장음표시 사용
421쪽
num. ,. de alii. sane colligitur ex l. Areu, D. de ali in. & cib. legar. persectam foerninax pubertatem advenire anno decimo-quarto. At ucro l. --
g ito , D. de adoption. & Inst. cod. f. Minorem, praefigunt in viris anno decimo-octavo perfectam pubertatem, qua demam exacta computari incipiet experientiae triennium , quale etiam concederetur illis qui anno ipso aetatis trigesimo nuptias inirent. Illustria malitiae supplentis aetatem exempla tria S. Hieronymus profert in epist. ad Vitalem. Primum Salomonis, qui anno suae aetatis decimo Roboamum genuit. Scribitur quippe lib. 2. Reg. I I. Salomonem regnasse annos quadraginta: & 3. Reg. I . Roboanium regnare coepisse anno aetatis suae quad agesimo- primo. Itaque jam
erat natus antequam pater ejui Salomon regnum auspicaretur. At lib. r.
Paralip. 19. Salomon dicitur initio regni sui adhuc puer & tenellus; sed
ejus certa aetas non exprimitur in Scriptura. Secundum exemplum producit Regis Achab, qui natus annos undecim genuit Ezechiam , ut liquet A. Reg. I 6. vers. 2. & cap. I S. vers. 2. Tertium refert pueri qui decem natus annos nutricem cum qua consiletudinem habebat , reddidit praegnantem.
Istitis exempli falsb allegatur author S. Gregorius in dialogorum libris , in quibus tamen nihil tale visitur; sed verus author ipse est S. Hieronymus. Denique Albertus Magnus relatus ab Angelo verb. Matrimonium 3. im- ped. i g. s. & 6. testatur viam , se puellam quae anno aetatis nono concepit , & decimo peperit. XVII. Hermaphroditus in quo unus sexus alteri praevalet , potest matrimonium inire secundum sexum in se praevalentem, non secundum alterum. Sed si aequaliter compos sit utriusque sexus . potest quem maluerit sexum eligere, & secundum ipsum nuptias inire. Navarra, Henriqueet, sancheet, Conincti , Filliuesus. Iudicium verb circa sexum praevalentem fieri convenit per inspectionem & relationem Medicorum, Chirurgorum& Matronarum. Ubi tamen res adhuc esset ambigua , standum seret ipsius hermaphroditi asscrtioni. Sanchea , Bonacina. Hermaphroditus postis quam semel sbi sexum ad matrimonium elegit, non potest citra peccatum ost coniugis mortem mutare pristinam electionem ad novum in altero
exu contrahendum matrimonium, tametsi aequaliter sit utriusque compos, ob summam rei indecentiam. Si tamen secundum novam, & a priore diversam electionem contraheret, esset nihilominus validum illud mali monium ; quia naturalis ejus potentia non fuit per primam electaonem a lata , neque per juramentum ab eo coram Praelato praestitum de nunquam varianda sexus electione. Ugolinus, Sanchea, Filllucius, Bonacina.
XVIII. Hermaphroditi connubio Parochus non prius suam debet exhibere. praesentiam, quὶm per Iudicem Ecclesiasticum fuerit cognitum
de sexus praevalentia , aut Judex Ecclesiasticiis declarationcm exegerit, simulque iuramentum nunquam deinceps utendi altero sexu ad matrimonium. Cum enim pertineant haec ad forum externum, Parochus temerὸ se
422쪽
his ii teret ante Iudi eis sententiam, nisi forte talis esset hermaptitoditus,
quem cerriim esset omnino uno dumtaxat sexu valere.
XIX. Haud facile credendum est mulieri de viri sui impotentia , sed ad ipsius querelam seorsim primum singuli conjuges interrogandi sunt, de aemi ita juramento , eorum responsiones in scripta redigendae. Deinde seorsim vocandi singulorum coniiugum propinquit quae forma vocatur a Canonibus sic fieri praecipientibus , Septima manus propinquorum , ut siquid hac de re resciverint , hoc deponant. Si haec ad rei cognitionem non sussiciunt, denud interrosantur conjuges, si persistant, si varient, si quid ad primas responsiones addi velint. His succedit decretum inspectionis se xuum , Deminae quidem per obstetrices jurejurando adactas , viri autem per Medicos de Chiturgos similiter juratos. Si ne sic quidem constet virum ei se prorsus impotentem, aut si qua tenetur impotentia, non constet esse perpetuam , Iura decernunt experiendi & explorandi gratia trium anno ram cohabitationem , ut si rius docui, aut si qua sit alia forma in loei, particularibus recepta, suinciensque ad conjectandi im cum aequitate &prudentia, num subsit perpetuum , quod sol .m dirimere potest, impedi mentum qualis utique censeti non potest exploratus unius , aut alterius diei concubitus. Postremd post temporis legitimi erffertinentum Pars utraque rursus interrogatur: eroceditur ad novam utriusque seorsum Paciatis inspectionem iisdem sub formis quas paulo ante retuli e succeditque definitivum judicium , prout ex supradictis constiterit, vel perperia ae cohabitationis, vel ab invicem separationis. Sed ubi constaret cle se in
coarctatione , vel de viri perpetua impotentia per primam , neque ullatenus contestatam Partium per deputatas congruas personas inspectionem εe relationem , puta quod vir sit eunuchus, aut quid hi ijusmodi, ex tune sine alio experiundi decreto , aut processus ulterioris continuatione , decernenda est & injungenda separatio. X X. In causa impotentiae , si nullatenus probari potest foeminae conquerentis intentio , de vir se neget impotentem , partesque ad copulam requisitas habeat integras & illaesas, quod per Chirurgos & Medicos deputatos dc juratos ita referatur , viro potius qurim mulieri credendum est post praestitum juramentum quia vir caput mulieris est , ut decidit cap. i. de frig. x male hoc uno excepto, si mulier se virginem esse probet ex aspectu corporis de matronarum attestatione I haec enim probatio potiores h qitim 'mariti contraria affertio cum juramento , ut expresse deciditur cap. aerari sti, de probation. Sed si foemina Vel per praecedens matrimori im , aut alia ratione desiit esse virgo , ipse verd vir cum juramento se neget impotentem , neque alia probatio suppetat, standum est viri asseve rationi in externo de contentioso soro . d. cap. i. & adigi potest mulier etiam per censuras Ecclesiasti eas ad cohabitandum , cap. Imru sui , desint. excomm. quinuis justa de vera sit mulieris probare non valentis ex
423쪽
postillatio, 'tio casi, ut ibidem declaratur, re in soro interiori bene explorata , si sit certum impedimentum, debet potius excommunicatiorum exteriorem de quidvis aliud pati quam consentire in opus matrimonii. Dicunt verb Richardius in . dist. 3 . art. a. quaest. I. & Turrecremata , aliique , se non videre quomodo in praedictis circumstantiis possit viri prae-rrache mentientis vera impotentia probari. Veiam ut ait Concilium Trid. seis r . de reform. matrim. Ecclesia de Occultis non judicat.
Reliqua duo Impedimenta discutiuntur, clandesina conetentionis , rapim.
I absque proprii Parochi, aut alterius Sacerdotis de licentia Parochi, vel ipsius ordinarii praesentia , simulque duorum testium contrahantur nuptiae, ipsae irritae erunt ex sure novo Concilii Trident. se T. 2 . cap. I. de reform. matrim. antea namque valida erant clandestina matrimonia. Quae innovatio in Sacramento , cujus essentialia a Christo Domino instituta non possunt regulariter ab Ecclesia immutari , fundatur in ratione speciali hujus Sacramenti : quod clim secunddin suam pectiliare in substantiam tandetur in civili de legitima ambarum Partium conventione , potuit Concilium occumenicum extendendo vel restringendo conditiones ad legitimum contractiam requisitas id essicere per accidens , & non per se ; de in directe , non autem directe , ut contractus matrimonialis qui antea suerat validus , jam non sit validus , novas , sed tamen rationabiles ei praescribendo conditiones , unde sequatur, ut duorum contractus qui antea suerat 'suffciens materia Sacramenti susceptiva, sit deinceps illegitimus , atque aded cesset esse Sacramentum, quod legitimum contractiam viri de mulieris prae requirit: quemadmodum panem de vinum , quae suerant apta ad conficiendum ex eis Eucharistiae Sacramentum materia , taliter potest aliquis immutare& alterare, ut jam desinant esse materia ad Sacramentum Eucharistiae conficiendum apta. II. Grandis est disputatio theologica , utrum possint Principes ac Respublicae seculares impedimenta nova inducere matrimonium etiam subratione Sacramenti dirimentia. Non enim controvertitur , an possint ex iusta de rationabili causa conditiones praescribere qu.ae Sacramenti sormam non impediant, sed quarum nihilominus infractio poenis civili bi s coerceratur: adeo ut contraeus talibus conditionibus deuitutus, sine praejudicio
424쪽
cio Sacramenti pro nullo civiliter ae invalido habendus sit , quatenus ex ipso non permittitur civilis actio , neque civiles nascantur obligationes, neque ulla civilia jura praetendi possuri ; quin potius graves pinnae in eos qui ita contraxere decernantur. 1homas quidem Sanchez lib. 7. de in .edim. matrim. disp. . postquam allegavit innumercim pene Theologorum& Canoni staruin multitudinem, prorsus negantium hanc' potcstatem Potestatibus supremis temporalibus competere, quae usque ad Sacrametitini illitatem possit pertingere; unicum fuisse asserit Catholicum Doctorem qui affirmativam oppositam opinionem propugnaverit, Petrum de Sololere . de matrimonio , ad fin. Unus tamen aut alter Theologus Gallicanus eandem tuetur affirmativam , Joan. Baptista Gonetus Dominicanus. duo loca producens S.Thomae , scilicet in . dist. 3 . quaest. unica , art. t. ad A. & rursiim contra Gentes lib. . cap. 8. Sed ibi S.Thomas nihil asst mat contra vim Sacramenti, & quidquid ibi dicit , facit E reducitur ad poenas civiles contra eos qui ordinationibus civilibus circa matrimonia non obtemperant. Sed ex parte ipserum Canonum pQissent magis ursentia argumenta depromi, scisticet ex Cis. Super eo, de cognat. spir. qui Ca- non manifeste asserit, personas quae secundum communes Ecclesiae Canones essent habiles ad matrimonium mutud contrahendum, posse esse ad hoc idem inhabiles ex recepta in oppositum consuetudine loci particulatis. Allegatur pro utraque parte ex Eoncilio Triburiens cap. i. de sponsa lib. quod tamen neutri partium suffragatur. Ibi vir Prancus foeminam Saxonicam duxit uxorem, deinde novis amoribus irretitus repudiat Saxoni- in , & aliam ducit uxorem, hoc praetexens , fuisse illud prius matrimo nium celebratum secundum Saxonuin , non verδ Francorum leges. Concilium vero praetextum istum parvipendens , Francum redire jubet ad priorem uxorem , & secundam abdicare. Nihil vel δ ibi insinuatur , an illae Franciae leges pertinerent ad matrimonii validitatem quoad substan tiain , an ver5 quoad quasdam praescriptas observantias & circumstantias, , quibus tamen non dependeret matrimonii essentia Sc validitas : sicut ipsa Ecclesia multa praecipit circa matrimonium , quorum tamen defcctu non desinit validum esse. Praeterea multo verissimilius est , fuisse illud matri monium in Saxonuin regione celebratum : tum quia ritu Saxonico , de non Francico : tum quia illo seculo Franci Saxonibus assidua besta in tu leriint, & numerosissimi exercitus ex Francia in saxoniam commigrabant , unde & victorias insignes reportarunt. At vero Francorum consuetudines non vigebant in Saxonia , neque illis Franci ligabantur peregre
III. Asserunt quidem Theologi hane Principibus secularibiis potest tona competivisse, ablatam vero eis fuisse ab ipsa Ecclesia, quae sibi uni jus istud reservavit , clim antea illo potiri jure potuissent iidem Principes atque Respublicae seculare. , quandonam vero haric cis Ecclesia pote ita-
425쪽
tem abstulerit, non indicant : hoc solum ostendunt , aliquas veterum Romanorum circa matrimonia leges fuisse posterioribus Canonibus antia
qhiatas. Sed nihil inde infertur de illa juris Principum suppressione ; nam id omni juri humano commune est, ut posteriores leges anterioribus abs que illa speciali & singulari. reservatione derogent, ut constat ex l. sin.
D. de constitui. Princ. Canones etiam recentiores Canones infringant
priores : & cum tam Canones Ecclesiae exceptis Fidei incretis, aliisque quibusdam quae ad Jus Divinum reducuntur in qu m leges Principum sinthuniani juris , & mutationibus obnoxii, inde fit ut ipsemet contraria consuetudo peraeque Canones Ecclesiae ac Principum Constitutiones antiquet ac obliteret, si sit rationabilis & praescripta , cap. fi n. de consiletud. am multos Canones edidere cum Pontificibus generalia Concilia, quos contrario usu videmus toto orbe abrogatos λ Alexander Papa III. in cap. cimn esses , & in cap. Relatum , de testamentis, abrogat omnes , Jure Civili introductas testamentorum & codicillorum solennitates , & Lib anathematis interminatione prohibet rescindi ulla restamenta quae fuerint coram Parocho & duobus testibus condita ; & notabiliter adjungit, nullam in contrarium consuetudinem posse huic Constitutioni praevalere. Et tamen quemadmodum illa Pontilicia Constitutio legibus civilibus derogavit, videmus nunc toto orbe Christiano consuetudinem , quam idem Cinon
inhibebat, sibi praevalere ; ita demum etiam in ditionibus Ecclesiae temporalibus praevaluisse , ut abolito ipso Canone revixerint legum civilium circa testamenta solennitates , quas idem Canon aboleverat. Illa ergo pristini secillarium Principum juris , quam quidam dicunt, facti revocatio, cum sit Iuris positivi Ecclesiastici, potest quemadmodum aliae innumerae universalis Ecclesiae Constitutiones, contraria proculdubio consuetudine obsolescere , & Principes quorum ditiones hujusmodi consuetudo pcrvaserit, pristinam potestatem jure postliminii resumere. IV. Caeterum non facilε admiserim , quod attinet ad rem facti, hujusmodi consuetudinem, qua nova matrimoniorum impedimenta ultra ni
. merum , Sacro Tridentino Concilio praefixum fuerint introducta, alicubi tandem plene de ex integro praevaluisse. Illud enim unum , circa quod maxime insistunt Franciae plerique Proceres , quod respicit matrimonia filiorumfamilias sine parentum consensu celebrata , in primis quidem con sentiunt omnes esse illicita, & divinis humanisque legibus prohibita, de poenis dignos esse filios qui contrahunt, & Sacerdotes qui eis assistunci Consentiunt pariter omnes fuisse hujusmodi matrimonia Regum Christianissimorum Constitutionibus ita prohibita , ut si fiant , declarentur ab iisdem nulla & invalidὸ contracta. Effluxere anni fere centum , ex quo similes prodierunt Regum Constitutiones; primus enim hoc ediciit Henricus III. in Comitiis Regni Blesensibus, art.4o. Verumtamen cum Antistitibus consentiunt unanimes Proceres de sapientiores Regni Magistratus,
426쪽
tam Edictum Bleseri se , quὶm caetera quae ab insequentibiis Regibus pro-
manarunt, nullatenus attingere vim Sacramenti, neque prorsus in re usqueadeo divina violari Sacri Tridentini Concilii sapientissimum & sin &ssimum Decretum : sed totam illam nullitatis de invaliditatis declara tionem concludi intra fines poenarum mero civilium , ut scilicet quoad actus civiles, de quoad emolumenta civilia his omninb privati existant hujusmodi filii familias , neque ad actiones admittantur civilis fori, quae ex vi contractus de conventionum connubialium nasci possent, de cum filiis qui ex illo nascentur conjugio perinde agatur apud Tribunalia , ae si illegitimi forent, tam quoad honores , quam quoad successiones. Attamen non raro contingit ut istae quoque civiles poenae , supremis quoque Regni Curiis ex aequo S: bono remittantur , aut spontanee dissimulentur , ne
familiae & personae alioqui honorabiles & Reipublicae quandoque utiles
aeterno inurantur opprobrio , & cum paupertate extrema conflictentur. Rarissime verb contingit, ut inde nati liberi ad illegitimorum sortem reducantur. Solaque poena , circa quam nunquam vi damus dispensati, versatur circa privationem paternae naereditatis, juxta Edictum Henrici II.
nisi parente, ipsi mitius de hujusmodi filiis disponere dignati si ierint.
V. Itaque intolerabilis circa sacramentum fingenda esset inordinatio, si ad Curiarum beneplacitum nunc rigidius ad Edicti amussim judicantium, timic ex aequo dc bono mitius pro illustrium familiarum praesidio, & puellarum honeste natarum praecavenda ignominia, Deus cujus est uniformis de perpetud constans operatio, nullam sibi certam in Sacramento imprimendo praefigeret regulam , sed ad arbitrium & inconstantiam humanorum judiciorum suum suspenderet actum , & pro eortina etiam in paribus Iuris cimimstantiis vatietate nune Sacramenti sui s sillum imprimeret, nunc vero Sacramenti gratiam cohiberet secundum humanorum iudiciorum inaequales, nec sibi constantes successus. VI. Quum Rex Christianissimus Laidovicus XIII. suum publicari sedisset Edictum anni millesimi sexcentesimi vigesimi noni, mense Ianuario, eoque renovaret articulum praefatum o. Edicti Blesensis, & Iudices E clesiasticos juberet secundum ipsum in causis matrimonialibus judicare,art. Clerus Gallicanus eo tempore sua Parisis Comitia ha iis Regem suppliciter his verbis admonuit: Rex humissime seu plicatist , m considorare non rigeat quantum sit momentum in hoc artiodo qui eget expostione ad δε-rum di cultatum elucidationem. Prima est , ut non aliter intelligantur hae voces, Vbii de , aus in liri contracti matrimonii, quam per relationem is contractum civilem , ct nunt v ad contractum spiritualem Sacramenti. Secunda , ni nomaobi antur Ecclesiastici ad iudicandum secundum hujus Ed Ai, idque Bl sensi articulos , sed juxta Sacras Cananes ct Ecclesastica Decreta, qua sunt unica regula ct norma iudicii Messasticorum. Hi enim non possunt, aut debem jurisaestionem , qtiam a solo Deo collatam habent, circa rei se iritua ab ipsis E e e Iaicis
427쪽
Dicis miliari. Quapropter messe est ex ista inicido haec verba resecare: Et obli PMintur Ecclesi*ici iudices in caesii istiusmodi matrimomor ran Ddicara ad hi, in articidi normam. Ad hanc supplicem requisitionem Rex Christianissiimus osticium respondendi conuntiit Magno Regni Cancellario &selectio ribus quibusdam Oificialibi is Sanctioris Consilii. Hi verbis istis ex scripto responderunt : Commouitio Clari, pud stillat ad priarem di uitarem is resseruia fini: Verba ista . Vatiae aut iuvat. de contracta matrimonia, non esse aliter explicanda quam per solam relationem ad contractum civilem per Micos Dulce Altera pariter di cultaι justa ct rariori comma visa sint. Haec ita decerpsi prout habentur in tertio tomo Rerum S Decretorum Cleri Francici. Certe non potest majori &. graviori aut horitate firmari veta mens ac selisus istiusmodi Coni litutionum Regni. VII. His attexendum duxi sudicium eruditissimi Consiliarii in Senatu Parisiensi Loueti , lit. M, tit. 6. cujus haec ipsa sunt verba : Nullitas m
trimonii proveniens ex defectu conditionum quai requirit art. o. B sensis Constit tionis, nullatenm attingit ipsum Sacramemum , quod nihilominiti in isto matrimo nis existit : non agitur de Sacramento Marrimonii, aut uiti essentialibus cero montis ; sed de validitate comentionum matrimonialium , de accusoriis marrim mi , de vitis validitate ct communitate inter virum ct uxorem: qua conventiones
non dependent ex Theologicis Decionibus , sed ex Edictis in Pindamento veri iacatis. Et paulo post : Aliud est de Sacramenta Matrimonii di futare, aliis Apactisve gotis disserere ; distincta sunt potestates. Haec Louetus. Scio equidem ejus Scholiasten Brodeum voluisse istam invaliditatem ad ipsum etiam sacramentum protrahere. Atque hoc citra invidiam de injuriam diei rotest , Seriptorem istum quoties , Jurispnidentiae finibus ad Theologico dissertationes digreditur, id sacere tam immite & infeliciter , ut ei iure
dici possit hoc ipsum quod Megabyssi inepte de piebaris disserenti respondit Apelles , Eum se deridendum exhibere novitiis ejus artis. Usqueaded quae dicit ignorat, ut ibidem asseveret , Concilio Tridentino dennitum, matrimonia filiorum invitis parentibus inita, & invalida este , & carere Sacramento, quo nihil obluuiis , nihil veritati evidentius oppositum dici potest, cum ipsum quod allegat Concilium sest.2 . cap. i. de resorio. matrim. sic expressissime decernat: Tames dubitandum non est, A. destina matrimonia libera consensu. contrahentium farcta , rata ct vera esse matrimonia, quamdiu Ecclesa ea irrita non serit: oe proinde jure damnandi sint illi, ut eos sancta Duodus anathemate damnat, qui ea vera ct rara esse negant, quiqua fatio a mant matrimonia a filii amitas sine consensu parentum conracta, irrita es , parentes ea nata vel irrita facere posse. Q iis post haec tutd fidere , aut credere possit huic Commentatori tam manifesta mendacia comniiniscenti r At pari fide pergit citans plerosque Theologos de Summistas
a se nunquam lectos : & demdm concludit in hanc rem cunctos convenire Theologos, & docere tum praetccensita filiorum milias matrimonia
428쪽
nia, tum omnia clandestinὸ contracta, suisse & esse irrita, & Sacramento prorsus destituta. Horum quos citat Authorum alii scripserunt ante Concilium Tridentinum, & certum est hos omnes asseVerare unanimes, matrimonia clandestine coiitracta esse quidem illicita, nec minus tamen esse
vera Sacramenta. Caeteri Theologi & Sunamistae qui post Concilium scripsere , .nanimes assarmant matrimonia clandestinc, hoc est sine Parocho & testibus contracta, quativis ante Concilium valida fuissent, si post Concilium inita fuerint, & irrita esse , & Sacramento destituta. Iidemque constanter scribunt, matrimonia filiorumfamilias sne parentum consensu facta coram proprio Parocho & duobus testibus, esse quidem prohibita& illicita , sed nihilominus valida, de cum Sacramento conjuncta. Errores itaque quos Scholiastes lectoribus suis obtrudit, ex ejus inicitia prodeunt, qua nescit discernere matrimonia clandestina sine Parocho & testibus , ab illis quae coram Parocho & testibus , sed sine denunciationibus contracta sunt : nescit quoque distinguere clandestina matrimonia quae Concilium Trideiuinum Draecellere , ab iis quae Concilium subsequuta fuerint. Ignorat quoque discrimen inter prohibitum, illicitumque ; & irritum , invalidumque. Concilium namque & Theologi universi affirmant supra memorata liliorumfamilias matrimonia esse prohibita , illicita & punienda ; de nihilo secius ita esse valida, & Sacramento cohonestata, ut oppositum
asserentibus intorqueant anathema.
VIII. Vetus quidem Ius Romanorum Civile irrita declarat filiorum-
familias matrimonia, in quibus paternus consensus non intervenerit, i. In
I Uuibus . S. In θοα sui, D. de sponsalib. l. Nuptia, D. de ritu nupt. &l. - frium, C. de nuptiis. Inst. de nupt. in princ. & g. Si adoravi, ante- penult. etiamsi filius sit miles, i. Fuiuifamitas 3 D. de ritu nupt. Blesense
Edictum Henrici III. art. o. non tantum patris, sed etiam matris consensem sub pari poena exigit , quanuis jus Romanorum commune matris consensum non exigeret, nisi in filia patre orbata, l. In con et Iisne io. C. de nupt. Et quativis filia emancipata exierit de patris potest. ate , nihilominus l. Vidua i9. & l. In conjunctis/re 2 o. C. de nupt. consensum patris requirunt ad nuptias filiae emancipatae. At verb liuerὸ iniri pollunt matrimonia citra consensum collateralium & assinium, l. In copulandis C. de nupt. IX. bi Franciae Regno necessarius quoque est tutorum & curatorum consensus ad matrimonium , juxta dictum Blesensem artic.Αo. qui requirit
pariter cum tutoribus & curatoribus proximiorum cognatorum assensum; norum enim ossicium est ut advertant, ne tutores aut curatores proprium
aut suorum commodum spectantes , matrimonia procurent suis pupillis aut minoribus noxia vel incommoda. Ble sensi art. 3. Lices jus Romanosum neque curatorum, neque collateralium consensum effagitex, l. Scie
429쪽
X. Nec verδ necesse est ut e tressus parentum consensus interveniat in liberorum suorum nuptiis ; sussicit enim ad validitatem si admoniti non reprobaverint manifeste ; horum enim silentium pro consensu reputabi
C.de nupt. quae lex declarat praeterea non esse necessarium , ut patris consensis praecedat ; sussicere quippe ad valorem si ex postfacto approbet. Huic vetd non obstat quod dicitur Listituti de nupt. in nrinc. jussum parentum debere praecedere ; id enim requiritur ad honestatem & ossicium, sed non ad actus validitatem, ut monet Despes seus de contractibus p. i. de
XI. Eodem Bleselisium Comitiorum articulo o. invalidum decernitur matrimonium sine proclamationibus ac denunciationibus contractum. nec siissicere primam denunciationem nisi ob urgentem aliquam & legitis mam causam, de requirentibus parentibus de proximioribus fuerit circa reliquas duas , quae Lateranensi &Tridentino Conciliis requiruntur , di iapentatum. Quod verδ praedictus articiatus o. requirit praeter proprii Paroclii assistentiam quatuor etiam vel quinque testes , id nulli bi receptiim fuit, utpote superfluum; de statur in toto Regno Concilio Tridentino non amplias requirenti quini duos testes praeter Parochum. XII. Communis Doctorum sententia est, ad matrimonii validitatem sufficere Parochi etiam inviti praesentiam , qua rem quae geritur suscienter agnoscat. Sanchez lib. 3. disp. 39. Filii ucius tract. IO. car. 6. num. 221. 6c 126. Coninch disp. 17. diib. . conclus Bonacina quaest. 2. punct. s. Dum 23. Prosper Fagmanus in cap. , num. 8. & seqq. de clatadest. despons. Qui iidem declarationem allegant Sacrae Congregationis Cardinalium , Perentem hoc idem ; sed tamen Parochum ita debere interesse, ut appareat ipsum hac de causa fuisse vocatum, quativis alio &falso praetextu vocatus fuerit rei gerendae inscius , & invitus aut renitens assistat; secus tamen si casii & non vocatus conveniatur. His suffragatur lex Corum Titio, D, de verbor. significi ubi jussus aliquid facere coram Tirio , declaratur adimplevisse conditionem , si illo vidente de sciente, quanuis invito de repugnante , fecerit. Ratio quoque susiragatur , quia Patochi praesentia ad hoe necessaria est, ut desectus de confuso cland stinarum nuptiarum devitetur. Et aliunde cum minister hujus Sacramenti non sit Parochus, sed ipsae Partes inter se contrahentes , harum duntaxat, non verδ illius consensus est necessarius , neque assistit nisi ut principalis Sc necessarius testis. In Gallia etiam hujusmodi matrimonium valet pariter quoad Sacramentum , sed si deduceretur ad forum contentiosum , damnaretur nullitatis quoad civilia, quia sic edicit art. o. Ble sensis Constitutionis. Et praeterea quicunque hoc modo matrim nium inirent , graviter delinquerent. propter Ecclesiae contemptum , εcomissionem denunciationum, de exempli pravitatem , nisi hoc fieret, quia
430쪽
quia inius E Ordinarius , vel Parochus matrimonio contrahendo obsi
XIII. Sufficit ad habendum alicubi proprium Parochum , si qilis ebloci divertit ad habitandum majore anni parte , quanuis non habens animum continuandi habitationem ejus loci ultra semestre. Id namque suis cit ad continuandum parochiale domicilium , dc suscipienda caetera quae vis Sacramenta praeter Ordines . Et qui per annum sex mensibus habitat in aliqua Parochia, de alio semestri in altera , potest sub utroque Parocho matrimonium inire. Sicut enim acquiri Potest di lex domicilium, ita de duplex habitationis Parochia, cap. 1. de sepult. in o. Sanche et lib. s.
XIV. Alia ratio est de vagis hominibus ; quilibet enim Parochi lo corum per quae illi transeunt, possunt ipserum matrimoniis interesse, quemadmodum de eis adminiastrare Poenitentiae de Eucharistia: Sacramenta, ut est communis Doctorum sententia. Sed quia vagi sint plerumque improbi ingenii , de facile contingit ut uxores alibi habeant, ideo vetat Concilium Tridentinum sessi. Σ . cap. 7. de reform matrimon. ne Parochi horum matrimoniis intersint, nisi prius diligenter inquisiverint, & re ad Ordinarium delati, licentiam ab ipso habuerint. X V. Si vir de foemina sint diversarum Parochiaciam aut Dioecesum, faciendae quidem sunt in utraque Parochia aut Dioecesi proclamationes, de habenda licentia utriusque ordinarii; sed indifferenter potest matrimonium contrahi coram Parocho , sive viri , sive forminae , quanuis fere semper eveniat ut contrahatur coram Parocho foeminae , eo quδd viri ad loeminas accedant saepius quam foeminae ad viros. Quilibet autem Osdinarius , aut Parochus aequali potestate pollet erga proprium dioecesanum de parochianum. Navarra consit. I. de sponsal. num. a. allegans responsum a Sacra Congregatione. Zerola in praxi, I. p. verb. Afra a --, quaest. 6.
XVI. Potest Parochus assistere matrimonio sui parochiani, etiam in aliena Parochia dc Dioecesi aliena , sine licentia Parochi ejus loci, modo id faciat extra Parochialem Ecclesiam , ea ratione qua potest ejus quoque audire confessionem & absolvere ubique locorum, de qua potest Praelatus in sibi subditum exercere quocunque loco stratiosam dc Voluntariam jurisdictionem. Quod autem haec agenda non sitit in Ecclesia subdita Parocho vel Oidinario loci, nisi habiti ejus licentia, id quidem requiritur, ne ei fiat injuria vel insultus hoc attentando, sed non est necessarium ad
XVII. Tametsi non licitδ, saltem potest valide proprius Parochus assistere matrimonio sui parochiani contra sui Ordinarii prohibitionem. Ea namque proh bivo non ei amovet jus dc titulum Parochi: δ: multa