장음표시 사용
571쪽
is 6 CL. SAL Sr Asir nec extra se exit, ut meliora contempletur. Quod facit mens. Non igitur mens potest ei te pars animae quq aliquam seorsim corporis partem contineat. Alii tamen qui mentem ab anima rationali non separant, sed partem eius unam illam faciunt, certam quoque ei tadem in corpore assignant, putantque, aliud esse μοραν quo intelligimus ac sapimus, aliud quo concupiscimus. Principalem cam an mae partem in toto corde collocabant Stoici, vel in spiritu qui circa cor. Empedocles in sanguine cordi circumfuso, u . καρδίω πι- μα , alii in capite toto,alii in cerebro. De quibus insta. An A mstoteles ipse ab aliis dissentiens nullam ei sedem in corpore determinat Z Immo in corde etiam ei domicilium assignat, ut paulo post videbimus. Sed idem ille philosophus, qui in tertio de anima etiad υχης videtur agnoscere, & quidem paene οὀπώρονα; qui in anima multitudinem partium non reprehendit, dummodo ea partilitas,& partium diversitas τω λογω intelligatur, is in primo de anima eam impartilem esse, ἀμέριμν, prorsus contendit. Aliquis porro dixerit, non in eo sibi contradicere Aristotelem. Ubi enim λογω tantum dividuntur animae partes, non hanc proprie partitionem aut αἰν csse, sed in eam divisionem hoc verbi convenire quae certis locis certas animae partes discludit. Quo genere animam dividi non
posse, idem philosophus censuit. Verum certe est, ubique in libris de Anima talem eius μερισμον improbare propter difficultatem &il magnam quae ex ea partitione saboritur. Sed videamus, quo sensu hic αεριςta esse nolit, & partitionem sive partilitatem animae adimat. Reprehendit eos qui dicerent eam esse divisibilem, aut ut ad Graeci verbi mentem propius dicamus, partibilem. Λεγκα 5, inquit, πινες μερινιι ota ilis ειν , M' AH νοῶν,
ω Dμειν. Quod alia parte anima intelligat, alia concupiascar, qui ita censerent animam, esse iis putasse iudicat. Platonem nic tangi quibusdam placet, & verum est. Haec eadem divisio est quae animam in rationalem & irrationalem partitur. At libro III. cap. I x. mentionem facit huius divisionis, ut & illius quae tripertitam eam statuit. Quas eo nomine ibi tantum refellit, quod non has tantum, sed longe plures liceret statui animae partes. Τρο- πν γάρ τινα, inquit, μορια ιυχῆς φ νε- , ου μονον α τινες λο
572쪽
rem. Summa quippe haec partitio fuit, quae in rationale & irr tionale animam tribuit. Irrationalem partem iidem illi suprascriptae divisionis auctores subdi videbant in dc J λμών, dc sic tres illas partes animae constituebant, το λογ M, - - ιιUν. Quam etiam subdivisionem animae in tria, Aristoteles ipse in. moralibus amplexus est. Quintimo idem postea τὸ fimis de Mn-Dρροὴ - in unam partem redegit, quia etiam in λμω 3λλεια est. Et sic Alexandri huic praeceptori, Platonis auditori, alia est animae ars quae intelligit, alia quae concupiscit, αλω νοεῖ, αεω ο ὁ θυμει. Ga-enus quoque passim in libris de dogmate Hippocratis de Platonisseribit, Aristotelem, Se post eum Posidonium, ubique fateri ἐάροις
λογίζε ειέ τε ὐθυμλει M Nnθυμεῖν ηιλας , is μl- είδεσί γε ἡ μονοκ άλἀ HI αμε M. Diversas esse in anima quibus ratiocinamur, is irascimur, concupiscimusique, non flectes res partes, stafacultates. At-Si certum est, meα quoque nominare Aristotelem quυι--e illasias atque alias quibus anima intelligit, irascitur, & cupit. Nemesius dicit, Aristotelem dc μέ- vocare in anima quae δε--- est, de eam in duo quoque membra dividere, nempe in νοirnκον, & θυρι κόν. Eius haec verba sunt e libro de Natura nominis, cap. x V l. Lyις--λης θ υ; εινα λεμ, is δαναμν,-ει μως ἔφαμι. --
λει θ ταυ- Mινως ορε κον. Utraque animae pars, tam ration
lis quam irrationalis, etiam ορεύοιον habet secundum eundum Aristotelem. Ideo hic dicit Nemesius, commune utriusque partis et, seεί κον eum facere. Nam de in tertio de Anima idem Aristoteles tradit, si in tres partes anima dividatur, υλ ω εοι Quid igitur de illo hic sentiemus, ubi in eos invehitur, qui partibilem antimam esse volunt, de aliud esse quointelligimus, aliud quo concupiscimus Si Gem & δωααις idem, secundum eumdem Aristotelem, an negare eum hoc loco dicemus,duas esse animet diversas facultates, qui neget, in duo eam posse dividi λ Multo magis hoc dicat qui argumentum noverit quo Wmta animam negat. Si partibilis,inquit, anima est, quid erit illud quod animae partes illas coniunget dc continebit Non enim corpus est, cum potius e contrario animantus continere videatur. Post eius quippe a corpore egressum, itur ac tabescit. Si aliquid est quod partes animae in unum vinciat & colligat, ipsum magis erit anima. Sed iterum post haec erit quaerendum de illo ipso vinculo, cui dabitur ex merito nomen
573쪽
s C L. SALMAs II animae, quod eius partes sparsas sub unam redigit ae continet so
mam, utrum unum sit, an multis constans partibus. Si unum sit,cur non protinus animae unitatem asserim Z Quid opus, illam in varias partes scindere, quae alterius animae quasi vinculo in unum iterum
colligendae sint , & cogenda: Si vero illa anima quae vinculi vice
sit ad partes animae retinendaGiterum partilis datur, usque in infinitum hoc procedet, quaerentibus, ecquod erit vinculum quo partes dissipatae congregentur, Sc utrum semper uniforme an multitidum. Haec eo loco Aristoteles, quibus aperte m πιλυμερες &- με- ur χον condemnat. Ergo & illi anima, dc ρονομερῆς, impartilis,& unipartila. Ergo μδεια & animae nulla agnoscit. Sed videndum de quali & de qualibus quoque modo acceptis
intellexerit. Nam cum certum sit, Platonis opinionem ab eo ibi traduci, non cavisse miror tantum philosophum, ne litem illam suam saceret,& reum se daret temerariae reprehensionis. Plato, ut in sepstiori Animadversione planum secimus, non minus quam Aristoteles unitatem animae adstruit,cum in Theaeteto omnes animae sensus sive illis ιεις sub unam formam, de essentiam reduci ait oportere quae vocetur, sive quocunque alio nomine sit appellanda. V rum ut constet de mente Aristotelis, quam ipse parum sibi constet, atque ut hanc eius inconstantiam non viderint eius interpretes, aut notare noluerint, quae iam dicemus, ostendent. In lib. I. cap. ultumo, absolute definit, animam non esse partibilem, hoc est,
vel quod idem est, in i ii vel ψρια non dividi. Quo loco animam με eo us sic intellexit, ut singula mo, singulae sint animae substantia diversae Non igitur plures eme animas, sed unam ibi voluit, &argumentum affert validissimum cur aliter esse non possit.Ibide ait, eos quibus placet aliud esse quo intelligamus, aliud quo cupiamus,
μεριςta animam facere, & pro una duas agnoscere. Secundum hanc sententiam, quot in anima μ secantur, totidem sunt anim . An Platone laxare voluerit, mihi incertum foret, nisi de eo nos dubitare non sinerent interpretes. Si id in animo habuit, ut carperet magistrum, ipse sub homonymia vocis &ροριον nos capere ac d cipere voluit. Nam certissimum est, Platonem με ςlta animam s cere, nec tamen plures animas admittere. Ergo aliud μεν Plat
ni & μυε, θι, aliud Aristoteli. Idem porro in sequenti libro, cap. t i, ubi de animae partibus agit,his quattuor eam definiri partibus
574쪽
bi haec posuit, subiicit ac quaerit,utrum unaquaeque pars harum, portio ac membrum animae sit, an anima. Et si pars sit , utrum separabilis λογιμ sit tantum, id est, proprietate, an loco 3 In multis hoc non esse adeo dissicile dispectu. In aliis rem non carere dissiculta
ἔν- sine αν ini. Ergo duae hic proponuntur opiniones ex diametro oppositae & contrariae . Utrum illae quattuor quas posuit animae vires, qua alitur, sentit, cogitat, movetur, sint totidem animae substantia distinctae, an partes ac membra unius animς,& unius substantiae. Rursis ex hac secunda opinione quae partes illas quattuor unius & uniformis animae membra esse definit , duo oriuntur dubia. Utrum partes illae λογω distingui debeant, an τήπω separari. Atqui sive ponas loco ac subiecto eas esse separabiles, sive ratione tantum proprietatis, partes tamen sunt. Neutra sententia plures animas constituit,quae sunt animae partes & membra. Ex nis duabus sententiis,quarum una μομα sive μερη animae m- χωυσα statuit, ait ra λογω , Plato priorem amplexus est, dum gralia, faceret, de in eo Pythagoricos est sequutus. Nam α illa μερη sive partes in quas animam partitus est, locis discrevit, rationalem in capite collocando rascentem in corde, concupi sicentiam in iecore. Cum sic animi partiretur, non tamen plures animas ellentia distinctas in unoe corpore condidit, sed unam locis tantum separatam. Et recte ita accipit Simplicius ad hunc locum. Τολοιποὶ, επεξεργαζεπη, ει δεως ει μοροα ωγ μη τῶ λογω, τουτες , τῆ ἰλο -άληλων, αἱμά θ το- πω, π 2Dφορων γων - φο οις ι σώματο- μυοις οἰς ὀν τεπις ἰhυμε- νων, ως διοκει O Ty- ,τη- φαλῆ τ λογον, τῆ δὲ κ τ θυμον, τῶ inmmi τη ὁ θυροπικον ανοικιζων. Ex his liquidum est, animam posse μεοθιξM dc μεριςtia fieri, ut tamen animae plures αυππιλεις non ponantur. Cur igitur Aristoteles in primo libro de Anima, capite ultimo, non alium με σμον agnoscit quam qui plures animas faceret Sic enim aperte his verbis id adstruitur. Λέγουσ1 δέ τινες,με- ora lis εινα, ο λω-νοειν, Δ ω θ ὁ θυμῶν. m ὐν διηποτε - εχ του ει μεριςη πεφυκε ἱ Si non aliter μεριση cogitari potest
575쪽
roo C t. SALMAsir anima, quam ut partes singulae in eius partitione totidem sormentanimas, cur in secundo libro alium plane μεοιομον recenset, in quo μομα ipsa non sint animae substatia distincte, sed partes locis divisq,vel etia selet facultates vel essicaciae cogitatione separatae In quo αερισε alia pars est animae quae νοει, alia quae Quod tamen partitionis genus in libro primo ita est interpretatus, quasi duas animassibstantia diversas ex ea partitione exire esset necelle. Id tamen salsissimum. Nam ita Plato animam , qui non perpterea
duas aut tres animas peream partitionem confinxit. Praeterea cum in libro secundo cap. I I. ' μοριον animς cum reliquis tribus supra memoratis recenseat, de quibus quςrit, utrum μοριοι sint loco distincta, an ratione tantum proprietatis distinguenda, cur in libro primo coarguit eos qui dicerent, animam, MKω-νρειν, 'I NΠ-3 An aliud dicit qui quattuor animς partes sive membra,vel locis vel proprietatibus distinctas fatetur, m 'PRκον, m Hos ,1 mac , το
κον ita invicem differunt, ut m' νοειν & π' ἔλθυμῶν Quodcunque enim animal sensum habet, etiam habet ψαμμώ- &ορεξιν, visionem& appetionem. Ubi autem est sensus, ibi & dolorem & voluptatem consequenter adesse oportet. Ubi dolor & voluptas, necesse est & cupiditatem pariter adesse. Hoc dicam ipsius Aristotelis verbis : οπου μ πιμπις, λυ UΗ-οπου γάν--ἔς Ergo ' πιδεχῆ καν μοριον, sentiens animς pars, ea est quς concupiscit. At M' νοουων, pars intelligens ea quoque est qua intelligimus. Si utraque ita inter se differunt, & in eas ita partiri animam possumus, ut nihil plus quam partes sint totius atque unius substantiae, quomodo constabit ratio Aristoteli, aut constantia dictorum suppetet, cum sententiam illorum qui dixere, es μω - νοεῖν, αλ γ μθυε is, in argumentum, ut carperet, a ripuit duarum animarum, non duarum animet partium, ab illis constitutarum ' Aliam eius inconstantiam hic notare licet. Reprehendit eos qui in alia parte animet intelligentiam sitam esse putarent, in alia concupiscentiam , hoc nomine quod ex tali sententia duae animi: forma ac substantia diverse exirent. Non posse autem duas animas pro una in corpore fingi quin de tertia aliqua anima invenienda cogitetur, qu et ambas illas contineat, & pro vinculo si utrique nectendi; & copulando Non igitur duas appd illu animas faciunt
576쪽
IN EpIc TETu M ET Stuphre Iuu. 2olνους sive intellectus, & concupiscibilis animae pars. Atqui in sequenti libro secundo contrarium prorsus adstruit, & adfirmat. Cum enim ibi quaerit, utrum vires illae sive facultates quattuor in quas animam distribuit, fiat partes animae, an animae integrae,de quibusdam μορ- sive membris facile expediri quaestionem , in aliis impeditiorem ait videri. Inter illas quae solutionem quaestionis praestent difficiliorem, mentem animi reponit, contemplativam facultatem. De parte ergo illa quae intelligit, & contemplatur, non dum fatis liquere utrum animae portio sit, an aliquid separatum toto genere ab anima, & alterum genus animae. Περιε νου, inquit, ἡψ
nit alterum esse genus animae, vel aliud genere esse ab anima id quo intelligimus, & contemplamur. Nam quod ἐοικε dicit, Simplicius vult non tanquam dubitandi verbo usum este, sicut Aphrodisaeo placuit, sed prorsus tanquam decernentem, & quid sibi videatur definientem, ut seliti plerique veterum id verbum usurpare. E οικε, decet, par es, επεπει, φοει M. Ita acutus ille enarrator interpretatur. Cur igitur hic alterum genus este animae J νουν pronuntiat, qui in priore libro sub finem tam confidenter eos refellit qui putarunt aliud esse ριο- ριον, quo homo intelligit, & quo concupiscitὶ Si h c non pugnant,nihil dari posse in quo dissensio videri queat, scio. Nam si nic per ετ ρον non aliam substantia animam intellexit, in priore tamen libro aperte ita accepit. Vinculum quippe quςrit quo illi; duq animet diverset possint in unam formam atqu essentiam conciliari. Ita porro accipiendo si Platonis opinionem carpere cogitavit, ab eius mente deerravit, cui non animus fuit duas uni corpori indere animas, quamvis in alia parte vim intelligentiae, in alia concupiscendi facultatem locarit. Si autem in hoc loco illis verbis, νοῦν, Loc est, νοερον sive λογικα; aliud esse genus animae determinavit, prorsus sibi contradixit qui in superiore libro negavit hoc poste consistere, ut duet animς in una anima fingerentur ex locali disiunctione intelligentie & concupiscentiq. Sed hςc ut planius intelligantur, separ ta Animadversione aperienda clarius, & discutienda mens Aristotelis videtur , quam non satis assequuti sunt interpretes, veteres
577쪽
Aristoteles explicatus de partibus attinia siparabilibus 2 inseparabilibus. Tripertitans aniniana alio sensu fecisse quam Platonem. Quot modis me γ accipiatur. V et Stoici οκπιμεμ animam secere, Aristoteles in moralibus πι- eam secit, Plato quoque rei αερη. Sed si quis putat, eodem sensu tripertitam a Platone factam,&ab Aristotele, deerrat a vero longius. Nam certo certius est, Aristotelis disputationem totam libri primi de Anima, qua reprehendit eos ,qui dicerent, animam νοε ν, ιοῦχω b θυμῶν, contra Platonem dirigi, aut eam opinionem quam Plato sequutus est. In speciem conveniunt. Nam ut sui ma divisione animam ille partitus est in rationalem & irrationalem, in mortalem & immortalem, ita & iste. Quid enim apertius his quae leguntur lib. I I. de Anima, ubi animam intelligentem a concupiscente toto genere distare dicit, ut immortale dissidet a mortali ν
καθαπερ eta' a Uiον φθαρτου. Quid aliud in Timaeo asseruit Plato quam animam dividi in mortale & immortale Hocάθανατον ψυχῆσvocat, illud λοον. Sequenti divisione idem Plato tripertito eam lecat, ει si λογκον, τὸ θυι-- & m' ίλθυμνὴ κον. Nec aliam animae divisionem in Ethicis suis adhibet Aristoteles. Hae in parte &eos unanimiter consentire veteres scribunt interpretes, ac neoterici. Porphyrius in libro de Anisae facultatibus: Παρο θ Πλοῦ ωνι, ἐπ αλει ὀν τοῖς ἡ υχὴ λεγε μ εινή, e κεκωτηκε τοῦ mla mλοῖς. Sed quod addit,eam divisionem animae ab utroque tripertitam ideo elle introdiustam, ut facilius tractandi de virtutibus easque partiendi ratio procederet, aliter rem se habere in sequentibus monstrabimus . Utriusque porro divisionis tam Platonicae quam Aristotclicae summa huc redit, animam partim este rationalem, partim irrationalem. Quod in ea rationale est , corruptionis & interitus esse expers. Quod irrationale, morti obnoxium. De partitionis seu divisionis ratione, aliqua inter illos dissensio. Locis quippe descriptas animae tripertitae partes Plato dividebat: Aristoteles sola proprietatis ratione eas separabiles volebat, alias insepam
biles. Sic me huic in anima partienda idem quod δία, ιις, illi idem quod ει ι γ,vel μγ. Sed dc ipsi Aristoteli in ea bipertita ae
578쪽
IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. υ33 summa animet divisione, quae in rationale & irrationale, immortale &mortale eam tribuit,eumdem plane μευσρον cum Platone constituit, nempe vel λικον. Sed ea malignitas eius, ita dixerim, fuit, ut
cum Plato in tripertita animae divisione idem partitionis genus probaret, ex eo Aristoteles colligi arguerit, inde plures animas necellario esse constituendas : quod nullo modo stare possit. Atqui si in tripertita divisione hoc absurdum, aeque ridiculum fuerit &in bipertita, in qua tamen eamdem μευσμου rationem Aristoteles sequitur.
Hoc est quod hic demonstrare aggredimur. Ex quo patebit κα-MMες c tera summi philosophi, in reprehendendis adversariis dc aemulis. In priore libro ubi Platonis opinionem exagitat, qui in alia parte animae re' collocasset, in alia m ὁ θυμ 1 iacia , ex eo με - δεμ unius animae in duas animas distractionem fieri sua singuatis ac propria essentia constantes, conclusam habere vult. In secundo libro ubi propriam stabilire sententiam satagit, ex qua omnino idem colligi posse intelligebat, ne suis ipsemet ρροὰ caperetur, aliter eum
interpretatus est. In Platone reprehendendo, μονα animet ita accepta ut a Platone acciperentur, totidem animas constituere
obiectat. In sua opinione allerenda quam sequente libro adstruit, eam αοώων usiurpationem in anima dividenda, si pro partibus intellia pantur, duobus modis accipi posse dicet, aut τρ πω, aut λογωloco aut facultate separabiles. In caeteris partibns admittit eam divisionem quae λογ'hertaicitur, in sola animae facultate intellectiva ac rationali aliam probat, quae genere differt , Η Α Ο - . Atqui haec ipsissima est quam in omnibus animae partibus locum habere censuit Plato. Quae si admittatur in sola rationali parce, ut Aristo. teles eam admittit, non debebit aliter intelligi, quam docuit accipiendam, cum Platonem eo nomine resutaret. Ut nimirum duas aut tres animas pro una exire, substatia distinctas, ex ea credamus. Sed minime haec mens fuit Platonis. Cur igitur huic culpae assinem eum facit noster, in quem ipse ne incideret, cum idem de animae parte rationali sentiret quod Plato de caeteris, ita se posse elabi putavit, si eamdem sententiam, aliter de Platone, aliter de se interpretaretur Z F tendum quidem est, non solum Aristotelem ita exposuit Ie eam Pistonis divisionem, quasi plures anirnas per illam introduceret , sed etiam aliquot veterum. In his Galenus, qui Platoni, quasi sic sen
579쪽
Platonem eo etiam nomine notavit Iamblichus, quasi variaverit, utpote qui interim tripertita animam de plurium substantiarum,id est, animarum, interim de plurium tantum proprietatum & facultatum distinctione intellexeritὶ Nam in libro de Anima, capite ἀ-- ριειον, ita scribit: Κοι , , Πλάτωνα-- λεγ tW-λ α. ἐ-κ-Fili τυτ .η α λάρουσα, α ις 3 πλυδ α γ έiam
riam diversis vita substantiis discreta dissideat, alias quod in multas potentiis diri usit, non iani fecundum vita substantias, sed in uno eodemque subiecta variis proprietatibus discreta. Quam secundo loco posuit, Aristotelis plane sententia est. Nusquam enim memini legere k quoquam notatum, neque ipse id potui uspiam ex scriptis Platonis colligere.
cum αιαεse animam faciat, in uno subiecto trinas eas facultates ab eo collocari. Certum quidem est, partes illas, sive μέρη animae, quυ μως etiam exponi ab eius interpretibus. sed unius esse subiecti M. γύαx, nemo dixit, quin nec ipse Plato. . Immo ubique eas dispertit tribus locis in corpore, aliamque capiti dat, aliam cordi, aliam iecori. Hoc non est , ταυτω vires illas locare, sed singulis patribus sive facultatibus certam sedem in qua sitae sint, assignare. Sie dissitas Sc dispositas ut a Platone ordinantur, necesse est & substantiis differre. Non tamen necesse est tres ex his animas existere.
Unius substantiae partes sunt, quae & ipse substantiae. Et ipse Ariustoteles in praedicamentis fatetur, partes substantiarum esse substantias. O se λεγων, σωλας A1λονινο λεμ ου - , inquit Simplicius ad lib. I ii. de Anima, ubi de animae partibus loquitur. Ergo & MAE A M. in animae partitione quam induxit, etiam agnoscit Aristoteles, cum ubique μόρμα ac appellet, dc πιμεμ ἡ υχta non minus quam Plato statuat. Quod si ea μορμα si αμε, s sunt, nihilo secius & i illa, in quae anima a Platone dispertitur, qαύαρος es se, consentientibus in hoc omnibus eius interpretibus, & quod in ius est, re ipsa, palam est. Non igitur in hoc discidium Platonis δοAristotelis, quod hic in anima tripertito dividenda δ Δεις intelligi
velit, ille μέρη vel μυα. Uterque enim cum μυα ex aequo nominet, de totidem numeret, ac μου appellatione δώ--ς intelligat, miror interpretes veteres,quo dissensionem utriusque in hac divi si
ne notent, trum accurate inter 'o dc me disnguere. Atqui
580쪽
aliud δάοιρων, ut ipse etiam Aristoteles vocat, alvid si μεγε- Θ γ. Sed in utraque divisione, sive Gmκῆ sive δ αμικῆ, appellatio μέρους usurpatur. Iamblichus tamen ,eodem loco ubi ait Platonem modo plures facultates in una anima proprietatibus differentes ponere, modo plures substantias, statim subiungit, m ολως μάργδαυα-
ταυτω δεικLυ, ἡ πικτηIκta 2ψέκυαν. Vulgo scribitur, s μνHIQ- , ἡπri IH- also Mnν. Et doctus interpres imperitissime, quoad mentem auctoris, vertit, facultra in ea, gignendi vel esciendi discrimen indicat. Aut legendum ut correximus , aut accipiendum est ἀ ut Porphyrius εἰδη mcον dixit Lor ειδους, in ii oro et V U-νοη- αφορ-ν, ubi similiter anima: facultates αυλα δε invicem habere Mi litas dicit. Id est, stecificas disserentias. Et paulo post ώδHI-κlta ut γειαν appellat. Et Simplicius multis locis εἰμὶ κα eodem sensu nominat. Et sic alii. Eaedem sunt differentiae quas hic appellat
Iamblichus , - Γκας Sc mio J κας. Sed omnino apud Porphyrium scribendum ,& apud Iamblichu s , docta & ητι deruum. Nam ab εέλτηςformatu, unde πικος. Sic ,-- ας, unde ΟιI-κη, genericum. Et sin m m γ πιο ικον, quod qualitativum barbari dicerent. Possiet aliquis hic argutari, in anima alias esse facultates, fio Haiam qua generat homo sibi simile, & - παι κας ceteras facultates, quae & λεγ δ Nui vocantur. Atqui λ ααις etiam misimκη est hoc sensu. Nihil verius quam si dis aut Hi din& mιοτ κLυ 2, κω Πν accipi debere, ut intelleximus. Anima sentiens ab intelligente distat tam secundum Platonem quam Aristotelem. Intelligentis porro animae aut sentientis facultates inter se differunt mιοτέ - ά κω , aut i AO MI mιο - , ut
Hem Iamblichus ibidem stribit. Quae nos infra pluribus explicabimus. Vult igitur Iamblichus, i id c um ιιν ita differre , ursignificet substantiae diversitatem, δ- αις in eodem subiecto vel geneticam, vel qualitativam differentiam. Dicit tamen, Platonem interim hoc genus disserentia: partibus animae tribuere, interim aliud quod substantiarum differitatem importat. Non igitur adeo invicem distant haec discrimina, quin sine inconstantiae crimine eidem substantiae, hoc est, animae in tria partiendae, utrumque pari ter adscribi possit, ut Platonem sectae fatetur. Quod autem anime facultates inter se distingui ειλαωως ait Porphyrius,