Simplicii Commentarius in Enchiridion Epicteti, ex libris veteribus emendatus. Cum versione Hieronymi Wolphii, et Cl. Salmasii Animadversionibus, et notis quibus philosophia stoica passim explicatur, & illustratur. Quae accesserunt, sequens pagina in

601쪽

ris Ct. SALMA si ibuntur. Sed priusquam hanc abGlvam Animadversionem, tribus

verbis explicandum, quot modis G χωρμών, dc apud Aristotelem de partibus animae vel facultatibus accipiatur. Trifariam apud eum id verbi accipi , certum est. Aut enim χωο- νῆς diacitur,cum mens a corpore quasi separata intelligitur, quando nimiorum extra corpus,& sine corporis organis opus suum exequitur. Idganimus χωωςος etiam vocatur, cum a corpore in morte discedit, ae

sic ab eo separatur, ut non simul intereat, sed per se seorsim sub si stat. Sic mors dicitur animae,&corporis. Quo nomine intelligebant Stoici,m περιονικον ἔ σωματ Deniaque χωρι alia animae facultas ab alia centetur , cum vel τοπω dici ungitur, ut Plato eas invicem discrevit, vel sola proprietate distinguuntur invicem, quod Aristoteles voluit, qui eas λογω potius quam απω aut πυγμούι dixit, id est, cogitatio ne,non re,aut i eo separari. An Aristoteles tres animas, vel duas, substantia disserentes ponat. Quid in Exotericis super eo senserat. obiter molericorum 2 Acroaticorum Philosephidisserentia explicata.

PsRs EquAMuR quod coepimus de partibus animae, an totidem animae sint, absolvere. Non enitan parum ad morum scientiam haec pars pertinet, dispicere, utrum duae sint animae, substantia ac sorma diversae,an una. Nam qui duas pro una vel tres finxerunt animas, non alia ad hoc comminiscendum ratione inducti sunt, quam quod videretur ipsis a ratione prorsus alienum quod Stoicorum allerit dogma, qui appetitus αλογους ex eadem animae parte oriri faciunt quae & λογν habet. At isti negant , in una, atque eadem , &indirisibili essentia, posse simul este contrarias appetitiones. Ergo necessario statui dedere distinctas substantias, hoc est, animas duas substantia diversas . Aristoteles in explicanda mentis & animae

natura, quae duas nenes alios formas constituunt differentes , alteram assistentem, alteram in rinantem, adeo mentem ipse suam obscuravit, ut quid voluerit, vix videatur volutile intelligi. Adhuc de eo certant summi in philosephia viti. Veteres non minus in enodandis quae mira industria magnus ille artifex complicavit, laborarunt.

602쪽

runt. Quidam bona fide id agere aggressi sunt, ut quid ille sensisset,

aperire conarentur. Nonnulli quam de anima opinionem animo conceperant, eam ex Aristotelis verbis adstruere tentarunt, quasi &in eadem ille fuisset,quam ipsi defenderent, sententia. Quod non dissicile illis fuit obtinere, non solum ex ambiguitate dictorum Aristotelis , sed etiam multo magis ex ista eius inconstantia, qua ipse secum multis in locis videtur pugnare, dum quod alibi adstruxit, alis. bi destruere deprehenditur. In primo libro de Anima Platonem

carpit, quod alia animae parte nos intelligere , alia concupiscere dixerit. Ex eo enim sequi, duas in homine animas esse, idque esse prorsus impossibile, quia multa inde absurda consequi necesse sit. Infibro sequente fatetur , eam partem qua intelligimus, S contemplamur, τ νῆν ὰ, δαυαμιν, aliud animae genus esse, Quis non ex his putaret, duas animas ab illo poni 3 Rursus in tertio de eadem Anima volumine, ait, longe plures posse dari animae partes quam duas aut tres; quae divisio quibusdam placeret. Ubi Platonem intelligi,interpretes observant, & verum est. Ex quibus . perspicuum est per olim p.:rtes, non diversas velle intelligi substantias, sed facultates. Non iam itaque, ille qui in alia parte animae intelligentiam esse docuerit, in alia concupiscentiam, duas animas distinctas,& substantia alias, statuere censendus sit, ut Platonem fecisse arguebat libro primo. Postremo quam ibidem in tertio reprehendit bipertitam vel tripertitam animae divisionem, cam-dem in Ethicis tam Nicomachiis, quam quae ad Eudemum, adhibet. In Nicomachiis ubi hac divisone usus est,etiam de anima dicit quaerendum esse ei qui rem publicam gerit, & se de eadem accuratius,& quantum ad rem satis esset, λογυς tractasse, quibus ellet acquiescendum. Non igitur in illis exotericis auditi nibus aliud de animae partibus senserat aut disputarat, quam quae ibi in iis commentationibus de moribus ad Nicomachum,&Eudemum scripto mandavit. Sed qui sunt illi λογι ὶ Hoc explicandum esse pluribus videtur, ut teneamus utrum aliud de anima opinari solitus suerit in Exotericis sermonibus,atque in aliis scriptis, aut disputationibus. Paraphrastes Anonymus, quem nullo iudicio, qui . primi ediderunt, Andronicum Philosophum esse volunt, eas videtur intelligere dissertationes quas viva voce habebat inter discipulos

ambulando , quae distinguerentur ab his quas literis solitus esset

603쪽

ενια, - ο πiς. Quae falsa sunt, & proinde arguunt non esse Andronici, & perperam inscribi hoc nomen et .m Qui eam primus publicavit, vellem argumenta illa omnia quae se collegisse ducit ex antiquis Aristotelis interpretibus, quibus ab Andronico scri piam probare pollet, in medium attulit leti Crederem tum fortac

se quod vult. Sed certus sum nulla afferri posse. Nihil quippe

mihi occurrit scripta eorum pervolutanti, quod huius rei fidem vel tantulam facere queat. At caetera argumenta quae produxit, nihili sint, ita invalida i mi. Tα Hωπεικα ille Pseudonymus Andronicus interpretatur, disertationes riva voce habitas, & proinde alias ab illiu quae in commentariis relictae. Alia tinnit verus Andronicus apud Agellium lib. x x. cap. v i. qui ex illius philosophi libro, quo discrimine - ἐξωπυκα, dc τα ἀκροατDcta Aristotelis dicerentur , exposuit. Non enim docet, eo limite fuisse distincta, quod haec in scriptis eia sent, illa ore tantrem pronuntiata. Utriusque quippe generis ser mones, pariter ' in commentarios reserre, & in conventu iuvenum disserere Philosophus consueverat. Aliud igitur erat quo distingus bantur. Differebant inter se non tantum materia, sed etiam tractandi methodo, & personarum quae ad eas auditiones admittebantur, varietate, immo & tempore quo haberi utraeque solitae. Acroaticis, teste Andronico, tempus matutinum in Lyceo dabat: Exotericis

eodem in loco vespertinum. Ad illas soli discipuli admissi , qui

ακρο αἰ proprie dicti. Suidas : A οαώς, ο μαθ ο . Inde nomen ακροα nmς λογοις. Ad has quae Exotericae appellatae quibumbet interesse promiscue permisit: Et praeter discipulos etiam populo patebant, nempe omnibus ἐξω nid est, extraneis, iisque qui se in eius disciplinam non dederant. Illi enim quas domestici, & οἰ- Mi philosophi fuere, caeteri omnes alieni, & ἐξ-πελοί. Ita certhhanc vocem philosophus saepe usurpat, ut quae &- ρατὸς vocantur, ex ma, vel extraria bona, in Politicis lib. v ii. cap. r.

ἐξωπυυκ mi νωνουιον οἰ Κρη ς. Nec enim alienigenis imperia ct magistrarin communicant Cretensis. Perperam legitur apud Arist telem in editis: ἐξωτερDo ς bici. Nec recte interpretes: Non enim externa habent imperia Cretes. Immo , non committunt ea externis.

604쪽

IN Epic τε Tu M ET SIMPLICI u M. 22 Nec melius Lambinus : Nec cum ullo externo principatu habent commemcium. Cautius secit Paraphrastes, qui haec omisit. Sic enim

φυ σωπ : Neque alia est ratio cur in osscio tot annos Periorci maneant, cum lain toties defecerint Hilotes. Nisi quod externum nuper didicerunt berulam. Ubi illa in medio quae apud philosophum Z D

Dic GnωνῆM. Osticium boni paraphrastae est, mentem potius a ctoris sui expandere , quam verna cum sensu decurtare, atque admutilare. Idem philosophus alio loco in iisdem de Rep. libris

tationes, aut diatribae Aristoteli dictae sunt, quae semper extra artem quam tunc declarabat, & de qua disserebat,essent scriptae, aut habitae. Qua interpretatione ninil falsius. Immo ἐξωπpκs: philosopho omnes, qui ab eius disciplina ellent alieni. Α οαrixi, discipuli,

ipsius familiares , & οἰκῶοι, eoque nomine πῖς ἐξωπρ sis oppositi. Haec igitur vera distinctio Exotericarum, & Acroaticarum auditionum ac diatribarum, quod hae ad οἰκροαπις ac discipulos eius tantum haberentur , illae ad Exotericos & extraneos , extorresque di plinae ipsius , quos in huiusmodi disceptationibus, Exotericis inde appellatis, intereste volebat. Nam ad Acroaticas non quemquam tomere admittebat, nisi quorum ante ingenium ct eruditionis elementa , atque in dicendo studium laboremque explarasset. Ita legendum apud Agellium ex optimo codice, ubi vulgo est, nec ad eam rem quemquam tomere mittebat. Eaedem quoque ἐσω ριχ dicebantur, & ἀκροα, , quia discipulis interioris eius doctrinae vitaeque consciis, familiaribus , ac paene domesticis solis eas dabat. Familiares vulgo philosophorum appellatos eorum auditores sectatoresque, hoc est, οι-ους, vel Oi 1ακους, & Familias pro sectis, quis ignorat Z Caeteri omnes igitur εξωm ML Sic tunicae corpori propiores, quas Latini interulas, M indusia, quasi intusta vocarunt, Graecis ἐσωnem; πτωνες , ut contraia απρικα, ea omnia vestimenta quae su perinliciebantur, ut pallia, ac togae lacernaeque. Sed,& duo genera tunicarum, id est, χ τα νων

fuere iisdem Graecis: unum in litavi vocabant, alterum ἐπενδυsius.

Haec erat tunica quae super interiorem,& ύπτειπὼν induebatur,quam superatim & superariam tunicam inde vocarunt Latini, Graeci ἐξωπι -

- χιτῶνα. Altera quae sub illa indutui , Latinis interula & subminia, Graecis ἐσω ei ς χαδ. Respectu quidam palliorum, &chi F s 3. mydum

605쪽

Σ3o CL. SALMA si imydum togarumque omnes tunicae Sed & tunicae ipsae inter se hoc discrimine distinctae, quod alii ellent εξω ne κοι alii ἐσωnoMί. De quibus in commentatio de re vestiaria. Inde ergovi Exotericae 2 τρισπι Aristotelis , quae extraneis aliisque quam discipline eius domesticis,& interioris doctrinς auditoribus erant destinatae ac dicatae. Agellius ex Andronico: Edis vero Exotericas auditiones exercitiumque dicendi eodem in loco vesperi faciebat, ea que vulgo iurenibus me delectu praebebat : atque eum ῆειλινον τῆς πον appellabat, illam alterum supra ἐωλνον. Vtroque enim tempore ambulans disserebat. Libros quoque uos,earum omnium rerum commentarios, seonism sit, ut alii Ex rerici dicerentur, partim Acroatici. Hoc primum discrimen ex petionis. Secundum ex argumento & materia rerum quas in illis disceptati

nibus ac diatribis tractabat, quod sequebatur & persenarum Wα κυαν. Nec enim verisimile est, easdem selegisse materias disceptandas atque edissertandas coram initiatis, & iis qui in doctrina sua iam magnos profectus secerant, & coram rudibus & inexercitatis, imperitisque, hoc est, vulgo. Pro captu quippe auditorum dist ciliora aut faciliora argumenta sumebat tractanda in his aut illis dicendi ac disserendi exercitationibus.Nec tu captus eorum, sed etiam gustus in eo rationem habebat. Hominibus rempublicam gerentibus, aut capessere volentibus, an intima philosophiae naturalis secreta aperuisset, omissa quae magis ad eorum propositum saceret, moralium disciplinarum,&politicarum tractatione 2 Ergo, ut notat ex Andronico Agellius, Exoterica dicebantur quae ad rhetoricas meditati nes, facultatem argutiarum, Gribumque rerum conducebant At pisil sophiae studium sectantibus, & cognitionem rerum naturalium contemplationemque affectantibus , ct iis qui ad hoc in disciplinam eius sese dediderant, auditoribus sitis, in Acroaticis dissertationibus,

earum doctrinarum arcana tradebat. Idem Andronicus apud Agetilium: Acroatica autem vocabantur, in quibus philosophia remotior siubtilio que agitabatur, quaeque ad natura contemplationes, disceptationesve dialecticas pertinebant. Quid si vel ipsius Aristotelis verbis hanc differentiam Exotericarum, dc Acroaticarum exercitationum probabimus, numquid aliquid restabit quod ad eam rem desideretur 3 In libro de

studium

606쪽

IN Erre τετuM rT SIMPLICIUM. 23 Istudium sapientiae, quae posita est in rerum naturalium ac divinarum cognitione ac meditatione. Nam qui huic rei studerent, solos dici proprie philosophos volebant, & vere σοφλ , eosdemque κους, quorum institutum & vitae propositum ἡ σοφία ,-η λωρ M. At πυκτυς diversus , in quo qui sudarent, non σοφοὶ, sed Miami dicebantur, ut ipse Aristoteles in Politicis adfirmat. Hincetia differentia I μωροῖ κῶ προν ικῆ. Aristoteles de Rcp. lib.vii.

ς ον. Ergo alia in Exotericis tradebat exercitationibus philosophus, alia in Acroaticis. In illis quae ad modoων ac πολιmκον βίον pertinerent, docebat, in his quae ad φιλοσοφον ac μωροπικον. Et inde attium ipsarum scientiarumque quas distipulis tradebat, aut extraneis, ακροα ως, η εξωτερ ιυ , divisio. Nam Rhetorica, Ethica, Politica, Exoterica disciplinae. Acroatica Dialectica, Physica, ui c. Di

lectica quippe ad verum inveniendum ac probandum,& a falso dignoscendum spectat, ac proinde philosopho convenit. Rhetorica politico, cui saepe publice verba facienda, & plebis animi oratione

demulcendi, ac permovendi. Agellius ex vero Andronico: Coni Mentationum suarum artiumque quas diopulis tradebat Aristoteles philosophus regis Alexandri magister duas species habuisse dicitur. Alia erant quae nominabat Exoterica, alia qua appellabat Acroatica. In his ipsis tractam dis non una dicendi ratione utebatur, sed eas artes quas docebat in Exotericis diatribis, ut erant magis ad popularem uium accommodatae , ita ad popularem quoque captum plenius planiusque disce- tabat , fusiore ambitu omnia declarare, verbisque circumvehi blitus. In Acroaticis quia res erat cum intelligenti Dus, de qui iam, plurimum promoverant in discendi studio, brevius obscuriusque ea insinuabat, quasi apud peritos singula signans potius quam latius expandens. Quod ex relponsione cius ad Alexandri Epistolam quam ex Andronici libro produxit Agellius apparet. Cum enim apud in gistrum per litteras conquestus esset discipulus & oditor quondam cius Rex ille, quod disciplinas Acroaticas quibus ab eo cruditus se ret, scriptis editis in vulgum dedisset, & promistuas omnibus secisset, respondit, ita evulgatas librorum editione fuisse , ut tamen populo vix prosterea paterent, propter stili nimirum, & argumenti obscuritatem, solis iis qui eas audiverant, atq; ab ipsius ore doctoris co-

607쪽

cdi non editas: sola enim qui nostru auditionibus interfuerunt, cognobiles sunt. Quid his manifestius ξ Acroatica igitur , ut ex his constat, scriptione non differebant ab Exotericis, ut frustra subditivus Andro Heus in paraphrasi Ethicorum exposuit, sed rebus ipsis, & earum tractandarum ratione, personarumque praeterea apud quos utraque disserebantur, aut quibus scribebantur, discrimine. Utraque enim cum doceri viva voce, tum in commentarios reserti ab a uetoresue o, ut in gratiam diversorum, ita diverse argumento ac stilo. Hine vocat philosophus eiusmodi disquisitionem quae pleniore tractatu indigeret, ut solebat in Exotericis auditionibus & prae lectionibus. De Rep. lib. I. cap. V. si εν Mάχου ri ζωῆς εώ -πς ριον ἁρμονίοις,ἀλοὶ τοαῖ- λους ei Inrerpretes omnes absurdo proseus,& alieno sensu haec reddiderunt. Aliquis ita vertit: Sed haec quidem aliena fortassis sunt disput tionis. Mius: Sed hae fortasse siunt anima resonis alienioris. Alius: Sed haec fortasse minnus fiunt huius quaestionis propria, atque aliquando alienior is extra rem. Ex-liectabam aliquid doctius a paraphraste , sed ille priorum orbitam equutus, per aliena plane incessit vestigia. . mquam ista, inquit, forte neque loci huius, neque contemplationis sunt. Debuit, si recte mentem sui auctoris assequutus esset : Sed hac longioris sunt driquisitionis, ct ad Exotericas auditiones magis pertinentis. Hoc scribit in Politicis, quae& ipsa proprie ad disciplinas Exotericas pertinuisse docuimus. Quomodo igitur quae ibi esse dixit,&dispectionem

magis Exotericam requirere, de Exotericis erunt intelligenda disce milambus 3 Sic enim distinguere videtur τα Eξωπpκί π π Πολι-nκων, cum & Politica, teste vero Andronico, in Exotericis vulgo traderet tur. Scire oportet, quoties Aristoteles ἐξω npκ- λογων meminit, eas proprie disceptationes intelligere quas viva voce differebat. Hoc enim λογγ fgnificat. Ideo & verbo λεγε rus cum de his loquitur, sepe uti consuest, de ἐλπρις ς λογους se caper appellat. Ut in Ethicis ad Nicomachum lib. i. cap. x m. λέγε b Uta αυότης, εν τοῖς ἐξωτερικρὰ λογις γρώντως ἔνια. Dicuntur O de illa in dissertationibus Exotericis abunde nonnulla. Id est , dicuntur a nobis ac differuntur vulgo in auditionibus Exotericis de anima nonnullae Latius inflatiusque, cum viva voce de his dissereret, solebat omnia explicare,' . quam

608쪽

IM Epic Tr Tu M ET SIMpLrcru M. 23 quam cum litteris eadem mandaret,& in commentarios referret.Ideo μεον vocavit, dispectum accuratiorem & longiorem, quales adhibuerat in ἀκμο ταν Exotericis. Nam & eo loco quem ex Nicomachiis ante attulimus id plane ostendit: TO μ ἄλ-

eseatioremque tractatum, & longiorem de re aliqua, in disceptationibus quas disserebat, Dequentius ab illo usirpatum fuisse quam in commentariis. Cum enim eodem tempore de eadem re in diatriba sermones haberet, & libros scriberet, idcirco parcius in commenturiis scriptis ea attingebat quae fusius in dissertatione explanaverat: solebatq; crebriter lectores suos ad illas diatribas in schola factas remittere, in quibus plenius eadem tractaverat. Idem lib. I r. ad Eu

mi εξωτεηιυδ λορος. Et horum bonorum ea qM in anima simi magis siligenda, quemadmodum distinguere illa flemus in Exotericis dissertationibus. Quas viva voce nimirum habemus . Et sic etα ἡθοια in commentariis relicta, licet ad Exotericas artes & ipsa pertinerent, quia de his disserebat inter extraneos de ἐξωτερικους, distinguit fora πλογων. Idem lib. III. de Rep. cap. I v. άλλα μLυ - Uiς γε πσλεγεύ ους ραδεον ιριελει, ,-μ ω mis λόγοις άζιο-

αεθα etina αυτων σπλοι ς. Ita melius fortasse legatur, quam istiω-

si μεθα. Quamvis & hoc serri possit. Id est, distinguebamus in

his quas nuper habuimus, dissertationibus. Saepius tamen praesenti utitur. Sic in Eudemiis: καθαπερ 2ψειρύμεθα. Quia quotidie id faceret in suis acroasesin , ideo dicit, distinguimus, definimus, id est, distinguere, & definire solemus in Exotericis dissertationibus. Interpretes perperam illa reddunt. Paraphrastes Politicorum, vir suo iudicio Graece doctissimus, ut & totius philosophiae Aristotelicae peritissimus, ita eum locum Latine convertit : Quando id iam saepius in aliis a nobis distulationibus est famin, o praecipue in his libris quos de moribus composuimus. Haec καπι in Simplicius poterat, &propius ad Aristotelis mentem : Quando id iamfrequentius a nobis fit in Exotericis de Republica dissertationibus. In libris de Republica ita scriabit, aitque, ea de re saepius a se disputari in sermonibus Exotericis, quos in Lyceo ambulans haberet. Qui sermones,sive λογοι ελυ- .nωὶ aeque de Republica tractabant, ut hi libri eiusdem in quibus

G g lecto

609쪽

r; C. L. SALMAsir lectorem remittit suum ad λογους α ροω ς,quia disserens quam scribens de eadem materia longe disertius & plenius solitus estet explicare. Inde ἐξοσερικωτε:οω disceptation m pleniorem,planioremque vocavit, ut supra interpretati sumus. bed & in libris φυακῶνακροώεως ita videtur acceptile εξιώτεροιους λογους pro disputationibus diffusioribus & accuratioribus, lib. I V. cap. x. ubi de tempore se ad plenum tractaturum esse dicit: Πρωτον 1 κγ ώς ἔπει 2 is me ras GHiara π εξωτεροιά, λύγων τερον π ο των ε ἰν η π μὴ ιντων. Qui locus non est intellectiis interpretibus. Sic igitur redde : Et primum de eo conrenit disputare vel per Exotericas disceptationes utrum sit in entium numero nec ne. Vel aeque accurate ac sese se de eo disputaturum promittit, ac si de re aliqua ac scientia Exoterica dissereret κῶς . Sic ἐξ-εριρ- ραν με ιιν ante dixit. Qui verterunt per exteras rationes, nugas egerunt. λορο in hoc sensu Aristoteli non sunt rationes, sed dii Iertationes. Thein istius exponit ibidem, sin. λίγους. Ad verbum hoc sunt ἐξωτεριοἰ λογοι. Non recte tamen

expressit mentem Aristotelis. Et sane ibi facit quod se facturum est pollicitus: de tempore ita abunde pertractat, ut non potuerit Elarius , ac sussus eam rem exequi. Solebat ergo omnia in ἐξ-Oissis λογοκ, id est, dismertationibus viva voce habitis, declarare abundaniatius quam in Exotericis scriptis , & in Exotericis qua scriptis qua sermonibus singula uberius explicare, quam in Acroaticis. De eadem re morem habuit tam libros conscribere quam sermones disserere, non solum in Exotericis disciplinis, sed etiam in Acroaticis. Sic cum in libris de moribus ad λόγους lector ab eo remi titur, illos λογους pariter de moribus disceptantes putare debemus. Certum est itaque, λογους de Moribus ac de Republica non ratione I εξωπιρυκῆ differre a scriptis de eadem scientia commentariis, sed solo λίγων nomine, quatenus λογοι, id est, diclertationes pronuntiatae, distanta commentationibus in libros regestis. Ut enim artes de quibus solitus erat tractare in lectionibus. apud ἐξωτευκους, id est, extraneos, habitis, appellatae, ita& libri quos de his conscribebat, ἐξωτευκα. -γΘ μ me dicta. Sic& dillectationes quas de iisdem sciciatiis in schola disceptabat, εξωτ

ρικοὶ λόγοι vocati. In libris brevius eadem exponebat, & limatius, quam in disputationibus rum εο ματ sive Exoterica continerent, sive acroatica . Sed in exercitationibus disputationum, de οικροάστων,

singula

610쪽

Iu Epic TETu M ET SIMPLICI u M. singula uberius prosequebatur, tam in Acroaticis quam In Exotericis. Sciunt & cathedrarii profestares, praelectiones quas e suggesto in corona discipulorum habent, minus limatas elle, de accurate digestas quam eiusdem argumenti quae in libros referunt, ut edant. In genere tamen sive in commentarios relataeellent, sive indissertationibus pronuntiatae Exotericae exercitationes, longe faciliori & m os populari methodo pertractabantur, quam Acroaticae. Et sane ipsae artes quas in Exotericis tradebat qua libris qua ambulacris, vulgo magis ad intelligendum ac percipiendum erant obviae, quam illae disciplinae quas inter ακροάικα reponebat. Hinc - .nα de εικα appellat Clemens Alexandrinus lib. v. Stromateum : Λέγου ri I

perhibent Aristotelis sectatores, quosdam etin commentarios εσωτερι appellari, partim communes ct . Quos hic Dolo coeli appellat, eosdem esse cum αMOHi ς supra ostendimus. Ibi multis docet Clemens, omnes philosophorum familias quasdam habuisse discis,linas, vel disciplinarum quaedam arcana, quae omnibus patere velent, alia vero quae solis discipulis & doctrinae suae initiatis. Tradit ibidem,& Stoicos dicere, Zenoni nonnulla scripto fuisse consignata, quae non temere discipulis quibuslibet legenda permitteret , sed iis tantummodo de quibus explorasset, an sincere & bona fide philosopharentur. Talia & Pythagoreis fuere reconditiores doctrinae recessus, tanquam adyta, ad quae admittebant non quemlibet, sed qui longo examine probatus spectatusque, & ab omni vitiorum labe purgatus videretur. Haec sunt in singulis sectis quas μυi pix, quae vulgari non debent, & , νοητι&dra caeteris qui a secta alieni sunt. Sic Pythagoras coetum discipulorum , quibus arcana doctrinae suae aperiebat , ορια. ον de ορι-οὰν appellabat , qui de συθ οές Hierocli dicitur. Et via iον quidem ιμῆ αίειν, a simul audiendo,& οριο ιο,ον si ζ ομῆ ακκειν, vel quod aliquis putarit, I ορια

Nam GAν est intelligere. Hesychius: Κρει, αἰδεα res, νοῶ. Sic scribendum. Sed de pro audire. Idem: Κοα, ακκει, πιο Eet . Inde coiον, conventus discipulorum. Ab tali conventu ac coetu qui erant extranei, hi εξωτερικροῦ Aristoteli. Qui in eum cooptabantur, dcακροα , Pythagorae ορι-οiοι dc ομαιοι. Ut autem εξωτερικα& scripta vocat Clemens quia passim omnibus communica-