장음표시 사용
371쪽
hujus subjectum , ille scilicet qui infirmatur: Et materia in o let unctione: Et forma in oratione fidei super infirmum : Et minister in Presbytero Eeclesiae : Et gratia in peccatorum remissione, aliique effectus particulares iri
salvatione, &.in alleviatione infirmi. Hujus unctionis cum nomine Sacramenti meminit Innocentius Papa I. in epist. I. ad Decentium, cap. 8. de habetur in cap. Istud superfMim, dist. 9s. II. Literae Eugenii Papae IV. Concilio Florentino adnexae, & pariter Concilium Trident. se si . t . declarant hujus materiam Sacramenti esse oleum ab Episcopo benedictum. Omnes vero Catholici Docti res , qui Concilium istud vel praeceiserunt, vel subsequuti sunt , conveniunt esse deestentia Sacramenti, ut illud oleum fuerit iu Episcopo benedictivia, excepto Cajetano , qui in s. p. quaest. 72. art. 3. hac de re subdubitat. Sed cum stricte de dogmatice Eugenius Ponti sex δ: Concilium Tridentinum loquantur , & oleum exprimant ab Episcopo benedictit in , nihil plane requirunt ad materiam , quod non Pertineat ad Sacramenti essentiam. Etenim clim aqua Baptismi ex Ecclenae praescripto debeat esse si, lenia iter benedicta , quia tamen benedictio ista non s ehat ad Baptismi essentiani, nusquam Concilia affirmant debere in Baptistio adhiberi aquam benedi-'ctam, sed solum aquam naturalem. Si tamen sit metuendi causa , ne oleum benedictum aliquando deficiat, concedunt ipsa Ritualia Summorum Pontificum jussu edita, dc communiter Doctores , posse cum oleo benedicto aliud simplex oleum a Sacerdote commisceri. III. Unctiones hujus Sacramenti septem recensentur ab Eugenio Pontifice in instructione Armenorum , scilicet oculorum, aurium , narium, oris, m. anuum, propter quinque sensus; deinde sexto pedum , proptergressus; septimδ renum , propter carnis delectationem. Sed solae quinque sensitum tinctiones exiguntur de necessitate , si non Sacramenti , ad minus praecepti, ex omnium Fidellam consensu & praxi; adeout si ex his quinque una aliqua unctio omittatur , reddatur dubius 3c incertus valor Sacramenti: plerique namque asseverant, pertinere omnes quinque ad hujus sacramenti essentiam. Sexta verb in pedibus alicubi est de praecepti obligatione , de alicubi non est, quatenus in multis Ecclesiis omitti soler, ut notat Suare et in 3. p. disput. o. sect. 2. n. 6. Nescio tamen , an sit aliquis in hoc Regno locus, in quo soleat pedum unctio omitti. Septima. verδ, quae est renum unctio, in omnibus fere Ecclesiis' solet omitti, nec est de
obligatione praecepti. Unctiones porro quinque sensuum ubique ex praecepti necessitate debent adhiberi. Cujus praecepti ratio est, quia cum nihil si in intellectu quod non praecesserit in sensu, inde fit ut omnia peccata
ex sensibus corporis originem ducant: atque ita per curationem dc corroborationem omnium sensuum sanatur , peccato, & corroboratur integer
IV. Porro aliorum disputationi relinquo , utrum essentia istius sacramenti
372쪽
menti perficiatur in quavis unctione, quae prima de quinque supradictis
adhibetur , itaut reliquae fini solummodo partes integrales Sacramenti, quemadmodum septem Ordines complent unum Ord:nis Sacramentum, tametsi seorsita singuli Ordines ex multorum sententia rationem ac essentiam in se contineant Sacramenti Ordinis & qtiemadmodum sngulae partes specierum Sacrae Eucharistiae seorsim continent totam Eucharistiae essentiam: an veri, quinque unctiones sint collective, seu coniunctim de Sacramenti e Isentia. Secundum priorem sententiam susscere posset una unctio ad Sacramenti ostentiam , quan vis non sussceret ad praecepti obligationem. Altera verb sententia opposita communior est: nihil tamen certi in utramvis partem aiseri potest. V. Etiamsi plures sint Extremae Unctionis effect ias ultra peccatorum remissionem , haec tamen sola tanti momenti est , ut ille etiam inungendus sit, qui caeterorum effectuum sit incapax. Nam is qui usu rationis prorsus excidit, non opus habet ut adversus tentationes adversarias roboretur , neque ut ejus animus sive torpore, sive terrore depressus erigatur ; &nihili risinus inungi debet ut peccatorum praecedentium , sive mortalium, sive vestalium reliquiae in eo aboleantur. Potest namque sacramentum istud primam etiam ac justificantem gratiam conferre illi qui vel ex oblivione , vel ex impotentia loquendi, vel ex superveniente dementia nequit confiteri , dummodo post ultimum mortale peccatum fuerit sufficienter attritus. Adeoque fieri potest juxta Navarrum cap. 22. num. I 3. ut quis moriens inunctus damnetur, qui unctus salutem aeternam fuisset consequutus. Qiiod idem docent Suareae disp. 42. scist. i. num. Io. Conincti disp. is'. dub. s. num. i'. de alii. VI. Plures exiguntur conditiones, ut possit aliquis Extrema Unctione liniri. i. Ut sit baptizatus; est enim Baptismus aditus Ecclesiae , de janua sacramentorum. 2. Ut aliquando fuerit rationis compos , & peccaveriti alioqui enim incapax erit eorum effectuum , quorum causa fuit hoc Sacramentum institutum. 3. Ut inun gendus ita aegrotet, ut de morte imminente periclitetur, idque insinuat S. I cobus per vocem κάμνεντα , quaeseth oppressum morbo ac deficientem fgnificat. Ideoque non est ministrandunt hoc Sacramentum damnatis ad mortem adhuc corpore sanis,
neque in periculo naufragii constitutis 1, de solis enim infirmis loquitur Apostolus: sed potest ministrari illis quos extremae senectutis languor in
periculum imminentis interitus adduxit, quanuis alius in eis morbus non deprehendatur, ut communiter asserunt Doctores.
VII. Minimh debet hoc Sacramentum iterari , dum idem perdurat mortis periculum de morbi status. Potest vero iterum ministrati , si moria. bi status immutetur , ita ut licet morbus non abscesserit, cessaverit tamen aliquo temporis intervalla periculum moxiis, quod tamen postea ingravescente vi morbi redierit. Debetque illud intervallum esse notabile, atquei X x a ejus
373쪽
ejus interruptionis , ut duo illa intermissa pericula vere ae certo distiu-cta diei possint. Atque haec est unanimis Doctorum sententia, & con stans Ecclesiae praxis.
v I IL Res infirmi nullum ei praeceptum imponitur petendi hoc
sacramentum , quativis peccare per venialem negligentiam possit , non tamen mortaliter, nisi per contemptum. Deus enim de Ecclesia non judia caverunt propter alias quidem rationes, sed maxin E propter conflictias quos excitat una ex parte insuperabilis aliquibus etiam Donis x piis ii minentis mortis cositatio , alia'ue ex parte conscientiae timoratae sormidines , ne quod in ultimum sub udium divina charitas introduxit animarum , vertatur illis in laqueum de salutis aeternae obstaculum. Verumtamen is sacerdos cui incumbit animarum cura & Sacramentorum administratio , ligatur praecepto, de rogatus tenetur utroque titulo , justitiae de charitatis , vel per se, vel per alium Sacerdotem administrare hoc Sacra mentum. Imb verd etiam non rogatus , si advertit aegrum in eo statu esse , ut hoc indigeat sacramento : maximὸ vero si alias sine ullo omnino Sacramento sit ex hac. vita discessurus , dubitandum non est , Parochum haec advertentem & negligentem peccare mortalitcr. Peccat denique mortaliter qui itis sibi mortalis peccati conscius suscipit istud Sacramentit ira, nutu praemissa vel confessione, vel dolore peccati. Est enim gravis injuria dc merum sacrilegium erga Sacramentum , de damnabilis incuria saluti,
IX. Nemini sacerdoti licet praeter Parochum, aut de Parochi licentia,
Sacramentum Extremae Unctionis ministrare, etiam praetextu extremae necessitatis: de Religiosus incurrit ipso facto excommunicationem Papae reservatam, qui id facere praesumpserit. Clement. i. de privilegia
Aeth AMEN Tu M ordinis ita definitur 1 Magistro Sententiarum in . dist. 24. lit. X. Signaculum quoddam sacrum, quo spiritualis potestas traditur ordinato ad ossicium. Sertem Oidinum sycies numerantur : Sacerdotiun , Diacon rum , Subdiaconorum, Acolytorum, Exorcistarum , Lectorum , Ostiariorum. Hos enim singillatim recenset Clemens Pontifex epist. i. ad Iac bum fratrem Domini, & Cornelius Papa epist. ad Fabianum Antiochenum , apud Eusebium lib. 6. histor. Eccles cap. i. de Caius Pontifex epist. Ad
374쪽
ad Felicem , Concilium Romanum sub Sylvestro, can. 3. & Carthaginense IV. can. 3. q. s. 6. 7. 8. &-cui subscripsit S. Augustinus; de novissime
Concilium Tridem. sest . 13. cap. 2. Tres horum priores , Sacerdotium. Diaconatus, Subdiaconatus , per antonomasitam vocantur Sacri , quia
caeteris quatuor in sacro Altaris ministerio & praerogativa assistentiae ossicii circa Divinum Sacrificium antecellunt, M simul Clericos , quibus suscepti sunt, perpetuae continentiae lege astringunt, ut non modo impe diatur in eis suturum matrimonium , sed etiam dirimant suscepto iam O dine contractum , ex Apostolicis traditionibus & Ecclesiasticis institi itio nibus: quanquam Subdiaconatus non fuerit olim sacris Ordinibus accens tus, ut perlpicuum est ex cap. Nisus in EpiscρPon, dist. 6o.& aperte docet Innocentius III cap. A millis, de aetat. & qualit. & ordin. II. Non opus est ut hic recenseam caeterorum ordinum ossicia vulgo notissima, sed solius Diaconatus, in quo gravior est dissicultas. Huie Ordini adnexum ossicium sic exprimitur in Pontificali: Diacomm enim oportet ministrare ad Altare, bapti iste , ct y Acare. Baptismi & praedicationi, Diaconorum exempla proferunt Acta Apostolorum in Stephano de Phi lippo primis Eccles; ae Diaconis. Verumtamen nunc temporis ossicium bap tizandi non competit Diaconis , nisi ex commissione Sacerdotis , aut ex necessitatis causi. Sic enim decernit Papa Gelasius in cap. Diacam dist. 3. Absidiis Episto' vel Presbyter. Diaconi iapti re nar a Meant , nis predictis OrdinibMDrtasse lautia constinuit, necessitas extrema comestat. Praeterea cap. Constat. de eonsecrat. dist. . Casai inquit Bapti sena solis Sacerdotibiis esse trinandion , 6 situ ministerium nec iura Diaconiis explere licition. Itaque Baptismi administratio non pertinet de iure ordinario ad Diaconum , sed vel titulo commissilonis , vel jure necessitatis. Praesens Ecclesiae praxis , de jam inde a multis seculis inveterata consuetudo praecipuum ac ordinarium Diaconi ossicium in eo constituit, ut Evangelium in Missa solennitet de cantet , Sacerdotique sacrum facienti proxime assistat. Sub primitiva ta men Ecclesia praecipuum & ordinarium Diaconi miniurium in hoc versabatur , ut communicantibus ad sacram mensiam Fidei mus sacrum Cali cem porrigeret, ex quo Christi sanguinem biberent, quemadmodum S. Ambrosius illustrem Diaconum & Martyrem Laurentium introducit lib. i. Ossiciorum , cap. 41. sic compellantem Sixtum Pontificem ad martyrium properantem : Experire utrum mnistrum idoneum elegeris, cui commisisti D minici Sa iuris di ostionem. Sanctus quoque Cyprianus tract. de lapsis, loquens de puellula infinte, cui juxta primitivae consuetudinem Ecclesiae tradebatur mystica Communio , sic ait: Solimribus adimpletis, calicem Di comis cerre nasientibus coepit. Et post pauca: Ferstitit tamea Draeconus , cst re iactarii licet de Sacramento calicis infudit. Quinetiam aliis quam Sacerdotibus poterant olim Diaconi ipsum Sacramentum sub specie panis ministrare. ut docet Nicaenae Srnodi canon i . Et S, Iustinus Martyr in extrema
375쪽
apologia sic inda testatur moris suisse , ut Diaconus sacram Eucharistiani ad Fideles absentes deferret. III. O .nninis indubitatum est apud cunctos Fideles , Sacerdotalem ordinationem , ad quam reducitur quoque Episcopalis, ei se verum perfectum Sacramentum. De Diaconatu porro pauci negant, Durandus in .dissi 2 . quaest.2. art. I. Cajetanus tom. i. Opusc. trach. ii. At reliqui communiter allerunt esse Sacramentum. Quae utique assertio tenenda est. Constat enim ex Ach. Apost. cap. 6. de ex Concilio Carthaginensi IV. can. & ex Pontificali Romano , de ex Graecorum Eucliologio , conferri Diaco natum per manuum Episcopi impositionem, dicentis : Accipe S ritum Sancri . At hujusmodi manuum impositiones in ordinatione , praesertimverd si accedat expressio collationis Spiritus sancti, gratiam conferunt ce tam & indubitatam, ut patet ex I. I livor h.4.& a. Timoth. i.& Actuum s. vers. I7.18. de Ioan. 2 o. vers. 12. 13. Insuper Anastasius Papa II. in epist. ad Anastasium Imperatorem , cap. 7. expresis verbis Sacramenti gratiam attribuit Sacerdotum de Levitariim ordinationi. Denique ista Diaconorum
ordinatio destinatur ad sancta de sublimia os scia , qualia paulo ante commemoravi , tam secundum primitivae, quam hodierrae Ecclesiae consuetudinem. De Subdiaconatu autem probabilius ambigi post et, an sit S cramentum : perspicuum est enim, non fuisse olim ab Ecclesia inter sacros Ordines reputatum. Enimver5 dictum Carthaginense Concilium IV. aper te declarat , neque Subdiaconatum, neque inseriores Ordines conferri per manuum impositionem , eo quδd neque de majoribus sint, neque de sacris Ordinibus. Et can. Nullus in Epimpum , dist.6o. Subdiaconatus no minatim excluditur ab Ordinibus sacris. Synodus quoque An rana, can. i s. decernit, non licere Chorepiscopis ordinare Presbyteros de Diaconos : nihil vero prohibet de Subdiaconis. Ipsaque Synodus Antioch na can. io. diserte asserit, ordinari a Chorepiscopis posse Lectores , Exorcistas & Subdiaconos ; at nullatenus Diaconos vel Prcsbyteros. Detuque Innocentius Papa III. cap. A mutis , de aetate & quai. 6c ord . praeficinestat Subdiaconatum esse sacrum ex divina, sed ex Ecclesiastica duntaxat institutione. Communior tamen Doctorum consensus judicat, non modo Subdiaconatum , sed etiam singulos quosque minores Ordines vera esse, ac propria Sacramenta. Coelibatus verb obligatio Subdiaconatui annexa, non est novae , sed antiquissimae institutionis. Etenim antiquissimum omnium quae supersunt Occidentis Conciliorum, scilicet Eliberi mim can. 33. deinde Agathense can. 28. Jc Turonense secundum can. xo. Sanctiisque Epiphanius in haeresi Catharorum , quae est 1'. idemque in fine operis adversus haereses, diserte negant licitum este Subdiaconis uxorem habere
IV. Ordinarium ministrum ordinis Episcopum esse . in consesso est apud omnes, eaque filii constans Ecclesae ab initio praxis, de defini
376쪽
riliat aluiqui Canones , deinde Florentini, ac novissime Tridei uini Conei lii seli 13. can. . Attaloen eadem scit . 23. cap. IO. de reform. permittitur quibus salti Abbatibus , ut si ibditis sibi Religiosis conferant Tonsuratri de minores Ordines : idemque permiserant anteriores Canones Abbatibus Sacerdotibus & ab Episcopo benedictis, cap. Gmniam videmi, dist.69. de cap. Cum comingat. de aetat. & quai. & ord. prae sic. . V. Ordinari nemo debet nisi per proprium Episcopum , aut cum ejus licentia , de qua constet per Literas dimittorias ab eo concessas. Proprius Episcopus constituitur triplici ratione , vel orisinis , vel domicilii , vel Beneficii quod Clericus possidet intra eius dioecesis fines : sic enim decer
nitur cap. Cum imitas, de tempor. ordin. in s. Cum nullus Claricum Parochiarii a prauer Superi s i us licentiaim debeat ordinare , Superior intelligitur iis,
hoc casu Episcopus, de cujus Dioecesi est ii qui ad Ordinei promoveri desiderat, ori dui ; seu in cujus Diores Beneficium obtinet Ecclesiasticum , seu habet liis iami nati fueris domiciliam in eadem. Porid illud censeri debet domicilium,
in quo quis inhabitat saltem majore anni parte, aut in quo habet majorem rerum suarum partem, ut ibi docet Glossa verb. Domicilii . Idque liquidb statuitur l. i.& Auth. Qua in provincia, C. ubi de crim. agi oportiae l. Senatores, C.ubi Senatores & claris I conven. VI. Quod attinet ad Episcopum originis, duplex censerr potest origo ex jure communi, quod nunc etiam viget in Italia : nam alia est origo respectu loci in quo aliquis natus est , & alia respectu loci in quo pater ejus natus est. Sic is qui natus est Mediolani a patre citat natus titerat Geianuae , duplicem habet originis Episcopum , potestque horum alteriim pro libito ad ordines suscipiendos eligere , vel Mediolanensem , vel Genuensem Antistitem. Ita docent Zerola prax. Episc. p. a. vel b. Dimissoria, Bona cina de Sacrament. disp. s. quaest. vilica, punct. 4. num. II. Barbosa deo: scio & pol. Episc. p. 2. alleg. 4. num. . & seqq. Idque fundatur in l. Absumptio, 3. I. D.aa municip. & l. filios, C. de munici p. lib. io. In Galialiae tamen Regno non alius agnosci solet originis Episcopus , quam is in cujus dioecesi quis natus sit. VII. Alio praeterea titulo potest aliquis proprium nancisci Episcopum ei quo posui ordinari , scilicet continuato , nec interpolato triennios milli aritatis , hoc est commorationis cum Episcopo , tanquam unus de ejus familia, dummodo statim reipsa Episcopus ei Beneficium Eccles asti cino conserat, ut statuit Concilium Tridentimam si si x s. cap. i. de reform.
VIII. Is qui a Sede so stolica privilegium obtinuit .ad suscipiendos
ordines a quocunque Episcopo comini intollem habente Sedis Apostolicae , non indiget Dimissoriis , sed tamen ad suscipiendos ordines debet esse praemunitus literis testimonialibus proprii ordinarii de vita & moribus , & quod non sit aliquo impedimento aut irregularitete , de qua constet, praepeditus. donacina de Sacrametatis disp. 8. quaest. unica , pulict. .
377쪽
num. 17. Joan. Bapt. Ci linius controv. serens lib. t. cap. 46. num. 23. Barbosa de ossic. & pol. Episc. p. 2. alles. . num. I s. Si secus, de sine test, monialibus ordinetur, remanet suspensus ab exercitio Ordinis taliter DCeepti ; de qui eum ordinavit Episcopus , suspensionem incurrit per integrum annum a collatione ordinum , juxta Concilium Trident. seit 13.
IX. Episcopus qui alterius Episcopi subditiun laicum clericali Tonsura citra ejus licentiam initiavit, atquε uispensus est ac si alienum Clericum sne Dimissoriis ordinasset, ut declaravit Urbanus Papa VIII. in sua Con- istitutione quae incipit Secretis , ii. Decembris I 624. de resertur ad longum a Barbosa loci est. alleg. 8.X. Eadem Vrbani Constitutio poenam suspensionis illis infligit, qui scienter se secerint ordinari elim falsis , aut fictis , aut fiduciariis titulis.
Quod idem fuerat antea decretum per cap. Neminem, de cap. S Uio , dist.7o. statuentia talem ordinationem esse vacuam & irritam : ubi Glossa id exponit secundum ordinis exequutionem. His simile decernitur a Concilio Trident. seis. χ i. cap. a. de reform. Caeterum duplex opinio agitatur circa istud Tridentinum Decretum. Prima asserit hic innovari poenas per d. cap. Neminem , & cap. sancto constitutas , eo qudd Concilium ibi dicat pluraliter , poenas innovando: quod non potest in unica poena veri ficari ; & ideo fatendum esse , quod ille ex Decreto Concilii Lispensus sit, qui sine vero titulo fuerit ordinatus. Alii verb asseverant, fuisse a Concilio solam illam renovatam poenam , quam exprimit cap. Cum secundum, de praebend. in quo Innocentius III. abrogat illam suspensionis poenam decretam in d. cap. Neminem, & cap. Sancto ni idque solam statuit, ut teneatur Episcopus. ordinator, ejusque successores providere de alimoniis a se sine titulo ordinatum , donec ei congruum Beneficium contulerit. Hanc tuetur sententiam Barbosa d.p. 2.alleg. 2 o. num. 27. quam dicit i D ctoribus magis receptam; de allegat ita fuisse judicatum , Sacra Cardinalium Congregatione. Dicta veris Urbani constitutio suspensione afficiens ordinatum , non est extendenda ultra. falsos, fictos & nduciarios titulos,
de quibus loquitur; quia in eis plus est malae fidei, & gravius peccatur ob mendacium de deceptionem, qua Episcopo illuditur. X L Pii II. Bulla incipiens, cim ex sacrorum, suspendit in perpetuum Clericos qui se ordinari faciunt in aliquo sacro ordine, vel extra tempora a jure statuta, vel ante legitimam aetatem , vel sine licentia aut Dimisseriis proprii ordinarii. Idque confirmini insequentium Pontificiam Bullae, Iulii III. Clementis VIII. de Pauli V. ut sileam veterum Conciliorum, εο novissimi Tridentini sanctiones. Quae suspensiones perpetuae sola tollui
lux Papae dispensatione. Barbosa d.p.2. alleg. I 8.n. I 6. XII. Circa violata interstitia nullam censuram in jure decerni contraordinatum dc ordinantem, docent Navarra , Henriquca, Suarea , Sayrus,
378쪽
Barbosa, & alii. Permittit verb Concilium Trident. sess 23. S. I r. ra. 1 3. i . ut Ordinarius ac proprius Episcopus , ubi subest necessitas , aut Ecclesiae utilitas , possit circa Ordinum interstitia dispensare. Idemque interstitia unius anni assignat a minoribus ordinibus ad Subdiaconatum, alteriusque anni a Subdiaconatu ad Diaconatum , & ab hoc ad Presbyteratum alterius pariter anni.
XIII. Ad primam Tonsuram praerequirit Tridentinae scir. 23. cap. 6. ut ea initiandus Consimiationis Sacramentum susceperit , Fidei rudimenta sciat, itemque legere & scribere. Ad minores autem ordines , ut his initiandi linguam Latinam intelligant , cap. rr. Ad Subdiaconatum praeter
alias laudabiles qualitates , ut annum vigesimumsecundum ordinandus attigerit, cap. I 2. Ad Diaconatum , ut vigesimu intertium : & ad Presbyter
tiam, ut vigesimumquintum aetatis annum attigerit, cap. I 2.
XIV. Quod attinet ad tempora ordinationum a Iiue Canonico praescripta , fas est Episcopo diebus festis & Dorninicis unum duosve duntaxat minoribus ordinibus initiare. Ad Subdiaconatum porrδ , aliosve majores Ordines neminem licet promoveri, nisi Sabbatis quatuor Temporum , vel Sabbato sancto , vel etiam Sabbato ante Dominicam Passionis, nisi ex Papae dispensatione ac rescripto , quod vocant Extra tempora, cap. de eo autem, de temp. ordinat. Prima verb Tonsura potest conferri ab Episcopo quovis die, juxta Ostiensem, Grassium, Bonacinam, & constat ex ipsius Ecclesiae consuetudine. X V. Si ante ordinum collationem palam protestetur Episcopus , se non intendere ordinare illos qui talem, aut talem habent contra Canones deiectum , ut tituli, aetatis, taliarum Dimissoriarum , is qui sibi conscius ejusdem desectus promiscue , nec sine peccato mortali se sistit ordinandum , & ordinatur, censendus est vere & valide ordinatus , ut docet Ludovieus Bait Parisiensis Theologus & Parisiensis Ecclesiae Propoenitentiarius in suo examine Ordinandorum. Ratio est , quia Episcopus ille per proprium sequentis ordinationis ainim suam illam intentionem revocavit. Non enim censeri potest voluisse sacrilegium committere, & materiam simul applicando cum forma Sacramenti hoc intendere , ut nullum fiat Sacramentum. Et Ius declarat irritam esse protestationem illius qui ex postfacto eidem proprio actu contraverit, cap. Solicitudinem, de appellat. de cap. Olim cosm , juncta Glossa , de censib. Similem casum ponit Glo ita in cap. Tin nos, vers. Mulierem , de sponsalibus. Si aliquis inquit in protestetur coram pluribus , quod omnia quae dicet vel faciet, non faciet animo contrahendi matrimonii, & postea publice dicat, Consentio in te; in isto casu dico quod Ecclesia judicare debet pro matrimonio , quia recurrendum est ad communem verborum intelligentiam , & potuit recedere , prima voluntate. Hoc idem docet ibid. Joan. Andreas. His adde praeteri nemoratinii. sacrilegium quod nemo intendere praesumitur , horrenda
379쪽
etiam insequutura damna. Ex quo enim Episcopus Clericum in Sacerdotem
non habens intentionem consecraverit invalide , omnes ejus insequentes Missae erunt idololatriae , omnes particulae quas consecrare ad populi Communionem, aut etiam ad morientium Viaticum voluerit, non erunt Saciamenta nullamque participantibus causabunt gratiam : Extremae- Unctiones quas conferet, irritae prorsus erunt, omnes absolutiones poenitentium inanes & invalidae; de si eundem contingat fieri Episcopum, ejus ordinationes omnes & consecrationes nullius erunt momenti: quanta
inde sequeretur animarum strages & perditio 3 Non enim potest Ecclesia sacram potestatem de interitam iurisdictionem sepplere , ne quidem in mortis articulo, in eo qui non est Presbyter. Itaque hoc sentiendum in proposito casu. Ordinatorem qui sic protestatus fuerat, quanuis nihil poste, cogitaverit in oppositum praefatae protestationis, hoc ipso solo suam illam Protestationem revocare, quatenus reipsa materiam & sor atra ordinis applicat, nisi per summum scelus , dum materiam & formam ordinis applicat , smul intentionis actum produceret de ordinationis in individuo nullitate.. XVI. Suscipiens duos simul Ordines sacros incurrit suspensionem ab Ordine posteriori, cap. Litorata , de temp. ordinat. Suscipiens quatuor simul Minores cum Subdiaconatu, suspensus est a Subdiaconatu, cap. 1. de eo qui furi. ord. sese. Suscipiens Ordines minores ante legitimam aetatem, nullam censuram incurrit, ut neque is qui interstitia non servat, quativis indubie peccet.
XVI i. ordines sacri, ipsummie Sacerdotium valide, sed non licise conferri possunt infantibus baptizatis , ipsisque adultis qui nec habeant,
nec unquam habuerint rationis usum. Decernit quippe cap. 2. de ariata de 'ual. de ordin. valide suisse ordinatum Subdiaconum eum qui necdum a tigerat discretionis annos. Et Theologi simul cum Canonistis consentiunt valere Sacerdotium infanti baptizato collatum, Magister sententiarum lib. . dist. 11. de ibidem S.Thomas , S. Bonaventura , Scotus, Paludanus Dominicus Soto de alii communiter. Idem asserendum de Confirmatione
dc Sacra Eucharisti ainam liquet sub Ecclesia primitiva ipsis etiam infantibus Baptismum de Confirmationem de Eucharistiam simul ministrari solita fuisse ; dc infintibus olim baptizatis porrigebatur bibendus de calice Christi sanguis, teste Cypriano de lapsis. In itibus tamen non potest
conferri Sacramentum Poenitentiae , neque Extremae-Unctionis , neque
Matrimonii. Ratio est, quia Poenitentia consistit in assionibus liberis contritionis , consessionis, satisfactionis : Matrimonium in libero consensu: Extrema vero Unctio praesupponit peccata quorum reliquias deleat. Ideo adulti quoque qui nunquam rationis usum habuere, sunt trium horum Sacramentorum incapaces. Sed potest inungi insaniis , qui si ierit aliquando rationis compos, atque ita peccasse potuit. Invalide auten baptizaretur
380쪽
aut ordinaretur insanus qui fuisset aliquando rationis compos, nec unquam Sacramentum expetivisset ; censetur enim habitualiter diuentire. Qui verb
nunquam ratione usus fuit, baptizari quidem & valide, & licite potest; ordinari autem valide quidem potes , sed nullatenus licitE. XVIII. De coactione porrδ circa ordinatum distingui debet duplex coactio: utra absoluta , factaque per vim cui res sti non potest , istaque
coactio reddit nullam & irritam ordinationem: altera coacito dicitur conditionata, & libertatem quidem restringit, sed non perimit; ut si quis ad evadendam sibi comminatam praesentaneam mortem consensit se ordinari, qui aliter non consensisset , talis ordinatio valet, ut docet Glossa in Clem. Plirisque, vers. Vel de election. & Barbosa de ossic. potest. Episc. p. 2. alleg. a. n. 6. Libertas enim auferri potest quoad actus externos ac imperatos, non tamen quoad internos ac elicitos. Nam de in illis quos tyranni excruciabant usque ad mortem, supererat Iibertas ad gloriam vel ad damnationem commerendam sufficiens. Iste tamen extortus per metum
consensus qui sufficit ad ordinationis validitatem, non sussicit ad validum matrimonium, ut plenius in causis matrimonium dirimentibus explicabimus ; neque etiam sussicit ad validam professionem Religionis, in quibus duobus Ecclesia exigit absolutam libertatem, Se probato istius nodi metu vel coactione, actus illos declarat irritos.
De Sacramento Matrimonii de Sponsalibus.
ATR1MONIuM est viri & mulieris conjunctio individuam vitae consuetudinem continens. Inst. de patria potest. in princ. Initiatur per sponsalia de futuro , ratificatur per consensum de praesenti, perficitur per consummationem seu copulam corporum. Propriὸ tamen loquendo magis consistit matrimonium in animorum quam in corporum coniunctione, cap. Matrimonium, dc cap. initiatur, 17. quaest.7. δύ l. Nuptias, D.de regul. jm . II. Sponsalia lunt futuri matrimonii mutua promissio. Ea contrahuntur vel re, ut per subarrationem , vel annuli traditionem ad hunc finem; vel verbis, vel nutu, vel scripto , etiam inter absentes; vel per internuncium aut procuratorem , vel etiam consensu de praesenti, quum scilicet
pubes simul dc impubes, vel duo impuberes, in quibus malitia, idest congrediendi potentia non supplet aetatem , nuptias contrahunt per verba de