장음표시 사용
321쪽
approbata consuetudo. Cajmnus in Sum. verb. Absit ais a peccatis i. sua-re E de poenit. disp. ii. sect. 1. ad sim & disp. 27. secti 1. & 3. Bonacina de
poenit. disp. s. q.7. puncti . num I.
XII. Privilegium istud eligendi Consessarii , concedendum quoque illis est etiam R laribus, qui in eo statii existunt, ut spes vel tablla, vel exigua sit nanciscendi Consessarium ibi habentem sive ordinariam , sive delegatam excipiendi consessiones potestatem, ut in illis occurrit qui privata de rigida custodia ab infenso aut infideli inimico occultE detinentur, aut in e stulis apud infideles vel haereticos, in iis locis , in quibus non est Conses Iarii approbati copia: nee dubitare licet hanc esse in tanta cal
ruitate piae Matris Ecclesiae mentem. Ibi namque multb sortior urget ratio, quam in supradictis solarum culparum venialium reis, de par occurrit necessitas cum illis quos mortis periculum premit. XIII. H aec ubique, nulloque contradicente consaetudo invaluit, approbantibus communitet ab annis ducentis Doctoribus , jetano in Shun.
verb. Abstario a precatis ex pane absolvemis , .Licentia , ubi ait Paschalem Confessionem fieri post e a quociimque apud quemcunque Sacerdotem ab Ordinario approbatum: & addit quod ex Extravaganti Eugenii lv. pote st extendi ad alias per diversas anni partes Consessiones, eoque magiscam sint Iiberiores, nee praecepto adstri . Francisco Victoria in Summa
sacram. quaest 1 . Theol. in . Sent. tract. de conseis. Al. 2 3. S. tonino in Sum. 3. p. tit. II. cap. I. Angelo verb. civiso 3. n. 3. Soto in . Sent. dist. Ig. quaest. . art. 2. Bonacina de pernit. disp. s. q. 7. Punct. 2.mim. i. q. & s. 2 erola in praxi, r. p. verb. Confessio, qtiaest. Σ. ubi tamen .
hoc addit optandum este , ut qui tempore Paschali consessi sunt apud alium 1 Parocho Sacerdotem, aut etiam citra abusum in alia Dioecesi , referrent schedii tam ab eo cui confessi fuerunt sacerdote , ut sciatur quis si ierit conselliis, vel non confessus tempore saltem Paschali. Idemque quaest. 3. post C etanum dc Flor. Theol .locis est. asserit vagabundos poste coii fiteri cuicumque Sacerdoti approbato ab Ordinario illius Dioecetis in
XIV. Facultatem eligendi Consessarium Papa indulget aliquando pro . una tantum vice , sive publica, ut in Jubilaeis, sive privata concessione. In quo quidem concessionis modo de unit facultas statim a prima electi ne, de data absolutione : idque habet locum in Religiosis qui sese Gli proprio Consessario secundum rigidiorem intelligendi modum astricti nunc videntur. Verumtamen si poenitens oblitus sit alicujus peccati, vel circumstantiae in sua illa privilemata consessione , poterit eidem denud confiteri; non enim desinit concelliam privilegium, nisi ex quo actus privilegiatus suerit persecte completus. Ubi autem facultas suerit indefinite , & sine restrictione concessia alicui persenae , nullatenus desnit per primam aut ulte- .riorem consessionem, sed perpetuo durat etiam post concedentis mortem,
322쪽
nis interveniat revocatio ; quemadmodum δc aliae quaevis gratiosae concessiones , ut dispensationiim , literarum ad Ordines dinussoriarum , ap- Irobationum illiinitatarum ad Confessiones audiendas, aliaeque consimia es, nisi ex postfacto ab eodem Praelato vel ejus successore revocentur. Ita Solus in . dist. 18. q. . art. 3. suarer de poenit. disp. 26. seeL 3. num. 7. Bona cina de poenit. disp. s. q. . punct. 3. & plerique alii contra Sylvestrum verb. Confessor i. q. 7. qui videtur limitare ad concedentis vitam.
OEN i et E N et i A est genus, cujus species sunt sacramentumi Poenitentiae , & virtus pomixemiae , quae consistit in contritione peccatorum citra realem apud approbatum Sacer- nudo dotem consessionem. Ceam vero ad Sacramenti essentiam juxta Eugenii IV. Decretum Concilio. Florentino adnexum , tria necessarid requirantur , materia scilicet, forma , & minister intendens facere ac ministrare Sacramentum; Poenitentia quatenus spectatur ut sacramentum, tribus his constare debet, materia, & forma, & ministri intentione. Materia alia remotior est, quae sunt actualia poenitentis peccata , ad disserentiam originalis culpae, quae Baptismo diluitur : alia est materia proximior, quam docet Concilium Trident. sess. r . cap. . consistere in his tribus poenitentis actibus, contritione , consessione , & satisfactione : qui aetiis, prout requiruntur in poenitente ad integritatem sacramenti, dicuntur partes Poenitentiae. Ex his contritio & consessio sunt partes essentiales , sine quibus simul junctis nullum existit Poenitentiae sacramentum. At satisfactio pars est, non quidem essentialis, sed integrans , sicut digitus vel auris non est pars essentialis nostri corporis , quod potest esse cum horum privatione ; sed est pars integrans simul & substantialis, cum sit de si bstanti,
corporis humani, pertineatque ad ejus integritatem. Ita Sacramentum Poenitentiae in sua constituitur essentia , quam complet absolutionis sorma, tametsi nondum si peracti satisfactio, aut etiam ex culpa , vel inadvertentia Consessarii nulla nierit injuncta. Forma denique hujus Sacramenti , eique plane essentialis,est ipsa absolutio per approbatum Sacerdo
II. Contritio, ut definiunt Tridentini Patres d.st C. i .cap. . est animi dolor ac detest tio de peccato commisso , cum proposito non peccandi de caetero. Iidemque duplicem distinguunt contritionem, quae in utravis sui
323쪽
specie sussiciat ad validitatem Sacramenti hujus. Est igitur alia rersecta,
alia imperfecta contritio. Contritio persecta ex divino amore nascitiit, &charitate perfici uir, hominemque Deo reconciliat priu uana hoc Saeta mentum actu suscipiatur : sed ista perfectior contritionis specie, includit votum Sacramenti suscipiendi, si non actuale , saltem viitu te. Contritici imperiectiι nuncupari solet attritio, quae c ut aium Tridentini Patresin communiter concipitur vel ex turpitudinis peccati consideratione, vel ex gehennae ac poenarum ex parte Dei metu. Iidemque hanc ad sacramenti hujus gratiam percipiendam suiscere declarant , si voluntatem peccandi excludat , & veniae spem habeat: esse quippe donum Dei & impulsum Spiritus Sancti, non adhuc quidem ii habitantis , sed tantum moventis , quo poenitens adjutus viam limi ad justitiam parat. Et quativis sine Sacramen o Poenitentiae per se ad justificationem p rducere nequeat, tamen ad Dei gratiam in Sacramento subseqliente P nitcntiae impetrandam dis pqnit
LII. Quia tamen praefata illa amitio impersecta procedit ex timore Dei, non quidem filiali, qui magis pertinet ad persectiun contritionem, sed ex servili; sciendum est timorem servilem euin esse , quo peccator ita
poenam imminentem formidat, ut eius. vitandae causa deletatur peccatum.
Oritur iste timor ex proprio nostri amore , quemadmodum & mercedis desiderium. Idem namque principium , quo impellitur homo ad prosequutioiretra proprii commodi , inclinat pariter ad fugam proprii incommodi, sive id principium impellens excitetur ri gratia , ut in Sacramento requiruritur , sive a sola natura. Sicut enim, ut docet S.Augustinus lib. I . de civit. Dei, cap. 7. & 9. omnes affectias & passiones animorum ab amore prodeunt , & amor Dei essicit prose mutionem boni Deo grati, simulque aversionem de sugam mali Deo displicentis : amor similiter nostri spem inducit te appetitionem nostri commodi, necnon timorem & fugam ejus quod nobis noxium & incommodum est. IV. Cumque Sanetiis Dei Spiritus summum jus habeat & potestatem in omnes hominis potentias & facultates, porust per suam praevenientem ac praeparante in gratiam pro suo libito movere ac impellere nunc istam, nunc alam facultatem ad finem supernaturalem , adeout harum facultatum operationes , quae secundum se mere naturales essent, fiant ex ipsi is Dei motione & fine supernatur ii a movente Spiritu Sancto intento supernaturales , atque ita eleventur ad ordinem divinae gratiae. Ita fit ut servilis timor , aut mercenarius amor, qui secundum se non possent ad justificationem disponere , prout ejusmodi timor, vel amor in solius nati irae viribus spectantur ; ad illam tamen justificationem accedente Sacramento disponant, quatenus fuit ille timor proprii incommodi, aut amor proprii commodi per Spiritum Dei excitatus , propositis animo poenis quas Deus reccatoribus infligit, aut bonis quibus idem juste 5 piὸ viventes remuli
324쪽
ratur. Iste porrb timor quatenus a peccato deterret, siti per bonus & Ω-lutaris est : ad eum quippe nos adhortatur Dominus Luc. ia. Tinute emaqui potest corpiu 2 aninuidis mitru in 1ς -- ita dico vobis, hinae timete. Prout vero timor iste impulsu Divini spiritus excitatur, est ejus supernaturale donum,& jtistificationis principium, excludens omnem peccandi voluntatem. inar satia conditiones illi timori convenire nequeunt , quo homo ex tormidine a terni supplicii ita declinat , malo, ut tamen malum lubens exequi vellet, nisi metus ille obstaret; restat enim in ejus voluntate perversiis affectus , quo separatur a Deo.
V. Obsistet aliquis : Quicumque peccatum hoc sine devitat, ut poenam aeternam effugiat, aversatur magis aeternam foenam quM peccatum
ipsum ; etenim ordinat majus bonum , quod est ruga peccati, ad minus bonum, quod est evasio sipplicii. Hoc vero ulterius probatur, quia finis plus amatur quam media ad finem ; nam media ideo eliguntur propter finem consequendum. Ergo illa servili metu causata peccati fuga est mala, quia inordinata, inagisque amans evasionem poenae quam peccati fugam. Respondetur minus quidem ibi existere bonum , nihil tamen mali , dum haec duo absint, ne scilicet ad fugiendum malum poenae consentiatur in malum culpae, & ne quis ita prave assciatur, ut peccare velit, nisi poena immineret. Q uod verδ quis praecisius moveatur in stigam poenae, quam in fugam peccati, actus iste nihil habet inordinatum , quanuis sit minus ordinatus quam si meliore motivo excitaretur , qualis est amor Dei, aut filialis timor. Cum enim possint plura eme ad eundem finem motiva , nemo tenetur praestantius semper eligere , dummodo praestantius motivum non excludat actu aliquo positivo: sed licitum est vel minimum motivum quod primum animo occurrit apprehendere , ut se aliquis ii peccato & tentationibus qitibus impugnatur, expediat. Et facile contingere pistest homini sancti nimo, ut urgentem tentationem recordatione gehennae elidat,
ut de seipsis testantur Sancti Gregorius Nazianzenus , Hieronymus , &alii; qui tamen de aliis perfectioribus motivis nihil actu cogitantes simul temporis, sic erant habitualiter ita dispositi, ut optione proposita gehennam ignis aeterni mortali culpae praetulissent. VI. Celebris inter Theologos quaestio agitatur, utrum ad justificationem in Sacramento consequendam sufficiat supernaturalis attritio, quam metus excitat poenarum. a justitia Dei infligendarum ; aut alicujus turpitudinis consideratio , diversae ab illa quae spectatur in peccato quatenus est offensa Dei ; an veris praeterea requiratur necessario , non quidem
perfecta contritio, quam Dei amor excitat ut aliqui imperitE praesupponunt, ex quorum errore sequeretur poenitentiam non esse Sacramentum mortuorum, nec unquam producere justificationem, sed eam pri iis acquis tam praesupponere ; sed hoc disputatur, an requiratur saltem aliquis initialis ac impersectus Dei amor, aut dolor saltem impersectus, ex oppo-
325쪽
sitione nascens ipsius peccati adversus Deum , quae est praecipua reccati turpitudo. ini hanc tradunt opinionem illam sic tuentur.
VII. Primb , quia reliqu omnia motiva , cum versentur omnino circa proprium siti amorem, nec ullum actualem ad Deum respectum habeant, nullam videntur habere proportionem seu habitudinem ad veniam ab ipso Deo impetrandam. Esto enim cogitetur Deus tanquam castigator, Deus tamen non attenditur ut finis , ob quem aliquis pecc. atum aversatur , sed ipsa quam Deus infligit, pinna attenditur ut motivum ac finis peccatum fugiendi: ipsique damnati simul δύ pconam quam sentiunt,& causam enicientem eius quod patiuntur supplicii, Deum attendunt; nec tamen Deum ibi attendentes ullum dici pollunt elicere religionis adiuna, hoc ipso quia Deum non amant. VIII. Secundd producunt S. Augustini testimonia dicentis serm. . de temp. Poenitentiam certam non facit nisi odium peccati, ct amor Dei. Idemque lib. de poenitent. cap. 17. Oportet ut Paenitentia ad hoc 'citifim , ut motis vitam impetret. Scriptum est enim, sue charitate nemnem sarem esse. Non itaque in solo timore vivit homo. crem veri serio poenitet. oportet non solum timere Deum judirem, sed ct justum diligere : mn timeatur pro Ferna , sed ametur pro gloria. Debet enim dolere de crimine ct de omni ejin praedicta varietate. Credo quidem illi qui dixit, suacunque hora reccator ingemuerit, ct conversus fuerit.
vita vivet. Dixit con version , non totum versum , vita vivere. V sum eri idem puto qui dolet de crimine , conversum pri dolet de omni eius , quam exposi--, varietate. Vertitur a peccato qui jam vult dimittere peccatum erit mr qui iam ratus es omnino vertitur : qui iam non tantum poenas timet , sed ail bonum
Domim contendere festinat . converso si contigeris alicκi etiam in 'e, de Ierandum nou est de ejus remis e. Haec Augustinus relatus quoque in can. Nullus expctet, de poenitent. distin. IX. Tettio proferunt ipsam Concilii Trident. aut horitatem : cdmenim compertum sit, non minorem requiri animi poenitentiam ad gratiam Poenitentiae Sacramenti, quam ad gratiam Baptismi in aetate adulta suscipiendam ; si ad istam prae requiritur aliquis Dei amor in adulto baptizando , non miniis praerequiri debet in poenitente absolvendo. Prae requiri porto ad Baptismum , declarare videtur Concilium sess. 6. cap. 6. ita dicens : Di nuntur ad imam justitiam , dum peccatores se es intestidentes, a diapina iustitia timvire . quo utiliter concutiuntur, ad considerandam Dei miserico diam se convertendo, is stem eriguntur , D ntes Deum sebi propter Christum propitium sere, istumque tanquam omniis justitia sentem ni LIGERE IN CionNτ, ac PROPTEREA moventur adversus peccata per odium aliquod st detestationem, hoc est peream poenitentiam, ANTE BAP s MuM AGI OPORTET.Denique dum proponunt suscipe N Baptismum, inchoare novam vitam, ct servare
326쪽
per mortalem culpam peccator indebitu averri uir a Creatore , & ejusiancto amore propter inordinatum creaturae amorem , oportet similiter ut idem homo per ordinatum Creatoris amorem , salicis initiative & incomplete revocetur a suo peccato.
XI. Nec ideo minus censebuntur, tam Baptismus qxitin Poenitentia
in numero Sacramentorum pro mortuis ammabus praecipuo institutorum.
Non enim hic necessariani ducunt contritionem illam perfectam , quam excitat ille super omnia perfectus amor Dei , cujus ea sit efiicacia , ut hominem Deo ante Sacramentum reconciliet , constituatque in vitae supernaturalis statu , ut docet Concilium sest I . cap. 4. Sed eam dicunt attritionem , quae ut aiunt ibidem Tridentini Patres , ex turpitudinis peccati consideratione concipitur. Maxima namque peccati turpitudo inde dimanat , quod sit offensa Dei. Illa porro Dei dilectio , quae attritionis metas non transilit, non est talis ut actu perfecto diligatur Deus super omnia, sed in remissiore gradu consistit, sine tamen ulla actuali alicujus creaturae eraelatione supra Deum , quae quidem esset criminosa. Istam attritionis speciem hisce verbis exponit Valentia tona. . disp.7. q. s. punct.2. ubi di Dputat contra Sotuna. ouod contritis inquit versetur circa peccatum ut est tensa Dei, id non ita proprium est contritioni, qiun conveniat etiam alicui attritioni, nempe illi quae oritur ex dilectione Dei, tametsi non super omnia. Idem que paulo post : Si igitur ex parte objecti , ct ex parte causa volumi discrimen inter contritionem ct attritionem ast ignare, rectius dic in ex parte qHdem ob-jesti ea re disserre, quod contritis est semper de peccato ut est summe malum , a que adeo super omnia detestabile, quatenus videlicet est ostiens Dei qui super Omnia diligitur. Attritio non item , etiamsi non tantum virtualiter, sed etiam actu et de peccato, ut est offensa Dei utcumque diliati. Praeterea Viguerius de Sacram. Poenit. versu io. inter species diversas attritionis recenset eam, quae caiisatur non ex metu poenae , sed propter Deum non summe dilectum. Toletus quoque lib. 3. cap. A. duas agnoscit species attritionis : unam ex parte caulae , quam dicit elle dolorem aliunde procedenrem quam ex motivo offensae Dei: secundam ex parte modi, quae detestatur peccatum ut
est offensa Dei, sed non illud detcstitur supra omne detestabile. Insuper
N.ivarra cap. i. num. 36. admittit, valere ad Sacramenti gratiam consequendam , illam poenitentis attritionem , quam movet amor Dei, non tamen tanquam supra omnia amabilis , neque peccatum detestans ut supra universa mala detestabile : additque ad poenitcntiae sacramentum requiri amorem Dei, qui dolorem excitet de peccatis. Suare et quidem hanc affr-mativam opinionem non modδ probabilem & ad majorem persectionem inducere dicit, sed esse tutiorem & omninδ consulendam monet, quan vis ipse negativam dicat probabiliorem , eamqde propugnet, cum tamen neget tale certam , & fieri posse ut apud Deum vera non sit, qui Sacramen-rorum virtutem dcterminavit ab humanis Opinionibus independentem.
327쪽
Quocirca admonet, non esse huic negativae confidendum, ne periculo exponatur animae salus, praesertim clim quis versatur in vitae discrimine. Eadem quoque admonet Gamacliaeus trach. de Poenitentia. Ego verd adductus rationibus superius recensitis , de authoritate decreti Tridentini circa initium divinae dilectionis, quod expressis verbis supponit in eo qui Baptismi gratiam suscepturus est, & perspicuis etiam testimoniis Divi Au gustini, hanc in sententiam perpensius feror , quae ad attritionem Saci amento Poenitentiae praeviam judicat necessarium non quidem perfectum amorem Dei, qui possit extra Sacramentum justificare , sed actum tamen divini amoris imperfectiam , qui ctim per se non possit peccatorem Deo
reconciliare, elevetur tamen accedente Sacramento ad habitii in sanctificantis charitatis. Quinetiam adversantem opinionem oppugnat ipsi is quod praetenditur munimen, ex Tridentinae sessionis 14. cap. q. quo decernitur necessaria voluntas non peccandi de caetero. Enimvero attritio peccandi voluntatem excludens includit necessarid pium aliquem erga Deum affectum , quatenus peccatum nihil est aliud quam injuria in Deum facta. At verὼ istiusmodi attritio ex sola poenae formidine concepta non detestatuc factam in Velim injuriam , sed solam poenam quae a vindice Deo proficiscitiir: atque ita non excludit peccatum secundiim pruriam & formalem ejusdem contra Deum malitiam, siae qua utique non subsistit, sed in qua consistit formaliter peccatum , cum istud solummodo exhorreat propter poenam & vindictam quam solo proprii amoris motivo expavescit. Quae quidem poena bona & justa est, atque peccato prorsus extrinseca; peccatum vero ex adverso totum malum & injustum est. Ista ergo attritio non
excludit peccati voluntatem prout peccatum est , sed solum refugit con meritum justumque supplicium. Nihil tamen repugnat hanc quoque excitari a Spiritu sancto , qui nostram etiam philautiam ad meliorem finem dirigit. XII. Ipsa verb contritio est dolor de peccato super omnia caetera mala propter Deum summe dilectum, iram proposito non peccandi de caetero. Quemadmodum enim Deus est summum bonum , increatum , infini-rum & perfectissimum , creatis quibuscumque bonis longe praeferendum ira peccatum , quoniam est offensa Dei, summum existit malum , caeteris quibuscumque malis longE detestabilius. Haec contritio describitur Deuter. . vers. 29. Cum quas sinum Deum ti m , invenies eum : si tamen
toto corde pusem, ct tota contritione amna tme. Et Joel. 2. versia. Conveniamini ad me in toto corde vestro, in iuuinio ct fetu 2 planctu, ct Hodite cor
vestra. Et Liac. io. Diliges Dominum Deum tuum ex toto corri tuo, ct ex tota amma tua , ct ex omnibus viribus tuis. Quibus Divinis oraculis addiscimus Deum ex toto corde & super omnia diligendum ; peccatum vero ex toto
corde & super omnia fugiendum de abnorrendum utpote Deo oppositum de injuriosum.
328쪽
XIII. Non latinen necesse est , quin imo impossibile est , amorem Dei. aut peccati odium pertingere ad summum gradum intensi v E ac physice, sed tantum moraliter atque appretiative , hoc est, ut praeeligat homo Deo obtemperare , quam caeteris quibuscunque bonis perfrui ; & alia potius quaecunque mala subire, qu ira in peccatum consentire. Itaque facile con singit, ut homo citra ullam Dei olfensam serventius & intensius diligat proprios liberos aut conjugem , quina Deum ipsum ti Sc lamcn legi fatissa ciat divini supra omnia amoris , Deum appretiative , seu aestimative plus quam liberos aut conjugem diligendo, ut si detur optio, orbari malit propriis liberis de conjuge , qu in Dei dilectione 5: gratia. Sapienter tamen admonent Theologi , particulares hujusmodi comparationes non esse omnibus promiscue proponendas vel consulendas , cam possint esse multis occasio tentationis de scandali ; sed solum in genere. Distinctioncm istanc
amoris Dei serventioris ac sensibilioris', ad quem non obligamur; & amoris prae reliquis omnibus secundum aesti rationem seu appretiationem, atque in eligendo praeseremiam , ad quam omnes obligamur ; & respectivEmajoris otii, sive intentioris ac sentibilioris, sive secundum praeserentiani aestimativam , tradit S. Thomas in A. Sent. dist. 1 F. quaest.2. art. 3. quaestiuncula s. itemque quodlibet. i. quaest. s. art. s. item I. λ. quast. IO'. art. . quam distinctionem Theologi omnes complectuntur. XIV. Quativis persecta contritio , valens statim sine Sacramenti sunceptione justificare , detestetur peccatum propter Deum super Omnia dilectum , non tamen semper nascitur ex charitate. Non enim possibile est
causam. ex suo effectu nasci ; & illud quod prius est, proficisci non potest
ex eo quod est posterius. Perspiculum enim est , contritionem a peccatore elicitam producere in ejus anima charitatem , qua prius carebat. Statuendum est igitur, contritionem quidem ab homine iusto elicitam n. isti ex praecedente charitate , accedentibus novis actualis gratiae auxiliis : at veli, elicitam , peccatore contritionem nasci ex motione Spiritus sancti per gratiam ejus praevenientem , quae vicem supplet charitatis , Sc est secundum naturae ordinem anterior charitate quam producit: si ni tamen , ac fiunt ista simul eodem instanti temporis. Sanctus quidem Thomas i. a. q. t i 3. ad i. requirit charitatem ad iustificationem peccatoris , juxta illud
L 1c. 7. Remittunt in ei peccata multa, Ommam direxit multum: de quia non
oritur dolor nisi ex aliquo amore ; nec potest displicere malum , nisi placeat oppositum bonum. Sed ibi S. Thomas intelligi ac exponi deiat de charitate actuali, non de habituali praecedente.
329쪽
Ec c AT O RuM Consessio sacramentalis instituta Divino Jure suit in statu novi Testamenti, de necessaria est necessitate praecepti ad impetrandam peccatorum post Baptismum commitarum remissionem , lecundiim id quod ait Apostolis
Dominus Joan. 1o. Accipite Spiritum sanctum, critarum mn eritis peccata remittuntur eis , ct quarum retinueritis retenta sunt. Omne autem prudens & justitio judicium efflagitat plenam cstusae cognitionem. Ut igitur rectum judicium circa peccata vel remittenda , vel retinenda fieri queat, nece illi est ea per conse monem ejus qui absolvi cupit , manifestari. Eodem spectat 1. epast. Ioan. i. Si confiteamur peccata nostra , Odelis est 2 iustus Deus , ut remi rat nobis peccata nostra. Et Iacobi s. Confitemini ergo alterutrum peccata vestra. Istamque viguisse praxim nascente Ecclesia , testatur Actuum cap. 19. Multique credentium veniebant confitentes, ct ainuntiantei actus sitas. Hujus Sacramenti figura praecessit in veteri Lege jubente ut lepros se ostenderent Sacerdoti, ad quem pertineret judicium de lepra , vel exorta , vel sanata. Levit. I 3. blatth. 8. Luc. 7. Cum hac tamen insigni inter Legales de novi Testamenti Sacerdotes disserentia, quam observat S. Chrysostomus lib. 3. de Sacerdotio, cap. si quia corporis lepram non sanabant, sed utrum sanata esset judicabant Iudaici Sacerdotes: At verd , inquit , lepram animae non sanatam judicant , vel explorant , sed prorsus sanant & emundant novae Legis Sacerdotes. Tertullianus antiquorum temporum scriptor, de testis omni exceptione major, lib. de poenitentia , necessitatem Consensionis his verbis astruit: Furosque tamen hoc opus ut publicationem siri, ais suffugere, aut de die in ἁiem disserre praesumo , pudoris magis memorer quam
salutis, velut illi qui in partibus verecundioribus corporis contracita vexatione , coms entiam medentium vitant, ct ita cum erubescentia pereunt. Et iv ferius: Gram
de plane emolumentum verecundia occultatio delicti pollicetur, virilicet s p id humana notitia subtraxerimus , proindι ct Deum celabimus ' Adeone existimaris hominum , ct Dei conscientia comparantur ' An melius est damnatum latere,
quam palam absolvi 8 His verbis prodit Tertullianus , consessionem istam
esse at salutem animae necessariam, atque in ea nullum, quantumvis Cccidium delictum licere humanae notitiae subtrahere. ΤΙ. Conditiones confessionis sexdecim communiter recensentur, quarum tres tantummodb sunt necessitatis, ad easque caeterae fere reducuntur. I. Ut
330쪽
i. Ut sit pura, id est vera. i. Ut sit lacrymabilis, id est adjunctam habeat
contritionem , seu attritionem. 3. Ut si integra, idest ne consultd sileatur aliquid mortalem culpam faciens circa species , numerum & mortiferas circumstantias. Ultima ista conditio praeexigit examen propriae conscientiae , cujus neglectu certum sit fore , ut peccata mortalia memoriae non occurrant , atque ita consessioni desit integritas. Idcirco Tridentinum sest i . cap.1. praerequi irit examen , dicens oportere a poenitentibus omnia
peccata mortalia , quorum post diligentem sivi discussionem conscientiam habent, in confessione recenseri, etiamsi occultissima illa sint. Ratio patet ; quo enim jure aliquis ad aliquod opus obligatur , eodem pariter obligatur ad media tali operi necessaria. Ex quo sequitur , obligatum ad mortalia confitenda , esse simul obligatum ad illorum examen & di D
III. Patet ex supradictis , tantam esse debere examinis diligentiam, quantoni judicio probi & prudentisi viri convenit, habita ratione tum temporis ab ultima, quae valida fuerit , confessione transacti , tum multitudinis culparum consilendarum, tum negotiorum gestorum , in quibus peccare quis potuerit; tum etiam occasionum plus minusve frequentium, quae potuerint ad varia peccata impellere ymnitentem. Q io fit ut quibus dam breve possit examen sufficere, in aliis vero prolixius requiratur. Potest tamen mediocris ad supradictorum proportionem adhibita diligentia sussicere, etiamsi inquit Bonacina disp. s. quaest. s. sect . a. punct. a. f. i. n.3.ὶ probabiliter conjiciat poenitens, rure ut post prolixissimam perquisitionem occurrerent animo alia aliqua peccata. QMd dico ad praecautionem scrupulosorum , quibus nunquam satisfactiun est, & qui animi de corporis vires exhauriunt ad superfluas disquisitiones : quibus convenit illud Proverb. 3 o. v me merem git , ionem elicit. Ex opposito qui debitum & discretum suae conscientiae neglexit examen, si eum rusticitas& animi stupiditas non excuset quae sanE potest quosdam valde simplices & per se incapaces excusare θ indigne ad sacramentum accedit, neque valide absolvi potest , nisi hunc desectum , simulque contritionis , prudens & soleis Consessarius interrogando, dc admonendo sinpleat in ch ritate Dei sui cum Apostolo loquar in & patientia Christi. Caveatque S cerdos ne poenitentem, sive ob ejus stupiditatem aut imperitiam, sive ob ejus etiam indiscretionem aut malam indolem , sive ob peccatorum ejus gravitatem duritis excipiat: sed charitare dc patientia , quas obstetricante manu ut vobis utar patientissimi Iob in educat colubrum tortuosum, hoc est in novo proposito, peccatorum sinceram consessionem, & poeni-
IV. Integritas confessionis in tribus consistit , in declaratione om
nium peccatorum mortalium , ouorum memoria Occurrit poenitenti, se
cundum species, numerumque, A debitas circumstantias. Haec enim triplex accusatio