장음표시 사용
581쪽
ro 6 C L. f AL MAs at sciendum;st, eas esse, ut tarn dixi paulo ante, quas Iamblichus g,d --ψ δc momi vili appellat, quas proprias esse vult H αυαμευς, cum si propria habeatur et άπιακ ἐπροτης, substantiae diversitas. Caelearum quod idem Iamblichus docet, interdum Platonem animae , se tripertitae factae facultates hoc genere distinctas dicere, ex ipso Plat ne in Timaeo id liquide perspici potest, ubi partes illas tripartitionis non solum appςllat, ted ει ihi vocat, de s . Tο θνητὸν &m λητον &m' άθοίναρον. Et in iv. de Republica,
MAH,de δεικῆ differentia partes illae inter se distant. Si hare diste rentia έμυαριεως propria est, dc propterea q-ααεις illae animae partes a Platone vocantur, hoc discrimen quod & εἰλ- Porphyrio & Iamblicho appellatur, non distabit ab eo quod ἐπ- ἡ invehit. Nam Galenus ex eo quod Plato ειλε nominavit in animae facultatibus dividendis . conclusam se habere putat rationem, partes eas invicem mael πλυ ὐ δείως plurimum quantum Iubstantiu inter se disserere. Ex illo autem quod substantiis inter se differant, animas tres esse diversas, non unam, probare contendit. Falsum etiam de illud discrimen, quod ab Iamblicho notatur , et Jsμικ lis sitis λεως , genericam distinctionem facultatis , in eodem subiecto versari, cum illam quae per δείας animae partes distinguit in diversis subiectis cerni velit. Atqui Plato MAH- illam dis ferentiam π δ αμεων in diversis subiectis considerat, eamdemque prorsus facit cum illa quae diversitatem substantiarum in anima parit. Quod si διψαρων S distare eo maxime quis
nomine contendet, quia substantia est, δαναρος qualitas, sciat, g ααως illas in animae divisione elle mio πις λιωδεις, id est, qualit
. tes eluentiales, ut in sequentibus pluribus explicaturi sumus. Nunc dixi ile sufficiat, Aristotelis & Platonis discidium, cum pariter ambo animam iaciant, non in eo verti quod διαδεμις de αερ' dic serant, vel quod alter δι-αμεις appellet, alter μη, institutae a se
partitionis membra. Nam ostendimus, aeque ab utroque & μαως, μου 1 vocari, facultates in quas animam diviserunt. Uter que λογοκον animae vel λογιμκὶ uia ιιν, partem vel secutitatem ratiocinativam aliam esse Ara c um n κου me , ves ζειρη---ης ι - λεως, dc utramque porro diversam ἔθυροκου. Sic eaedem utrique ac totidem animae partes facultatesve in illa tripertita anti
582쪽
IN Eprcet et Tu M ET S4MPLI cIu M. χον inae sectione. Quod maius est, ex neutra utriusque opinione consequitur, plures elle animas. Minime id quidem ex Aristotelica cola ligatur. Nec magis certe ex Platonica, si quis eam recte capiat. Qua igitur in re dissentiunt 3 Partes illas Plato distinctas elle vult loco, Aristoteles λόγα,. Simplicius interpretatur, δι- . Rem tetigit. Nam certe haud dubium est quin si mi, & proprietate seiunctaesiit triplicis illius animae partes, ut ab Aristotele proponuntur. Sed ut a Platone conficta est illa animae triplicitas, non est ambiguum, quin ἰδοmisi quoque invicem discernantur singulae partes ου πω- . Mentem Aristotelis vimque ipsam eius sententiae magis expresserit qui cogitatione partes illas secerni Latine dixerit. hoc enim est quod ille dixit, λογω. Sic λογω σύμα , λογω λω- ποροι, corpora quae oculorum aciem effugiunt, & meatus qui corporis oculis cerni non possunt, sed sela cogitatione comprehendi. Ita ergo & λογω χωρμά -Aristoteles esse voluit, non ω, quae sola mente & cogitatione potius distingui quirent, &seiungi, quam re ipsa, ec locali determinatione. Ita sane Cicero vertit illud λογω in distinctione morbi & aegrotationis animi, quae potitia cogitatione , hoc est, λόγω, quam facto discerni potest. In
Tusculanai v. Sed in animo tantummodo cogitatione possumus morbum ab agrotatione seiungere. Α λλ' ὀν τῆ q.υχῆ μονον λογω, δυνατον ἀρρω μοι sc ἔνοσηματ . Quae sub sensum non cadunt, sed sola
intelligentia percipiuntur, ita Graeci vocant, ut 2Pχῶς λογω θεωρο- τους, atomos, & similia. Certe Philoponus Gmota, id est, cogitatione interpretatur, & recte. Ut lib. III. de Anima, ει απιθη Ἀδεω,οντι τουτων c OHκράνη, ἡ T-οία Gπη-- ω. si alio, utrum ab his dixesosola cogitatione, anis cogitatione 2 subiecto. Idem etiam αμει exponit quod Aristoteles dixit λογω, his verbis: ει --ν τω
teli λογω χω-ον. Plofecto & λογον δωρουν etiam significat, ut
que vocabulo utuntur indifferenter. Sed tamen ipse Aristoteles. lib. iii. de Anima utrumque coniunxit in his quae sola virtutis & essiacaciae proprietate seiunguntur,ubi λογω κ, δυναυει dixit,cogitatione ct potentia. Nam quae proprietate tantum distinguuntur, sola cogitatione dividi posse cententur, non si , 2 τοπιν. Plotinus
νοία quoque distingui dicit quae non re sed sola cogitatione divi-
583쪽
έδή A 'λνοίας δεχο η, ου τμου δεομύη. Paraphrastes Anon' mus Ethicorum ad Nicomachum,quem seustra volunt esse 'ndronicum Rhodium, lib. i. cap. xx. de eadem animae divisione loquens:
pres vir doctus, sime ratione, non enim dicam sine doctrina, sic vertit: re ipsa unum sint idemque, verbo autem diversa. Ne quidem eum ferrem,s, ratione autem iversa, reddidisset. Atqui melius longe eLset. Illud vero verbo pessimum, ne aliquid peius dicam. Quae synonyma sunt, ea re sunt eadem, verbo tantum differunt. Numquid ergo anima rationalis ab irrationali verbo tantum distat i Hoc taquitur ex eius interpretatione. Saltem interpretes Aristotelis L tinos consuluisset. Cicero in primo de Ossiciis: Est enim quiddam quod intelligitur in omni virtute quod deceat, quod cogitatione magis a vim tute potest quam resiparari. In Graecis Panaetii suerit: οπερ- ὐ-λογω μαλον,ῆ π γρωροι. Qui verbo verteret pro cogitatione, non incogitans tantum esset, sed plane imperitus, ut verborum yptius quam rerum gnarus. Ea partium animae divitisio ac partitio localiter non fit, sed ex eιεργέα potius deprehenditur,& cogitatione comprehenditur, quam sinium certa descriptione,&organicorum membrorum positura. Haec est quae λογω ac δ ααi Aristoteli vocatur. Tres ille animae partes differentes, in una liede, hoc est, in corde, auctore Galeno,collocat. Singularium proprias esse ὀιεργAM & enicacias fatetur, quaeque prorsus invicem disndeant. Locis tamen esse dissitas hon vult, sed ex una substantia quae in uno eodemque loco sita sit, omne oriri ac manare. I, γω igitur magis quam τλω secernuntur ac seiunguntur. Sed non minorem nec minus specificam inter eas differentiam distantiamque ponit quam Plato, qui diversis illas locis disponit, dum illas
mente ac cogitatione intelligi potius est,quam cognosci ex locorum certa determinatione. Alia vis est animae qua homo intelligit ac ratiocinatur, quam illa qua concupiscit. Eapropter & locis separentur iuxta Platonem. Caput illam accipiat, iecur hanc. Quand uuidem porro de alia est ab utraque quae irascitur, detur ei cor probede in qua resideat, inquit, Plato. Quid Aristoteles 3 Immo etsi
584쪽
IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. 2o9ωσμα illarum trium animae partium in totum dissimiles sint, ac disterentes, in una tamen sede reponantur,& inde oriantur.Quomodo igitur eas distingues ac separabis invicem λ λογω. Ergo loco sunt inseparabiles, cum re ipsa & essicacia functioneque non sint minus separabiles, qua quomodo eas dispertiri voluit Plato, qui regionibus eas dispersit. Videndo & hic,m ternas illas facultates λογω discernendas iudicaverit Aristoteles, ut Galenus sibi persuadet. Nam solam, russi, de g θυμη,κta ita videtur divisite. Ab utraque autem His
λογκLυ, vel λογογύω animae partem, quam & νοη mli appellavit, non minore intercapedine dispescuit,quam Plato caeteras omnes invicem, aliam ab alia, separavit. Nam τω aliud esse ab caeteris duobus, μοροιον illud quo cogitamus & intelligimus, diserte testatus
est. Quid enim istis apertius Z Περὰ θ ο νου s-
-- α' Si Mς, vel -τικον animae, ψυχῆς επιρον, aliudgenus est ab anima,vel alim Mirannus, .ut Graeca verba plane significant, manifeste toto gen re distat, hoc est, si si , haec pars animae quae ratiocinatur,1 caeteris duabuI. Non λογω igitur tantum haec a reliquis secludatur, sed etiam Quomodo autem ab aliis separetur, ipse declarat, cum dicit, τουτο μονον ανδεχmus χωρ Odrus i in απερ το ὲ φθαρτου. Sic differre ait, ut immortale & aeternum differt 1 corruptibili,&mortali. Non aliter distinxit Plato dii Timaeo m' ει ιντο αθάνατην. Nam π' λητον .arsus subdividitur ab eodem Platone in duas partes, in m θυροκον, &π' A. Immo etiam ab Aristotele, qui & animam similiter triplicem, ut ille, finxit. Alio tamen loco noster hic Platonis discipulus, duas partes mortalis partis animae in unam redegit, εἰς ' δῆ :θυμητινων, quia θυε ιον sub illud stenus reduci deberet, utpote quod concupiscentiae expers non ellet, quatenus qui irascitur vindictam cupit. Qua in re diisensit ac disces. in a magistro. Nam ut duas partes αx tribus saceret, ille mκον non adiunxit δὶαθυρο τι - , ut secit Aristoteles, sed potius ria Sic diversa via uterque ad eam recidit summam divisonem animae rationalis & irrationalis , immortalis , & mortalis.
Una intelligit & cogitat, altera concupiscit & irascitur. Utraque generis sui cst, & genere altera ab altera distat penes Platonem& Aristotelem , nec ideo tamen ex una duae animae exeunt, sed
585쪽
ex duabus partibus sive facultatibus una substantia conficitur apud utruinque. Hinc apparet luce clarius, quam iniquus in Platonem fuerit Aristoteles qui in referenda eius opinione plures animas ex ea confieri, quod impossibile sit, probare intendit. Ubi suam ipse C
sonit,cum tamen eadem sit, sic eam enarrat, ut alia videatur, nec t
em consequentiam post se tractura. Quo manifestius id pateat, verba eius expendemus ex libro II. de Anima, quia & in his explicandis interpretes, qua veteres, qua recentes, non solum inter sedis. sentiunt, sed magnam partem n allucinantur. Verba illa, Ma ιδ mνωνου ον , ἔνιοι θ non sunt reserenda ad prius membrum, ἀπρον 3 τουτων ε ςον ες ἡ μορμον Nam priore libro sub finem hoc satis definierat, cum reprehenderet Pi tonem,non posse nimirum eius sententiam stare de duabus diversis animae partibus,intelligendi, & concupiscendi, quae duas in homine naturas conficere, ut ab illo essent propositae, viderentur. Reserti itaque debent ad posterius membrum, ubi haec verba, μονον, ποηρον ουτως ως εινος χωρογν λογω μονον, η 6 τμω, H mνων ου ρο- λεποὶ - ενια , Tota textura orationis ita capiendu esse indicat. Iam satis in priore libro refellerat eam quam Platoni afflixit sententiam, probaveratq; ex singulis animae partibus ac membris, totidem divertas substantia animas non esse faciendas. Nunc ad eam quaestionem transit elucidandam, si partes sunt animae, non animae absolutae, & integrae, utrum cogitatione tantummodo seiungi poς sint, an etiam loco. Vides, eum in his fateri, posse partes animae t co separari, & non singulas tamen animas ex singulas partibus ea imeali disterminatione exire. Haec opinio fiait Platonis, ππω χωρ - esse
animς μωα, non solum λόγω.Cur igitur in superiore libro ea μοροι sedistincta, Platonepro totidem distinctis animis videri accipienda v luit ὶ At hic aliud sentit, ubi ipse sua nobis aperit animi 1ensa. In quibusdam partibus rem satis esse per se claram dicit, in aliis dissicutitatem , & dubitandi rationem esse . Quae sent illae partes , in
quibus manifestum sit, distinctionem quae intellectu tantum comprehenditur,locum habere ZNimirum omnes alias,ait, praeter ilia ν - mata. Eas enim non aliter quam λογω separari posse. Tα θ λοι-
τω ο λογω οτι ε μ' , φο ερον . Separari ac seiungi posse caeteras
animae partes absolute negat, quod quibusdam placebat. Diversas quidem
586쪽
Iu Epic TETu M ET)s IMPLICI u M. in quidem esse apparere, sed eam diversitatem cogitatione tantum intelligi. De solo animo, i ν eum esse ab anima, non λο γ' tantum,
sed re ipsa ac genere, agnoscit. IJερ η - m ὐ-H. α-
δ χε - Reliquas ergo animae partes in uno loco coniunctas, stola cogitatione disiungendas ait, praeter cogitativam & contemplativam facultatem,quae aliter disiungenda ab illis videri deberet,quam e νοια. Quomodo igituri Quaestio ab eo proposita fuit, utrum λογω tantum elient, an etiam met . Si aliae omnes
χωνι ει tantummodo λογω, excepta intelligentia, quid reliquum est nisi ut ea ilia quoque τλω censeatur Hoc necessario sequitur. Ercto cum caeteras omnes in corde collocarit, quae eo modo locis diuinctae non sunt, η νοητικη in capite iuxta sententiam quae sequitur ex hac eius argumentatione, videtur collocanda. At quid Galeno faciemus,qui tradit Aristotelem cum Posidonio has tres animae facultates, λογοκM, J θυμητι ἰν & θυροκῆν, in una sede cordispositas esse voluisse 3 Idem etiam scribit Chalcidius in Timaeum, inenarranda Aristotelis de Anima,& Animae partibus,ac divisone, sententia. Nam ita de λογοκῆ animς parte loquitur, quae rex iudicat& examinat: Principalis vero anima pars, si re potentia,est ad quam feruntur qua nuntiant sensius singuli, o qua de iis qua sentiuntur, iudicium facit,
examinatque cuiu odisint ea quae occurrant sensibus varie. Hanc vero Arsoteles asserit locatam esse in penetralibus cordis, ubi alia quoque stecies animae sunt locutae, id est, imaginatio, memoria, appetitus, excuso. Id est,
Dppe omnium anima virium initia ct quasi quadam radices, a sede cordis emanant, quando confecti cibi succus per venas cordis caeterum corpus irrigat, O motus corporeus, qui locularis est, a corde initium sumit. Hoc est, quod dixit Galenus de eadem Aristotelis sententia, has tres HAυαμ επις Pari ουσιας ὀκ ὐ καρρρμιεύνης. Idem libro II L contra Chrysippum disputans, qui ex Homericis versibus multis collectis probabat, tres illas animae Acultates in una eademque sede haerere, nempe corde, eam esse Aristotelis opinionem dicit, non Stoicorum:
Aristotelis, ex eo dicit Galenus, quod Aristoteles aliam esse animae Dd 1 par-
587쪽
111 C L. S A L M A s I I partem qua ratiocinaretur homo, aliam qua concupisceret, & ira
ceretur, cum tria ista tamen in uno sedere corporis loco,& ex una
eademque quali radice ac fonte oriri vellet. Stoici hac quidem in parte cum Aristotele paria faciebant quod in corde M' λογοκον ponerent, quae Pars est animae principalis, sed illam eamdem princia
palem partem, sedem quoque esse affectuum contendebant, , ψ δ, θυM M , nec diversas esse animae facultates statuebant quiabus cuperent aut irascerentur homines,ab ea qua ratiocinarentur &intelligerent. Ex his constat, sensisse Aristotelem,animae partem ra tionalem, hoc est, in corde sedem ac domicilium habeare. Quomodo igitur eam χωοςlis esse ab aliiς duabus intelligit, cum in eadem sede reponat 3 Negavit, alias duas facultates τοπω χω - εισας esse,quia in eadem quasi mantione, hoc est, corde, haererent. De tertia posse ait dubitari, an esset. Immo putant pronunciasse. esse plane Quomodo ὶ An τοπω λ Ita certe verba eius via derentur evincere. Sed dogma ipsius alio nos trahit, quia nec or hanc ab aliis discrevit. Caeteras quidem partes fassus est esse χω- ω οις λογω, negavit esse τοπω. Quare ὶ Quia scilicet in eodem sede morarentur, nec loco distinguerentur, ut pote quae commune domicilium haberent, cor. Sic λογω quidem sunt
co distinctas ac separatas,plane intelligit. Illi misis de Platone in tela ligendi, qui locis dispertiebant tres illas animae facultates. At tertiam
illa facultatem animae rationale, quem νουν appellat,&Bωρη κην δαίρων, solam esse polle segregari, aperte significat. Reliquae
χωρMαι λογω. Ergo haec etiam τοπω. Atqui ctiam τοπω οἰχωριας γ,
ut pote quam cum reliquis duabus etiam in corde sitam velit. Quo igitur genere χωρισὶ Dicit, λυχῆς μ ν επιρον Si animae aliud genus accipiamus de animae genere diverso vel alia anima, in absurdum illud incidet,quod notavit ac reprehendit in Platone. Si hanc animae partem ab altera genere tantum differre interpretemur, haec differentia magis convenerit illi distinctioni quae partes a partibus loci ratione discludit. Nam Plato qui partes animae a partibus το-πω seiungit, id est, etiam genera ac species earum constituit diversas. Rationalis in cerebro hospitatur, cupida pars animae in hepate diversatur ut loco suo, irastens in corde manet. Haec et α
588쪽
IN Epic Tr Tu M. ET SIMPLICI u M. 2Is κυριω--so Graeci esse dicunt, luminas ac principales animae
partes, quas &-invicem differre volunt. Et singula fiat in plura ειδε iterum dividuntur, ut in sequentibus dicemus. Quid est igitur quod ait Aristoteles, hanc solam ex tribus animae partibus ab aliis εινα ,genere ab anima differre t Qualem hic μον intelligit Z Proposita enim dubitatione quae difficilis ad soluendum esset, de duobus χω σμῆ generibus, uno qui
fit id τοπιν, altero qui δί- λιν, utrum hic an ille partibus animae conveniret, de tertio χωρισμω qui nihil habeat commune cum duobus propositis, M' απορον illud solvit. Dicit quippe, reliquas duas quide animae partes separari qui fit, δἰ αυαμιν, & sola mei tis vi, vel cogitatione intelligitur, intelligentiam vero & speculati:
vana animae facultatem alio modo separari, & genere toto ab anima differre. Quis ille igitur modus Nec eni-ππικος, nec λογω χω qui duo tamen soli modi in quaestione proponenda ab eo commemorati fuerant. De separatione locali non posse accipi,argumento est quod mentem & illam animae partem quae contemplatur,
in c)dem sede cum aliis animae partibus ponit. Intelligi multo minus queat de ea quam λύγω fieri dixit. Nam caeteras partes sic invicem χωργο voluit, hanc a caeteris alio modo. Explicat se quidem cum ait , ita hanc partem a reliquis segregari, ut quod aeternum est, a corruptibili de fluxo secernitur. Si haec separatio si γένγ illi vocatur, lciendum est, nec minus eos in aliarum partium qui locis disparantur, γῆ γεν fieri penes Platonem. Quiri- immo & quoque illas separari partes alii interpretantur quae sola proprietate differunt inter se, ut in sequentibus dictitri sumus. Hanc Clemens Alexandrinus et se dicit ab ea partitione triplici, rationalis, i ascibilis, & concupiscibilis. Plato qui illam animae pariter cum Aristotele statuit, partem inquau
est ratio,&quam mortis experte etiam,ut hic, elle vult, non aha ratione distinguit a cς teris qua Gm- χωρ' - qui & ips, ut infra diua, dicitur.Sed nec minus δεικας χροι Πιος, ut dicimus,qui eas dividit ac seiungit sola proprietatis &-ργήκη ratione.Idem Stagirites paulo ante duplicem nunc modo χωρισμον proposuit , qui τοπω fit, &qui λογω , in explicanda differentia quae inter parte animae cogitativam, &
589쪽
D C L. SALMAs Irm, έπει φορο ν.Deanitra vero porrione qua cognsitio sapit, spes irabilis spe non sit magnitudine, sed tantummodo ratione, dissiciendum quaru habeat disserentiam. Xωυ hic appellat quod in aliis locis. ω,aut m αν vocavit. Aliis si πασον dicitur,quod
sit cum certum spatium & quantitatem subiectar substantiae vis animi certa insidet,& occupat. Sic idem plane est, M H τοπινχωμον, &--mσον, & m' si μέγεθ'. Hinc diversus χωρ σμος, qui si λαγεν vocatur, solaque cogitatione intelligitur, cum in eodem nempe subiecto plures facultates viresque animi emicant. His duobus propositis modis in animi parte quae cognoscendi ac sapiendi vim habet, utrum hoc an illo modo ab aliis partibus habeatur sepa-tata, quis non expectasset hanc vel illam separationis speciem ab Aristotele inferri 3 Ita sane videbatur debuisse. Quaerebat enim tantum, utrum λογω,an τμω vel μευθει, haec via cognoscendi sapie dique in animo ab aliis esset disclusa ac segrevia animi partibus ac viribus. ΣMρεον, inquit, τῆ μορ να- ω γγώ- ει in φρονει ἡ ψυχὴ, τερον χωνς ν εο si μγ γ, η λογα At dubium solvit de respondet de tertio atque in totum alio genere, GH - - .nκον G--ο θνῆς Quod sentiendi vis non opus suum peragit absque corpore, non minus tamen in illa locum habet dubitatio quam paulo ante proposuit in sapiendi facultate, λογω an sto, ab aliis discreta sit facultatibus. Non igitur nodum solviticum dicit, sensualem potestatem non sine corporis ministerio munere siti sungi. Nam semper quaerendum restat , utrum tam sentiendi facultas, quam cogitandi,invicem τμω, an λογω sint χωρι ω. Hoc enim in quaestionem tantum deduxerat. Nunc cum respondeat, en otia 1 nκον quidem non esse nec fieri sine corpore, mentem vero
animi esse χωρις , , de neutro seiunctionis modo, quam in quaestioneliosuerat, intellexit. Nam & ipsa ιη in αμις αἰά m 1 aut hoc aut il-o modo ab aliis αυοίμεm separanda videri debet, λόγω nimirum,aut
3 de alio loquitur modo. Hoc plane apparet eum voluille, mentem animi, quam partem animi exponit , ω Σουνοειet xl υχνὶ, qua cogitat O opinarur anima, absque o gano munus suum implere, & lica corpore esse abductam ac segregatam secretamque,dum, quod suum est, agit. Haec eadem filii
Aristonis Chii sententia. Cum duplex animi sit vis, qua aliquid apprehem
590쪽
IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. ais prehendit, ac percipit, altera sentiendi, altera intelligendi, eam quae sensibus utitur ad rerum comprehensionem , ab aliquo sensus in- strumento corporeo ut plurimum moveri, eam vero qua intelligimus, per se id quod agit exequi, & sine ullius instrumenti ex corpore ministerio. Porphyrius in libro de Animae facultatibuι : A'ρμων
ram μόνοις φ νε-l , νουν στυμ μεο l . Aristo animi facultatem qua apprehendit, duplicem finit. Et partem quidem eius ait cum aliquo organo ut plurimum moveri, quam sensualem appellat, qua principium sit alfons omnium particularium sensuum. Alteram vero quae ipsa per se ct absque
organis res comprehendit,in animalibus rationis expertibus carere nomine,quia vel in totum in illa non es, vel tenuis admodum ct imbecilla. In ratione autem praeditis in quibus maxime cernitur, mentem vocari. In quibus verbis notabis obiter, facultates illas animi duas, sensitivam & intellectivam, ab Aristone partes, id est, μερη vocatas esse, qui animae vim mλησῆι icta in duo sic dividebat, ut tamen ea μέρη nolici esse formas diversas substantiasve , sed nomina tantum facultarum. Frustra igitur Porphyrius in distinctione vocum μεργ dc δαύαριις, proprie dici vult,& eo nomine δμάμεως distingui, Omm
sam generepraeferat formam ab alia parte. Nam & ab antiquis philosophis, ipsoque Aristotele Iassim videmus appellari facultatem animae quae non differt ab alia facultate nisi λογω , ac proprietate, non etiam substantiae ac formae diversitate Κ-quidem differt mens a sensu vel sentiendi vi , sed ipsa sentiendi vis ab aliis animae virtutibus vel secundum Aristotelem non distat nisi intellectu, quas tamen facultates Wo ipse ubique vocat,& mos quidem δαοι μεις , ad distinctionem . μερων si sis , de MOH ουσίαν. Aristo autem ille qui, ut Aristoteles,τ νουν uiae instrumento corporis intelligere dixit, & ipse Stoicus fuit, sed in multis a Porticu descivit, &propriam μεσιν condidit,quibus nomen Α i νειοι.Non aliter igitur