Simplicii Commentarius in Enchiridion Epicteti, ex libris veteribus emendatus. Cum versione Hieronymi Wolphii, et Cl. Salmasii Animadversionibus, et notis quibus philosophia stoica passim explicatur, & illustratur. Quae accesserunt, sequens pagina in

641쪽

166 CL. SALMA si icorde ut principio suo & sonte omnes illae facultates exeunt iuxta

Stoicorum scita, & totum corpus pervadunt. Ubi ad oculum per venere illi spiritus a corde ascendentes, videndi facultatem in eo e ficiunt & exerunt: ubi ad aures, auditum: ubi ad nares, . odoratum, &se in aliis. Ita ergo omnes συριφwm, ut quae ab eadem origine procedant, de unam confient substantiam. ins si in sunt, unius

De partibus animae, συμψυm an 6 --φυαν iunctis. De corporum divisione, qua continua, composita, ct quae ex distantibus. De anima partium συμ-θεια vel α mπαθώα, ct Stoicorum opinione. Qia o D ad συμφυρον attinet animae partium, eam sic tuetur Aristoteles, ut a corde simul omnes oriri velit, non secus ac Stoici. Cotenim ορει μεμον facit omnium animae facultatum, quas & partes appellat, sed partes δασαμιν, non κῆ τοπον, ut Stoici & Plato. Quas enim partes in anima agnoscit, non certis corporis partibus eas attribuit, sed sola cogitatione ex proprietatum atque efficaciarum diversitate distingui allerit, non επρουσι , sed επιξοδ αμως. Quid si de επιξου Hως Quod verum est, si & singulas facultates ab aliis Ψjίωδειδ αμει differre dicamus. Quam Aristotelis fuisse sententiam,insta docebimus. Non propterea tamen verum queat esse quod placet Philopono, Aristotelem nolle, μίαν ουσίαν ειν - ο

ουτως ως Nus μίαν γνε Θ υτων ρ συριπαθειαν. Hanc ille vult sente tiam esse Stagiritae, non unam esse substantiam animam, sed ex dive

iis substantiis conflatam, his quidem sic invicem in unum coalitis &continenter iunctis, ut una ex ipsis existat Hoc est, ut

altera substantia alterius passionibus participet, & invicem altera alteri communicet per sympathiam , quod suae essentiae proprium cst. Eas substantias animae alio loco ad tertium de Anima librum totidem diversas animas statuit. Ais στίλης inquit, βουλε mli ψυχαζ. Cor tribus illis animabus, si tres putavit, sedem fixit. Nam & sentiendi principium, quod alii omnes in cerebro Iocant, ipse in corde ponit, ut ante docebamus. Quomodo igitur illa: tres an nae substantiis diversae in una cordis sede subsistent,& haerebunt Aut

642쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLI cIu M. 267 Aut quomodo invicem ibi iunctae ac nexae tenebuntur λ Unam ex iunctis sympathiam existere dicit Philoponus, de modum etiam iunctionis exprimit, quam συριφυm esse, verba eius declarant. Si est in *υπις, ita coalitς & concretς unam omnino substantiam,atq; adeo unam animam reddent, differentibus facultatibus συμφυ ς constantem. Quo enim attineat,distinctas animas & substantia alias ita pei μυαν connectere,ut unum quid sint, & tamen differentes videantur substantiae 3 Si si πωφυ- adhaerent sibi, de inter se iunctae simi, distinctae quidem ac diversae inde exibunt animae, quasi apes in examine aliae aliis adnexae: sed non minus in hac adhaesione quaerendum & aliud erit vinculum quo inter se contineantur, quam in illa Platonica opinione, qua locis & partibus corporis animae partes determinavit. Quod enim in uno corde sic sibi connexae sint, si si

iunctae intelligantur, non minus mis πέσο ν divisae ac separatae putari debent, quam si alteram in corde , alteram in iecore collocaveris, tertiam in eapite vel cerebro. Ubi enim ad confinia ventum erit, ibi crebr*υως altera alteram continget, haud secus ac sin ipso corde tres ita iunctae reponerentur. In uno cordis domicilio si contiguae ad eum modum nabitare censeantur, quomodo se habent res plures connexae, ut inde per totum corpus vadant, ac permeent, an tenorem illum contiguitatis, quacunque ibunt, in omnibus corporis partibus servabunt, non sed cro σφυῆ

Hoc si esset, idem illis contingeret quod plerisque fluviis, cum bini

eodem alveo, iunctoque aquarum agmine meant, nec permiscentur tamen, sed quod alter rapidius , alter lentius fluat, ex eo incommunicabiles, quod aquς color dispar ostendit, sociatis nihilominus cursibus, in idcin sese evolvunt mare, ac per eadem ostia. Quis vero in facultatibus animae variis ab eodem sonte, id est, corde, ut Aristotelis opinio est, orientibus, de per totum corpus aequali potestate sςse diffundentibus, idem possit imaginari 3 Nempe ut eant iunctis passibus quaqua ibunt, sed discretis lineis, & caesur υπι Potius invicem quam 3 Idem Philoponus, dum explicat sympathiam illam quae cst inter contrarias animae substantias, vel potius, ut ipse retur, animas, non intellexisse se ostendit quae sententia fuerit Aristotelis de his animae partibus. Διαζαίνει-m, inquit, λογου

643쪽

68 C t. 5 A L M A s I Ita εαροια ἐμπόQερα τ , ωκ H πυς τα. πα ἡ ΕἱGως M- 4 γνεῖ. Transiit enim aliquid e ratione ad assectus, ct ab illis ad rationem. Quod enim a sectus subiiciuntur, o obtemperant rationi, superne hoc illis accidet ex rationis comprehensione. Quod alitcni ratio impeditur ad proprias operationes obeundas, idissi ex habitudine quae cum a1fectibus intercedit, contingit. Quod dicit, ανωθεν - ρ ζ λόγου - ψεως , superae ex rationis conceptu, patientiam, quam rationi indulgent, affectibus accedere , indicat se putaste, in capite rationem cise collocatam. Atqui longe abit ab Aristotclis mente, qui λόγον non in cerebro vel capite constituit, ut Plato, sed in corde cum reliquis omnibus animς facultatibus, sensitiva, motiva, appetitiva, & aliis quaecunque dentur. Addit statim Philopontis: ουν μία μία ἡ Quid i an propter illam os reos se quς est inter rationalem partem & irrationalem animae, inter rationem & affectus, una est animae lubstan tia Z Ego vero contra e istimassem, ab unione animae sympathiam existere, non a sympathia unionem. Ita enim auctores sympathi ς credere, Porphyrius diserte tradit. Copulabant uno nexu duas animas, quarum repugnantes& contraversae sibi duae motiones, nihilominus quasi ex contagione μαλο α ς, altera ab altera aliquid mutuaretur & participaret. Ita ενα inc in illis συρι- esse saciebat, non σε Ae οι ἐνω m. Sed explicat se Philoponiis, & modum exponit illius ἐνύαως , qua tot diversae

substantiae, unam tamen ουσίων conficiunt : λως ἔν μίαν ista ηιλυη τ ολον αν ω ν μιῆς φοι- ει - ουσίσα, a j ἀπλως - εξ υλης itM . Aκζ. Sic igitur una est anima substant , quemadmodum icimus totion hominem unius esse substantiae, ct Omnino quaecunque ex forma ac materia comsunt. Ergo ita sentit Philoponus, diversas illas animς facultates quae& substantiae sunt separatae,nta unam tamen conflare substantiam, ex forma & materia una constatur. Quod est maxime ridiculum,& alienum prorsus ab Aristotelis Philosophia. Si una est animae substantia, non sunt plures substantiae. Nam & compositum ex sora, ma & materia, una est substantia, non duae. Ita homo qui ex anima.& corpore constat tanquam ex forma & materia, unius est substantiae. Si ad hoc instar, ut velle videtur, animae partes inter se coniunctae sunt & unitae, ut animae est cum corpore, non erunt plures animae, sed una, & una proinde substantia, non plures ac diversae. Qii modo igitur dicit, Aristotelem nolle animam unam esse substantiam, sed ex differentibus componi

644쪽

xu continuaris,ut una sit omnium σμ-θεια. Haec connexio partium

corporis propria est, quae continuatione ita inter se iunctς lunt, ut unitatem corporis ericiant. Et haec ipsa est quam , T συμφυαν fieri diximus. Notum quippe est ex definitione Stoicorum & aliorum philosoeliorum, alia corpora esse continua, ut hominem. Quaedam composita, ut navem & domum, & omnia quarum diversae partes in unum sunt coactae. Quaedam ex distantibus, quorum adhuc membra separata sunt, ut exercitus, populus, senatus. Ubi contextum per unitatem corpus est, partes eius non diversa seciunt corpora, sed unum. Quis dubitet, si animae partes unitae sunt, ut fatetur esse Philoponiis, non diversas inde existere substantias, sed unam H,ω- μα vocat & Aristoteli αυε--ἐαυτὸν hoc vocat,quod continuum per se, & unitum. Sic differt a composito & commiLso, quod Graeci συα εο, ον appellant. Nam continuatio, teste Seneca in Naturalibus, est partium non internus a coniunctio. Item, unitas entsine commissura continuatio. σωαφης miέχεια. Sic ex continuatione partium unitas corporis & substantiae exit. Numquid, inquit, dubium est,quin ex corporibus quae videmus tractam que, quae aut sentiuntur,' aut sentiunt, quadam sint composita Z Illa constant aut nexu aut acerratione, ut pura funis, frumentum, navis. Rursus non composita, ut arbor , lapis. Ita ctiam homo, vel corvu& hominis. Putant interpretes, in his verbis Senecam duo tantum corporum genera recensere, & tertium

omisisse, quod alibi in Epistolis posuerat, cuius membra separata sint. Atqui non vident, sub genere compositorum & hoc comprehendisse. Nam composita duum sunt generum, aut nexu constant, aut acerratione. Nexu constant, ut navis, aedificium, armarium, quae connexa sunt, & σωημμοτα Graeci vocant. acervatione, quorum

membra separata sunt, ut frumentum, ut pulvis, quae ex distantibus composta fiunt corpusculis: ut populus , senatus, grex. Haec sunt quae in quςώτων Graeci dicunt constarς. Quae unitate continua sunt,uel continuitate una, Aristoteles in Physicis definit,ων εν mi D--οῖς quorum unus utriusique terminus quo invicem se contingunt. Pomponius uno duritu continera ea dicit in leg. x x x. D. de usurpationibus, & usucapionibus, & Grςce ηνωψ ον, id est, unitum vocari. Qua voce etiam utitur, sed cum venia, Seneca. Expedire

645쪽

me pomani, inquit, si philosophorum lingua uti voluissem, is dico ,unita

corpora. Hoc cum tibi remittam, tu invicem mihi refer gratiam. Quare istud,si quando dixero, unum memineris, me non ad numerum referre, sed ad naturan orporis, nulla ope externa,sed unitate Aa cohaerentis. Ad partes animae si reseras, ita quoque una erit, ut unitate sita cohaereat , quae μα de. -υε ς . Tantum abest ut pro una eius substantia plures ponendae sint ac diveris, separataeque. Ad similitudinem igitur comporum, quae continentur uno ductu, & individuo termino coniunguntur, animae quoque facultates, quae & partes eius, unitatem substantiae reddunt. Atque haec est tam Platonis quam Aristotelis sententia, ut ex Iamblicho supra ostendimus. Quorum ille συμφυτους esse docet,&qροομ ἰλο- -υφε κάναι, coalitas ct un tri in una forma siubsistere. Quibus verbis eas invicem ει --ἡ HMU- - ενῆοrus omnino vult. Hic etiam teste eodem Iamblicho, mιεἰ-ς δε αμεις ως , σωθέτω πινι τῆ domi M. Facit facultates ut in composito quodam anima adesse. At Philoponus negat, hunc velle unam esse animae subitantiam,ut pote quae ex pluribus constet sit stantiis, ita unitis & continuis ut una omnium earum existat. Et hanc unionem non impedire quominus plures sint animae substantia distinctici Nam & tres animas constituere Aristotelem, ad librum tertium notat. Quod est maxime ridiculum. Deinde eam unitatem diversarum substantiarum in anima comparat ei modo unionis vel ἐνωπως quo anima corpori vel forma materiae coniuncta est atque unita. Atqui non caret difficultate ille modus unionis animς & corporis. E ωον quidem fieri, ρι θεια ostendit. Nam& corpus animae animam corpori, cum alibi Aristoteles scribit, tum in Physiognomonicis, ubi docet, τὰς 2 νοίας π ἔσυριατί παλματων, τ αντιον τοῖς ψ - im σωμα - . Sed haec sympathia corporis & animae affectuum longe alia est quam quae intercedit inter animae ipsius partes& facultates, exempli gratia inter partes rationalem & irrationalem, vel inter irrationalis alteras uas facultates ac partes, irascentiam &concupiscentiam. Immo si quis verum quaerat, ἀνIm μοι potius inter illas quam αμ est. Rebellant enim passiones contra rationem. Sed & ipsae passiones inter se pugnant, ex parte irascibilis& concupiscibilis. Quod & ipse Philoponus satetur, qui tamen ex

eo colligi vult, ne partis quidem animae quae caret ratione unam

esse

646쪽

IN Epic τε Tu M ET SIMPLICI u M. 27resse substantiam. επέ om γε ἡδὲ ἡ αλογ --αι ροῶς δείου ἐς δίμπιυμ ' ρει εδεμ οἱ μους - σώθη , ευμον λέγω cy θυμίαν. Antipathia itaque potius quam sympathia inter animae partes intervenit , quarum ενω ν ex συμ-θεια ipsarum monstrari pertendit hie

Grammaticus. Quod enim aliquando cedit ratio pallionibus , dc vicissim interdum passiones rationi concedunt, non potest inde ulla argui inter eas animae facultates ex sympathia consensio. Ubi enim rationalis pars paret quae imperare denebat, non se parem este in illo certamine ostendit. At cum rursus superior existit, se praevaluisse passionibus, testatur. Inter hostem victorem & victum & θμα daretur, si dari ulla posset inter animae partes dissentientes atque invicem dissidentes, de modo victas, modo vincentes. Nulla itaque συρι-θεια inter illas fingi potest qualem comminiscitur Philoponus, qui ν τ ακὲ λόγου εἰς πισταθη, ω - . -ων εἰς πνλογον dicit. Quod si aliqua ἀθη rationi obediunt, ut Aristoteles m, λινουν & τη-λογου σηκοα tradit, Plato vero solum ianon posset ex ea qualicunque συμ-ἴεέα Uνωας carum animae partium probari. Quid ita Z Quia certe longe validius argumentum duci potest atque δειῶν ἐπροτη ex ipsa earumdem is sit θεία, quia longe manifestior est quam omm α. Et tamen cum haec ita fiat, contrarias illas animae facultates unam ὐσίαν componere, tam ex Platonis quam Aristotelis sententia certu est. Nec alio modo, si incorporea corporeis assimilari fas est, liqc ἔνωρος animae partiu peragitur, qua in corporis partibus,quq uno ductu continuantur , dc uno spiritu continentur. Quod etiam magis locum habet in opinione Aristotelis quam Platonica. Nam ille animam non dividit nisi λογω, hic vero uc eam re ipsa partitur, ut singulis eius partibus certas in corpore adtribuat sedes. Cum tamen hoc faciat, non propterea συμψυm partium inter se dissociat ac disterminat, sed uno individuoq; termino, ubi partes se contingu N, uniuntur, ut verbo philosophorum utamur, hoc est, ἐνῆν s. Verbi gratia,cor sedes est animet parti irascibili, iecur domicilium est concupiscibili, caput vel cerebrum, hospitium rationabilis. Non istς partes, ubi adlata venerunt confinia,ita se contingunt ut in m sint λειλημένω, ac terminos habeant distinctos, sed uno codemque termino individuo, qua parte se tangunt, coniunguntur. T--οῦν Σέρος, οἴ άορον s. Sic συρισυ πι sunt, & -εχεῖς. Quς partium continu tio

647쪽

r ab C L. SALMA si1rio & unitas longe probabilior, &, ita dixerim, ad intelligendum e peditior in opinione Aristotelis, qui tres illas animae facultates ab una sede oriri facit, & per totum corpus sic νεχῶς de συμφυος aequaliter diffundi,ita ut anima ex his omnibus una, sine illa partiti ne locali aut reali, tota in qualibet parte sit. Quae eadem fuit Stoicorum sententia, qui licet in octonas eam partes dividerent, spiriatum tamen esse definiebant, a corde, ubi principalis eius pars sedem

habet, per totum corpus usque in pedes permissum. Ideo συμπυ--πυς - Zeno animam definiebat, quod Tertullianus vertit, comsit uni θiritum. Alii concretum corpori dicunt. Nam concrescere est συμ- cpυεddis. Et sane duplex συμφυας hic consideranda in hoc 'ru ui συμφυτα , quo animae δειαν definiebant Stoici. Est enim θυμω dcri εχες corpori, concretum ac continuum, per quae ἔνωας animae& corporis ab his significatur. Sed & sic toto corpore συμφυτον intelligi debet, ut etiam partes illius quamvis certis co poris membris & organis determinatae sint, inter se nihilominus ραφυτως cohaerere existimandae sint. Ita ergo toto corpore comitius est ille spiritus, ut, &partes eius invicem sibi sint concretae &συμψwm, quas δἴ---ς esse volebant, in anima tanquam in corpore& subiecto existentes, ut accidentias. Aristoteles, cui anima una, ut & Stoicis, ideoque indivisibilis, de non partabilis nisi ratione, cum illam συραγυαν in partibus eius quales a Platone determinantur concoquere non posset, quaestione dignum putavit, si anima eslet di- 'vidua co modo quo Platoni placeret, quo vinculo dispersae partes continerentur,& inter se colligarentur. Animae pars est rationabilis in capite, irascibilis in corde , concupiscibilis in iecore. Quaeri potest, utrum illae partes, animae totidem sint distinctae. Si sunt animae separatae, non est quaerendum quid eas invicem contineat &copulet. Per se quippe singulae stibsistent in suis locis ac sedibus, altera alteri contiguae& appositae, ac si cro φυπιν, ut eas Basilides adgregabat, sibi invicem coli rentes. Aut etiam, quod idem est, I συ αλοκltari illi de quibus ait Porphyrius.Tοῖς ο δοκει, hsi 4 ων se ταυτο

ενωαν iunctionem animarum, qu sc si συμ πλοκli combinatae sunt,

sed generali appellatione, & impropria. Nam ενωας proprie de his

corporibus dicitur quae Graeci κνωδυα vocant & tri, quorum unitas est continua. At συμπλοκή ad eam pertinet corporum iun-

a ctionem

648쪽

Iu Epic TETu M ET SIMPLIctu M. 273 Etionem quae nexu tenentur, & GwαHο α Graeci vocant. Quod alterum genus est ex compositis quae nexu teneri inter se dicit Seneca; ut sunt catenae, & funes, & alia huiusinodi. Ita ea definit Sexta

νίοντων -εςωτα. Haec sunt quae etiam dicuntur, cum mu νωμα cadem sint ac συμψvη, quae iam μιας εξεως κ 'τειοῖν idem sextus docet, ut lapides, arbores & animata corpora. Nom mirum

igitur si in his animabus, quae My φυον & συμπλον ita compositae sunt, illa --θεια quam dicit Porphyrius locum habuit. Ex binis quippe animabus substantia distinctis, & συσφυως cohaerentibus,stera de ratione quam habet propriam, aliquid in eam transmittit quae passionibus est obnoxia.Et vicissimista de passionibu suis alteri in qua inest ratio quod habet communicat. At Philoponus hanc

μπαθε transtulit in eam animae unitaum quae substantiae singularis partes omnes habet ἡνωριτας & ααυε ς. Et notandum est, Porphyrium,opipionem illam quae animas duas rationalem & irrationalem συμπλοκαν cohaerere facit, hoc est, si προσψυαν, neque Platoni neque Aristoteli tribuere. Posse hic dubitari video quomodo duae illae animae ους συμπλα-m intelligi inter se nexae debeant, utrum συμφυm, an Nam quod υωσον ex his ita iurastis fieri dicit, videtur φυMν potius quam significare. Deinde eodem etiam ducit ἡ πλοωας ἐκαπυς π P ετε--θη κατ- P ενωπιν,quae συμποδειαν utriusque animς designat. Quam de ita nominat Philoponus,qui & similiter de eodem genere ἐνωαως intellexit quod fit si συμψυπιν, Sc duarii, aut plurium substantiarum sub eadem unitate,individuis terminis continuatarum. Atqui συμ-θεια proprie convenit huiusmodi rebus quas Graeci vocant. Sextus Empiricus adversus Mathematicos: Nil i

συμ-θεια non est in compositis corporibus, sed in his quae unitatis habent sine ulla commissura continuationem. Exempli Iratia, si digitus amputatus fuerit, totum corpus afficitur dolore. ειγ ῆακτυ

eadem liqc συμ intelligi debet inesse omnibus anim et partibus inter se non intermissa coniunctione unitis. Corpus quidem

649쪽

& anima hoc modo coniuncta Nam mala co poris animam tangunt, &vicissim animae aegritudines corpus sentit.Sed quaestionis est, an haec eadem συμ-θεια partibus animae itatum his per continuationem interveniat. Pone intervenire. Talis συμ-θεια declarat earum inter se ενωαν, συμμυmν, & At si compsmι eas tantum secerisaeo haerere,ut ea quae dexu constant & μ αρκῆ, nulla erit inter eas συροαθμα quam solis continuis corporibus convenire ait Sextus. Porphyrius autem inter illas duas animas substantia disti iustas talem intercedere συμ-θειαν dicit. Ergo non riν, sed υ ν iunctae videntur, & coalitae concretaeve. Si ita sunt unitae, non iam duae crurit animae, sed una. Rursus verbum illud quo illus est in carum copulatione significanda. diversas potius res nexu ac iunctura in unum coactas & commissas denotat, quam continuas. . Nam nunquam aliter apud

Graecos lumitur. Sic radices arborum vel harundinum sibi inviacem adstarum mutuo nexu implicitas ,συμπεπλεγεί ας vocare solet Theuphrastus, ut lib. i v. de Plantis, cap. x ii. θ καλοῦ, ζ ίν -καλαμ , συμπεπλεγ P ρίζαις. Harundines in harundineto radicibus implicitis iunctas κωμυθας vocabant etiam significat fasciculum vel manipulum foeni aut uerum quarumlibet quae in unam pollunt manuam colligi ae colligari Hesychius in voce κω αυθα' si, λοι ἴ- εσαLὰ - λοι-' Fὸ υ γματων. Sic idem Theophrastus de arboribus loquens inter quas naturalis amici cia ae societas intercedit, quaeque gaudent tui

chas & connexas habere radices, hoc eodem verbo συμπλέκε Θm utitur, lib. li I. de causis plantarum, cap. x v. ἐλαία λο- F Lν- φέων- ρμγ. τας τε- ζας συμπλεκε Θαί-τ-Αν'ρτιων. I ii ista radicum συμ in se ac mutuo nexu nulla fit συμφυας,

Sc tamen συ quaedam cst inter huiusnodi arbores quae in hunc modum sibi adsitae radices per mutua nexas & implicitas habent. Non igitur necesse est, ut αμ παθεια sit inter res duas, ita iunctas csse, ut συαῖυας ex duabus unam faciat. Sic apes, ut ante dita, in examine conglobatae mi συμ τε πλε tenentur, non συμφυως,

sed αυσφυως. Ncc i)itur intcllexere illi quos ait Porphyrius duas

animas constituere in lux λα--ς, cas ita concretas inter se &coolitas iungi, ut unius corporis partes uno spiritu contentas, sed ut

duo corpora mutuo nexu inter se copulata. Nec minus tamen συμπαθεια

650쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLI cIu M. 27 inter animas ita coniunctas invenitur, quamvis unitate continua coalitae minime teneantur. Sed de alio genere id intelligendum. Corporis partes sic συμ ως line intermissione &commissira continenter unitae sunt , ut vel in digitulo ulcus totum corpus in partem doloris trahat. Sic partes corporis aliis partibus συμπάροχν. Cum una laeditur, noxae sensus ad alias etiam συμπα ira pertinet. Quod negat Sextus, aliis corporibus convenire qua quae sunt ac una ac continua, de

eo videndii. Nec secit ad rem,quod in exercitu qui constat ex distantibus corporibus , si omnes interire contigerit, qui solus incolumis evaserit, nihil patietur ex alioru interitu, qui ad ipsum nihil attinebit. In corporibus utcunque hoc verum, sed in animis non procedit. Amico dolente, cur amicus aeque assicitur ae si dolorem illum in se cx proprio ac privo malo , damno, aut luctu sentiret 3 Agitur hic de sartibus animet, non de partibus corporis, ut sciamus, qualis inter ilis συμποίθει, sit, & qualis etiam Dωας. Si de με - θύα illa intelligamus, qua affectiones suas ac et 31 altera in alteram transnittit, non nece ite est si συα φυπιν ea de causa illas coniungere, ut possint invicem quod unaquaeque proprium sibi habet transferre in alteram, & communicare. Hoc enim possunt etiam citra coalescen tiam. Nam & in corporibus disiunctis ac separatis, sepe το unius in alterum transit, & sic non raro totus grex cadit unius porci stabie ac porrigine. Duplex igitur est συμπα α, una quam ipsi ενωας iacit non aliter futuram, eaque ἔνωσις de συμφυ ι

accipienda. Sic partes omnes corporis inter se sunt .m αφυτρι , ut una ex his noxam sentire non pomi quin omnes καm συυπδειαν. sensu eiusdem mali ac doloris assiciantur. Et de hoc genere συυ- intellexit Sextus, cum dixit, Nis i me ων συε- ζάν nν H-m, in his quoram continuae paertes sunt, θmpathiam quamdam esse , hoc est, patiendi, ut ita dicam, communionem & secietatem quasi individuam. Nam ut idem ait ibidem , P -υαμεύνων ii Mςύτων ου συμπο ει τἀ αληλοις, in his quarum partes commistura invicem iunguntur, aut aliae ab aliis distant, ipsae partes compatiendi,

hoc est, dein malim sentiendi quod aliqua ex his sentiat, singulae aD

sectu carent. Altera est συαπα α priori contraria, quae non in partibus concretis cernitur, nec ex ea concietione existit, sed quae ipsa eam

iacit recum diversarum coniunctionem, ut pose sine qua nulla esset, Min Σ sum