장음표시 사용
261쪽
Nominum praeterea sunt aliqua mascula, aliqua foeminea,aliqua media. Musicula, quaecunque in e c ' ρ desinunt, e in cunctas, quae a meo C mutis
componuntur stat enim omnino duae, ψ Cr l .FOrminea, quincunque in voca
tes suapte natura longas, quales sint οῦ s, definunt , productas insiperingi. quo sit, ut hae numero sint aequales illis, in quas inscula, foemineadbinunt. 7 enim crr non diuem sunt. ne nullum nomen in mutam de si
nil sed nec in vocalem breuem: in I uero tria tantum κόροι nosti: in si quinque, Irsu in ,sio seu, sis. Media in bo,insupers in f,
Haec pars, in qua alias nominum disserentias Aristoteles ponit,
quantum ad uerborum contextum attinet, ita aperta est, ut explica.tione non indigeat quantum uero ad sensum, quoniam tota mac
lis conlpurcata est, ita ut iacet,prorsus percipi non potest.
ANNOTATIONES. sciendum est, Aristotelem ea nominum genera quae nec marium nec sceminarum sunt, sub neutrorum uoce comprehendisse . Quantum autem ad naarisi nomina attinet.cum Aristotelis nome.& Demosthenis multat id genus nomina in re delinant de quo elemento.nihil in uerbis Philosophi reperitur, iccirco salix in aperto est in contextu restituendam literam si ut integra lectio sit: mainscula sunt, quae in φ, & P. & desinunt . ni dicere uelimus,cium dicat etiam in ψ , - f marium nomina desinere. quae lite .cum duplices sint ex TC tr , sta crcompositae sunt.indicasse Philosophum mascula quoque nomina in f desin re; quanquam id aperte non posuerit. Postea cum inquit 4 Omεκ---γὰτων συγκει m.τοωτα A ra ς ἀ s'. etiam hunc locum deprauatuna putamus. Irum clim inquit imois Sturis αλωθή ,Qοσicta Mim 4 τη , ψ α Ων. sensu ς horum uerborum quomodo ueritati consentiat, non plane ui deo innixus autem omnium grammaticorum testimonio uerba ita rei lituo. Aetaik im G11βrum et is, se ομ- α ξομή-ς 4 rini ' ταατς ἰm, Praeterea cum inquit m δε μεntil. Ab ταυτα ψ e k Q. haec uerba ueritati consonanoo esse unicuique graecam linguam profitenti in aperto est. ea autem labefactata hunc in modum placide subleuare possumus. loco uocum sis ' τοι in subinstituendo rim α.& post literam is,restituendo xi f. ut tota intesta lectio huius modi sit .ma μετυ ἰω Uraz, κὶς, ψ ζ,ήρ, Non deerunt sorte, i mihi uitio uertat.me citra uetustorum exemplarium fidem.nimis audacem esse in uerbis Aristotelis. quae passim circunseruntur.immutandis. ucrum illis me 'palmam citra controucrsiam concessurum polliceor.si seruata lectione uulgat Aristotelena ar calumnia hac in parte uendicare poterunt. sed auguror neminem fore. qui id praestare postit. Habebunt bonarum literarum studiosi uulgatam lectio nem : item.quibus in locis eam castigandam existimem . non erit itaque dissi.
262쪽
cile quippiam aliquid inuentis addere. aut, si quae diximus falsa sunt. inuesti,gandae saltcni ueritatis occasionem tortasse praestare poterunt. Usum aute pars haec poetis eraestabit: quoniam cum nomina saepe fingant. si marium desinen tias.quales sint quales it m foeminarum. & ncutroru perfecte tenuerint . pote runt profecto in novandis nominibus, ut rei natura postulabit, ea recter forma re. Forte ad illud Aristophanis in Nebulis attulit Aristoteles, ubi disputat. an καρδε cet.uel καρ radicendu sit. item num αλεκτρυιὴν scemina gallina αλεκτρια- να ue, gallus ueror αλεκτωρ. Admonet aute Aristoteles tria sola in I desinere. &quinque in P,ne caetera quae huiusmodi desinentias habent, aliunde astita pere grina b esse nos lateat. PARTICVLA . cNUI . Λεittit a rea, 'UM, η μη - νά ειταρεςατε ρῖ. ςν Πν ἡ ἰά κιραν οαματ ιμα πιπεινη. πιιραδειγμα si,ἡ Κλεοd Eridi πο ηας, sti ἡ Σωέλου. αμνὰ Αλά γξα 'πει s tintim ν,κ τῶς fωικοὶς κ εxeleriκὸν κλιμ, γλαηαν, νω με α τορα 4 ε κα
Di bonis autem virtus, ut perspicuasit, non tamen humilis. quae igitur ex proprijs nominibus conriabit, maxime pernicua erit, humila tamen. exeplum sit Cleophontis, Sthenelup poesis. illa umeranda, cir omne prorsu
plebeium excludens, quae peregitanis utetur uocabulis. DerePrimum voco uarietur linguiarum, translarione extensionem, tum quodcunque a proprio
alienum erit. verum, si Iuts b.ec omnia simul congeras, uel aenigma est ciet, uel barbari finium: inmma quidem, si transluriones: barbarismum uors,
Duabus sane dotibus elocutionis, poeticae uirtutem exornari do/cet: si nimirum perspicua sit, non tamen humilis,' abiecta. vi R Tvs autem,quoniam uox est hoc loco translata,valet id, quod in elocu λtione potissimum requiritur. Docet deinde uoces, quibus passim utitur uulgus,orationem quidem manifestam ess cere, sed humilem eam reddere: cuius exemplum asseri poemata, quae non eXtat, Cleo/phontis,& Stbeneli. grauis autem, ac a sermone populari recedens Poesis est, quae peregrinis uocibus utitur. Qui J uero PEREGRI. N v M uocet,explicat, linguam linquit in metaphoram, extensionem, ct quicquid extra proprium est. Admonet tamen, ne sinul omni γbus simul superius enumeratis utamur: quoniam in aenigma, uel in barbarismum incideremus: squidem est modus in rebus . a nig ma quidem faciemus, s pene totam ex metaphoris orationem con stituemus: barbarismum uero, si linguis totam orationem reser
263쪽
DE POETIc A co MMTNTA Ric ANNOTATIONES. Aiserit Aristoteles libro de Rhetorica tertio.eam oratione. quae quod diciturno manifestu reddit.munere suo nequaqua fugi. uimi orationis ella,qudd manifesta sit.& no humilis; ncq; tamen supra dignitate ed cogma.Poetica fortas- se oratio humilis no est.sed orationi solutae nequaqua congrua ex quibus apparet poeticam elocutione esse pluribus illustrata ornatibus. Cur aute peregrina nomina grauem orationem magis efficiat.loco supra citato docet.cum inquit:
ρογαργυι α eu Troici etiaνωαι- . recessus quippe a c5muni sermonis cosuetudine grandiorem orationem facit. quotidianax enim res cotemnimus. nouas autem, ac peregrinas admiramur.admiratio autem iucunda est, ut ex libro primo de Rhetorica ubi loquitur de i ucundis.deprehendi potcst. De Cleophonte apud Suida.de Sthenelo apud Athenaeu legas. Sciendu est Aristotele
si enim oratio ex metaphoris complicetur,aenigma facit: si item accesserit linguae barbari sinu cum aenigmate faciet.VE Lautem pro E T. usurpari supra domonstratu est. ἐκ σκυρι- ομ - ν. Paccius uertit EX PROPRIIS NOMINI B PS.quo loco animaduertendum est. proprium tantum ualere, ac popula re.uulgarcue. nam uoces,quibus uulgus utitur,apertam quidem.& claram orationem efficiunt, sed humilem.& abiectam . in communi autem sermone uocibuς propriis rarius utimur.communibus ueror saepius.& circumlocutionibus. Dubitaret quispia, quomodo Aristoteles omnia nomina.quae no vhim sunt, peregrina uocet.An,peregrinum opposuit plebeio& populari: nomina uero. quibus passim homines utuntur, κυρια, hoc est popularia uocat. quare nil mirum. si humilem haec orationem conficere dicat. nomina igitur accommodata robus peregrina dicentur . nam peregrinum dicitur omne, quod ornamentum orationi affert. cum igitur sapientes tantum uocibus rebus couenientibus semper uti sciant. nihil mirumali cui uideri debet.si sub peregrini nomine eas complexus est.& a plebeis uocibus ac passim prolatis seiungere uoluit. Dubit rei itidem aliqui .si uoces,quibus passim utitur uulgus.magna ex parte rebus accommodatae non sun erunt igitur communes,erso metaphoricae. metaphora enim insum genus ponitur pro specie. ut superius uisum est: communius autem eo quod minus commune in . generis rationem habere nemo est qui ambigat. An.communia illa licet tranςlata sint. Usus tamen essecit,ut non me taphorica nomina,sed quotidiani sermonis propria facta sint.uerbi gratia.si dicam redeo ad institutum sermonem, certum est. quo d redire non est sermonis , sed corporum: ita tamen usus inualuit.ut omnes sermoni uocem illam attribuant. ita quoque cum dicitur, nunc ad rem uenio, cum tamen nullus sit dicetis motus ad locum Huiusmodi igitur uoces quibus popularis utitur sermo, populares uoces dicuntur. quas κvρια uocat Aristoteles. κιριον igitur hoc loco idem ualet. quod iδιαπικόν.PARTI cULA . XVII.
fenigmaris sema ea erit, oratio silicet, quae ex minime congruenti
264쪽
bus inter si conritet . boc itaque per nominum compositionem ejici minime potest, per translationem verti poteSI: M, t Psi Ene, atque ab utrum uiro inhinentem unum: carteratis id genus. Quemadmodum quoque ex Inguaru uarietate barbari us. quapropter aliquo passo his admistetur.
Probat ex aenigmatis idea, sue specie,quod ex multis in unum collectis metaphoris aenigma constitui potest. Aenigma enim sermo est colungens, quae smul iungi nequeui. Porro si ex nominibus notranslatis, sed propriis, 2 ex iis,quae in frequenti usu sunt, oratio constituatur, nunquam migma fiet, hoc est non costruetur oratio, quae tugnantia inter se claudere primo aspectu uidentur . at ex nomini. us tras latis facile erit, ut aenigma fiat. yod exemplo Philosophus declarat: ut homine uidi igne ars in homine agglutinante. huiusmodi sermo pugna claudere uidetur. ignis enim n5 uidetur posse homini agglutinare a s. Sut aute in hoc sermone tres trastatae uoces. prionia est a specie ad genus .cu enim flamma dicere proprie opus ellet, per translatione dixit igne secunda est uox aes, quod cucurbitula si gnificat.& est translatio itide a specie ad genus. postrema translatio est in uerbo agglutinare. nam cst metaphora secundum proportio/nem. quoniam enim adhaeret corpori cucurbitula: & quae agglutinantur corporibus, quibus agglutinata sunt adhaerent ideo ob similitudinis proportione dicetur cucurbitula agglutinari corpori. uox cnim MMX-rre,proprie ualet interuentu glutinis aliquid alteri rei firmiter assigere. Barbarismus uerb fit ex linguis : quoniam diuerso modo literis, accentibus, ct aliis accidentibus dictionis utuntur limgtiae diuersae.
De hoc aenigmate Aristoteles in libro de Rhetorica tertio meminit: quod a Doctissimo Victorio in suis in eundem librum declarationibus recte.ut moris eius est.explicatur. cui ego assentio, quord scilicet meis: rus in duas diuidi u ces oporteat, uidelicet πυρ ἰ χ αλκον. Ponit Athenaeus libro decimo hoc aenigma, ex duobus carminibus collans, cum de Griphis agit, ac aperiticum inquit: et in
, rim a Gyeura τῆς συκίω πω β daeo De hoc aenigmate Demetri ut in libro de Elocutione, Plutarchus quoque in Symposio septem sapientum. Ignem esse flammae genus Aristoteles quinto Topicorum his uerbis testatur. ου' γέρ Ihν ia ei δρο ἰς, ε Mον γέρ re Μωδs ανθρ- pM I. η τως , οῦκαππ-ον. Celebrat hoc aenigma in Rhetorica Aristoteles ea sane ratione, quoniam . quo plus priomo aspectu a ueritate recedere uidetur,eo aperto ac ex plicato omnia beller coli aerere dignoscuntur,remq; ob oculos poniti Aenigmata uero recte erunt conα secta.
265쪽
DE - POETICA COMNENTARII. Os secta, si ad normam antea dictam constituentur. Quae uoluptatem asserre pos sint, & qua ratione.in tertio de Rhetorica his nerbis ostendit. xiam cisiinti ανν- P α P ἐδέκ. μα tame γαρ, 4 , μή με πιρορα. Paccius recte quidem uocem ρίχαλγαν, quae una graece legebatur,in duas diuisit,ut supra quoque diximus: peruerse tamen aenigma explicui quod in hunc modum latine: sonat.t Uirum uidi igne aes super uiro agglutinantem. Ualet autem uidi uirum super uiro cucurbitulam aeneant interuentu ignis applicantem . Cucurbitulae autem apud
ueteres ex aere. non ex uitro tantum,nt nunc passim fit,confici consueuerant,ut ex monumentis Graecorum medicorum intelligitur. Paulus enim sexto libro τω συκιασubi illas vitreis anteponit.cum ait: αΜκολμψ'Mμ-ον dAν αι καλκsu, λῶνος - τλογος - . αλιυ ν Asμως κναρκγναμένων. De Barbarismo
Graeci omnes scripsere, id tamen hoc loco admonendum arbitror. Aristotelε sub Barbarisimi voce.Soloecismum quoque comprehendisse . nam soloecismus aeque bener ex linguarum uarietate.ac barbarismus fieri potest. αῖ αἰακεκρου - πως του eir. Aliqui codices calamo exarati hac parte carent. Vetus quoque translatio hanc partem non agnoscit. forte glossema fuit.quod uitio librarii in contextum irrepsit: nam infra docet omnibus iis certa mensura, ac temperate utendum esse. Codex Lampridii ita legit: - δώοῦρα κεκρ Θοα -s: quae lectio mihi probatur.ut sensus sit. Oportet itaque aliquo pacto, id est temperate haec miscere. ne uel in aenigma,uel in barbarismum incidamus. PARTICULA. . c XVIII. T. sat δε μῆ ἰδοφον et i m μῆ si ταπιπον ἡ γψ α- ψη ό κοσμγ, Mu
Proinde sicut illud non trivia , ac minime humile lingua, translatio, ranatus, Gerael dissia deciespariunt: ita proprium perspicuitatem. Caetorum non minimam confrre uidentur partem ad Sctionis perspicuitatem, Cr ad uulgare excludendum Productiones, concisones rominumus immuta, tiones. quandoquidem i quod praeter Vum communem fit, quarenus a proprio diuersem eri, illud minime plebejum est icit: quarenus vero cum usu
communι conuenit,claritatem. EXPLANATIO.
Colligit ex antedictis, quod nomina, quae in comuni usu sunt, orationem apertam,atque perspicuam faciunt: caetera uerb nominum senera,de quibus iam ὀ ictum est,eam grandiorem, ct a uulgi comi uetudine remotiorem reddunt. Subiungit deinde modum, quo utrunq; seruare possumus. No minimam sin qui partem, ut oratiost manifesta θ non plebeia, nomina extenta, decurtata, ct immuta in conserunt. Cuius rei rationem assert. nam ea ratione qua ficta, praeter iriquod consuetum est, orationem a communi loquendi usu
266쪽
uendicant: ut autem commune quid habent cum consileto, ac ratione, manifesta remanet oratio . ecce Ruinti, in oratione positum
pro nomine quatenus illi uoci aliquid additur, peregrinum quodammodo, ac graue factum cst ea autem ratione,quod multum proprii nominis retinet,quid fgnificet aperte patet.
ANNOTATIONES .Eandem pene sententiam tertio de Rhetorica his uerbis explicat: -- γαλωε ιδει-H: πα-νω p,-- πλαρ αδολε γῆ,ή mah, Nam euoπμγ. PM όκλω, οπ P μέπν α uaria ψ γλ ἐδειαν - έρημμα ποιέ ,οωρμγ eiv μαεος. in Poetica uero, cum κύριον iclem quod ambae hae uoces utroque loco Philota. phus significare uolucrit. clare patet. κυριον ualere idem,quod on. sed ἀωρος noidem ualet.quod proprium: ηοριον igitur apud Aristotelem non ualet in Poeti ea cum de nominibus loquitur,quod proprium, hoc est maxime rem ac proprie explicans. multa enim sunt nornina in hominum cosuetudine usurpata. ouae propria rebus illis,quae significant.non sunt. Hic aduertendus est loquenci modus Philosophi quo inaniscite patet ni uelimus quod aperte patet tene bris offuscare ornatum esse unum nominum genus ab aliis distin iram.
Quaproptor errant non parum, ut humusmodi dictionisgenus a Vant, qui 3 Doctam ipsum incessere audent. id quo Jpriscus Euclides fecit. t quasi cile quis confugas, si ei, dum iambos conscribas, in ina dictione nomina
quantumlibet extendere liceare quemadmodum, ἱ ἡ χαmi uisti ν μωραξωα εα no
Dictum est quonam pacto nominum mixtio oratione, tum aper. tam, tum ornatiorem reddat: cuius rei occasone digreditur,eos reprehendens, qui huiusmodi loquendi modum calumniabatur. Fuit autem inter caeteros Euclides priscus, qui Homerum reprehendo bat, perinde ac esset facile pangere, s unicuiq; pro arbitratu nomi/na extendere liceret. Deridet autem Homerum in eadem dialecto, hoc est in eodem dicendi genere dictiones extendens, iambos e T- ciens, ut ses ααρπ-βαδ-αῆ Mι --λέα Φλάβοραν. sunt enim Euclidis iambi, in quibus nomina de industria ab eo extenduntur, ut risum cieat, ct huiusmodi clocutionem irrideat.
267쪽
Haec cum male a Paccio uertantur . nos ea sic latina faciemus . TANQUAM FAc Tu FAcILE SIT. Sic S DABlT PRO ARBITRATU DIcTIO NE AI EXTENDERE, MORDENS IN EADEM DIALEcTO, UT
Hi duo uerius Euclidis in codice Illustrissimi Mendorae aliter leguntur .nam. μιράθωνα a legitur: in quo uerbo syllaba δἐ esset addita. μιραθῶνα enim loci nomen est . item non -εκου . sed γρα- γ - . Alii logunt.Item ΦΜεβορον geminato N: quo in uerbo syllaba h. item illa particula
Uuidetur interiecta. quicquid tamen sit, certe in re errare non possumus: ex Aristotelis enim uerbis constat Euclidem nomina extendendo, ut huiusmodi loquendi modum irrideret. iambos studiose composuisse. quinam autem esset illorum carminum sensus, cum alii uersus huius Euclidis non extent, sciri non
potest. In primo carmine adiectae saltem sunt illae duae syllabae . s. dc in secundo
illae duae αν. & 4. quae aute fuerint illa carmina cum eoru scriptio tam uaria sit. ' ignoratur. Plato in Cratylo. So. An ignoras beate uir nomina uetera distracta iam esse. atq; confusa a sermonis tragici studiosis, elegantiae gratia addentibus & subrahentibus literaς. ac partim teli poris diuturnitate, partim exornatio. nix studio undique peruertentibus 8 ut ecce in is Pre h. id est speculo, qua m absurdum est e ipsius additamentum Talia certe: ut arbitror faciunt, qui oris ' illecebras pluris aestimant quam ueritatem. Quamobrem .cum multa nomini bus ipsis adiecerint, tandem effecersit, ut nemo iam nominum sensum animad uertat. Quemadmodu dum σόγγοι id est monstrum quoddam proserui.curni eQθα pronuntiare deberent.ac caetera multa. Profector si daretur cuique arbitra tu suo & demere & addere. magna utique esset licentia, & quodlibet nomen ' cuiqν rei unusquisque tribueret. Haec Plato. quae ideo in hunc locum a me tra. lata sunt, ut intelligatur Aristotclem cum Platone non penitus consentire: laudat enim Aristotele s huiusmodi nominum immutationes, si mature , ac temoperate fiant. PARTI cvLA . XX. siti P ρι- α πως χρή νω ' πιλν τῶ τρόπ*, γελοῖον. τὸ si μετρω κοινον απι,
. Itaque ridiculus esse apparet,qui hoc dicendi modo seis eri. t iij mensura aeque omnibus partibus regula e l. nam siquis translationibus, lin guis , caeteriss huius generis vel indecenter, t vel afectare usiis ferit,pi .ri ratione ridiculastruxerit.
Per tiaec Aristoteles ueteris Euclidis increpationem soluit dices: porro quidem apparere tali uti modo ridiculum est . quasi dicat, noest opus assectare huiusmodi locutiones, sed habeda est mensurae r
tio, ut secit Homerus. quocirca inquit:ATQNI MENfvRA AEQUE OMNIBUS PARTIBVs REGULA EST: hoc est modum quenda
in usu dictarum seruare oportet. idque probat. Metaphoris enim inquit)ct linguis, ac reliquis generibus,ti quis usus fuerit indeceteri κ & studiose
268쪽
ct studiose ad ridicula comparanda, idem utique operabitur, quod Euclides in suis iambis. Sensus igitur talis est, s quis utatur meta. phoris, uel linguis,uel aliis generibus ornatus indecenter, ct studio,
se. ex illis orationem construet,quae non secus ridicula uidebitur, atque oratio Euclidis irridentis nominum extensionem.
ANNOTATIONES. Ἀ-ο- ρέαογώ ' η κρύμπον τουτο 35'Πρ- γελοῖον. Paccius ita uertit. ITA QSE RIDI cvLUS ESSE APPARET, QUI Hoc DIcENDI ΜωDo usus E ST. Uctus autem tralatio,& Uallae longe melius mea sentcntia hunc in modii expresserui. APPARE RE IGITUR TALI UTI MODO RI DicvLUM EST. in ambabus autem tralationibus nulla fit mentio illius uo/cis et t. quam nos quoque eXpungendam esse putamus. loco autem uerbi. τἀ
Quantum vero concinnitas in carmine polleat, vel ex eo confideretur, quod loco nominum ad mensuram in orarione comparasorum a uarietare linguarum,translationum, caeteroruml generis bufusmodi si quis proprias a'pellationes posierit , veram nos artulse rarionem inficias non merit. id quod schii, atque Euripidis i in eodem suciendo iambo par iter uero sentium exemplo apparet . nam cum hic unum duntaxat nomen lingua non trita loco propris mimutauerit, tam pulcher apparuit, quam ille abiectus erivisita. Etenim in Philoctete est ius sic locutus est: Mei pedis carnem exedit phagedaena: ipse uero Euripides, loco exedit, epulatur appositi. d haec. Nunc autem paratis me exiriens turpis ineptus: uerbi gratia: si quis asserens magis propria, id ineptus immutavere: hoc pa D: Debilis in formis me exi Ilens, exiguusis: items, Indignum currum, Er exiguas da
269쪽
Ex carni intim collatione, quantum id, quod congruum est, extollat, ostendere constituit. Ponantur inquis nomina scilicet usitata in carmine: ponatur quoque aliquid de lingua, metaphora, ct reliquis generibus hoc est aliquid horum quoque ponatur in carmine. Dicit aliquid de lingua : quoniam supra dictum est, quod compositio tota non debet ex iis constare, sed aspergi duntaxat: ct iccirco non dixit . positis linguis in metro, sed aliquid linguae, hoc est aliquid mixtum cum aliis consuetis uocibus. Idem de metaphora ct de aliis dicendum est : siquis nomina propria immutarit, atque in eorum loco nomina non ita frequentia posuerit, uidebit hic sim qui t) uerti esse quod ab eo dictu est. Quod excplo declarat . si quis faciat Aeschyli, atque Euripidis iambum, unum autem duntaxat nomen immutet linguam scilicet loco proprii nominis consueti ponens,alterum pulchrum, alterum uerb triuiale apparebit. Aeschy, lus enim in philoctete uolens exprimere, quomodo pedis caro ab ulcere absumeretur, inquit:
laoc est, Phagedaena mei pedis carnes edit. Euripides uerb loco uocis Myis, εο ναυ posuit, hunc in modum:
ualet aut m, idem quod conuiuari. Cum igitur in his carminibus ei idem uerbis consectis,uno tantum immutato, carmen Euriopidis elegantius sit, clare patet nulla alia ratione excellere, nis quod uno uerbo lingua usus est. Lingua igitur caetera nominum genera praeter communia opportune in metris posita notiora redduntur :
id, quod Aristoteli propositum hic erat ostendere. Aliud itidem
exemplum ex l Iomero libro nono Odyssea , carminis unius affert: in quo, si nomina, quae ἁ communi loquendi usu recedunt, in com/munia, ct frequentia uertas, orationem humilem conficies. quod cum ab Aristotele exponatur, nostra non indiget declaratione.
ANNOTATIONES. in hoc contextu illud admonemus.exempla quae declarationis pratia ab Aristotes e ponuntur.eam uim in latinum sermonem uersa non habere . quam in ramo idiomate praeseserunt iccirco nos unico exemplo sumpto a notitis rem declarabimus. Virgilius enim in sexto Aeneidos libro ait: Sic satur lacrymanc classim immittit habenas. Si quis carminis illius metaphoram nominibus consuetis expresserit. dices uerbi gratia.rudentes soluit.sermonem abiectum efficiet: nihil enim.quod ad hoc uiatri u X ii pertinet.
270쪽
, 4 Μ AUII E τ L O M R. a N ARIIT LIB. Dertinet, refert, soluta ne Oratione.an metrica id dicatur. sunt pene infinita ex ola.sed hoc satisfacit. t. AM 'ν, inr
Paccio fidelitcr non exprimantur, nos ea uertemus si . CONGRUU II vero.' ouantum excellat in carminibus,contempletur interpositis nominibus in me ' tru in de lingua quoque.' de metaphoris.& de aliis generibus,si quis mutaue rit in propria nomina, quod uerum dicimus, PERSPlclET.: Aliqui calamo exarati libri loco uocis ν ωτθ H.ων astent mam ων. scd uulgata lectio milumaoix arridet. Illud praeterea est animaduertendum, Aristotelem dicere ..te. AHνονρνοώα - - πι, κvριου - γυλὼθ πι,πμ. Obomum, Q AHanc paricin Paccius male uertit. latine autem ita sonant. VNWM vs Roso Lur I NOMEN TRANSMUTANTE. Loc O PROPRII coNsv ET Li&GUAM poNENS, Hoc QUIDEM PULcHRUM, ILL vo;vERox si Ec TvM APPARET. Quibus in uerbis post uocem p Rop Riv M addit coNsvETu M. tacite innues uoco propriis hic capi solum pro consuetois triuiali nam etiam appropriata nomina Propria uocantur.sed de iis nunc sermo
non est sed de nominibus propriis contietis, hoc est tritis, &in omnium usu oositis quibus opponit linguam, ut intelligamus per linguam quodcunque
nomen a communi consuetudine quocunque modo recedens secundum septem iam supra enumeratos modos nominum ad ornatum praeparatos . nam uodcunque consuetum non est, peregrinum uocari merito potest.Ex hoc au
i rebrades praeterea carpebat tragoedos, perinde ac in Tragad μ
suis his utorentur, quae in communisermone iccaret nemo: ut δόμων α' , O
inia dum Pro rium uitant , 'Abeiam interim dictionem effugiunt. Caeteratu
magni negocij eri in f radictis singulis a deconti non discedere, minisc
abuti compo is nominibus in us cum primis uero decentre uti transi. tionibus paxime est arduum. id quod unum no aliunde quaesitum sit oportet,