장음표시 사용
231쪽
etur, quibus ct orator, cum ei propos tum est perturbationes moue, re. Disserentiam deinde inter poetam, ' oratorem constituit, iam eadem ab utrisque tractentur. ct ait poetam, si uerbi gratia, augere quid uult, aut imminuere, aut aliqua eis cere,quae oratione compa rantur, his perinde uti oportere, ac si citra doctrinam,ac studium ab eo fieri uideantur. quae uero ab oratore sunt, ita praeparari debent,
ut ab oratore inuciata, excogitata, factaq; uideantur. Q UOD ENIM
1 Dic ENTIS EMUNUS ESSET ,SI NON QUIDEM SERMONIS
VI, GRATA ESSE U I D E R E N T v R Z quasi dicat oratoris ne ullo munere apparet,s ea in oratione non ab co comparata uideantur.
Ambiget sorte aliquis.cum de apparatu.& metopoeia nihil dictum sit, num de ei ς praeter sententiam. & dictionem aliquid dicendum sit . Huic responde.
inius Arsilotelem superius de iis egisse cum praeter has duas partes Tragoedia siet persectam monuit: cum itidem dixit melodiam uim sita omnibus mani-scstam habere & musicam uocalcm omnibus aliis suaviorcra esse: item appara' tum arte carere magisci' ad chorragum.quam ad poetam spectare. . Ex hoc cotextu maximam inter Rhetoricam ac Poeticam, sin ilitud mem ac Asinitatem esse deprchenditur cum ipse sibi uicissim auxilium praestent. quae enim ad scri tentia in spectant.exactius in Rhetoric3: quae uero pertinent ad dictionem , in
Poetica diligeti sus pertractan ur. s03 cur rhctori magis VI proprium agere te sentcilua Ampropriui ' rlictoris. lo i ut persuadeat: quamobrem po tissi hiuis circa cntenti alii uers ς' r. probandis. refellendo. perturbationes cien/do .ampli Mando imminuendo: quas esse sententiae partes dictum est. poeta uero imitationem omni iludio sibi proponit. iis p quantum imitationi opus et t. utitur. illis igitur orator liberi u . poeta uero parcius utetur. Sciendum eli, sententiam quade Ariistoteles hic agit, no eloca,qua graece γνι η uocatur.qua
secundo de Rhetorica libro in quatuor gcnera diduci sed per sententiam co sitationes &sensus intelligit: graece δωρια dicitur in quo eti m sensu sexto thicorini tribro sub principiam accipit, es in Rhetoricis cuna agitur de figuris sententiarum . nam sententia, da simplex nuda*. alia ueror ornata: siquido demo mirare, soluere.omater interdum .non tauquam etiam citra fucum sit.Quae autem ad Araci, spectan ab Arist bie tum in primo.tum in secundo de Rhe torica libro absoluta fuerunt. t ιῆλον A. n. κω στῶς εὶξ υ αυτῶν ἐνωi -, oria a ελu να,οῦ ἔ- οῦ μεγαλοι, οῦ ει κοπι κε παρασκΩxζειν. Paccius V haec ita uertit. corus T AT autem ituradictaru partium rebus accomodata af ferre oportere .ctim uidelicet uel miserabilia.uei graui uel mira . uel uerisimi, dia astruenda sVNT, Mea autem sententia lapsus facilis in mendum totam hanc partem corrupit: quod non arti maduertens Paccius partem hanc re ad itertere non potuit Uox - κα- άen expungenda eit,atque ii eius locum reponi debet . nam stati in su Diugit quonaodo dramatici poetae ae rhetores illis diuersimode Mantur. sensus autem est, quord in dramatibus a Rhrctorica mutuare debemus.quae ad sententiam spectant: dictum enim iam est id itilius negocii esse magis peculiare. Verbum autem - ειδῶν in calamo exarato 'Lampridii libro legitur ιδεων. utraque lectio stare poteti: mihi tamen secunda magis arridet.nam & rhetores alii ae ideis agunt. Per Ideas autem species, siue locos, unde illa comparantur.intelligit Aristotelex uerbi causa locos soluendi. augendi .psrturbationes ciendi.& ita de reliquis. Praeterea P ccius cum inquit: Gl Mim s irat
232쪽
I N QS I B VS tamen haec habenda distinctio ei' 'M aliqua quidem nullo do
ctrinae adminiculo apparere necesse et haliqua uero sermone trio dicente praepa. rari,ac ui etiam sermonis EVENIR E:no recte uerba Arist telis expressisse uid tur quae ita se habent. πλ&υ ορ- δια τε es,on in has yti cpiarii 3 HL δδα- ίας. V - a d. v ὐ et λἰγοσω --Ωαζε , ἡ παρα - λογον γγα in . quae ita '' uerti debent. UERUMTAMEN eatenus differunt quatenus haec quidem appa V rere oportet citra doctrinam, illa uero in Oratione a dicete P R AE p A R A R I. Sen' sus autem est,inter rhetorem.&poetam esse discrime.quantum ad usum loco,
tum sententiae deseruientium pertinet quoniam apud poetam non apparebit arae. sed absque doctrina, ibidio ire eius dicta uidebuntur: siquidem eius propositum est imitari. illis igitur ideis quatenuS imitationi deseruiunt, poeta citra doctrinam usus uidebitur. at rhetor, quonia loquitur ex proposito. ut aliquid soluat.aut demsistret aut aliquid huiusmodi faciat.opus est,ut orationis ui id factum appareat. quid enim dicentis munus esset,si non sermonis ui talia esse ui derentur.soluta inquam, uel miserabilia, magna ue. & ita de caeteris id genu ideis 3 Fored occurret aliquis obiiciens, ad rhetorem spectare.ut artem quantufieri potest occultet cuius oppositum hic ab Aristotcle dici uidetur.An. occulta da est ars quae ad iudicem spectat, ne ab oratore se deceptum iri arbitretur. orator istitur occultare debet uelle se iudicis animum, uerbi gratia misericordia afficere. & tame rem miserabile iudici ante oculos ponere.ductus occasone rei. dum enim de misericordia dignis uerba facit, nihil est.quod in re hac caelare debeat artem; hoc enim ad iudicem spectare non uidetur: aisue ita eum tallitae
τ v R Forte uero uox illa ν κα non pes p. d p er I de cu tenui spiritu scribedaesti& tune sensus erit apertus.nam per ideam intelligit probationem, solutio.
nem misericordiam.& caetera huruimodi .res enim secundum se cosyderatae re tumido dicunturi serisiis autem esset, si citra orationem appareret uel probatio uel solutio.uel misericordi a Si huiusmodi. id nam esset oratoris munusenuas dicat. nullum. Adnotanda sunt uerba illa uia παρα - λογον γγα u.quo loquedi genere in secsido de Rhetorica libro usus est. cum ait α ρ πιραπιὼτ ῶς Metroxodem loco Φος mcroe 'la ina .quibus in locis me iuxta signincat. PARTI c VL A . VcVIII. τῶν si aestiria λἐlit , eo μι ἐςn Θεα α --wm H λεi tir, οῦ. ετν εῖ- s
Circa dictionem unum i qui ulpecudationis erigenus, defiguris vid licet ipsius: quod quidem ad bi lamnicum, atque ad eum, νι huiuscemod arti praefit, pertinet: exempli graria: t quid sit mandarum quid preces, id narratio, qui d minae, quid interrogatio, quid resi onsio, caeterat id P Rouandoquid praeter borumpcrutam, ignorationemve nulla Fidem a
233쪽
sitio, quae digna sit filato, ad Doeticam refertur. Iam quis, obsie o ,in bis peccatum esse Anicetur,quae Protagoras accusas ssi quis uicthcet,dum precari se existimet, interim principiat s hoc pacto: Iram pande Dea quandoquidem inquit ille iubere aliquid feri, vel nonfert, princeptum est.' Quapropter Iucessat haec consideratio perinde ac alteri Fcultatis, non
autem Poeticae propria. r EXPLANATIO.
Aggreditur secundum , quod propoluerat,primo iam absoluto: nimirum de dictione . cuius unum genus contemplationis est circa dictionis figuras, id est pronuntiandi modos, quas hypocritarum ars callere debet. ite,c I HuiuscEMo Di A RTi pRMs i T: id est choragi artifex. uerbi causa,quomodo proseruntur uerborumodi, imperandi inquam,optandi,& huiusmodi. idcm enim est, ac si diceret qui gestus dictioni sint admouendi,spectat ad histrionum artem,& ad choragum,qui artis Histrionicae architectus est. Vocat aute fi, guras,quia gestus,& figura uultus, ut rei,de qua dicitur, natura de/syderat,variare pronuntiando oportet. idque declarat exemplo v τQUID MANDATUM, QN ID PREc Ese id est,quae figura simaὸ dantium quae praecantium, ct ita de caeteris, de quibus in contextu dicit. Dixit autem pronuntiandi gestus Histrionicae artis esse,& eius Architectonicae, non autem Poeticae; quoniam de horum notitia ignorantia ue, nulla quidem poetae accusatio , quae ad eius studiuinpertineat, fieri potest. Quod autem id genus studii ad Poeticam no
a c c v s A TZ quasi dicat ridicula illa accusatio , ct ab omnibus speranenda. I subiungit Protagorae in Homerum increpationem. ea au/tem erat,qubd precari uolens Homerus,imperat, ira Iliados initio ait: Μ ν δεθεα. id est, Iram pande Dea. quandoquidem ille, scilicet Protagoras,iubere aliquid fieri, uel non fieri. praeceptum esse dicat,
non autem precatione. uerbum enim,P AND E,est in modo imperandi, non autem precandi.itaque Protagorae exemplo conclusit nulluesse . qui poetae talia crimina obiiciat . APROPTER FAc E s/
cvLTA Tis p Rop Ri A,id est Histrionicae artis uel eius Architectonicae. ut supra dictum est: & ob id in Poetica minime pertractanda.
Aueroex in sua paraphrasi,quid per figuram intelligere debeamus, recte d se clarauit. cum ait Intelligo per figuram sermonis figuram annuntiantis.& figus i i ram
234쪽
MA D II ET LOMB. IN ARIST. LIB. νε ram interrogantis.& quae sequuntur. secus grammatici dictionis figuram accipi ut. figuram uero dictionis intelligimus.actionem de qua Glauco theius, auctore Aristotele tertio Rhetorices libro. scripsit: qua de re etiam tbpra meminimus. Arbitror Aristotelem pcr artem Architectonicam ac dominam histrioni cae artis,struendorum apparatuu artem intelligcrc de qua meminit superius. t οἰον ἡ ω πλs, xi m lyaccius uertit, Q UID SIT M A N D A T V M . Q U I DpREcES: quae uertio mihi non probatur . nam cum sermo de figura dictio nis sit. uox. V I D,quomodo figuram referre possit non uideo. qu e uerti debebat hunc in modum. I AE scilicet figura. M A N D A T V M : QV AE scilicet figura. P R E c ES hoc est, qua uultus figura mandata proserantur, & qua figura taciei utamur, dum precamur. In aliquibus calamo exaratis libris ita legitur παιῶν λιμου' ποιῶν .sensus idem eit,qui lectionis etiam uulgatae iam uox ut ei uti ultimo loco positae.uel restitui debct in contextu. uel extrinsecus intelligenda.
Dictionis unmersae partes haesunt: Elementum ,sillata, coniunctis,nomen, verbum,aerticulus, afts,oratio. Elementum individua dicitur vox, non
quidem omnis, sed illa tantum, ex qua suapte natura intelligibilis vox constitui potes i. quandoquidem'indiuis biles Iuniferarum uoces, quarum A
ne nullum clementum escimus. EXPLANATIO.
Reiecto modo con*derandae dictionis,qui ad Poeticam non spe,ctat, de ea quatenus aci Poeticam pertinet uerba facit: ac primum partem dictionis enumerat, ni nitrum elementum , syllabam, colu n. ctionem, nomen, verbum, articulum, casum, orationem: quae postea singillatim declarat. Et ab elemento incipit,ordinem naturae seruas, E simplicioribus orsus: dicens, Elementum indiuidua dicitur vox. R. quoniam uox est nomen multiplex, subiungit. N O N QS IDEM OMNIS, SED ILLA TANTvM, EX Q VA SUAPTE NATURA INTELLIGI BILIS VOX coNSTITVI POTEs T. cuius dicti,&dis, ferentia ratione assert, dicens: VANDO Qv EN ET INDI v I SIBILES SUNT FERARUM VOCE S a V A R U BI SANE NULLAM
E L E M E N T P M D I c I M v s. Ex quibus elicitur integra desilitio. Elementum indiuidua dicitur vox, ex qua suapte natura uox coimstitui potest. dixit N A T v R Arquonia elementum,aut uoX CX elemcγ
tis potest proferri, & ab aliquo non audiri: natura tamen intelligi potest,hoc est elementum dat ipsi uoci, ut percipi possit.
Plurima sunt hoc loco consederanda, nimirum quid per dictionem Philosophus
235쪽
sophus intelligat cuius oratio pars est.& quid per clementum.& quid per syllaba .rcs profector haud parum inter se differenteς: item quid nomine partium intelligat. Praeterea uidetur superfluus. & etiam diminutus. nam ct aliqua ponit quae ar grammatici ς non enuinerantur;aliqua ueror ab aliis posita praetermittit: quae omnia commodius declarabuntur,s quae ab Ammonio sub principiulibri de Interpretatione, ubi Poetices locum huc allegat in medium asseremus,
subaudiendum puto . Praeterea paulo superius loquens de articulis , coniunctionibus.adverbiis.& praeposimonibus inquit: λογοv HU Ota ταὼ υ ουρθη, λέ-
quuntur . ex quo loco habetur quod scilicet supradicta sunt ueluti ligamenta, non autem orationis partes. Idem in serius paulo post praedicta uerba Alexandrum introducit. qui adverbia esse nomina. sicuti & pronomina dicit, & qua grammatici appellationem uocant Aduersatur autem Ammonius his, quae ac adverbiis Alexander dicit. quoniam in nonullis inquit ad uerbiis ne suspicari quidem possumus.quo d nomina sint.cuiusmodi sunt quae assirmant . quacum nominibus habent: alioquin adverbia nubendum nauigandum, uerba nucupabuntur,non nomina; quoniam ex eo, qudd oporteat nubere, nauigarecysint deducta Uerum isthaec aut nomina aut uerba nuncupari rationi consonum non est.quonia in propositionibus. subiecti.aut praedicati uices subire nequeut: Quorum alterum nomini.& uerbo inesse necesse est.Concludit autem id uerum deprehendi ex ipsa reliquarum partium appellatione quae nomina sortiuntur. ex ossicio,quod circa nomen.& uerbum gerunt. Nam pronomina ita nominantur,ceu nomen existen ς.non cuiuspiam naturae, sed personae simpliciter. Et participium.utpote utriusque particeps.nominis,inquam, Suerbi, plus tamen ad uerbi proprietatem inclinans. Articulus uero ,ceu nominibus appensum anno Xunis . & ad ea relationem habens Praepositio autem sic nominatur.quoniam aeque nomini,ac uerbo praeponitur. Adverbium ueror, quod tali mogo uerbis connectitur.Coniunctio autem.quod sermones independentes nectat. Subiungit poliremo. Aristotelem uideri concedere ista itidem omnia communius o rationis partes appellari. Dionysius uero Halicarnaseus in uolumine graecoruRhetorum partim uera, partim falsa dicere uidetur . primum quidem λογοv,&Miεως nomen confundit afferiis Aristotelem Theodectem, & caeterox illius seculi philosophos tres Mittit ipsius partes ponere. cum prius πω λογοu se dicturum proposuerit,ea sunt inquit nomen. uerbum,coniunctio. An de Theodecte hoc uerum sit me praeterit: certo quidem scio de Aristotele perpcram id dici .nam si orationis partet dicit duae tantum in libro de Interpretatione ab Aristotcle numerantur,nome scilicet,& uerbum: si uero partes dictionis intelligit. plures hoc loco quam tres ponit. Neque uero ex hac loci huius auctoritate ambigere debemus librum hunc Aristotelis non esse: quoniain hoc iam satis inter initia declarauimus. Item Ammonius locum hunc citat, diciti orationem esse dictionis partem: quod ex hoc contextu ita esse apertissimer deprcheditur. Subiungit deinde posteriores alios, ad quatuor usque,articulos il coniunctionibus separantes.auxisse: quod Ammonio loco supra citato cotradicere uidetur. Addit praeterea alios,quinque fecisse partes, appellativa nomina ar nominibus ipsis seiungentes.Alli inquit pronomina sextam partem secerunt ar nominibus
236쪽
ea separantcs: alii adverbia ar uerbis, praepositiones a coniunctionibus. & participia ab appellativis distinxerunt: alii uero: & alias quasdam inducentes diui sonos.multas primas dictionis partes in ere.Quibus ita positis,quid per λciiν& elocutionem intelligatur patere arbitror: nempe omnia, quae ad elocutione faciunt,incipiendo ab elcmentis ad orationem usque: qua ratione tam oratio quam elementum partes Miεως dicuntur. Haec autem cosyderatio Poeticae necessaria ei .nam literae syllabae , si hoc aut illo modo dispositae, atque immutatae sint,ad sermonis suauitatem non parum conducunt: cuius poeta est arti sex. Conllat praeterea nullam elocutionis partem ab Aristotele praetermissam: quoniam, quae praetermissa uidentur,in alii x partibus comprehenduntur: ueluti Adverbiu .siue in nomine.ut Alexader, siue in uerbo,ut Dionysius coprehendetur: Pronomina in nominibus.Praepositiones in colunctionibus Participia in uerbis cotinebuntur De Interiectionibus no est quod dubitemus. cum uel eis Graeci careant: uel ea sub adverbiis c5prehedat. Qiaord aute ab Arillotele in enumera dis elocutionis partibus . nulla hi perque ponatur,hinc dignosci potest. na cu casus nominis & uerbi .numeri unius S pluriu elocutioni plurimu asserant perspicuitatis eapropter ut parte elocutionis illos cnumerat. Notadu praeterea est.Aristotele duas tantu clocutionis partes in libro de Interpretati sic posuisse quoniaillic de enuntiativa solum oratione, id est de ea quae tantum assirmat.aut negat uerba facit: quae a nomine & uerbo conitituitur. Sed quoniam Aristoteles eodem deinde libro dicit orationem etiam unam esse coniunctione, possiet quis existimare eum innuisse coni uinctionem esse tertiam orationis partem,& quod ita seruaretur Dionysii dictum. id tamen mihi non probatur.quoniam quid enset coniunctio.uti de nomine & uerbo secisinon exposuisset. Literas Artitotelex κεια uocat,aut ob clementorum mundi similitudinem: sicut enim ex iis in
unu coeuntibus,tanquam eX materia caetera mixta corpora fiunt, in eat resoluuntur: sic & literax ad cuiusque dictionis compositionem concurrere necesse est . aut dicuntur litem γα aν, quod est ordine quodam deinceps inccdere: quoniam certa quadam ratione ad dictionem constituendam illas dispositas esse oportet. Ammonius libro de Interpretatione in definitione nominis inquit: αἰχμαπιδεδομινο Horin λογα παρέλς'M ἡ μῖν υλερ
de Anima secundum Aristotelis. Dubitatur,quoniam sibilus.& gemitus significant: nec tamen sunt elementa.nec ex elementis. An,dicta descriptio no uult. omne quod significat ut sit clementum.aut ex elementis . nam quanquam eic
mentum sit uox indiuidua.ex qua suapte natura fieri potest uox . quae intelligi potest, non tamen ex solis elementis apta cst fieri uox, quae intelligatur . fieri quoque potes ut sint elementa,& dictiones ex elementis.& tamen nihil significent: ut blitiri.quod autem uox illa non significet. cst per accidens quia ea ad aliquid significandum homines non utantur: ea tamen si uellent .uti possent.
237쪽
t Haec vocalis siue ivocalis, aut etiam muta appellarer . Vocalis,qu.e fine ulla prorsiis adiectione fonum, qui exaudiri posit, reddit. Semiγvocans, quae non sine adiectione: ulf, e. Muta, quaecum adiectiones e nullum omnino Linum redit adiuncta vero his, quae adiguam vocem re tantexaudiri poteri: ut r. Hec di ferunt inter se figura oris, locis , a D
xione . de quibus sane in bis, quae ad metra pertinent, consideratio pro. pria e l.
Definito clemento in uniuersum, nunc sngillatim partes decla rat. Uocalis inqui citra conatum, & uim uocem habet,quae exau diri potest. Haec descriptio ex actione,aut proprietate desumpta est. erit autem integra definitio , si proprietas laaec definitioni elementi in hunc modum adiungatur: nimirum, ut uocalis si uox indiuidua, quae suapte natura uocem intelligibilem efficere potest, ct quaesi. ne conatu exaudiri potest. Semivocalis,quae cum conatu audiri potest, hoc est sonum esticere : ut ῆ, ct i. cui elementi definitio adde da est,ut supra de uocali secimus: sed Aristoteles breuitati studes, eam consulto praetermist. Muta uero,quae cum conatu per se quidem nullam habet uocem, cum his uero iuncta quae uocem aliqua habet,auditur: ut γ ct T , Per conatum autem Aristoteles intelligit, uehementem,ac ualidam e trachea arteria spiritus emissionem, quanos uti oportet, si solam semivocalem proferre uolumus: at in uoocalis pronuntiatione nulla ui, nulloque conatu indigemus. item smutam leorsum conamur proferre,quocunque etiam adhibito conatu,nunquam id fici: uerum si alteri literae uocem aliquam habemti, quod dictum est propter semivocales, quae uocem aliquam h bent addatur, habebit& ipsa uocem. Subiugit deinde omnium ele, mentorum mutuam disserentiam: quam tamen non eXequitur, cumetricae si facultatis: quae tamen Poeticae subiicitur, cum ait:Η AE cDIFFERUNT INTER S E FIGURA ORIS. quoniam aliqua uer/bi gratia hiulco ore proseruntur,aliqua rotundo. Locis etiam disserunt. quonia literae in diuetas oris locis proseruntur. Disserunt praeterea lenitate,& asperitate,ac reliquis, quae in contextu numeratur.
238쪽
, i, MADII ET LOMB. IN ARIST. LIB. Ηvlvs AvTEM PARTES SUNT UOCALII. SEMI UOCALis. ET MUT A. ες-Gωων προσβολῆς ἔχον Φωνά ακους . Paccius haec ita uertit. v mc ALIS. Q UAE SINE ULLA PRORSUS ADIECTIONE SONUM. QUI
EX AVDlRI POSSIT, REDDIT.ex qua uerlioe uerboru ipse intelligit quod uocalis ea sit.quae citra alias literas exaudiri potest: qui sensus uerus quidena est: tamen uox OCοσβολῆς. si accipiatur,ut ualet pro adiectione. mutat definitioni no quadrabit: in qua tamen definienda cademiaret utitur. Quare non adiectionem.sed conatum siue uim significare uidetur : quod Dionisi Halicarnasisti testimonio in uolumine Rhetoria graecorum confirmari potcst cum ait: Φω
ώρων i. M . Uerum cum de elemetis snsulis dissu se Halicarnasseus tractet.qui numerum literarum uires scire cupit.eu adeat. Dubitatur quomodo ad Poeticam non spectet de literis contemplari. praesertim qui ct breues, & longae sunt cum alteram poeticae causam carmen posuerimus, ad carmina autem conficienda syllabarum qualitatem,quae ex literis oritur, dignoscere oporteat. Respondetur,artem quidem Metricam interuire Poeli. & eius ministram esse. eol eam poetis cum pangunt,usui esse.& Poeticam Metricae artis auxilio indugere; nam ex hac regulas recti numeri .ac suauis soni conficiendi mutuatur: ue rum aliud est quopiam indisere & eodem uti .aliud uero de eo agere ac pertra. ctare. Poesis quantitate quidem syllabarum utitur de ea tamen non pertractat: quoniam id ab alia facultate.quae Metrica uocatur,mutuo sumit .Quod aute de syllabarum qualitate dictum est,ad alias ctia literaru assiniones referri debet. PARTI cULA . cI. Σur B, A in Φαώ απμο- ,- η -- νω c dis demp. Muγῖ- γρe nil et J με msa, οἰον, P γρῆ. οἰ λαλα τουτων Θείρῆ τάς δαφοραστῆρμετροιῆς Τί s.
Silaba uox eri nihil penitus significans, composita ex muta Cr vocemi aliquo pacto habente: nam etiam abigue e sellaba est: er cum K, ueluti . sed hamum differentias examinare, metricae artis es.
Seriem propositarum rerum secutus,egit delitera: nunc de stilaλba pertractat. quam esse uocem non significantem dicit,ea scilicet ratione, qua syllaba est,& alterius pars. quod aute dixit: conposiΥA
syllabam ab elemento , quod simplex est. Verum, quoniam dictum
est emivocalem habere uocem, quanquam non eo modo,quo Voca
lis,alicui mirum uideri posset, syllabam quidem ex muta cum quavis litera uocem habente coniuncta fieri posse: iccirco sui dicti Philoso
phus rationem asserens,obiectioneni remouet, dicens . etenim e ,
sne οι, ct cum a , ut γρῆ syllaba est. sed de syllabarum disserentia, quae scilicet longa, ct quae breuis, quaeue media: item quae aspiraλ
239쪽
ta ct tenuis ct circunflexa, aspera lenis p rocera barbara, ct similia
Metricae artis lunt contemplationis.
Mirum alicui uideri posset ac falsum, syllabam no significare quoniam multae reperiuntur,quae significant,ut dictiones sunt unius syllabae.An non ut sylla, bae, ac ut sunt in toto eartes. significant.sed ut dictiones sunt. Dubium praetc. rea est.quomodo recte ab Aristotele dicatur syllabam esse compositam ex inu, ta S uocem laabente: quo sane dicto uidetur syllabam quamcunquc necessario ex muta constare oportere; quod tamen prorsus falsum uidetur. quoniam . si Sara uocetur quo sane nomine mater mea selicis recordatiois appellabatur,nomen illud duarum sillabarum erit.in quor nulla prorsus reperitur mutat An,illae semivocales non semivocalium .sed mutarum subeunt rationem, ob uocalis sonum.qui semivocalem antecellit: semivocales uero naturam suam seruant. cum post mutas ponantur. Dixerit aliquis uocis huius, amor, prima syllaba est 1. cuius nec mut nec semivocalis pars est. Dicimus ex Appollonio Graeco.
quem Priscianuς sequitur,uocales abusuer syllabas dici. Seci mirabitur fortasse quispiam. Aristotelem dicere syllabam constare posse absque uocali, ex muta scilicet.& semivocali: quoniam syllaba seorsum enuntiari potest,quod absque uocali fieri nequit. Cui sic posse satisfieri puto. mutam quidem cum semivocali tantum enuntiari posscdonum tamen eam syllabam adeor apertum, ac si uocalis etiam accedat non habere quoniam semivocalis ut ipsa uox indicat. penc uocem habet: quare syllabam quoque pene sonoram facit. Aristotelem autem huiusce fuisse sententiae confirmari poteli ratione . nam cum composita ex iis quae prius dissidebant aptis tamen componi componantur: muta dc semivo calix cu & iplae dissideant quanqua non adeo ut uocalix & muta coponi simul etia citra uocale poterunt. Praeterea superius dixit semivocale habere uoce με mettoe βολῆςn s igitur semivocalis sola proferri atq; enuntiari potest ut antea citctsi eli quid prohibebit. si etiam mutae admoueatur,ne suum retineat sonu,simul. cum ea enuntietur ξ non ne & illa uox γ , quae latine ualet E N I M.indicat aperte Aristotelem id sensisse.quoniam dicti sui causam reddit, occurrens obiectio
ni .quod Aristoteli ualde familiare est De syllabis lectorem ad Halicarnasseu
in uolumine Rhetorum graecorum.quod etiam de literis fecimus . relegamus: id unum ex eodem auctore admonentes.huius illum esse sentetiae, ut inter longas ct breues syllabas dentur & longiores.& breuiores. quod, ut planius fiat. eiusdem exemplo utemur. οδος inquit primam syllabam breuem habet.quo disi addatur j, ut ἐοῖγ, prima adhuc breuis, sed longiuscula,quim cum dicebatur όysi: quonia accedit litera sesi praeterea huic addatur ex literis mutis ipsum ride fiat τρόπις longior est dictionis huius syllaba prima,reliquis prioribus syllabis: remanet tamen breuis . si tertia litera tali syllabae addatur uidelicet fiat uocis huius prima syllaba breuis est tamen longior. quam allae tres primae syllabae praedictarii indictionum. Haec Dionysius Halicarnasseus: quae tainen mihi non probantur. Nam cum poeta.& orator longum breue const derant.id quidem faciunt in motu sonoro: uox enim cum motu fit.& quanqualiterae.quae uocalem antecedunt motu linguae & oris indigeant,ut proferantur,tamcn quoniam ille motus ante uocalis prolationem absq; sono fit,ideo ar pocta. & oratore non consideratur: quocirca non longior sentitur sonus. cum di co ribas . qua in cum dico ορός.Quod squis mordicus omnino contendat, longiorem esse inter breues primam syllabam huius uocis ηος , breuissimam
uero inter breues supra dictas esie, primam huius uocis ἰδόs: sciat is illud longius
240쪽
oius esse insensibile.neque a poeta id cosyderandum. nam si secus dicatur, quo modo causam asserre possumus, sudd uocales essiciuntur longae positione tutuocantxtim duae sequuntur consonantes: si ueror trox praecedant. nihilominus remanent breues nullam sane aliam ob causam nisi quam nox supra diximus. In eandem quoque causam referre debemu .cum aliqua syllaba post uocalem duas habent contanantes.breuis est. sed haec uideant.qui Metricae rei uacant. Id tamen fateor.ac praedico multum referre tum in soluto. tum in metrico sermone, plurium ne an pauciorum syllabarum. lenium.uel asperarum syllabae sint.
sed quae a nobi ς supra dicta sunt solum ad longitudinem & breuitatem syllabarum ab Halicarnalseo positam spectant. Paccius in cotextu addidit uoces duas uidelicet 1 A LI QS O PAcT o quae in Graeco non leguntur: sed ipse clarioris intelligcntiae gratia suppleuit.
Coniumssio uox erit m inimes instaris: quae nec impedit, nec e Pit alise
quam uocem significare, apta quidem ex pluribus uocibus componι, extromo atque medio orationis con velis: quam quidem in initio orationis sua pte natura pom minime conuenit: ut μέν, isci, δα siue vox per e quidem mini me Agnificans ex pluribus vocibus unam, apta vero vocem unam signisi
Post literam ct syllabam, coniunctionem tanquam siripliciorem,
ct 1 nominis natura recedentem magis aggreditur . nomen enim coniunctione,& articulo magis persecti, ct compositi rationem habet . articulus autem quanquam non significet, magis tamen ad no/minis naturam accedere uidetur. R ideo de coniunctione nunc,pauld post aute de articulo dicet. Conuenit aute coniunctio cu praedictis. quod est uox non signi ficans, hoc est nulla certam re desgnas. Disserentiam subiungit inquiens, quae nec impedit, nec efficit u cem aliquam significare. Loco autem disserentiae posita est conninctionis proprietas: cuius natura est, uoces, quas coniungit, non immutare, ut aducrbia negandi. at si dicatur, si homo est, animal est, nihil ex colunctione s i, immutatur, hoc est ei nec ueritatem, nec fabstatem praebet. Quid aute intelligat per vocΕΜ v NAM SIGNI pic ANTEM ita enim sonant uerba graeca explicat inquies:v NAM, EX PLURIBVS Voc IBvs APTAM c o M p o N i: id est oratione Unam, non autem dictionem unam . quae inquit coniunctio ponitur
2 in extremis, id est in principio, ct fine: ct in medio uocis, scilicet