장음표시 사용
311쪽
6 Iuru Canonici Theoria CAPUT VII.
Utrum Sacerdos debeat denegare Corpus Christi
ANc movet quaestionem s. Thomas quaest. 8 o. art. 6. Tota
haec dissicultas tribus regulis dijudicanda est. Harum prima sit: Publico peccatori, sive publice , sue privatim hoc sacramentum petenti prorsus denegandum est. Ratio est, quia Sacerdotes ut dicit Apostolus iunt dispensatores musterioriim Dei: debet autem esse fidelis dispensator, eodem labiungente : Hic jam piarisio
inter dis usatores , ut Idelis quis is eniatin, I. Cor. . Atque ita cavere tenetur , ne bona quae dispensuada recepit, dissipet in immeritos de indignos Vetatur enim Matth. . Nolite sancitum dare canibus , neque mittatis mari . ritra ante meos. Notatu dignus in primis est locus S. Cypriani epist. t o. Pro dilectione tua consulendum me exblimasti , quid mihi via Mur de hiseris,liabus ct mago illa , qui apud vos constitutus adhuc ir artis sua dedecore perse rati an talibus saera Con imis cum ceteris Christiam dari debeat Z FAD nee Maj stati Divina , nec Evangelica disciplina congruere, in pudor ct honor Ecclesia iam turpi ct i fami tantagione foedetur. Refertur in can. Pro dilem e , de consecr.
distinist. 2. II. Secunda regula haec est: Peccatori occulto non est deneganda Communio coram illis , quibus ignotum est ejus peccatum. Ita post S. Thomam communiter Doctores sentiunt. Rationem tradit Saliomas, quia
quilibet Christianus ex hoc ipso quod est baptizatus , admissus fuit ad Dominicam Coenam, ita ut jus suum illi adimi non possit, nisi ex aliqua
manifesta causa. Alii veris has rationes adjungunt, quia non est diffamandus peccator occultus , & quia secus agendo gravia nascerentur scandala. Alii quidam totam rationem ad Christi voluntatem referunt ab Ap stolis ad nos usqtie traditione transivissiam, ipso etiam Christi facto roboratam, qui Iudae tunc occulto peccatori ruum dedit in ultima coena corpus & sanguinem. Ait denique S. Augustinus: Non prohibeat dispensator pingues terra , id est peccatores , in mensa Domini manduca e , sed exacto em moneat timere. Id habetur de consecrat. dist. Σ. can. Non prohibcat , quo loco Glossa adjungit , Si occulti sint. III. Ut autem sciatur, quinam publici, dc quinam occulti peccatores habendi sint, dicit D.Thomas loc. cit. eos esse manifestos peccatores, quorum peccata innotuerunt per evidentiam facti, quales sunt publici usurarii,
312쪽
rarit , publici concubinarii, publici raptores : vel quorum imiotueriint peccata per publicum sive Ecclesiasticum , sive sectilare judicium. His adiungitur tertium notorietatis genus , quando ipse peccator de suo se crimine iactat, de passim ac manifestE illud confitetur. Si ergo itina ali ii a detribus notorietatibus peccator factus fuerit manifestus ac diffamatus apud maiorem civitatis partem , negat da esst ei Communio , etiam coram illis qui ejus crimen ignorant. Clim enim famam eo loco amiserit, non habet jus ullum amplius ut suum delictum ibi celetur : de exigui momenti est si unus aut alter id ignoret , qui ex aliorum relatione facile cogniturus erat. Quinetiam suarea disp. 6 . sech. s. conclac 3. quem sequitur Coniarchq so. art. i 6. n. 28. asterit ei qui alicubi per judicis sententiam declaratus est criminis reus , dei regandam esse Communionem, etiam in alio dissici loco , in quo id renitus ignoretur. Sed hanc sententiam sequi valde inconveniens dc periculosum seret, etiam supposita illa communiori opinione , quam tradunt de probant Caietanus opust. 3 i. resp. v. Navarra sinuat. cap. i 8. n. 26. Minus lib. 2. cap. io. dub. I 3. n. 7s. quod licet in alio loco, in quo isnoratur delictum , revelare hoc idem quod in aliqua alia civitate publice innotuerit per unam aliquam ex tribus notorietatibus praedictis : uipposita enim hujus opinionis veritate , potest nihilominus nomo ex eo tempore quo infamiam alibi inciirrit, suam emendas te vitam , de vetiis peccatum per veram poenitentiam diluisse , praesertim cum transmigratio loci conversionem pristinae vitae valde facilitet, pristinasque inalae consuetudinis occasiones rescindat. Praeterea ex tali repulsa cujus causa in eo loco prorsus ignoratur in eadem omnia detrimenta de icandala nascentur, quorum evitandorum causa illicitum est Sacerdoti occultum peccatorem a sacra Communione repellere: dc praeter turbas 3c
sciandala inde nascentia, Sacerdos ipse plus tibi vitia perii de odii apud Christianum popul im, quam infamiae peccatori repulso, qui probus existim ibatur , accerseret.
IV. Dissicilior qliaestio ventilatur, an sit deneganda Communio peceatori occulto illam occulte postulantiὶ Sanctias quidem Thomas in Summa suam hac de re mentem iacm aperit, quativis evidens occasio se in hocari. s. offerret: ex qlio convinci potest, non exis hi masse tibi persis eiulatii elle in opinione quam tradiderat in . dist.'. ari. s. ad 3. ubi abs tute comcludit ei se occulto peccatori omitte petenti recusandam ω Iulu; Cnem,quanuis Sacerdos id occillium crimen non sciat aliter, quam rer ej fidem sacramentalem Consessionem. Solus tamen oppositam tuetur opinionem, quando non alia habetur notitia, quam ex sacramentali Cor sessi me, in . dist. i a. q. t. art. 6. existimans dc scribens S. Thomam ab illa sita pristina sententia descivisse , dum Summam Theologicam c scriberet. At caeteri Thomistae communiter tuennir illani, et am tradit S.Thomas in librum . Sent. eo quδd nihil directe contrarium scripsisse appareat. Caeteriim communis
313쪽
munis est, justa & vera su inmistarum consensio , tam esse strictam sigilli Confestionis obligationem, ut nulla ex causa liceat Confessario
peccatum sibi confessum aperire poenitenti extra confessionem, sine expres a poenitentis licentia , nisi quantum aliunde extra confessionem potuerit cius habere notitiam , ne consessio reddatur odiosa , si vel ipsi poenitenti extra consessionem improperetur eo invito. Igitur in hac qiiaestione ita distinguendum cum communi. Vel Sacerdos occultum peccatum Communionem occulte petetitis cognoscit rer ipsius solam Confessionem , eo cecasu non debet ei denegare , propter sigilli religionem : Vel aliunde notitiam ejus habet, quo casu , si ea notitia certa ac indubitata sit, debet ei occulte petenti denegare , eidemqxie causam notitiae suae sine cujusquam , a quo acceperit, designatione signiticare modo audienti constet eam quam significat notitiam, nabitam extra sacramentalem Confestionem fuisse. V. Tertia demum statuatur regula : Sacerdos , sive Pastoris sui ratur ossicio , sive non , qui scit extra Confessionem occultum petentis Communionem delictum, tenetur eidem petenti abnegare; si vero sciat per solam petentis Consessionem sacramentalem , tenetur ei reiciati concedere, quantumvis occultissi e petat. Ita Gabriel Biel in . dist. 9. q. a. art. 3. diab. i. Paludanus ibid. q. 2. conclus. 3. Navarra cap. 2 i. n. 3 s. Priinae pariis . hujus conclusionis ratio est, quia ille postulans nullum habet jus Communionem petendi, cessantque hic omnia incommoda, quorum evitandorum causa admitteretur accedens publice ad Communionem : Ideoque ligat Sacerdotem illa prohibitio Christi in isto petitionis occultae casu, Nolite Sanctum scire canibus. Ratio porrδ secundae partis est illud inviolabile & indispensabile secretum Consessionis, de quo loquitur can. Sace dor, de poenit. dist. 6. de canon omnis Wriasique, in fin. de poenin & remission . Sacerdos enim negando Communionem, indirecte commemoraret atque exprobraret auditum in consessione illius Peccatiam , quod est penitus Divino Iure, eoque duplici, nimirum naturali & positivo illicitum. Et quan vis alias sortasse causas Sacerdos praetexeret, ille tamen qui petit, facit Eadverteret repulsae causam esse peccatum in consessione expositum. VI. Deinde observandum ex S. Thoma in corp. art. 6. posse Sacerdotem habentem criminis aliunde quam ex Consessione sacramentali notitiam , occultE admonere peccatorem occillium, vel etiam universos gen raliter ad Communionem accedentes , ne ad mensam Domini accedant antequam peccata per Veram poenitentiam expiaverint, & Ecclesiae , si sint excommunicati, reconciliati fuerint. Hae enim ex causa olim a Diacono
inter sacratissima Mysteria proclamabatur , Sancta sanIlii, ut rcfert in catechesibus mystagogicis S.Cyrillus Hierosolymitanus. VII. Sapienter admonet AEgidius Conincti ad art. 6. num. 27. ut publico peccatori Communio publice dari possit, necesse quidem esse, ut publice constet ipsum emendatum esse : ut autem privatim dari possit, sussicere
314쪽
cere si saeerdoti constet, quod privatam egerit poenitentiam. Verumtamen lice sollicite cavendum , ne illa privata Communio deveniat in aliorum notitiam ; perinde enim esset, ac si ad publicam suisset admissus. Aecidit enim aliquando , ut qui post privatam pomitentiam de publico delicto suerat ad secretam Communionem admissus, post praestitam ab ipso secreti promissionem solicitior propriae apud plebem existimationis quiuii promissae fidei, eodem ipso sumptae Communionis die rem ipsam tota urbe divulgaverit. Itaque prudentius & religiosus duxerim, si is qui a publica
Communione repellcndiis est , arceatur pariter, nulla habita ratione privatae poenitentiae, ab occulta Communione. Sic enim praefatum sequentis
mani restationis incommodum devitabitur, de is qui publici scandali aut horsuit, in humilitate & displicentia peccati continebitur , disciplinaque Ecelesiastica servabitur illibata.
De Ministro Sacramenti Pgnitentiae.
OENi TENTi AE Sacramentum per modum judicii admitti- stratur. Itaque requirit causae cognitionem , de jurisdictionem completam. Incompleta quidem jurisdictio immediatEa Christo Sacerdotibus in i 'sorum ordinatione consertur, quibus ab Ordinante dicitur : Accipite Spiriti svrctum , remiseritis
peccata remitumaer eis, ct quo a retim ruis retenta sunt. Completam vero
jurisdictionem tribuunt clesiae Praelati , quando ipsis visum silerit. In Ordinatione Sacerdotali jurisdictio datur secundum habitum dumtaxat; Ordinatio enim non attribuit subditos erga quos possit, collata ibi juriia dictio exerceri. Sed Ecclefia postmodum per suos Praelatos attribuit Sacerdoti subditos , in quos ille judiciariam exerceat potestatem, sive pleniorem , sive restrictiorem, prout Praelatis visum fuerit; possunt enim certos casus de certas pers nas reservare. Hoc docet Concilium Trident. sess. 13. cap. 11. VmDimis 'Uyteri in Da ordinatione a peccatis absolvendi potestatem accipiant , deceml tamen Sancta Synodiu , 1 on , etiam Regularem, posse Confessores secularium etiam Sacerdotum audire, nec ad id idoneum reputari, nisi aus Parochi e Beneficium, aus ab Episcopis per examen , s lilii videbitist Onecessarium, aut alias idoneus judicetur, O approbationem qua grasti detur , ob: neat, privilegiis ct consuemdine quacumque, etiam immemorabili, non sistanti bin. . II. Istud unum Concilii caput multa decreta comprehendit. In primis , neminem posse ex sola vi Sacerdotii sui Sacramentum Poenitentiae Oo mini
315쪽
ministrare circa mortalia peccata , sed requiri praeterea Praelati approbationem & concessionem, nimirum Episcopi, aut ejus Vicini quoad dice-ces norum subditorum Consessiones , aut superioris Regularis quoad Confessiones dumtaxat subditorum Regularium. Secundo, Par hos achii Sacerdotes, hoc solo quod eis consertur Parochialis Ecclesia , citra aliam concessionem posse suos parochianos confitentes absolvere. Tertio, non lirere Episcopis aliisve ordinariis cuiquam permittere aut delegare consessionum jurisdictionem , nisi ei quem idoneum ad id munus iudicaverint. Neque Concilium hac in re jus ullum novum constituit, sed Episcopos Iuris Divini commonet, prohibentis quemquam ad sacra ministeria, de praesertim ad istud quod periculosissimum eit, admittere , nisi quemipli ministrum idoneum agnoverint. inario non sussicere Episcopi tale de Presbyteri capacitate judicium, sive interius formatum, sive exterius synificatum ; neque enim hoc ipso quod Praelatus aliquem dignum judicat, consert ei ministerii potestatem : sed necessariam praeterea esse approbationem , quae nihil aliud hie est quim admissio seu significatio consensus sui, ut Pres yter possit absolvere in sero poenitentiali. Hanc vetd consuetudinem per omnes Ecclesias receptam cernimus , ut hoc teso quod ordinarii delegant confessionum audiendariim potestatem , centeantur hoc ipse citra ullam aliam expressionem, aut examinis formam judicium ferre de Sacerdotis capacitate. Et si tali non praemissis judicio delesant, morialiter peccant Praelati, nisi aliqua eos subreptio excii set: subsistit tamen, vires. que habet talis delegatio, neque intendit Concilium laqueis animas poenitentium implicare , eosque cxpetita absolutione Se Sacramenti gratia frustrari. Et perperam aliqui Auth ores novum aliquod jus coinminiscuntur a Concilio fuisse introductum, quod poenitentium de Consessariorum d legatorum bonam fidem eludat, de irritas faciat poenitentium Consessi nes de absolutiones. III. Perperam alii quidam , ut Coninch de poenit. disp. 8. diib. 7.num.so. negant posse ab Episcopo in Consessarium approbari eum quem subditum non habet, sed necesse esse ut conserendo ei Beneficium , aut alia ratione faciat eum sibi subditum antequam deleget. Gratiosae concessiones non praerequirimi iurisdictionem stricti juris , sed possunt liberἡ illis concedi qui sub aliena iurisdietione sunt. Falia itaque nititur fundamento illa AEgidii Coniticii propositio ; totaque universae Ecclesiae praxis,
est in oppositum. Atque ubique videmus advenas Sacerdotes , quos vi tus de scientia commendant, aut etiam ex alienis dumesibus ad Ecclesiae obeunda ministeria, ad confitendum, praedicandum , docendum accitos
sine ullius Beneficii praecedente collatione validE applicari Concionibus, Missionibus, Consevionibus Montalium aut populi, subministrationibus Ecclesiarum, sive ruralium , sive urbanarum. Istae namque ad ejusmodi munia applicationes planὸ liberae sunt & gratiosae, nec praecedentem exigant
316쪽
nint in personam jurisdictionem : susscit enim quod aliunde adveniens Clericiis sit ejusmodi munia seu ministeria per delegationem obiturus intra territorium , ad quod ipse delegans habet plenam jurisdictionem. Et ii
secus res esset, illud expediens quod proponitur, prius novum intra dic cessim Beneficium consulendi, eadem involveretur dissicultate: cum enim collatio ipsa Beneficii sit extra omnem controversiam a b s vetae ac propitia dictae jurisdictionis, eodem Conincliti argumento alleverandum quoque eiset, non posse Episcopum conserre alterius dioecesis Sacerdoti Mane fici im sitae propriae dioecesis ; eo quod collatio Beneficii, cum sit actu, iurisdictionis, non possit exerceri ab Episcopo erga Clericum , quem nondum habet jurisdictioni suae siubjectram. Nullatenus demum praejudicatur alteri Episcopo , cui jampridem Clericus ille subditus fuit : cum totum
illud jus de novo collatum coarctetur intra fines, ac territorium Ordinarii concedentis.
IV. Viguit aliquandiu obligatio confitendi soli proprio Sacerdoti, aut
alteri cuidam, sed ex proprii tamen Sacerdotis licentia , & non aliter, juxta cap. O mis utris ore sexus, de poenit. & remis. procusum in Concilio generali Lateranensi sub Innocentio Papa III. Is autem proprius Sacerdos multb strictilis quam nunc temporis intelligebatur. Omnium enim intra fines Parochiae , sive Sacerdotum , sive inferiorum Clericorum , sive Iai corum proprius Sacerdos , cui confiteri tenebantur , non alius erat quis Parochus , qui vel per se consessiones audiebat, aut quem sibi libitum erat Sacerdotem deputabat. Parochorum autem proprius Sacerdos erat solii, Episcopus: ipsis etiam Episcopis confiteri volentibus necesse erat recurrere ad Metropolitanum, donec Gregorius Dc. cap. fi n. de poenit. indulsit eis,
ut non requisit roprii Superioris licentia eligere sibi possent diseretum aliquem Conses rarium ; caeteroqui enim id fieri non poterat, nis climspeciali proprii Sacerdotis seu Superioris proprii licentia, d.cap. Omnis , de d. cap. findi. Cardinales etiam sanctae Romanae Ecclesiae non alii confiteri poterant, nisi Papae soli, ejusve majori Poenitentiario , aut ei quem isti ad hoc delegassent, ut notat Fagnanus in cap. Ne pra dititiis , de po nit. & remis. Sed post dicti cap. constitutionem possunt ex privilegio sibi
eligere alium Contesimum, modo si approbatus: comprehenduntur enim Cardinales sub his verbis , Altis Superimbm , necnon minoris in Fratiaris Derinptu. Tres enim illae qualitates Cardinalibus simul aptantur. Sunt
enim Superiores, & Praelati, de Exempti. Nam ut Praelari jurisdictionem habent Episcopalem in Titulorum propriorum Ecclesiis : & ut Exempti Cardinales solius Papae jurisdietioni subjiciuntur, cap. unico, de schisin ticis in s. Addit Fagnanus Presbrteros in una dioecesi approbatos , non. poste absolvete ad se accedentes ex aliis dioecesibus poenitentes , eo quod
eorum jurisdictio ab Episcopis propriis delegata nequeat extendi ad illos qui subsunt alterius Episcopi juri tactioni. Idemque refert respectivd deo o a Paro
317쪽
Parocho circa alienos Parochia nos, nisi per specialein delegationem Desit ampliata illius Potestas. Ibidemque addit , Episcopum non obstante privilegio eligendi sibi Confessarium , dummodo iste sit a suo Ordinario ar- probatus , si ex aliena dioecesi sumptus sit , non modo poste illi in sua Dioecesi confiteri, Him ibi lus habeat, utpote intra proprium territorium, confitendi potestatein delegare ; sed etiam posse in aliena dioecesi confiteri eidem Sacerdoti, qui antequam , se eligeretur jam erat ibi ab Episcopo loci ad Consessiones at probatus : sed si Episcopus qui sibi Concitari iura illum elegit velit ulterius ad alias dioecessis , intra quas eleebis ille nullam habuit apyrobationem , proficisci, non licere ulterius biscopo peregi Eeunti confiteri eidem elelio a se Sacerdoti, quativis cum secum circumducat ; cum supponatur illum Sacerdotem non esse approbatum ab Ordinariis in quorum territoriis ipse Sacerdos , & qui eum circumducit Episcopus peregre vadunt. Si vero Episcopus suae Dioecesis Sacerdotem approbaverit , & Consessarium eundem sibi elegerit, posse ubique locorum , dc in omnibus Dioecesibus eidem confiteri, nullatenus petita ordinariorum apud quos transit, approbatione. Idem tradit Fagnanus de Cardinali non Episcopo , qui si Romanae Dioecesis Sacerdotem ibi approbatum eligat, potest ubique locorum confiteri, quia hic Sacerdos approbationem , Papa habet, cujus protenditur jurisdictio toto terrarum orde. Sed si sacerdotem alterius Dioecesis a suo Episcopo approbatum . sive Episcopus , sive Ca dinalis sibi elegerit, non posse ullatenus eo uti in dioecesibus in quibus nullam si ecialem approbationem Sacerdos habet, ni si accedente Ordinariorum singulorum , per quorum Dioecesis proficiscuntur, licentia : sed tamen juxta eundem Fagnanum poterunt sine alio recursu confiteri Sace dotibus locorum ibi approbatis. Quod tamen non possent , eodem teste Fagnano, caeteri omnes non habentes privilegium eligendi sibi Consessarium, quantumvis ibi ab Ordinario approbatum. V. Caeterum ut jura quae nunc temporis vigent, ab iis quae jam inde a longo temporis tractu abolita & antiquata sunt , discernamus , ex his quae hactenus ex diversis Canonibus & Doctoribus congessi, aliqua pristinum adhuc servant vigorem, alia prorsus abolevit contraria constetudo, quae ubique sere recepta vim juris jam inde ab aliquot anteactis seculis o tinuit. motus enim quisque est, sive poenitens, quantumvis scrupulositis, sive Sacerdos, qui vel alienae dioecesis homines ad se confessionis causa accedentes hoc solo repellat, quδd sint alienigenae , dummodo linguam ipsorum sussicienter intelligat 3 Quem nunc reperias eruditum de sarient in Consessarium , qui hoc fine devitandi millitatem Sacramenti dii cernere satagat ab indigenis alienigenas , dummodo eo loco in quo a poenitente extraneo compellatim , sciat se esse approbatum , nec se a poenitente fraudulenter hoc animo conveniri, ut 'declinet proprii Episcopi aut Parochi
iurisdictionem 3 Quiuiam poenitens eruditus, live Clericus sit, sive lai
318쪽
eus, in eo loco ubi plures ab Ordinario delegati l sunt sacerdotes Confesta farii, credat se adstrictuin confiteri Parocho, nec posse alium convenirenis de Parochi licentia r Et nonne res plena periculi foret, si peregre cuiates , qui innumeris discriminibus obnoxii sunt, latronum, fluminum,
torrentium , tempestatum , praecipitiorum, aberrationis itinerum , consulentes animae suae de studiosi gratiae per confessionem reparandae ante- . quam incidant in tot pericula occiirrentia , nemini toto peregrinationis
etiam lonsissimae tempore confiteri possent, eo qudd a proprio Parocho longe dissiti nullum reperire possint Sacerdotem , quantumvis a locorum ordinariis approbatum, , quo valide absolvi possint 3 Haec sinima & palmaris ratio est salus animarum, quam profert cap. fi n. de poenit. & remisi ad indulgendum Praelatis jus sibi Conia: rium eligendi, quae peraeque valet in singulis Fidelibus, sic dicens : Ne pro dilatione pariuntia periculum immineat ammara . Inad vero Praelati multo rarius , priv*tae veto personae multd frequentids illis praefatis periculis opprimuntur, quia Praelati& comitantium obsequiis , & propria qua praecellunt aliis prudentia , deni ori vitae ae salutis insita , quam habent, solicitudine, & aliis vitae liu manae subsidiis magis praemuniti peregrE proficisci solent quam vulgares
homines, quorum tamen aeterna salus peraeque pretiosa est coram Deo. Et si autem dicitam cap. fin. solorum meminerit Haelatorum , tamen non modδ paritas rationis in re tanti momenti de discriminis , sed etiam juris p uitas, scripti quidem in Praelatis , longae verb & universalis consuetudinis in privatis, caeterorum Fidelium personis hanc rem aded necessariam de sali itiferam obtinuit, ut seposita omni fraude possit quivis Christianuqper Christianorum loca iactedens animae suae saluti aeternae consilere , &adversus tot occurrentia vitae pericula se praemunire per saluti ferrum de
maxime necessarium poenitentiae Sacramentum.
V I. Et verb vetustioribus Ecclesiae seculis illae personarum distinctiones quae remoram animarum pr. xsertim plebeiarum saluti perniciosissimam objiciunt, penitus erant ignotae , quando pluribus passim existentibus Presbyteris, quos adire pro Sacramento Poenitentiae liberum erat, Sancti Patres holtabantur Fideles, ut inter multos quaererent, atque ex pluribus eligerent Sacerdotem scientem ligare & solvere , ut habetur in can. Prantet, de poenit. dist. i.& can. r. dist. 6. qui Canon erutus est ex lib. a. de vera de falsa poenitentia. Simile quoque monitum legimus in trach. de visitatione infirmori id, qui ambo tractatus ceti sentur inter opera Sancti Augustini. Certum verb est , non esse locum electioni , ubi aliquis est uni ex necessitate astrictus ; neque posse quemquam eligere nisi inter plura eligibilia const. tutum. Deterrimum verd est non modb non posse ex pluribus eligere , sed ne unum quidem polle occhurere, ad quem recurri , nisquis actu constitutus sit in extremo discrimine ullatenus t possit; quod
ei irreret inter peregrinandum.
319쪽
VII. Objiciet forsan aliquis, posse , peregrinantibus adiri Religio..
s, qtiib.as concessere Summi Pontifices potestatem absolvendi quoiacunque, & undecunque advenientes poenitentes. Huic argumento facilis
est responsio : Primb enim in quibusque etiam minimis oppidulis obvii
sunt Sacerdotes Parochiales, non autem Religiosi. Secundo , plures Religio si ab audiendis Consessionibus ultro se abstinent, praesertim vero res. pectu ignotorum de exterorum hominum. Tertid, multis Religiosis etiam ex ordinis instituto non permittitur aliorum quam proprii ordinis audire Confessiones , quales sunt Capucini, quorum Conventus sunt magis obvii proficiscentibus , utpote numerosiores. Quartd , neque verum est Regulares habere , Summo Pontifice immediate istiusmodi absolvendi potestatem. Satis enim superque multorum Summorum Pontificum multiplicia protuli integris libri nostri primi capitulis Decreta, quibus disertissim Econstituitiit, nullibi posse a Regularibus absolvi seculares , nisi concessione ordinariorum , quam isti possint prout eis visum fuerit linutare : Et praeterea Religioses , quos in una Dioecesi ordinarius approbaverit, si se in aliam Dioecesim transserant, omni absolvendi potestate ibi carere , nishiij.is alterius Dioecesis Ordinarius hanc illis indulserit potestatem. VIII. Objicies rursus haec verba cap. Si Dis m, de poeniat. & remit L in 6. Nulla quoque potest consuetudine introduci , pDd ali xis prater sin peris, licentiam Confessorem Hi eligere vescat, qui eum possit absolvere , vel ligare. Ergo introducta praefata consuetuἐo nullam habita e potest juris fi miratem. Respondetur jura ista, de quibus loquitur dictum cap. Si Episto-pui, negari non posse quin sint humana & Ecclesiastica , unde sequitur,& liquido constat, posse contrario jure & praescripta consuetiidine revocari , sive in toto , sive in parte. Sensus autem dicti cap. Si Episcopus, talis est, quamdiu permanet ius illud universale , quod tunc vigebat , non posse per alicujus particularis hominis aut loci consuetudinem aut introductionem illi communi & universali juri derogari. Seciis verὁ si introducatur universalis & diuturna in oppositum consuetudo , quae priorem a roget. Et aliunde constat ex cap. Dilecti , de arbitris , posse acquiri ex consuetudine novam jurisdictionem.
IX. Igitur quanuis tempore quoque isto subsistat obligatio de neces stas confitendi proprio Sacerdoti, tamen proprii Sacerdotis notio & si nificatum latius multδ qu m olim extentitur. Quidquid enim Coninch& Fagnanus in oppositum opinati fuerint , constantistima praxis est ubique recepta , atque in eam omnes propemodum Doctores qui post ejus introductionem floruerunt , conveniunt posse quoscumque aliarum dice-cesum subditos, si se alid transferant, confiteri apud quoscumque Sace dotes ab Ordinariis locorum approbatos. Bonacina de poenit. disp.s. Q. 7.pumst. 1. n. r. 4. & I. Et multd potiori ratione possunt ipsinet dioecesani quem libuerit approbatum in eadem dioecesi Sacerdotem, cui confitean
320쪽
tur, eligere. Nam Episcopus non minas est proprius per totam dioecesin Sacerdos quam Parochus loci. Ergo quos Epitcopus delegaverit , candem perinde quoad hoc Sacramentum potestatem habent. Indubitata quoque viget praxis ubique locorum , ut Ordinarii quilibet circa Confessionum in suis direcesibus auditionem approbent aliarum dioecesum Prenyteros. Et nihil obsistit quominus idem Episcopus , qui alterius dioecesis Sacerdotem approbat ad suorum subditorum Confessiones excipiendas , valeat se ipsum eisdein Sacerdotibus subiicere, & ex eis aliquem sibi eligere Con fellarium , sicut potest pro suo tibito sibi Sacerdotem dioecesis suae indigenam eligere. Et sanE Joannes Papa XXII. inter devios , sacra doctrina errores , quos Ioannes de Poliaco Universitatis Parisiensis Theolvit, asserebat , hanc ejus notat, & damnat propositionem : Quod confessi Sacerdotibus habentibus facultatem generalem audiendi confessiones , te neantur eadem quae consessi fuerint peccata iterum confiteri proprio Sacerdoti , quem dicebat esse Curatum propriae Parochiae. Cujus erroris
damnatio habetur in cap. electisnim, in Ex ravag. commvn. de haereisticis. Ipseque Ioannes de Poliaco verae dominae aequiescens suos revocavit errores.. Indubitatum quoque nunc est, posse Cardinales , aliosque
quoscumque Praelatos sine ulla speciali dispeii Latione aut licentia confiteri apud quotcumque approbatos Consessarios, sive Seculares . sive Regulares , in locis in quibus sent approbati, sive praefati Cardinales ae Praelati in seis versentur aedibus, sive peregrinentur. Quod idem de Parochis censendum est, etiamsi oliin proprius eorum sacerdos fuerit Episcopus, nec potuissent alteri nisi de Episcopi licentia confiteri. Ex quibus consequens est, multo minus requiri qualia antiquitus illud privilegium eligendi sibi Consessarium aliquem , modo sit in eo loco approbatus. X. Non tamen ex hactenus dictis aliquis iure possit assirmare , hujus antiqui privilegii concessionem esse penitus abolitam; quippe quae trans- verit in sus commune. Id quidem potest de Secularibus amrinari, sed non de Regularibus, quos etiam nunc videmus pristina illa districtione ligari, ut non aliis quim Superioribus, aut iis quos Superiores ad hoc designaverint ac permiserint , confiteri possint. Ideoque plurim sim juvantur utriusque sexus Regulares clausulis lubilaeorum , quibus ex antiqui styli forma Summus Pontifex indulget onus bus Fidelibus , ut citra aliam licentiam , atque insciis Superioribus possuit sibi Confessarios, tam Seculares , quam RVulares eligere pro tempore , modo sint in ipsis locis approbati ad confessiones.
XL Potest sibi Consessarium eligere quisquis habet sola venialia peccata quae confiteatur, aut etiam mortalia. sed iam ante, bona fide con fessa. Ad haec enim Ecclesia generalem quibuscumque Consessariis , & Meularibus & Regularibus authoritatem confert erga quoscumque poenitet
tes indiscriminatim seculares & regulates. Et haec in ubique recepta de approbata