장음표시 사용
271쪽
versuillisos ingenis indolem praes Ierat. Etenim recte quid transferre imile aliquod illius contemplari est.
Aliam quoque affert Ariphradis in tragoedos reprehensionem: nempe, quia utuntur inconsueto loquendi modo, ut , ct non αναμάτων, id est domibus ab ,& non ab domibus .ct eos, pro S, id est sui. ct ita sim,accipiens V ν,pro α , id est ipsum. θ αxirascit pro πω - , hoc est Achille de, pro de Achille: caeteraq; huius modi. Posita Ariphradis increpatione, Philosophus respondet, ac
eum carpit, rationem asserens, cur his utantur poetae quoniam nimirum huiuscemodi omnia cum in communi usu loquetium no sunt, orationem a plebeio disterminant: at Ariphrades hoc ignorabat. ,, c AE T E R v Μ inquitὶ magni negotii est in stupradictis singulis a deb centi non discedere, minimeque abuti compositis nominibus, lin- guisque: cu primis uero decenter uti translationibus, maxime Es Tia A RDv v M. Sensus est,dissicile quidem est ornamentis antea dictis,
ct nominibus compositis, ct linguis opportune uti scire; sed omniudifficillimum est propias habere metaphoras, hoc est ad eas esse natum . idque probat: quoniam sola ab alio accipi non potest, hoc est doceri non potest, ct acuti ingenii signum est. ET ENIM inquit
RECTE QN ID TRANSFERRE , SIMILE ALIQUOD ILLI Us
CONTEMPLARI Es T. Sesus est,eos prompte metaphoris uti posse, qui rerum diuersarum similitudinem in eis repertam prospicere ualent: idoue ingeniosi ualde hominis est. videre enim in dissimilibus similitudinem acutae solius mentis cernere est: qua in re praeceptore uti non possumus, sicuti nec aliorum oculis intueri non didicimus,
ANNOTATIONEM Dubitare quispiam posset. nam cum superius dictum sit, tragicos iambicis carminibus usos fuisse, quoniam alternis termonibus erant aptiores. uidetur tragicam locutionem peccare.si ar communi loquendi modo recedat. & ideo rectis Arithrade eam reprehedisse. Respodetur,id quide veru esse in agoediis omnino P comuni loquendi usu no esse recedendu: tame eatenus est recededu. quatenus oratione i plebeio uindicemus. na sicuti iambicu carme ad orationsi solutam propius quam caetera genera carminum accedit, oratio tamen soluta non est: ita dictio qua tragicus utitur ad communem loquendi modum acce dere debet, oportet tamen .ut sermo popularis non sit. Uerbum . si-fnificat in Comoedia aliquem mordere.ut Aristophanes Euripidem ἐκυμ . orte igitur Ariphrades Comoediam fecit.in qua tragicos improprie loquentes carpebat,ac deridebat. quod si comicus non fuit Ariphrades, per translationem dictum est ἰκαναδα - aut γ ν μεχcoeuer Illustrissimi Mendorae codex ita habet: et λυ a μεμον ν μεα φρυών ο ν. utraque lectio eundem exprimit x i i i sensum. gitia
272쪽
x4s MADII ET LOMB. IN AR T. LIB. sensum. Dubium est,cur Aristoteles dicat esse dissicile.promptas la abere motaphoras quoniam uidelicet ab aliis doceri nequeant: cum tamen ipse doceat metaphoras ex simili duci .nos superius dlxcrimus metaphoris construendis magnopere c5ferre si recter reru usus perpcdatur: ex illis.n. metaphorae, ueluti e penur hauriuntur.igitur ex aliis id est ex praeceptis hoc possumus adipisci quod Aristoteles appellat μwωτο-ν ειν. Respondetur haec sane praecepta aliquid conferre,tamen opus esse natura potissimum, S ingenio acri,si sintile in cissi milibus conspici debet. Aristoteles igitur id respiciens. quo proxime metaphora constituitur.eam ab aliis peti non posse sed haberi a natura dixit. si quis ueror aliorum iam factis metaphoris utatur. is profector με- ωος proprie non dicetur,sed qui ex se prompte eas profert ac fingiti
Duplicia uero nomina vi maximum in modum Dit rambis quadro Heroicis linguarum varietas, Iambicis φ translationes . quanquam Heroocis quidem Jupradicia omnia valde usitIMit, Iambicis vero , quod maxime colloquia aemulentur,cuncta illa conu Iuni nomina, quibus rite quis in ipso sermone utatur. stat autem haec,propn ta, metaphorica,smata. De Tragoedia igitur , des, ad actionem accommodata imitatione datis hactenus a no
Quoniam superius diuersa ornatus genere recensuit, quibus nos decenter uti praecepit, nunc singillatim , quae quibuslibet poematii
generibus praecipue conueniant, declarat. Ille inquit ornatus, qui est ex nominum compositione, Dithyrambis maxime congruit linguae uero Heroicis, sicuti metaphora: Iambis. quanquam ita haec sint sn gulis poematibus assignata,admonet tame ornatus omnes Heroiciscopositionibus utiles esse . Iam bis uero, quoniam maximὸ quotidianum sermonem imitantur,illa nominum genera coueniunt, quibus interloquendum quis utitur: sunt autem lauiusmodi, proprium, metaphora,& ornatus. Universum uero de Tragoedia sermonem claudens, inquit: DE TRAGOEDIA IGITUR, DE QUE AD Ac TI NEM Acco MMODATA I Μ I T A T I o N E. Haec pro eodem ponutur: supra enim Tragoedia haudquaqua narrando,ut Epopoeia sed
c T A si N T. Epilogo uti tur, quo lectoris animus ad sequetia praeparatur. sequentia. n. alio respicere a praecedetibus epilogo de laratur.
273쪽
Quoniam duplicia. hoc est composita nomina Dithyrambis maxime conue ni re dixit. rationi consonum est Aristotelem operis huius initio, cum primum Dithyrambos nominauit, eos composito nomine expressisse. & Dithyrambo- poetica dixisse. Ex hoc praeterea contextu ornatum non idem esse, quod me taphora, nec ut omnibus ornatibus commune, sed ut unum nominum genu et ab aliis distinctum ex loquendi Aristotelis modo aperte conspicitur. Nomi/na composita solutae orationi minime conuenire tertio de Rhctorica libro.ubi de frigidis agit, admonet. Eodem itidem libro linguas epicis. translationes i bicis scriptionibus maximὰ conuenire asserit. Dubitare meritor quis posset. cur haec uerba: militi οὐ τραγέδεοιο , Mia τῆς xμῖν ἱκανα αειρημωα: in fine contextus huius posuerim,cum potius alterius contextus sequentis principium esse deberet.ea scilicet ratione .quoniam uocem Ala habet: uam in orationis principio semper, nunquam autem in fine superius ponen ani diximus. Ad quod ita respondemus secus esse,cum haec dictio cum uoce duo iuncta citiai cu sola ponitur: nam particula illa O .extremum indica re uidetur. at superius Aristoteles de proprietate uocis illius fias. cum sola citra alias coniunctiones ponitur, est locutus, hic uero non sola,sed cu uoce e iunocta est.Eo autem consilio hanc particulam tametsi uocem sisti habeat .in fine illius contextus reponendam duxi. quoniam Aristoteles in fine libroru de Coeloeliacm uerbis utitur clim inquit: παοι βαρέ x iuv*οvm miliβανο αν αρορέργω τῆ m μῖν τρόπιν.Hoc aute loco quaeda nostro nego tio conducentia ex Ioanne Grammatico in praefatione in libros Aristotelis de Generatione & Corruptione huc transferenda iudicaui, cum alti α'' ἐπλώ
τερρομώων. & quae sequuntur. Ex quibus Ioannis Grammatici ucrbis habemus. uoces illas in t in .quanquam in fine libri positae sint.indicare tame aliquid sequi .dc praeterea uocem MN antecedere; ut S in re nostra nunc conspici poteli. per illa enim supra posita uerba sermoni de Tragoedia finem imponitiinnuens alium sequi sermonem.qui ad Epopoeiam spectat. Quanquam ueror plurima afferri tota possent.in quibus simili prorsus locutione Philosophus utitur is tamen quem nos adduximus.quoniam in calce uoluminiς de Coelo ponitur, &Ioanes Gramaticus in praefatione libri de Generatione & Corruptione animaduertit uim illius uocis Aci, ratione uocis alterius A. positae in primo libro de Generatione & Corruptione eorunde librorum seriem indicare. mihi uisus est caeteris omnibus esse praeserudus,propositoi nostro omni ex parte satisfacere.
t De narrativa vero, per numeros imitatione, quod ipse quoque u
274쪽
lae, non secus ac in Tragoedos actus, consistere debeant, parites circuinam, eamφ inteaeram atque perfectam actionem versari, principio scisicet, medio Anis conritantem, a qua sane, velut ab integro quopiam animal, voluptas quaedam peculiaris proficiscatur,omnino manifesta est. Iteml quod
bis rus Vitatμ dissimiles este debeant, quae quidem non infra tantum assio, nis praebeant notitiam,vecesse efffid temporis unius,omnium Iane, quaecunque in eo tam circa unum,quam plures Pntingerc,eodem scilicet modo, quosngula quaeque t inter se cui carii euenit se habent. verbi carya: circa id templis navale bellum in Salamine , praehumi Carthaginensium in Sicilia, quae minime quidem in eundem exitum nectarit: ita quoque t insequentiabus temporibus , dum alterum interdum po ἰ alterum fit, Frbus unus
Sermone de Tragoedia iam absoluto, de Epopoeia nuc pertractat: quam esse dicit imitationem per metra narrado factam: in ea uerb, sicut & in Tragoediis fabulas constituere oportere DR A Μ ATI c As, hoc est aptas in scenam deduci. aptae autem erunt, si personae
mutuo colloquentes inducatitur, ut facit Homerus. Oportet item Epopoeiam unam actionem totam ct perfectam, PRINcipio sci. LICET, MEDIO, F I N Eri VE coNSTANTEM: hoc est magnitudi,
nem habentem exprimere. uid autem sit totum, S perfectum ideenim sunt) item quid per magnitudinem intelligere debeamus, indefinitione Tragoediae iam explicatum est . Manifestum igitur est, quod Epopoeia unam integramque actionem imitari debet, ut tamquam animal unum totum propriam uoluptatem praebeat. Neu ro quis existimet eana dictum enim est illam imitationem esse narrado tactam historiae, quae itidem narrat, similem esse, iccirco subiun, git,' non similes historias co suetas esse sita enim ad uerbum uerba
raeca se habent) quae nonnihil supplendo hunc in modum suntor
inanda.& oportet imitationi per narratione metro non similes hi. storias esse consuetas, in quibus sane necessarium non est actionem unam exprimere, sed acta temporis unius, quaecunque circa unum, aut plura contigerunt explicarer quorum sngula, ut sors tulit, sese habent ad inuicem. Duplex autem in iis historiae conscribendae traditur ordo. sic enim ad ea respiciens, quae eodem tempore a diuersis sunt gesta narrat, exprimitque: alter uero res hominis unius ge/stas persequitur. Subiungit autem, quemadmodum enim eodem te
gre in salamina naualis pugna comissa fuit, in qua Xerses a Themi octe deuictus est, ct in Sicilia Carthaginensu pugna . nihil ad unci
275쪽
exitum tendentes ita quoquest in successivis temporibus interduunum post aliud sit,ex quibus unus exitus non constituitur.
ANNOTATIONES. 'Huius contextus principium Paccius obscure admodum uertit. hunc igitur in modum apertius transferri debet. DE NARRATl U A AUTEM. ET ME TRO IMITATRlc E. avo'D FABULAS, SICUT IN TRAGAE DIIS CONSTIT VERE DRAMATI c As. O p O R T E T. Sciendum autem eu, Aristotelem per metrum heroicum carmen intelligem. nam supra de Epopoeia loquens dixit: quivcnκιρα hoc est de imitatrice utcnte hexamctro. nunc autem Epopoeiam alio modo describit.eam esse dicens imitatio. nem dramaticam metro per narrationem factam. Qua autem ratione Epopcae ipm imitationem appellet.superius est taclaratum. id uero hoc loco ualet δκ,eutonκlari quod in Tragoediae definitione mx-γγελια . tωσε - ψ ,εχ' Mor xM3λα. Haec clarius quam Paccius.hoc modo uerti potiunt. UT SORS TULIT . INTER SE c O N S E Q v v N T V R. Aristoteles libro secun
do de Rhetorica sub finem.aliud esse statuit, hoc post hoc.ab eo. quod est . hoc
per hocgum ait: μετατῆ ο ,ίς δατουπ-. sed de his superius di inina e λί πη γ.. Paccius in uersione praetermisit uoce γαρ.quae E Ni M signi si eat. praetermittenda ueror nullo modo erat. igitur uerba illa ita uertenda sunt. EMADMODUM ENIM. Item illud. t is τοῖς κροτοις. uertit IN SE QUENTIBUS TEMPORIBU s. quae uersio seruari quidem poteit: namu ci εossit reddidit uoceς has I NSE ENTIBUS. sed si uerbum deinceps ad datur.apertior erit lectio huc in modum : TEMPORIBvS DEIN cEPS IN ιε Q UENTI B US.Dubitare merito quis posset. quonam consilio Philoso-hlius nihil prorsus dixerit de genere. ac actionis natura.quam Epopoeia debet imitari.ctim in Tragoedia admonuerit illam scilicet circa actionem seriam . at que grauem uersari oportere. An, quod in Epopoeia ita erat aperta,ut admonitione non indigeret. PARTI cvs A .c XXV. si ei πιλλοὶ Petreiam cs -καὶ murre Plata rost
Nauod fere poetarum non pauci ejicere solint. Quamobrem,quemadmodum superius dremus,ob id etiam prae caeteris dismus Homerus uiderii re debet, quὀd bellum quidem alioqui principio, medio, si ni confrians o tum scribere numine esti aggressus quidem uel nimis magnu euasurum, at pudeo perceptu difficile existimavit vel ,si ad mylum magnitudinem perfruixisset inculcatum nimia varietaressurum. Nunc vero crusrecte visa tanta
xat parte Astes alluribus in ea 'sedijs Mus eri,sicuti nauium calalogo, obsep Dised n quibus Poesim ipsem locupletistinam reddit. -
276쪽
Declarauit esse proprium Poeseo S. unam tantum actionem Cominplecti. unam autem dixit esse,cuius unus est filiis, in quem caetera teindunt. Imperitos nunc quoidana reprehedit poetas, multiplices actiones, penitusque diuersas,historicorum more uno uolumine claudentcs. Homerum uero laudibus extollit,ct diuinum appellat, qui nedudiuersas actio ines uno in poemate coniunxit, sed neq; bellum, quod
sibi describendum proponit, quanquam principium, medium, ac i
nem haberct,totum, atque integrum pertractare uoluit. Eius autem consilii optimi rationem assert. nimis enim sinquit magnu esset uolumen id continens, nec facile tota illa scriptio memoria compre
hendi stavitque inspici posset: quod in Poes scuti superius dictum
est in primis Aristoteles cauenaum esse iubet, ducta nimirum a corporibus admodum magnis smilitudine. Qubd si totum troianum bellum Homerus, Congrua tame magnitudine complecti uoluisset, in aliud uitium lapsus fuisset. opus enim praetexuisici nimia rerum uarietate inculcatum. ueluti s pictor in angusta pagella plurimas diuersarum rerum figuras eXprimere uellet, eas profecto inculcatas, ac
uisu perdifficiles facere opus esset: quod sicae magnum est Picturae uitium. Homerus igitur,ut haec euitaret incommoda, partem illius actionis sbi proponit, uerbi causa, Achillis iram: qua perdurate multa Graeci mala perpessi sunt. ea uero ob Patrocli mortem restincta, 'victoria Graeci potiti L. . initii deinde ipse multis epise diis,ut m. uium catalogo, cum sub finem secundi Iliados duces,' naues reces
set: aliisque episodiis; quibus Poesim suam distinguit.
AN OTA IOMEs. Occurret aliqui . arguens Aristotelem tanquam sibi contrarium. quoniam in contextu superiore dixit poetam uersari circa unam actioncm integram,at
que perfectam habentem principium.medium.ac finem ;llac uero dicit, quod qu nquam bellum troianum principium.& finem habuerit. tacitὸ per exue man uens &medium. πotam tamen actionem illam non est agyel Iut Homerus: quoniam uolumen in nimia magnitudinem excreuisset , sea partem dumtaxat eli persecutus illa igitur actio non erit tota&persecta cuius tamen oppositum fieri oportere supra dictum est. Haec obiectio dilui se potest, quod cum poeta actionem aliquam sibi imitandam proponit. totam.atque integram persicere debet, eamque princi pi um. medium.& finem habere oportet: quae om nia in parte troiam belli. uerbi gratia ab initio irae Achillis.ad finem usque bebit reperiuntur. unde Homerum actionem illam totam atque integram, quae ex Achillix ira dependet. habens principium.medium. & fine, po At & absoluit. quocirca in Iliados ini io eropones.quid in sequentibus erat dictii rus. inquit:
Alia quoque occuriit dubitatio: quoniam Caesarenti videinus breui admodum uolumine
277쪽
DE POETI A co MMENTARI α σε uolumine tot claras actiones. lucide. apertecb perstringere: quid igitur obest quin idem a poeta fieri possit 3 nam si Caesaris uerba metro essent adstricta id quod & nunc oratione soluta faciunt.praestarent. Si praeterea recte secit Homerus. partem duntaxat Troiani belli describens.ne ut inquit Aristoteles . eius uolumen si totum aggressus esset nimium excrescere cur modicam adcor sibi partu proposuit. ut multis eam egressionibus resarcire cogeretur, si modo iustam magnitudine habere deberet 3 non ne longe melius iccisset, si loco digressio. num plus actionis illius expressisset uidetur enim Homeruς. ut uitium unum cultaret, prolixitate inquam. in oppositum incidi sie: quoniam tam modicam
sibi parte proposuit ut hinc inde petitis ad illa augendam episodiis uti coactus fuerit. Hi ς ita satisfieri posse putamuς. historici ac poetae cispar admodu esse propositum. clim enim Pocsis quaedam ueluti pictura sit. quas exprimit actiones uerbis easdem perinde ac coloribus pingere instituit:historicus autem quae gesta sunt.breuiter narrat . aliud igitur et t. si dicatur Hector ab Achille comisenus interficitur; aliud item.si tota illa pugna uerbis ueluti pictura quaedam ob oculos ponatur. primum breui admodum sermone absoluitur.secundum nisi multis heri non poteth. Nihil igitur mirum, si multa breui sermone perstringit historicus,quod poeta nequit eis cere.quare si tantam sibi poeta quantam historicus actionem scribendam sibi proponere in immesum lanei poetae opus excresceret: quod historico non contingit. Quod uero secundo loco dicebatur. Homerum rectius fecisse.si egressionum loco tantundem actionis su bisti tu i sset: id omnino negandum est. nam cum poetae propositum sit, quam amplectitur
actionem, omnibus eam ornamentis fulcire.egressionibus ueror mirum in modum rem exornet.& rem a re disterminet ac seiungat, iure factum fuit, ut actioepi diorum interuentu pulchrior.ac perspicua magis appareret. no enim poetae munus est arider ac iciuner res exprimere . sed ornate. ac expoliter eas oo o
culos ponere. si igitur ab initio Troiani belli exorsus esset Homerus. & partes singulas actioni x illius egressionibus.ut res postulabat, exornasset. opus pros Oom immensum excreuiset. Quanta aute diuini huius praecepti utilitas sit,
hinc dignosci potest . quoniam illa besti pars. quae ab Homero est praetermissa,
si rem ab ovo incoepisset.exornatione incliguisset. nuc uero principio belli Troiani ueluti episcidio Homerus,cum personam inducit, quae illud narrat,utitur: S ita eo aliam sui operis partem exornat; ut ex Iliados tertio deprehendi potest. sic & nos quod exornatione indigeret eo taquam ornameto ad alia operis partem si praeceptum Aristotelis seruabimus 3 expoliendam utemur:& res uniuersa ac tota in aperto fiet.tot ornamentis referta. ut pulchrius nihil excogitari possit. Aristoteles tamen tantum dixit non esse ab initio inchoandum ne nimium opus exurgat: tacite innum x. oportere poetam singulis quibusdapartibus episodia inserere qui biis opus excrescere necesse et . . t - ό ἔ
' Ar His ποικαν. Duae uoces in hac parte dissicultatem faciunt: altera est xi m . hoc est ipsorum altera est dis . id est bis. Ut autem clarius omnia intelligantur,primum aes uerbum graeca uerba in latinum uertemus. deinde cur uerba duo difficultatem essiciant ostendemus. uerba igitur hunc in modum con
serie quid referat,aut cui proposito coducat uox IP S O R Uri,non apparet.quid quoque uerbum B I S.hoc loco significet. non plane constat.non enim bis episcidiorum interuentu diducitur Poesis. sed partem longὸ maiorem in Poesi lita mica occupant episodia,quam sabula. Uetus tralatio non agnoscit uerbum Gis
278쪽
, M AD II ET LOMB. IN ARIST. LI B. . Paccius autem uocem illam uertit E A,ac si graecae non sed αὐτῆς lege retur. uerbum autem At. id est BI S. in antiqua tralatione exprimitur: at P. cius loco uocis illius ponit Q v l B U S ueluti si graece non ιnς. sed eir legeretur. exemplaria serer omnia.quae nos nacti sumus uulgatam lectioncm habent.Ambitror autem uerbum illud αυδ esse penitus depriuatum: quare.uel expungedum.ut uetus tralatio fecit,uel si minorem immutationem facere uelimuς. iit Paccius fecit.in melius reformandum legendum qi αλῆς loco hoc est i p. sus,scilicet partes. Quod ad aliud uerbum spectat. si non .se sed ας legatur. rescit aperta.nec indiget explanatione nostra. sensus enim esset. poetam non solucatalogo nauium.liu etiam aliis epis iis uti.quibus Poesim exauget. at s legatur sit.dissicilior multo est explanatio: quam tamen partem in hunc modum explanarem. At δαλ 1 tam P ποι ηαν hoc est,& secundum propriam actionem.& secundum Episodia.
alij verἀ circa utrum unum, tempus disntaxat unum versantur sed actionem ipsam multimembrem conriituunt: qvcmadmodum qui Caprica,
Iliadem paruam confripsit. Vorum enimuerit Ilius is, atque OdUm una tantum Tragoedia, duabus ad summum clavi possunt: contra Ca/
prica no nisipluribus um preva ilias ex octo amplius confriar usum Orimorum iudicium, iloctetis, optolcmus, OInlusi mendicatio, Lica na, IV excidium, Reditus, ov,Troiades.
Aristoteles hac in parte reIi quos epici munus ignorasse demo strat: unius enim uiri res gestas, ct quae uno teporis spatio coligere, ct actione una, multimembre uidelicet, sunt persecuti. quod exeplopoeiae,qui Cyprica,& paruam Iliadem conscripsit,declarat quae poemata interiere. Uerum enimuero tanta est in Homeri scriptionibus unitas actionis, quam imitatur,ut ex duobus illis uoluminibus, Iliade scilicet.& Odyssea unica sat Tragoedia, nimirum ex interitu Pa trocli, Ilii excidium: aut duae solae priori iam dictae aliam addendo . scilicet reditum Vlysiis,cum procorum interitu. Ex cypriis uero i qui t)multae,& ex parva Iliade plures quam octo recenset.
Potest hie cotextus alia itide interpretatione recipere,ut scilicet ex alterutra. Iliade inquamaut Odyssea separatim una fiat Tragoedia Cum uero dicit D v ABvs AD s v MMUM: hoc bifaria intelligi potest, uel quod ex utrolibet uolumine
279쪽
OE POETICA COMMENTARII. xstmine duae fieri possitiit, uel ex gltero tantum. puta ex Iliade: quod magis uersi existimo. nam in Odyssea minime depreheduntur argumenta duo Tragoediae
ea tractatio.dc qua nunc Aristoteles agit: cum praesertim ex suprascripto Pausaniae loco alium itidem ab Homero po clam si ucrum Herodotus dicit Iliadem paruam scripsisse appareat. Tragoediae.Quae ex parva Iliade descriptae suere.sunt hae.Armorum iudicium, de qua Tragoeψia nihil ut opinor reperitur. Philoctetes.quam Sophocles scripsit Neoptolemus, quam Theophilus fecit. auctore Athenaeo libro. XIII. Eurypylus de qua Cicero in Tusculanis quaestionibus meminit. Πτωχ εια . id est Emendicatio. de qua nihil, scuti nec de Lacaena, reporitur . Ilii excidium. quae Achatis Argivi Tragoedi a fu i sie perhibetur ab Atla naeo. X III I. libro. Troas,quam scripsit Euripides.Apoplus uero,& Sinon. nec extant nec cuius extiterint nouimus. sed haec ad Aristotelis sensum percipiendum nihil, aut parum conserre uidentur: quocirca in curiosoru gratia haec dicta sint. Dubitatur quonam pacto ex Odysiea. Iliadeue una fieri possit Tragoedia.quoniam actio.quam epici imitantur,temporis spatio no urgetur: itaq; multorum annorum esse potest. Tragoedia uero dici unius, aut paulo pluris actionem imitaturi spondetur primum quidem epica epis ia reiicieda effricum ab epicis pertractatam actionem in Tragoediam redigere uolumus alia p. uel etiam cadem mutata tamen, & proposito accommodata. illi admouenda. fabulam deinde non idem principium in Tragoedia ac in Epopoeia, sed proximius fini habere oportet. interuentu autcni epi dii principium quoque epi cae actionis explicari debet. tota igitur Epopoeiae sabula in Tragoedia explicabitur sed eius pars erit extra fabulam hoc est extra actionem quae in scena agitur. ut supra declaratum est de Oedipode: pars uem,quae tamen tota, ac integra ratione habita Tragoediae dicetur.agendo explicabitur. haec autem maior esse nodebet, qua quoc unius diei spatio plus minusue perfici possit Ueriam quoniain Iliade.atque Odysica omnia finem unum respicere uidentur. propterea dixit
Tragoediam unam.aut duax tantum illa uolumina continere. Non exorditur autem Homerus ab ovo actioniς. quam pertractat, non ut cui tet, ne similis historico esse uideatur.sed ne nimis opus excrescat quonia fabulae pars quaeq; epi diis i poeta qua re ab oratore plurimu disterminatur exornacia est. Ex actio. ne.qua in Aeneade Virgilius imitatur, duae Tragoediae cofici possi int: altera ex epi fodio in. Ilii .ubi Didonis amor exprimitur altera ex fabula deTurni nece.
280쪽
Isdem praeter generibus Epopoeia,quibus Tragoedia conriet, eri neγcesse. etenim uel simphcem rei complicitam uel moria em, vespatiaticam hanceste oportet. Cui totidem, ede partes,praeter harmoniam, Cr apparatu respondent: ut quae peripeti Lagnitionibus, sectibus, adhuc etiam entia, Cr dictione, Ure Vs quidem omnibus indigere videatur. quibus Iane cunctis Cr ante altos, o plenissime Homerus vates utitur .s uidem utroque poemate haec omnia complexus e l. Vt enim Ilias simplex, asque pathetica continet genus, sic Od ea complicitum: t ut quae agnitionibus constet, per totum morata sit. ad haec quoque dictione,atque sententia, caeteris λ
rum in inodum vatib us antecellit.
Commune Epopoeiae, ac Tragoedia esse unam dutaxat actionem imitari supra Psilosophus osten)it: nunc pergit caetera enumerare, quae utrique communia sunt. Amplius inquit)species easdem cum 1 ragoedia Epopoeia habere oportet. quod probat. na Poesin, qua Epopoeia dicitur, aut siniplicem, aut perplexam,aut moratam,aut pallaeticam eisse oportet. quid autem haec sint, supra cum de Tragoedia loqueretur, abunde Jeclaratum est. Addit praeterea partes, quae qualitatem Poeseos respiciunt, utrisque easdem esse; demptis melo/poeia , ct apparatu, quae Tragoediae propria sunt. Probat autem partes omnes quales Tragoediar in Epopoeia quoque reperiri. quoniaillae, de quibus minus uidetur, peripetia scilicet, agnitio,& assectus in Epopoeia sint oportet .indigemus enim in illa his,quae quid sint, iam antea dictum est. In Epopoeia praeterea sententia, ct uerba bene se se habeant oportet: quibus omnibus primum, & abunde Homerus usus est.& addidit AB v N D e, quoniam primi rerum inuentu res no plenissime rem attingunt: nam inuenire, ' perficere dissicillimum admodum est . mirum igitur in modii hoc loco Philosophus Homerum extollit. Quod uero de Homero dixit. id uerum esse probat. utrunque enim poema incivit constituit. Ilias est simplex quidem,&patheticum, Odyssea uero poema est perplexum: quoniam per totuagnitionem habet nam Uysses ab Alcinoo, a subulcis & a nutrice agnoscitur) ct moratum est . ad haec dictione, ct sentetia omnes Homerus poeta superauit. Ex quibus colligendum est diuersa Epopoeiae genera dari,eo quod omnes supra enumeratas species in una Epopoeiae Poes contineri non est necesse . partibus tamen qualibus, scilicet fabula, moribus. sententia. st dictione poema heroicum , aCtragicum omne, si recte se habeat constare oportet. tragicum uCro praeter enumeratas partes metopoeiam etiam, di apparatu habet