quae inanimata a quibusdam censentur, suam habere vitam & animam opinantur, quam εύοιέν, vel ε ο ν νην & χὴν appellant. Hinc Servius ad iulum poetae versum quem superius attulimus de Erylo, cui tres animas nascenti, matre diva suisse inditas dicit, haec notat: Per transitum ostendit illam Platonis ct Aristotelis contentionem, qui dubitant utrum

quattuor an tres animae sint in bontine, φυσυγὶ, ιυβητικη, νοητι i, remota κινηῖκῆ. Quae aut corrupta sunt, aut nugatur. Nam κινη κη est

dem est cum meri: τικῆ . Etsi non nesciam, a quibusdam has secutitates separari in divisione partium animae . Quippe quaedam videntur sensum habere quae non habent motivam secundum locum Acultatem , quam proprie γων 1τικὴν appellant. Ut sipongiae,quq ad tactum contrahuntur. Verum alii plurimi τικην cum νωνητικῆ eamdem iaciunt, quam ipse Aristoteles distinguit in Physicis, ubi quinque animae partes constituit, & - πιάν aliud facit ab eo

quod Vocavit κινητικον το πν. Et in Lai. de Anima scribit, inquibusdam animalibus reperiri me mν, quae illam οπι mν si vieto non ha

sane animalium ratione carentium, & rationabilium communis. At φυMκη propria plantarum, ut νο τικὴ propria hominum.Ubi erit iula quarta anima de qua inter Aristotelem.& Platonem contentionem fuisse ait An εκπικὴ quam diximus i Si haec quarta, quod est absurdum , nos quintam reperiemus secundum cos qui νῆν esse dia

versum statuunt LGl ἔ λογου, ac proinde νοητικῆν animam sata P λογε-