Simplicii Commentarius in Enchiridion Epicteti, ex libris veteribus emendatus. Cum versione Hieronymi Wolphii, et Cl. Salmasii Animadversionibus, et notis quibus philosophia stoica passim explicatur, & illustratur. Quae accesserunt, sequens pagina in

621쪽

1 6 C L. fALMA sit plures animς partes posse dari quam in quot vulgo distribueretur, sive

quis duas faceret, rationalem & irrationalem, sive intres divideret, rationalem, irascibilem,& concupiscibilem. Elle enim paene infini. tas animae partes. Atqui in Politicis & in Ethicis utramque divisio nem amplexus est, quam Sc quadripertitam fecerat, rationalem iterum in Juas dividendo partes, quae contemplationi intenta est, &quae in rebus agendis occupata.In secundo porro libro ώ-ὐψυχῆς,&m; αφθαρπν, hoc est, rationale & irrationale,si inter se differre dixit, cum in Exhicis in eam sententiam pronus videatur,

quae G αλογον,& τὸ λογον εχον in anima τω λόγω tantum distare affirmat, id est, intellectu potius quam re ipsa. Quaerendum igitur hoenobis loco est, cum tantus philosophus in tantum sibi ipli contrarius in aliis atque aliis scriptis deprehendatur, utrum ratione rerum quas tractabat, & personarum quibus eos tractatus dabat, modo sic, modo aliter senserit, an vero ut in aliis fecit, hic quoque semetipso distenserit ὶ Sic in Metereologicis aliam de visu sententiam se habere ostendit quam in libro . a LΘηστως ω-ῆ. Multa ab aliis observata sunt,ex quibus, non sibi eum ubique constare, facile constat. An, quod aliis placere video, ea animae tripertita diviso virtutum gratia comparata est tam ab Aristotele quam a Platone, ut numerus eis situs constaret pro ratione partium animae quibus sua singulis attribueretur virtus Ergo huic divisioni locus tantum sit intractatu de moribus ac republica, non in illis disceptationibus ubi quaeritur philosophicis ac solidis argumentis quid sit anima, & quotitia partes vere tribuenda sit. Ita quidem tradunt Porphyrius, Iamblichus, Simplicius de Philoponus, eam χιερῆ- utile esse cadi θετων συαρον, quae verba Iamblichi sunt. Porphyrius dicit, ως ἡ αia

tertium de Anima notat, Platone in libris de mλιτεία ubi animam partitur in tria membra, non propositum habuisse omnes animae partes ea partitione comprehendendi, sed tres tantum sumpsisse dicis gratia, quia talis divisio ad activam vitam conduceret. Ου inquit,

φεν. Non enim plena est ea dirim ad omnes anima partes comprehendem du

622쪽

IN Epicra Tu M ET SIMPLI cIu M. a rdas ct Hiendendas,quae in rationale sit, ct irrationale. Nec qua in tria eam partitur apud Platonem in libris de Republica, in rationem, iram , ct cupiditatem. Quoniam non ibi ille proposuit totius anima divistonem instituere, sed has tantum quibus indigeret vita actibus occupata, tres solas partes assumpsit. Ergo in προικmia tantum 'ta ea adhibenda animae divisio,nonis του λωρ κω, quae causas rerum rimatur & inquirit. Mirum de

Aristotele, qui & in Ethicis ac Politicis eadem quam Plato divisionem probavit, nihil dicere. Porphyrius enim & idem propositum Aristoteli quod Platoni fuisse in illa tripertita divisione edenda scribit: ue Πλατωνι Ai πιλει ὀν mi M-ς-η λέγε-

telem similiter in Ethicis,cum definiret, eam O λόγω positam esse dixisse. Et ομιν pro apyetitione irrationali accepisse. σός λογον, inquit,ἀντλ' s απύ ἡ Et sic videtur Aristoteles animam in rationem & appetitionem divisisse non totam, sed solam quae versatur in actione, & moribus: Κακειν P. ουν - λογονορεξιν φαίνετα3-ου P ολ ω 4 υχl- αῖ α are Q κώ--θι-κlis. Haec absurda sunt & aliena. Cur non fatetur id quod verssisimum est, ctiam Aristotelem tripertitam illam animae ιρε ν cum Platone in Ethicis amplexum esseὶ Quid enim manifestius 3 An Aristoteli autem haec ratio insederit animae trinertito dividendae, ut numcro &statui virtutum a se constituto contuleret, nescio,& id infra videbimus. Nam non stetit ubique constans in hac divisone r tinenda. Quinimo in Ethicis & Politicis eam probatam videtur in aliis scriptis in quibus subtilius de eius natura disquirit improbasse. Ad Platonem quod attinet, certe ille non tantum in libris vita πλι- σειας, sed etiam in Timaeo,ubi ex professo de natura animae tractat, ac de eius partibus ad solidum ac plane disputat, in eadem divisione tripertita manet, nec alia uspiam utitur , ut insta dicemus. Caeterum Galenus in ea sententia videtur suille, ut totidem animas statui debere censeat quot virtutes ponuntur. Nam Chrysippum eo nomine reprehendit,quod cum unam agnoscat iri homine animam rationalem, virtutum tamen innumerabilium veluti examen introducat . Aristonem quippe Chium qui unitatem animae tuebatur, unam quoque virtutem constituisse pluribus nominibus appellatam, secundum cres m relationem. Nομ , inquit, οἰνηρ ραῶν -- ἡ-

623쪽

hae haeresi tantum fuit Aristo, sed ipsissimam hanc & Zenonis fuisse

constat, nisi quod in virtutis nomine differebant. Ea υγμα Arist ni dicebatur, Zenoni GOD: ς. Plutarchus in libro de virtute morati : A'ρδεων ο ο Xιν τῆ μουσία μίαν ἐπίει, νὴ υγειρων ωνο- min. Caeterum illa sanitas Aristonis, non alia , φρονηαι. Sanitas enim mentis intelligitur, quae plane est quον-ας. Is enim φρονει qui mente constat, & sanus est. Et ille qui optat mentem sanam in corpore sano, utύγιειαν tam corporis quam mentis habere cupit, ita illa υγἰεια mentis est, qua mens sapit & sana est. φρον- per hoc se optare ostendit. Sic Zenoni generale nomen ad omnes virtutes. Ea si cernatur in rebus distribuendis unicuique ex aequo , iustitiam appellari: si in tolerandis adversis, fortitudinem. Atque ita de caeteris. Ait Galenus in lib. v ii. de decretis Hippocratis & Platonis, ei qui unam tantum animam rationalem statuar, ut faciebat Chrysippius cum Zenone, consequenter necesse esse unam tantum substantia virtutem admittere, eamque χοὶηρον. Ita enim refert ex libris posidonii contra Chrysippum: ωαπερ μάνου 'τ- τα - η ψ . εἰ μάνον ει η το λογς ηδν ὐ oin της , y 13ενος εα ετ αλε ρ ni κῆ μ- F

quemadmodum asectiones animi tolluntur, si sola' anima pars rationalis, nulla neque concupiscibili neque trocibili parte in ea existente, ita ct virtutes caeteras excepta prudentia tolli necesse est. Cur sola φρα σου relinquenda sit, si unitas animae & ea rationalis retineatur, in promptu causa est. ' ονηαν Plato & Aristoteles virtutem propriam huius animae partis, in qua inest ratio , faciebant. Sequetur inde, si tollantur reliquae partes animae quae ab iis statuuntur, concupiscentia, & irascentia, ut virtutes pariter quae earum partium propriae sunt , necessario debeant tolli. Hoc est, quod & in Socrate reprehendebat Aristoteles, qui cum plures virtutes faceret, nec in earum num ro di issentiret, quod tamen eas esse scientias definiret, ex eo vider tur non agnoscere partem animae illam quae caret ratione. Nam scientiae in rationali sunt. Ergo & virtutes, si scientiae sunt. Nulla itaque in anima ὁ θυμηδικὴ aut Divii facultas, sed sola λογοκη. Ita& Chrysippus hoc nomine reprehenditur a Galeno, quod cum ipse

unam substantia λογοκlta animam ponat, tantam virtutum multitudine agnoscat essentiali qualitate inter se differentili. Consentaneum huic

624쪽

IN Epic Tr Tu M ET SIMPLIctu M. a 'huic opinioni Galeni videtur, tot animae partes substantia diversas esse ponendas,quot sint virtutum substantiae qualitate essentiali in vicem diversae. Atque ita quidem Pythagorei, Platonici & Aristotelici existimarunt quantum ad numerum virtutum attinet, & partium animae, cuius ungulae paries singulas ac suas sibi attributas obtineant virtutes. Sed non necesse est, quod pertendit Galenus, eas ariti e partes totidem esse animas separatas. Satis est si totidem facultates animae censeantur, quot ponuntur ab his virtutes substantia& qualitate essentiali differentes. Et Galeni, ut iam ante dixi, sententiae, vel hic virtutum numerus & Amant quae ab illis philosophis statuitur, & ab ipso pariter agnoscitur, maxime videtur in eo adversari, quod cum tres virtutes tribus animae partibus respondere statuant,quartam, iustitiam, animae ex toti tribus illis partibus constanti dicant convenire. Unde perspicue colligitur, unam ab illis substantia animam poni, in tres facultates quae quasi partes totius sint, divusam. De virtutibus,quatenus inter se differant, nos alio & suo loco . Aristoteles nunc nobis repetendus , qui cum animam &ipse tres in partes in Ethicis & Politicis,sicut Plato, divisisset, eam divisionem in libris de Anima damnat, & Platonem quem in Ethicis propter illam laudaverat, & recte divisisse iudicarat, mutata velificatione nunc ob id ipsum suggillat. Cum illam tripertitam divisionem, immo & quadripertitam probaret, certum erat illum unam animam & uniformem credere. Nam partes illas, sive facultates, - λόγω tantum distare, id est, earum inter se differentiam sola cogitatione & intellectu percipi posse,cu reapse unius essent dc individuae substantiae facultates, videbatur ibi omnino velle. Nunc cum in his libris quos ex profesto de Animae natura scripsit, id quod in aliis

probaverat, summopere improbet circa animae partium distributionem ac numerum, videndum an & de animae unitate aliter quoque hie quam in Ethicis & Politicis sentiat. Nam magna de hoc sententiarum tam apud veteres quam neotericos eius interpretes,siocque philosophos varietas . Unius ex recentioribus vir magni nominis ita scribit in libro de Anima : An una sit tantum hominis anima, videlicet rationatis, continens simi vires aliarum animarum, videlicet nitentis, ct regetatirae. An vero mi distinctae animae in homine, vegetativa, sentiens, ct rationalis, sicut Plato, Aristoteles o Galenus loquun- tus. De Galeno verum est, tres ab eo animas distinctas constitui.

625쪽

: o CL. SAL M A si is e Platone id Alsum esse,iam ante docuimus. De Aristotele aeque saltannii,& magis. Platoni cum hanc sententia tribueret Galenus,& eum inde suas in partes traheret, Aristotele tamen falliis est in aliae L. Baenim scribit initio lib. v i. de decretis Hippocratis & Platonis: Πρου-

stoteles ac Theophrastus existimarunt,an melius sit tria earum principia dirersa ponere,ficut visunt est Hippocrati ct Platoni. Hoc posito ut vero,quod ait, Aristotelem censuisse,ires illas antimae facultates in una sede coriadis esse collocatas, & inde emanare ut in totum corpus permanent,

nulla ratione fieri potest ut quis sibi persuadeat, tres ab illo animas distinctas fuisse agnitas. Unde enim & quomodo tres animae substantia diversae in tantilla corporis parte quale est cor Saltem divisas cordis particulas, singulae sibi scossim attributas occupare deberent,

alia sinistrum ventriculum cordis, alia dextrum, alia capsulam cordis sive membrana. Nam qui in corde τὸ Qv νικον statuerunt, non unam ei in corde stationem omnes adscripserunt. Diogenes in ventric Io cordis quem θ--Hω Mιλίαν Vocant, constituit principalem eam animae partem. Alii in τροχsλω cordis. Nonnulli i,

quam capsulam cordis appellant. 2i itaque tres illae animae facultates quam animae substantia differentes in una sede cordis ab aliquo ponerentur, in ipso corde locis vel loculis eas disseptas oportuit. At

nemo unquam repertus est qui eo modo totius animae facultates in corde reposuerit,quin unam animam, non plures, eodem in loco sitam esse crediderit. Etiam si autem per sinus cordis varios eas divisissent, non tamen plures inde animas confici necesse esset. Sic diversis unius animae facultatibus diversae in capite & cerebro partes sugnatae ab his qui λογικωψ animae partem in eo consignarurit. Anteriorem quippe partem, τω φανmpκω dederunt: interiorem, ac me diam, τω PDνοητ : Posteriorem, τω μνη Mνη lo . Nemo certe e

rum qui olim defenderunt , tribus illis animabus uniacum in una corporis parte domicilium, &unum idemque organon attribuit. E contrario nemo ex illis qui omnium animae facultitatum cor sedem esse voluerunt, & principium, & sontem, eas animae iaculu

626쪽

IN Epic τε Tuu et T SIMPLICI u M. a 'facultates pro totidem animabus substantia differentibus accipiendas iudicavit. In his Stoici omnes , tam antiqui & seme conditores, ut Zeno, Chrysippus, Cleanthes, quam posteriores, ut donius, Panaetius, Hecato. In his quoque Aristoteles, ut omnes eiussere interpretes consentiunt, atque ex ipsius scriptis potest omnino comprobari. Cum enim nervi sint instrumenta sensitivae,& loco motivet facultatis, eosque a cerebro oriri inter omnes paene constet, Aristoteles tamen es m=mκον cor esse putavit. Inde in m gnam incidit absurditatem.In somno quippe definiendo, quem quietem esse principii sensuum volunt, sive t πρω ris ta)HIa, ut loquitur Aristoteles, si ta illud H. Hibin cor esse putemus, sequetur ex eo, somnum fieri impedito vel cessante corde. Quorum neutrum verum potest esse , cum certum sit,per quietem cor vehementius dormientibus anhelare ex reducti in se caloris vi & copia, quam vigilantibus. Sed haec non sunt huius loci. Ideo haec attulimus, ut constet, Aristotelem credidisse,cor esse principium motus ac semsuum. Atqui etiam si quis concederet, put esse τ κινησεων χta, propter nervos qui inde oriuntur, non tamen inde consequi dicebat Chrysippus,partem animae principalem in capite esse locatam. Verba Chrysippi apud Galenum : ὀν τῆκα δῖα ἔ πεμονικοῦον-- , s pu vix αων ὐ--. Quae ita explicat Galenus : ομοβ c o Misoτα- , τῆ τῆ ρήσει, πιοῦ ν ἐςιν, s σαω

mιε ἡ ἡγεμνικον Quod enim vult dicere Chusippus in his qua

attulimus verbis, tale est. Etiamsi quis concederet principium verrorum caput esse, non omnino tumio concedendum haberet, in capite partem mima

prisci lem consisere. Non igitur hoc dabat Chrysippus, nervorum principium in capite esse, sed etiam si quis id daret, non inde sequi,& sedem caput esse habendum T γρανικοῦ. In corde itaque Stoici,

ut de Aristoteles, principium motuum & sensuum ponebant, ut cinterarum animae facultatum quibus homo Gooc. M. De Aristotele quod haec eius sententia suerit, cum ex plerisque antiquorum possimus id confirmare, unicum Chalcidii testimoniti reor sufficere, qui luculente id demonstrat commentario in Timaeum Platonis. Sic enim de Aristotele loquens ait: Namque venarum o nereorum initium O quidem nodus ipsim cor est, iuxta quod intellectus agitatur, O ration bilito ignitus ibidem coacerrare se creditu possibilitate quidem illic habitani,

627쪽

ro C L. SALMA si inlectu vero extra conseptum corporis atque viciniam commeans. Quid his apertiusὶ De reliquis animae facultatibus, omnes illas e corde manare tanquam suo principio ac fonte, secundum Aristotele, scribit ibidem idem Chalcidius: Principalem vero anima partem Aristoteles asserit locaram esse in penetralibus cordis, ubi alia quoquespecies animae fiunt locatae,id est,

imaginatio, memoria, appetitus, excursio. Vocat hic excursionem His reno κίνη πν, quae ministerio fit nervorum,qui aliis a capite oriuntur,

Aristoteli a corde. Sequitur apud Chalcidium: quippe omnium anima virium initia, ct quasi quaedam radices a sitae cordis emanant, quando confecti cibi succus per venaου cordis caterum corpus irrigat, ct motus corporeus, qui locularis est, a corde initium flumit. Hic vocat locularem motum sive potius locarem pro locali, quae τοπιν - ηας Aristoteli vocatur, &paulo ante enursionem dixit. Igitur cum unam omnibus animae facultibus ac partibus ponat Aristoteles, eamque in corde esse volit, nulla ratio est quae persuadere cuiquam possit, tres illum animas quarum una esset χη, confinxille. Si ne secundum quidem Platonis sententiam, qui tres animae facultates illas quas diximus ita par titus est ut singulis propriam in corpore sedem assignaverit, id esticiatur ut tres animas substantia diversas fabricarit, multo minus hoc idem consequetur ex Aristotelis opinione,qui omnes in una sede veluti fixit. Tres illas corporis paries quas Plato tribus animae partibus tribuit, quasi et trium animarum Galenus interpretatus est, & τ ψυχίαν inde Platoni assertam putavit. Quod tamen e L se falsum,multis ante argumentis confecimus. Iam restat ut dispi

cimus,an ex ipsis Aristotelis verbis ullo modo colligi queat, hanc eius mentem ruisse de tribus aut duabus distinctis animabus, quam volunt plerique interpretum. Ex Ethicis aut Politicis illius scriptis iam vidimus nihil tale posse elici , quinimmo contrarium manifesto probari. In libris de Anima, non sequitur quod videbatur esse sequutus in Moralibus circa animae divisionem bipertitam, aut tripertitam. Fortassean exotericis, & vulgo, propter morum d

ctrinam quam tractabat, eam partitionem dederit : Philosophiae autem studiosis ac sectatoribus suis, legitimisque auditoribus ac discipulis, aliam de proprie sitam, in Acroaticis libris explicatam sei

tentiam aperuerit. Haec ergo qualis sit, excutiendum, & an duas aut tres animas suadeat pro partibus aut facultatibus animae constituendas. In primo quidem libro ut iam ante monstravimus ab ea opinio-

628쪽

IN Epic τε Tu M ET SIMPLICI u M. aues opinione ita aversius videtur, ut Platone impugnet ea maxime de causa quasi ex eius dogmate de animae partibilitate hoc coniequi videretur. In tertio similiter libro satis manifestus est contrariae illi ac sectioni sententiae , tametsi & ab illa quam in Ethicis probaverat divisione diversus abeat. Nam ibi clare , praeter illam duarum aut trium partium animae 2μ επιν, longe plures poste dari partes, de paene infinitas,& quidem haud paulo minus invicem ditiunctas quam illae tres sunt inter se in quas animam Plato partiebatur. Unicus igitur superest locus ex libro secundo unde vel Um. interpretes quidam Aristoteli creditam ideo volunt , quia &ipsi talem credunt. Tanto igitur auctore suam fatagunt tueri sententiam, securi an illam habuerit, dum persuadeant habuisse. Illa igitur verba sunt quae interpretibus istam mentem induerunt, qua

putant, Aristoteli aliam mentis,sive animae rationalis , esse substantiam, aliam irrationalis : - ἔοικε ε ρον - , μιρνον cra δεχ ετ α καθάπερ π' οἰ:λον ζ φθαρας. Ad quem locum notat Philoponiis,manifeste philosophum scribere,alterius animum esse substantiae quam animam, & vocem 1 υχῆς, esse aequivo

δειαν, ἡ θ λοι ni πῶσα ir υχή Duas animas hic plane ab Aristotele fieri vult substantia diversis, mentem, sive intellectum , ut cum scholis loquamur, & reliquam animam. Quod animae nomen ideo dicit οριομυρον, quia tam de rationali quam irrationali dicitur anima, vel quod idem est , immortali de mortali. Quae duae sunt . species subiectae eidem generi univoco, quod est Anima. Sic ille duas prorsus animas specie ac substantia differentes, sub unum idemque genus collocat ομολελον. Ut enim nome animalis convenit equo& homini, ita nomen animae convenit rationali de irrationali mrmae.Cum dixit igitur Aristoteles, animum, id est, νοῦν, csse ἔπρον, P. non intelliuit λι--mi , sed crata , idemque est ac si dixisset, inρον - χης. Nam Gχη generis nomen est, animus autem species est animae, id est, Non tres esse animas Aristoteli creditas tradit,ut Platoni Galenus, sed duas. Et s ne omnes qui partes animae substantia diversas secerunt, non tres,

sed duas tantum agnovere. Ad hunc quoque Aristotelis locum respexit Servius in um Aeneidis de Erylo, cui nascenti tres ani-

629쪽

CL. SALMAS I imas matrem Feroniam dedisse canit poeta: Per transitum ostendit iLiam Platoni, o Aristotelis contentionem, qui dubitant,utrum quattuor an tres anima sint in homine,φυφη,ocio Ira , νον lim, remota κιννῖI, L Haec eius verba iam supra attulimus & expendimus. Inscite putat, hanc tantum inter Platonem & Aristotelem suisse contentionem, utrum tres animae an quattuor tantum fuerint. Uter quattuor voluit An Aristoteles ξ Ita certe cxistimasse videtur. Nam ita ille hoc loco

Atqui non hic determinat, quattuor esse animas, sed dicit, animam omnium harum partium sive facultatum esse principium,alentis,sentientis, intelli sentis, dc motivae. Quod addit, πόπρον 5 τύτων λαίαν ἐςιν ψυχη is utrum unumquodque horum anima sit an pars animae, non hoc definit,sed quaeri ait polle. Etiam ex sequentibus apparet, non eum id velle, ut singulae illae sexultates totidem sint animae, sed partes. Nam totam quaestionem eo deducit,utrum partes ille mπω disiunctae sint, an λογω. At Servius hoc inter illos

controversum esse censet, utrum quarta tribus anima addenda sit, quae motum habet locarem, an illa remota tres sint tantum animae relinquendae. Certe circa motivam animae partem non convenit

Aristotelicis cum Platonicis. Non tamen ea est inter illos dissenso, an anima sit specialis quae tribus reliquis adiungi quas quarta

κατ utain, ut loquuntur, 1 m ν debeat. Plato, motivam facultatem a mente, id est, principali animae parte & imperium in caeteras obtunente, venire censuit. Ut enim in animalibus ratione carentibus

quae praecipua ac princeps animae in illis pars est, animal ipsum in vet, nempe ita & hominem,quae in eo est principalis pol

tio & caeteris imperans, motivam quoque excitare sicultatem. Eam

autem esse mentem, - νB. Sic ergo in 'ooὸ Platoni sub νο, IH comprehensa est. Aristoteli vero id quod movet hominem non esse intellectivam, sed vitalem secultatem placuit, ac proinde diversam statuendam, ψ νοόIκῆς. Si itaque hae quattuor facultates pro

quattuor animabus computandae sint, quattuor animas Aristoteles crediderit oportet,qui F κινέ Hia scio νοητDiς separavit, Plato tres tantum, qui nil sib se motivam comprehendere maluit.

Sed haec ridicula sunt. Non enim tantum quattuor, si ista sint, posuerit animas Aristoteles, sed quinque, quia ορεκφm etiam quattuor

630쪽

IN Epic τε Tu M ET SIMPLI cIu M. 2Is memoratis adnectit. Et Nemesius aliique tradunt, Aristotelem, etola φiun ς quinque animae partes facere: A'e, Sν-ροῖ:

ει, οῦς η ν τοπι, ορεξιν, ris νοηαν ' Aristoteles vero eas facultates quinquepertita facit, naturam, sensium, motum locarem, appotitionem, cogitationem. In tertio tamen de anima m ese emtas commune facit partis animae rationalis & irrationalis, intellectivae ac semstivae. Interdum enim moveri hominem ab appetitu rationalis, ii terdum ab irrationalis. Sed de his infra. Non sine dici potest, Aristotelem in Physicis certum partium animae numerum definivis. se, cum diserte profiteatur paene infinitas esse. In Ethicis & Politicis quattuor constanter este assirmat, duas imius rationalis, &duas irrationalis. Intelligentiam activam, intelligentiam contemplatuvam, irascentiam,& concupiscentiam. Caeterum tres animas substantia ac specie separatas nemo possit rus admodum ridicule confingere , quia ex una irrationali duae essent conficiendae. Quod consistere nori potest. Cur enim & quae duae rationalis partes sunt, non erunt pariter animae duaeὶ Quae satis supra confutavimus. F bulam de tribus animis Eryli ad tres animae facultates esse reserendam, melius dixit Iohannes Lydus; quam Servius ad tres animas hominis ἐπρουσίως differentes. Haec eius verba sunt: O m Eχυλον τ A i φλύαν,ἔν - - Εκά - τ et ὀ

λογοων -'μοναύγ-τ εο ἔνου, τοδε 'ροκον ὰ, g θυμ vi, ὀκ uota υληςMis. Haec Pythagorica sunt & Platonica. Ita κεις in hominis anima statuunt, ut unam tantum substantiam ex his conflatam agnoscant, quia tres illae θχαἰ sunt Sic versi naturam ex contrariis esse secultatibus compositam, ut anima

quae ipsam imitatur tribus inter se oppositis ac dissidentibus co