장음표시 사용
81쪽
s 4 MA D II ET LOMB. IN ARIST. LIB. recte quaerebat, partim errabat. qtiota enim prudcntias esse omnes uirtutes opinabatur, errabat: recte dicebat. ludd non sine prudentia cite cas asserebat. ubi per Socratem, Platonem intelligit in Republica: quod etiam Eustratius eo-dcm loco testatur. id tamen de alias quoque dialogis uerum est: sed Platonis oti sitimum, ac dialogorum eius meminisse uoluit. quoniam in eis doctoru ominum congressus imitatur. quocirca Platonis dialogos Sophron. is & Xenarchi inimiς opponit. in quibus uilium, ac ridicularum rerum erat imitatio. Dialogum autem imitationem esse constat ex Luciano in sermone ad eum,qui
aiebat Protheus es in sermone: ubi Dialogum & Com iam in initiis amica non ad moduni extitisse dicit: siquidem domi hic. & in deambulationibus se orsum degcbat cum paucis. Comoedia uero in theatro uersabatur, & ludebat.& risus excitabat. & mordebat, & rhythmis, atque harmonia utebatur. & socios dialogi sepe deludebat. Unde constat Dialogum . & comoediam imitationem esse: differre autem inter se, quoniam publica haec, priuatus ille: pluriuhaec . paucorum ille sermo sit. Per Aristotelem quoque Dialogum imitatione esse probare possumuς ; qui infra in hoc libello laudibus Homerum extollit.
quod facta Musa inuocatione, rem statim aggreditur.& alios loquentcs in ducit: caeteros ueror poetas, qui toto opere contendunt, ac parum imitantur uituperat . Ex quo patet tunc nos imitari cum alios loquetes induci inus.quod cita in dialogis potissumum fiat, eos imitationes esse constat.
Quanquam homines, Ut metro fugere adiungentes, elegorum fictores
hos, hexametrorum illos nominant; non quidem fecundum imitationem sed communiter secundum metrum poetas ipsis appellantes. Etenim siqvid medicum armonicum ue numeris e scrut racsine ratione appellare cyueuerat.
Quoniam omnes sermone tant ina imitantes, epicos appellandos dixerat, nec aliud commune nomen habere, ac s trimetris, aut elegis utantur, nihilominus etiam epicos uocandos affirmauerat, perliaec nos admonitos nunc uoluit, quanquam qui uersus elegos pangunt, Poetas elegos, qui uero iambos, Poetas iambicos appellant, non tamen eos ab imitatione poetica, ct ab eo , quo dum imitam tur utuntur, nomen assumere, sed a carmine sol im, a quo uulgo poetas appellant, etiam si non imitentur. quod ostendit. nam Due
de Philosophia, sue de Medicina carmine scribant, ubi nulla prorsus imitatio est, nihilominus id genus scriptores uulgo poetas nun
cupant. Verbum, F INGERE, quo usus est in contextu interpres,ota
scutiorem sensum reddit, quam si uerbo, facere, fuisset usus.
Ex contextu isto illud animaduertendum est.uulgor poetast eos etiam appet lari, qui quanquam non imitentur, carmina tamen scribunt licet Plutarchus
82쪽
DE POETIc A co MMENTARII. 3 eo opusculo. Quatcnus, ct quo fructu iuuenes audire poemata debent. Nicandrum, qui dc Theriaca carmine scripsit. poetam non esse sentiat. quare & ad Nicandrum Aristotele fortasse respexisse credendu est, cum inquit: ETENIM
Homero quoque, atq; Empedocli nihil plane praetor moerum commune est . quamobrem legitimus quidem isse poeta, hic 'Θsicus potius, quam po
tu, merito vocandus est. Si litcr quoq;si quis metra permiscens universe, imitationem tament imme fecerit ut ipse Gamen on,qui Hippocentaurum omnifariam numerorum mixtum centonem edidit ion iam poeta appellamdus. De his igitur hunc in modum determinarum sit.
Aristoteles hoc loco communi illi hominum opinioni aduersatur, quae in antecedente particula posita est quod scilicet a carmine denominandi poetae sint. c ina enim operis nutus initio Poeses omnes in imitatione conuenire dixerit,& Homero atq; Empedocli nillil praeter carmen commune st: Homerus uero quoniam imitatur,
omnium consensu poeta sit: sequetur utique Empedoclem , qui carmine physica scripsit, phys cum potius,quam poetam appellandum esse. siquidem naturae historiam hexametro carmine persequi, scuti secit Empedocles, imitationem secere non est: in qua tamen
Poeseos omnium genera conuenire consessus est. Rem autem ma . gis etiam exaggerans, inquit tantum abesse a veritate, ut a carmine poetae nomen assumant, quod si quis omnia carminum generas mul misceat, imitationem autem non faciat haud quaquam poe/ta sit appellandus. & Chaeremonis exemplum assert, qui quodam
suo opere Hippocentaurus appellato , mixtam ex omni carminum genere rhapsocii an contexuit: neque tamen illorum carminum raὸtione Chaeremon poeta uocari meruit. Et quoniam Aristoteles digressunculam quandam secerat, ubi sane consuetudinem reprehedit, qua uel ii qui carmine sine imitatione scribunt, poetae appellam tur, ad materiam prius propositam reuerti uolens digressiuncu,
iam claudens inquit: DE HIs Isi TvR HvNc IN MODUM DE
T E R Μ i N AT V M SIT. ANNOTATIONES. Verba autem.quae in initio particulae huius ita leguntur. HOMER Ο - Ο.Q V E. mihi no probantur eo modo ad nos tralata. nam cum uerbum,a,eX sui natura
83쪽
ισ MADII ET LO MB. I N ARIST. LIB.
natura latinc sonet aut . quae particula aduersatur; uerbum ueror Qv o mi Enon aduersetur, sed copulet. S a in graecis codicibus scriptum sit; lcgi dcbet
HOMERO AUTEM.&no HOMERO QIO VE cu in praesertim hyclectioucrum Aristotelis sensum peruertat. diximus enim Aristotelem hoc in loco his aduersari. qui poetas a carminibus denominant. Qi md si cis aduersatur ut apparet uomodo particula,quoque.praecedetibus esse potcrit aducrians, mea secum iungat8 In contextu praetcrea latino sic legitur. IMITATIONEM TAMEN MINlME' FEc ERIT. v T IPSE c HAEREMO N.Uerbu M I N DME'. in cum plaribus graecis non rcperitur . sed Alexander Pacciux interpres S cum conicXtum Iccirco ut opinor deprauatum esse censuit.quoniam Philosoplius illum esse poetam negat. qui mixto simul omni carminum gencrest ulus.qudd si fecistet imitationem , cum esse poetam haud quaquam largasset, clim iam dictum sit,imitationem poetam efficere. Huic igitur rationῖ interpres innixus me quidem iudice locum huc castigauit. Nos tamen cum nullum graecum codiccm. nec impressum, nec calamo exaratum hactenus uiderinuis, qui p ter quam in margine negationem habeat. & praeterea sensum Aristotelis sine castigatione seruare possimus. locum sine uerbo MINI M E.ut graeci codices haben . legendii arbitramur: dicimus* Aristotelcm non infici ri Chaeremonem extitiise poetam: cum enim imitatus sit, eum esse pocta uocandum abunde patet: sed Aristotelem id uelle asseueramus, quo d quanqua Chaeremon carminum omnium naiscella sit usus, poeta tamen carminum ratione minime uocandus est. diuersa quippe sunt inficiari Chaeremonem Po . tam extitisse.& Chaeremonem Poetam quidem suisse, sed non ideo poetam eum appellandum, quoniam illam carminum miscellam ediderit.Quod autem in Hippocontauro Chaeremon imitationem secerit. in propatulo est. quoniam dramatis cuiusdam ar Chaeremone tacti nomen est . atqui drama imitari quis est qui dubitet 3 cum dramata ab agentiu imitatione dicantur . si igitur in illo opere imitatur Chaeremon. erit etiam appellandus poeta. Quare et Aristotelis locus in graeci ς exemplaribus erit incorruptus. Sensus autem apertus est. poetam inquam non ar carmine . sed imitatione dcnominandu . nam si
Chaeremon,quamuis in Hippocentauro metrorum omnium mixturam coninsciterit, iccirco tamen poeta non est appellandus, sed quoniam imitationem fecit: igitur si quis omnia carminum genera in suum poema congereret, etias imitaretur, tamen propter solum carmen non esset poeta. sed potissimum propter imitationem.Unde carmen solum,poetam no efficere luce clarius apparet. Quod in graeco est i interpre . cENTONE M. uertit. Est aut Cento uestis ex uariis panniculis. ac diuersis etiam interdum coloribus cosam cinata: ad cuius similitudine cento carminis genus significat ex diu crsis carminibus aut integris . aut dimidiatis, hinc inde ab aliis auctoribus desumptis.c
textu .Licet aut non constet . an Chaeremon ex aliis auctoribus carmina sit mutuatuς nec ne.magis tanae cosentaneu uidetur illia ea coposuisse. Per ex k δαν. uero compositioncm ex uario carminis genere consarcinatam Aristoteles in otelligere uidetur, quod in componere, consuereue. Aristotelem sensisse Poesim imitatione potissimum constare, ex his quae dixit. abunde patet. Etsi uero primas imitatio sibi partes laudicat, arme nihilominus etiasine imitatione modo quodam poetam facit. ait enim Aristotcles Empedo clem esse physiologum . magis quina poetam: innuens apcrter per uerbu magis , carmen etiam . si non absolute, quodammodo tamen poetam emcere. saltem peners uulgarium existimationcm.Unde & in tertio de Rhetorica inquit:
sermonem oportere rhythmum quidem habere metrum autem nequaquam:
alioqui e siet poema. Huic etiam assentit Plato in tertio de publica: Dicam
84쪽
DE POETIc A co MMENTARII. sine uersia cum non sim poeticus. Unde iam patere arbitramur, tria Poetarum genera ex Aristotele reperiri. Primum illorum est, qui tum imitatur.tum etiacarmine utuntur.atque hi proprie poetae nomen increntur; quoniam ex in ni factione ut ait in Conuiuio Plato una selecta est particula. quae scilicet circa Musicam carminat uersatur, cul poetae nomen lingillatim attribuimus. Se cundum poetae genus,eorum est . qui imitantur quidem . metro tamen haudquaquam utuntur: atque hi poctae quidem . sed nomine communi & sunt.& appcllantur: si quidem poetae nomen artificum omnium commune est, ut loco supra citato auctor eli Plato.Tcritum eorum est . qui neutiquam imitantur , poctae ueror tantum uocantur quod metra conscribunt. & postrcina haec acceptio uulgaris ac imperitorum est. Plato quoque tria poetarum genera facit ; sed alia lane ratione, ut infra suo loco diccinus, cum locum in tertio de Republica Platonis adducemus. His ita determinatis.difficile non eli uidere, num Dialogi . ac caetera. quae soluta oratione imitantur, Poeses dici mereantur : & nunquid in Poesi reperiri carnacia oporteat . cum enim poetae no/mcn artifici cuique. sermone rhythmotue, aut harmonia, aut omnibus his.aut
aliquibus imitanti commune quid significet, patet aperte Dialogos. Mimos. quamuis oratione soluta confecti sint. Poeses dici debere. Cum ueror poetae nomen non communiter, sed proprie sumatur. cium imitatione carnae simul accedcre necesse est . inferius enim Aristoteles duas Poetices causas assert, imi tationem nimirum, & carmenan hoc praeterea libro loca quam plurima idcintellantia comperiemus. Siquis igitur sit qui poetae nomen cum multiplex sit. unico tantum modo capiat, is necessario multot in labyrinthos incidere cogetur . qui uero uocem lianc poeta multiplicem in suas secuit significationes. uniuersa negotii huius incommoda uero squidem uerum omni ex parte consentaneum cst euitabit. Cum ergo quaeritur, an Dialogus Poesis sit, respondetur,& esse.& no esse. clla quide, si communiter accipiatur Poess: non esse ueror. si proprie di speciatim sumatur. Item cum quaeritur. an carmini Poesis astricta sit, dicimus.eam primo quidem modo ac communiter acceptam,carmine non indigere; secundo autem modo . sine carmine quanquam in primis imitatione opus sit nunquam fore.Idem quoque de Epopoeia dicendum, cum &ipsa tum communiter, tum proprie capiatur. Epopoeia communiter dicetur :omnis ea imitatio . quae sermone tantum utitur . rhythmo. atque harmonia remotis, siue soluta oratione fiat, siue quocunque carminis genere. proprie uero erit Epopoeia. actionum uirorum illustrium imitatio . heroico carmini addicta. Aduertendum preterea Chaeremonem a Suida poetam comicum ex Athenaei auctoritate uocari: etiam si apud Athenaeum libro decimo tertio duobus locis tragicus appelletur. Utra uero sententia melior sit. & uter locus magis castigatus. meum non est hoc loco uelle determinare. illud tamen affirmarim . ex fabularum nominibus iudicari tragicum potius eum extitisse: quoniapersonae. e quibuς fabulae nomen accepere, tragici ς potius, quem comicis scribendi materiam praestiterunt: nisi quis contendat Chaeremonem utrunq; praestitisse. Tragoedias inquam.&comoedias. Illud itidem animaduertendum.Athenaeum inter multas Chaeremonis fabulas. quas recenset Centaurum nominam quam eandem cu Hippocentauro esse censeo. tum nominis ratio ne. quod admodum diuersum non est, tum uero carminis uarietate: siquide Athenaeus Ccntaurum esse se iis vrλυει τρον est .fabulam non ex uno carminis genere sed ex multis conflatam significans. Aristoteles uero mixtam ex omni
carminum genere rhapsodiam esse dicit: ubi rhapsodia aliter accipitur. atque communiter accipi soleat. nam in tertio de Republica Plato dramatibuς rna
psodiam opponit, dum inquit: Neque etiam rilapsodi simul esse et histrion ex
85쪽
s 3 M AD I I BTLoMB. IN A R I S T. L I B possunt. Apertius adhuc in secundo dialogo de Legum latione ait: Par est ut alius. sicut Homerus.rhapsodiam ostendat alius Citia aroediam Tragoediam alius alius ueror Comoediam. In Hipparcho quoq; .in Phaedro.& in dialogo de Furore poetico, heroicorum carminum cantores, i αδοδοῖντας uocat. Cuius rei testem etiam habemus Athenarum libro decimoquarto . Est ueror summopere animaduertendum, quord si Chaereinonis Hippocentaurus Comoediae nomeerat . ut Athenaeus testatum reliquit, minime nos dicere polle.Chaeremonem in Hippocentauro imitatum non fuisse, cum absque imitatione Comoedia fieri non possit. iccirco si de Chaeremone rect c scripsit Athenaeus , Aristotelis sese ne locus affirmative prorsus legcndus est, ut graeci codices habent.& uerbum M I N i Μ E .in latinis codicibuς deleri debet: ῶli dicere uelimus uerba illa, UT IPSE cI AEREMON FE cIT, non referri debere ad imitationem sed ad carminum mixturam. PARTI cvLA .X. Eiola πιαί si γοων' τῶι Hρημαι λεγν Α οἰον ev wλ- Ἀελει,4 ri e v xμβω ν ποἱ me, ρα ἡ ΗΚ νόμων, sta a cycvii siet, Mi a κωμωδεα .e ixq. ρουα ἡ om M sati ἄμα Immν,M A mSunt uero, quae his omnibus promiscue utantur,num o dico,harmoni metro, ut DitDramborum,tesimo uiue Does Tragoedia insuper,atq; Comoedia: quae tamen hoc differunt, quod illa quidem simul omnibus ibae vero
particulatim utuntur. EXPLANATIO.
Aristoteles superius tribus imitationem fieri dixit, explicauitque quae nam Poeses uno tantum, quae ue duobus utantur: nunc id quod reliquum est, ostendit, quae t cilicet illa: snt, quae sinul omni bus utuntur . ct quoniam interposta fuere multa, nunc eadem re ζetit, numerum , harmoniam,& metrum . Dicit autem Dithyramorum, ac Mimorum Poeses , Tragoediam item, ct Comoediam
eiusce generis este . De dithyrambis id in praesentia dixisse satis scquod in his locis, in quibus colebatur Bacchus, sacerdotes eiusde
lacra cantu, ct corporis motu celebrabant: quos cum poetae dithyrambis imitarentur, qui eos canebant, uariis motionibus corpus agitabant. Ex quo tria illa in recitandis dithyrambis locum habere patet: harmoniam quidem, quoniam cantu proferebant: metru, quoniam dithyrambi metricae compositiones erant: rhythmum itidem, quoniam corpora certa quadam mensura commouebant, atque ut Musca postulabat,gestus faciebant. Quod in latino con, textu esti M i Μ o R v M, corruptum est : in graeco enim legitur νόμαν, id est legum . Perleges autem, cantilenas intelligit, quas olim coroporis motibus utentes canebant. Tragoediam uero, atque Comoediam his etiam omnibus uti, etsi cuique manifestum est, statim apparebit . nam postquam Aristoteles id, in quo quatuor hae Poetes
86쪽
conueniunt, explicauit, illarum inter se disserentiam ponens, ait dithyrambos ac leges a Tragoedia, Coma diaque differre : quoni
am eodem tempore priores duae simul omnibus utuntur ;Tragoe
dia uero , atque Comoedia in diuersis temporibus, ac partibus ibi is utuntur: liquidem in prologo sermone tantum, in primo auteingressu chori rhythmo, harmonia, ct metro: in stasino uero non est rhythmus . uerum de his loco suo clarius dicetur. In huius a tem particular postrema parte se primum propositum iam absolui Lia declarat, explicationem inquam instrumentorum, quibus imitatio fit.& quorum ratione prima ex tribus ante enumeratis Poeoseos disserentia constabat. Per hoc uero, quod lectorem commonefacit, iam absolutum esse quod proposuerat, eum tacite admonet, ne quae sequuntur in cundem reserat thopum.
Mirabitur sorte quispiam .cur Aristotcles iisdem quibus antea. uocibus uti noluerit. nam quod prius ἀρρονιο uocabat. nunc μελος appellat; uod supra
sermonem, nunc naetrum nominat. Animaduertendum uocem harmonia. ideo in uoce, melos.mutatam; quoniam melos non harm 9ni jam quamcunt.
sed illam potissimum quae hominum uoce continetur, significat: de qua Aristoteles hoc loco uerba faciebat.Scrmonem aulcm in metrum conuertit, 'uoniam de ea tantum Poes hic loquebatur. quae imitationem ac metrum habet. Mendum praeterea in latino contextu ut supra monuimus aperte deprehenditur . non enim tMIMOR v M. sed LEG v Mest legendum: quoniam Ari,ctotcles supra de iis loquens, qui solo sermone imitantur, eos etiam inter S phronis & Xenarchi mimos rccensebat. quona igitur modo non sermone s lo , sed reliquis itidem duobus. rhythmo inquam. & harmonia, mimoς imitantes faceret 8 Haec itaque vocum permutatio quorundam imperitia facta est;
qui cum hoc loco quid per leges intelligat Philosophus. assequi no n possent.
absurdum admodum censentes dicere leges tribus illis uti. pro uoce νομων, μια-ν posuerunt; quoniam hae graecae uoces terquam similes sunt , nec animaduerterunt quae ab Aristotele dicta sunt.Uerum quod νομαν, id es legum, legendum iit. & quod per leges cantilenas intelligere oporteat ex Aristotele in Pro blematibus particula decimanona proble.vigesimo octauo patet, ubi ait. Cur ' νομει id est leges uocantur, quas cantant λ An quod homines prius. quam lite- raς scirent, leges canebant, ne eas obliuioni mandarent: quod etiam nostra ' aetate Agathyrsis in more est. ergo primas quoque posteriorum cantilen, rum coaem appellauerunt nomine quo primas. Haec Aristoteles. Id uero cantilenae genus interdum per Antistrophoς, quandoque sine illis canebatur: si, mulac autem certantes .& contengentes leFes canebant. Antistrophis non utebantur, sed postmodum Antistrophi legibus accessere ut Aristoteles in ca/dem particula.aecimaquinta quaestione docti. Librum quendam alias manu quidem scriptum.ac sne auctoris nomine me uidisse memini.que quanquam uetustus non esset, ex uetere tamen aliquo Musices scriptore in linguam no stram latinus enim eratxonuersum fuisse uerisimile erat: in quo eiusmodi uer , ba legebantur. Modi metopoeiae genere quidem tres numerantur. Dithyram xi bicus, Nomicus, Tragicus: Nomicus quidem modus notoides putatur: Dio thyrambicus me soldes: Tragicus hypatoides.Species aute ab iis deduci tam
87쪽
ό o Μ A DII ET LOMB. IN ARIST. LIB.
, , inultas permissum est. quoad per similitudine liceat ipsi x generibus subiicere. Ex quibus itidem uerbis non mimorum hic. sed νο si id est legum esse legem dum perspicuum est. Leges ueror cantilenam esse iam diximuς. & ex ipso Aristotcle comprobauimus. Quod praeterea id canti lenae gcnus, quod lex appel
omam uero ιν imitantur, Mentes ipfis imitavtur; hos autem vesprobos, vel improbos este oportet,ut quos duntaxa crest per i s mores concomitentur etenim per vitium, atque virtutem moribus omnes differunt necesse est quod etiam picti resfaciuno uel meliores seuessimiles, i uel deteriores mutari: Polygnotus quidem meliores, Da n deteriores, Dioosius
Huius operis initio omnia Poeseos genera in hoc comuni, quod est imitatio, conuenire dictum est: in qua licet conueniant, mu/tuo tamen inter se trifariam disserunt, aut qubd diuersis , aut 'ubd diuersa, aut quod diuerso modo imitentur. Primam Poe, seu in disserentiam hactenus declarauit : nunc secundam aggre ditur, quae peneS res , quaS imitantur , reperitur : cuiusmodi sane disserentia distat a Comoedia Tragoedia: nam Tragoedia praestantiores , Comoedia deteriores effingit'. Cum igitur hanc Poeseos disserentiam Philosophus explicare uelit, assumit, ut ma/nisestum, quod qui imitantur, agentes imitantur : siquidem istam particulam adiungit uerbo , QUONIAM, quo sane utimur, cum ut interpretes Aristotelis Graaei in primu de Physica auscultatio eadmonet sequentem statim sermonem pro uero, atque aperto su/mi indicare uolumus. Diccns itaque: QS ONIAM vERS QNI IMITANTUR, AGENTES IPSOS IMITANT UR, subiungit,
Hos AvTEM PROBOS AUT IMPROBOS ESSE OPORTET:
quoniam hos solos, probos inquam, aut improbos fere semper mores sequuntur. Et dixit FERE' sE 31 PER, quoniam datur mediu, ut in Praedicamentis capite de Oppositis,ab Aristotele scribitur.
Et addit: ETENIM PER VITIUM, AT QSE VIRTUTEM MOAERIBUS OMNEς D lFFERUNT. his uerbis rationem asserens,cur
mores solos probos,improbos ue fere semper sequantur : quoniam
88쪽
omnes moribus excellunt per uirtutem, S uitium. I addit, N n eo so
hac parte absoluitur periodus: pendebat enim lectio ob uerbum,
o Ni A M. Poetas igitur Oportet, d. in agentes imitantur, ut in imitationis actionum expressone, mores eXprimant, aut meliores,
quam qui nunc sunt, aut deteriores, aut quales tempestate nostrae sunt: aliquo enim ex his modis fieri necesse est . quod 1 anc pictorum
exemplo manifestum facit. Polygnotus enim pulchriores , Paulon turpiores, Dionysius omnino similes pingebat.
Quantum ad uerba pertinet, illud κἀθέμας, interpres transtulit similes. bis enim hac uoce in hoc contextu usus est.Sed priore loco apertius dixisset. si ad uerbum uertisset, UrLVT Nos, id est qualeς sunt seculi nostri uiri. Cum
in hac particula actionum meminerit Aristoteles, adnotanda itidem sunt,quae de actione sexto Ethicorum cap. secundo ab eodem dicuntur. sunt ueror eiusAri modi. Tria sunt, quae in anima actioni x, ac ueritalix dominium habent, sen
,, sus, intellectus. & appetitus.sed ex his sensus nullius principium actionis est: - id quod perspicuum est ex eo. quod bestiae sensum cum habeant.actionis par
is licipet mi ni me sunt. Quod interpres probos. aut improboς dixit. Aristo. teles habet Minya ausi z ψαυMur. Eit autem ι δαῖον deductu αά τῆς αρετις,id estae uirtute: non quidem secundum nonacia, sed secundum rona ut habet in Praedicamentis Aristotcles; significat uirtute praeditum. iludiosum, ac probum. ιῆλον autem i uirtutis opposito. uitio inquam.deducitur.& uitiosum ac improbum significat. Eit autem probus is, qui ad recte agendum.& penes uirtutem. proptitudinem habet improbus uero,qui ad turpe quod uis peragendum paratissimus et .Uirtus autem temperatus quidam habitus est in extremorum quidem medio conititutus uitia uero sunt extrema ipsa. Unde,& perquam dissicile. & laboriosum admodum est,uirtutem ipsam nancisci: uitiorum au tem prompta. & facilis adeptio est: quod in magnis Moralibus circuli.& cen M tri exemplo declarat Aristoteles . Quemadmodum enim inquit xirculi disse. - rentia cuiuis obuia est ac mani festa; in medio autem circunferentiae centrum M indicare arduum est atque difficile: ita uitiorum,quae in extremis prompta estri inuentio . at media uirtutis dissicillima Illud etiam con*dcrandum est, cur omnes hominum actiones in duo genera. probas inquam. & improbas, Ari- stoteles partitus sit: liminui autem ordines in tres eartes diduxerit. aut in meliores . aut in similes, aut in deteriores. An, quo d suo meliores, siue simi. les, siue deteriores sint eos omnino uel probos. uel irnproboς esse sere sempei Irteat. Quocirca trimembris haec hominum partitio bimembri actionu di ni minime repugnat. Porro quod spectat ad hos tres pictores Polygnotum. Dionysum. & Pausonem, ni nil de his a ueteribus scriptum reperitur. quod proposito notiro faciat: iccirco nec ea, quae ad rem nostrant non pertionentia ab aliis stribuntur. huc tranςserenda censui. ea tantum dicam. quae
octauo Politicorum Aristoteles de Polygnoto.& Pausone scribit. Nimirum' ' quod pueri non Pausonis. sed Polygnoti. dc siquis alius aut pictor. aut statua' ' riux mores depingit. imagines. dc ps a debent intueri. Quae etiam in dialogor de Furore poetico scribit Plato.non nihiI ad rem nostratri iacere uidentur. ait emm Nonne pictores multi, partim boni, partim mali, & sunt, de suerunti. i F Io. Cert
89쪽
Ex quo liquido apparet imitationum spradictaram una quoque tales disserentiassortiri , planeel diuersam evadere, quod res diversas ad hunc modum imitetur. Etenim tum insiliatione, tum in tibiarum,cithararumve modulatione huiusnodi dissimilitudines seri contingit.
- uod in antecedente particula Poeses alio itidem modo, penes rem inquam, quam imitantur, inter se disserre dixerat, id nunc generibus Poesis adaptans declarat;& facta singulorum generum in/ductione, nobis os oculos rem ponit, atque ita ex superioribus infert quod prius in uniuersum eu dictum, sngulis etiam generibus
conuenire. quas autem supra Poeses, ac artes uocauit,eas nunc imi
rationes appellat. Igitur in saltantium, aut tibiarum, uel cithara/rum imitatione disserentias huiusmodi reperiri confirmat. harum enim unaquaeque actiones , aut probas , aut improbas imitatur, quarum ratione imitationes mutuo dissidere dixit.
ANNOTATIONES.. Cum imitationes ponat . quae citra sermonem imitantur, saltationem, ceu tibiae citharaeqi pullatione simpliciorem, proponit.Et quoniam cithara maiori indiget artificio , iccirco tibiae illam postponit Uerum auctores horum non meminerunt. quoniam forte non extabant, qui actiones duntaxat. uel meli res, uel deteriores imitarentur, sed promi scue singulas imitabantur. PARTI PLA . XIII. Καοῦ esta πὰ M ut a su etia ψ μιτίου. ἀον AG βα- Κλεωνῶν si ο μοuvia κγίμων κ ο βασΘυο τῶ παρωδsis meiέ- τω tar, M Nnuνακρις,ο Hia Similiter quoque,cta' quae circasermones, est nuda carmina versantur. Ex
plicause, Homerus praefriantes effngit, Cleophon similes: Hegemonuero ille Thasius qui primus Durodias scripst nec non Iicocharis, qui
sam proxime per singulas Poeteos species inductione coeperat, nunc persequitur . C i itaque Poeses, quae rhythmo tantum, ut
90쪽
saltantium , ct quae rhythmo , atque harmonia snihil utuntur, Au/
letica inquam , ct Cilla aristica, iam enumerarit; alias etiam nunc re/censet, atque in primis eas, quae sermone tantum utuntur, siue me
tricus siue solutus is si, tam in dialogis, quam in alijs scriptionibus,
quas nomine communi ut ex antecedentibus patet) Epopoeias uocandas dixit. has uero penes ros, quas imitantur, inter se disserentes facit. Homerus enim exornando uirorum egregiorum, ut
Achillis , Ulixis, actiones imitatur. Cleophon uero similes, ta est
quales nostra tempestate uisuntur. Hegemon autem squi Thalsius appellatur, ad Hegemonis alterius differentiam , qui primus etiam Parodias, id est magnifica, atque egregia aliorum carmina conscripta in deteriore ac uiliorem uium conuertit uilioru . quia etiam Niγcochares,qui poema Deliadem nuncupatu composuit, idem essecit: hi, inquam duo uiliorum hominum actiones imitabantur, ct in potus etiam transformabant. Cum itaque hae tres hominum conditiones mutuo plurimum dissentiant, Homeri, Cleophontis, Heg monisque, ac simul Nicocharis, Poeses pro re, quam imit antur, non paruum habere discrimen apparet.
ANNOTATIONE s. Quos uocat interpres NUDOS sERMONES.Aristoteles graecerappellat per uocem eam ψιλου, metra sola citra rhythmum atque harmoniam fgnificans. candem hanc uocem ψιλαν superius sermoni coniunxit.&cu hoc loco adiunxerit illam metro: constat aperte uocem M V D v M.hic Aristoteli solutam orationem non significare, sed rhythmum , ct harmoniam tantum ex cludere . Homerus qualis poeta fuerit hinc dignosci licet, quod eum celebrat Plato. admiratur Aristoteles, nullius ignarum rei Plutarchus demostrat. Cleo hontem Suidas tragicum fuisse dicit. Is itaque . cuius hic mentionem Ariooteles facit, uel alter extitit . uel alia quoque poematum genera praeter Tragoedias , de quibus hoc loco meminit Philosophus, composuit,uel in rccita dis illis Tragoediis, quae quoniam imitabantur similes. praues adeor non erat. nec rhythmo.nec harmonia usus est. nam cum & Nicochares, auctore Suida. comicus fuerit, aut ilic ipse non est. de quo meminit Aristoteles. aut eiusmodi Comoediam sine rhythmo fuisse fatendum est: hoc siquidem loco de poematibus iis tantum meminit quae absque rhythmo , atque harmonia sermone solo fiunt. De Hegemone cum apua suidam, tum apud Athenaeum decimo quinto libro quaedam leguntur. Plura tamen ab Athenaeo reseruntur, sed nulli bi singillatim de hoc poematis genere. Parodiae appellato.tam aeerte scribi tur, ut cius naturam qualis nam esset perspicere ualeamus. ab Aristotele tantum habemus in uniuersum, quou erat uilium actionum sermone solum ex pressa imitatio . ex Athenaeo uem, quod in eius generis poematibus morde bant . Parodiae autem , inquit Suidas, sermones dicuntur, qui a Tragoedia ad