장음표시 사용
531쪽
borum Beneficiorum resignatio , vel quilibet seorsm resignabit in manibuq sui Episcopi, vel alter Episcopus alteri Episcopo suam committet authoritatem, de subinde ambo simul in manibus unius Episcisi renunciabunt in mutuum favorem I & hoc videtur melius , ut Glo ita dicit in d.
cap. unico , verb. Collationem.
II. Quaeritur secundo , quid juris sit ubi quis suo renunciat Beneficio
in alterius vorem , hac lege ut ille resignatarius , aut alius aliquis tertius suo quoque alteri Beneficio renunciet, sive in favorem prioris resignantis, sive in favorem alterius cujuscunque 3 Qxiae complicatae resignationes vocantur a quibusdam triangulares. Restondeo inesse quoque ibi simoniam, non contra Ius Divinum , sed contra Jus Canonicum. Huc enim extenditur praedicta duorum Beneficiorum mutua permutatio, esim sit in his parratio. Rebuisus in praxi, tit. de resignat. conditionali, num. I. 6c 2. di varra Manua l. cap. 23. num. Ioo. AZOrius institur. morat. p. 2. lib. . cap. 27.
Hane tamen Ecclesiasticae simoniae labem non potest pursare , sed sol ain mutuam Beneficiorum permutationem , quibus provisi iunt compermutantes , ut ibidem Navarra docet. Caeterae quoque omnes in Beneficiis consequendis pactiones Sc conditiones , etsi nihil interveniat pecuniae , vetantur absolute ut simoniacae Canonico seu Ecclesiastico Iute, sed non Divino, cap. fin. de pactis. Atque in his ut valeant requiritur authoritas Papae , cujusmodi sunt resignationes in favorem citra praefatam mutuam compermutationem. Rebulus loco cit. III. Tertib quaeritur, utrum simonia sit ubi quis proprio Beneficio renunciat in favorem hac lege ut sibi resignatarius resarciat impensas quas resignans sustinuit in adeptione aut conservatione ejusdein quod resignat Beneficii, quandoquidem illae expensae proficiunt resignatario ; nisi enim resignans per has expensas sibi Beneficium procurasset, aut conservasset, eo cateret, atque ita non potuis let transmittere ad resignatarium 3 Respondent egregie Parisius , Suareet , Reginaldus, Binsseidius, Bonacina , Fit liticius, este simoniacam conventionem. Neque instes abessse sinoniam ubi nihil praeter indemnitatem quaeritur. Non enim alia in hac materia indemnitas approbatur , nisi sola quae compenset laborem aut expensas cum ipsa resignatione conjunctas in res gnatarii favorem , sed nullatenus illasquc is hic resignans olim sustinuit ut sibi Beneficium assereret: istae namque nihil habent cum resignatione commune, neque factae sunt propter resignationem praesentem , sed propter commodum de pollessionem ejus qui nunc resignat. Et quanuis resignatarius inde commodum accipiat , id evenit per accidens de indirecte , sed non directe , neque per se. Probatur responsio aut horitate pariter capitis Cum pridem, de pactis: ubi Alexander III. rogatus apirobare renuit conventionem , qua quis renunciabat liti a se intentatae sit per Beneficio , dummodo sbi reficerentur illius litis expensae. Et ratio hujus exclusionis est, quia iste transigens non expenderat in
532쪽
in gratiam collitigantis , sed in sui ipsius gratiam; ideoque non erat j iusta
illas resarciendi causa. IV. Q arto quaeritur , an sit nonia peccet is qui bona sua consert ad novi Beneficii fundarionem,cum pacto ut idem sibi Beneficium conferatur3 Respondeo peccare simonia , idque asseritur per cap. est , 1. quaest. 3. & cap. Ex metu , i. quaest. 3. & cap. Tua s, de simon. ubi praeterea hoc sancitur, quod si remota omni pa&one de intentione sim niaca, etiam occulta & mentali, fundator preces adhibet ut sibi istud a se fundatum Beneficium conseratur libere dc spontanec, eo casu poterit eidem conferri. Quod vero ibi statuiti ir de praebenda nullatenus ex pacto conserenda fundatori ejusdem , hoc idem statuendum de alia quavis praebenda quam aliquis sibi aut alicui suorum conserri pacisceretur dum Sundat aliud Beneficium , quasi in compensationem aut remunerationem anti-doralem , aut in permutationem suae novae fundationis. Augebitur vero,& gravius erit simoniae delictum , si pactio hujusmodi fiat super Beneficio
necdum fundato , sed fundando , ut contingit cum quis ad obtinendum sibi aut filio suo Beneficium jam existens, confert praedium , vci numeraram pecuniam, ex qua novum aliud fundetur beneficium: tunc enim fit commutatio rei temporalis ad rem sacram , Beneficium namque fundandum non est Beneficium ; & prilis quam facta sit, & ab Ordinario recepta de approb ita fundatio, praedium aut pecunia ad hoc destinata manet adhuc sub genere rei merb temporalis dc profanae , de sub ista conditione magis reprobabitur per d. p. IV mi. Sane potest quis ex jure communi,& citra omnem Papae dispensationem , postquam novum de suis opibus beneficium fundaverit, de hoc facto jus sibi patronatus acqui si verit , praesentare collatori ad fundatum a se Beneficium aliquem suorum qui sit capax , non tamen seipsum , ut dictum est superilis sub tit. de jurepatronatus. Collator vero tenebitur praesentatum instituere , etiam si proprium situm patronus praesentaverit. Non enim in hujusmodi censentur pater de filius pro una eademque persona : neque fictio juris attenditur in spiritualibus, ut nec in naturalibus rebus, cap. Si amum, , final. de judiciis in s. V. Quinto quaeritur, an simoniacae vel illicitae sint consuetudines vel statuta, quorum praescripto Canonici dant aliquid in sua receptione 3 Opinio multorum est, haec esse licita , Ioan. Andreae in cap. Nemo , de regul. jur. in 6. Joan. de Anan. in cap. Iacobus, de sinon. Cosmae Guimier in
pragm. sanction. tit. de annatis , verb. Onsuetudinis et Fagnani in cap. P terea , num. 63. dc num. 8 i. Ipseque Cosmas Guimier approbat consuetudinem tota sere Normannia 5c in dioecesi Parisiens receptam, aliisque mulistis locis, ut Episcopi de Archidiaconi fructus percipiant primi anni vacantium Beneficiorum, quod vulgd dicitur itu deparam. Tali consuetudini Ius alicubi favere videtur; decernit enim cap. Significatum , de praebend. posse a Praelato , vel a Capitulo imponi aliquod onus Praebendae vacanti, ad
533쪽
quod postea teneatur Praebendarius. Et cap. Praesemi, de ossic. jud. ordin. in 6. tales consuetudines legitime praescriptas approbat circa onera quae vacantibus Ecclesiis imponuntur. His superaddit Fagnanus iudicium sacrae Congregationis Trideiuini Concilii, quo Cardinales approbarunt consuetudinem illam qua fructus vacantium praestimoniorum pro medietate cedunt in utilitatem Capitularis Mensae: neque his refragari Concilium Trident. seis. 2 . cap. I . eo quδd , inquit Fagnanus , Concilii mens intendat reprobare onera quae Beneficiatis , non verδ quae Beneficiis imponuntur; ut non recuset licit E imponi onera Beneficiis, ted illicite & simoniace Beneficiatis. Qua eadem distinctione contendit ibidem annatas Dignitatum
licitd exist , Iuprema Sede , spectatas quasi onera ipsis Dignitatibus , sed
non personis provisorum Praelatorum imposita. VI. Hic aliquis demirabitur illam Fagnani distinctionem , ut simoniae Vitandae gratia necesse sit onerari Beneficium, non autem Beneficiarii personam. Cum tamen ex adverso sacri Canones reprobent quasi simoniacum si Ecclesiae , vel Praebendae onus imponatur: probent vero si Praebendato idem onus imponatur , ut liquet ex cap. Nisi, de praebend. his vel bis:
Nos eam provisionem adiribito moderamine releramm , in ad praestatiotrem quadraginta libra n non demtas FGraim , sed persona Prioru maneat onerata. Eandem requirunt praecautionem cap. yeniens, de transaction. & cap. Cum venissent, de institution. Verumtamen Canones qui statuunt onerandum Praebendatum , sed nullatenus Praebendam , hoc unum volant , ut mortuo Praebendato cesset onus, nec trans nitiatur ad Liccessores , de ne Praebenda oneretur , hoc est ne onus transeat cum Praebenda , praedecessoribus ad siccessores. Sed diverso senta Fagnanus non vult Onerari Praebendatum hoc ipse respeetii, quod de Praebenda provisus suit, ne id onus temporale induat rationem pretii ab ipso propter collatam sibi Praebendam ex luendi, quod esset apeαὶ simoniachim : sed vult istud onus insidere Praebendae quasi aes alienum ex ipsius fructibus persolvendum , ut contingit in aliis quibuscunque pectiniariis debitis , pro quibus oppignorari solent etiam Beneficii fructus. VII. Omnibus tamen seduld exploratis standum est demam huic distinctioni , quam perhibet ipsum Tridentinum Concilium sess 1 . de re-for. cap. I . Vel munera illa quae jure consiletudinis vel statuti exigi silent in Canonicorum adimissione, cedunt lucris particularium de Capitulo, vel conferuntur ad pias causas, scilicet ipsius Ecclesiae, vel pauperum : de hoc solo pietatis casu esse approbandas, non autem si cenni in lucrum
collegarum, utpote sordidum, abusivum , & simoniacum. Haec quoque diu pridem reprobata fuerunt percan. C;- omnit, I. q. i.& cap. Si t Procem , de simon. & cap. Sane, in extravag. com. de simonia : ubi dantes de
recipientes pastus, dulciaria , jocalia, vel hujusnodi pro admissione in Ecclesiam, Prioratum, vel Monasterium cujusvis sexus, declarantur ipso iacto
534쪽
facto exeommunicati; Capitula vero de Monasteria suspensione puniuntur : quarum censurarum ausolutio soli Papae reservatur. Easdem innovavit poenas Pius Papa V. in Bulla io . quae incipit, Duraran rimis. Illae ta men censurae ob continuam ac serε generalem oppositam praxim sine ullo ad Apostolicam absolutionem contravenientium recursu nunquam receptae ac admissae in hoc Regno fuerunt. Eos qui persolvunt hujusmodi ad redimendam vexationem , sub qua certissime in iudicio siccumberent, a peccato equidem hoc in Regno exemerim , sed non eos ullatenus qui ab aliis recipiunt, cum ad hoc , nemine adigantur. Lessius quidem genera liὐs affirmat lib. 2. cap. 31. dub. 23. num. I 3I. ipsam Extravagantem non ei se absolute receptam. VIII. Sextd quaeritur de transactione circa litimosa Beneficia, utrum sit simoniaca 3 Non ambigitur quin gratuita cessio stis sit omnino licita, Quippe quae nulla asscitur pactione onerosa , ideoque approbatur in rebus spiritualibus de sacris, cap. Super eo , de transactioii. Sed tota volvitur dissicultas circa transalmonem , quae rite definitur, Pactio non gratuita de .re dubia & incerta ad litem dirimendam. Transgitur itaque vel compenissando rem sparitualem cum temporali, vel rem spiritualem cum alia spirituali. Neque huc pertinet tertium transactionis genus , quo temporale
cum alio temporali compei satur.
IX. Transactio rei temporalis cum re spirituali compensata est apertEatque indubie simoniaca , cap. Cum yrarim , de pactis , cap. fi n. de reti permul. cap. Praima, I. de 1. de transacti Atque ita illicitum est componere litem Beneficiariam tradita, vel promissa recunia , vel re pecunia aestimabili, cap. Constitiam, de transaction. similiter simoniaca est transactio pecuniaria circa Reliquias. Bonacina trae . de simonia , disp. i. q. . f. s. num. 3. Non tamen ex illius parte qui cum aliter non possit, Reliquias pecunia redimit ab injusto detentore. Hac enim ratione Christiani olim Martyrum corpora a carnificibus redimere solebant. Neque ambigendum, posse Sanctissimam Eucharistiam de impiorum aut infidelium manibus pretio redimi. Item simoniacum est acquirere jus praesentandi adhibita pecunia , cap. Pruerea I. de transaction. Item subjecitonem Ecclesiae , aut Ecclesiasti eam jurisdictionem, cap. Fraterea 2. eod. tit. Potest tamen Episcopus , modo nihil interveniat pecuniae vel pretii, sua approbatione vali dam reddere transactionem, per quam census super aliquam Ecclesiam imponatur , cap. De catero, de transaction.
X. Transactio verd rei spiritualis cum alia re spirituali Divino Iure licita est , etsi fieret propria , privataque authoritate. sed est quandoque illicita de humano jure simoniaca , propter Ecclesiae prohibitionem. In
primis enim vetat Ecclesia omnem cum laicis compositionem circa decimas citra Papae approbationem, can. Decim , I 6. quaest. 7. cap. L emens, de transaction. cap. Venerabiles , de confirm. utili, vel iniit. At vero inter
535쪽
Ecclesiasticas utrimque personas de jure decimarum contendentes non exi- igitur Papae approbatio, cum sussiciat Episcopi consensus , cap. Stat inmis, de transaction. XI. Secundum Summorum Pontificum Decretales explorati juris est, polle ab Episcopis constitui pensiones super Beneficiis propriae collationis, tum in permutatione mutua Beneficiorum, ad compensandos pinguioris ac ditioris Beneficii fructus cum tenuiori compermutato , dummodb pensio illa ad succellores Beneficii non transmittatur. Hoc enim diserte sanci- .vit Alexander III. cap. De catero , de transaction. & Clemens III. cap. Ad quastiones , de rerum permut. Tum etiam in transactionibus ad componendas lites & dissidia, quae sine ulla fraude, aut Partium collusione movenatur , ut pari perspicuitate decernit Innocentius III. cap. Nisi essent, de praebend. ut uni contendentium Episcopus Beneficium , alteri pensionem ad judicet. XII. Quia tamen si ve ad pleniorem cautionem , sive per ignorantiam juris contigit , ut Episcopi hac potestate raro usi sint, quatenus Partes, omissis Ordinariis , ad lolum Romanum Pontiscem recurrere consueverunt, discordant ab invicem Doctores , utrum sacra ista potestas integra penes Episcopos perduret, an verδ per non usum prorsus exoleverit 3 Perdurare in primis affirmat Glolsa in cap. Audivimus, verb. Fensis, de collus deten item Gigas tract. de pension. quaest. 6. pro hac parte allegans Felinum de Antonium de Butrio. Similiter Ancharanus consit. 28 o. Oldradus consi. 126. Gomesius traist. de utraque Signatura, Abbas in d. cap. Nisessent, de praebend. & in cap. Pastoralis , num. . de his quae fiunt a Praelat. Paulus Romanus trach. de Pensionibus, cap. Is . num. IO. AZorius pari. 2. lib. 8. p. 6. quaest. I.docent in pensionibus super Beneficiis imponendis hoc
solo Episcopos discriminari a Papa , quia pensionum ab Episcopis impositarum onera sunt personalia, quatenus Beneficiis non imponuntur, scd s lius Beneficiarii praesentis personae, atque ita ad successorem non derivantur ; cum tamen Pisa jus habeat ponsionem constituendi super ipso Beneficio , ut ad successorem transmittatur, dum erit superstes praesens pensionarius. Idem sentit Cajetanus a. a. quae ih. Ioo. art. 4. Divester Verb. Te mutatio a. quaest. 6. Tabiena verb. 'Teneficium 3. num. is. Contrariam tamen tuentur sententiam Navarra Manua l. cap. 23. num. Ioo. Vers. . COVarruvias lib. I. variar. resolui. cap. s. num. 8. de seqq. Solus lib. 9. de justit. quaest.1. arr. 2. de quaest.7. art. 2. BOnacina trach. de simonia , disp. I. quaest. I 2. n. Io.
aliique solo non usu Ordinariorum innixi. De Gallia verb nostra testatur Lovetus lit. C, cap. o. ejusque Scholiastes Brodeus , Episcopos ista excludi posse potestate , quam tamen eis adhuc competere , novistime scripsit Psestor Gallicanus Iurisconsultus lib. 3. de Beneficiis, tit. I I. num. 9. δc rit. I 2.m .'. Rebussus verδ in praxi, tit. de reservationi b. num. 29. ignorationem Iaris Canonici, qua laborant Gallicanae Curiae, vituperatiquae cum
536쪽
ex ossicio proprio profiteri soleant Pragmaticam Sanctionem seqiii Sancti
Liidovici prohibentis Gallicanas pecunias pro Ecclesiasticis r ous extra Regnum transportari, suique jactant ossicii cine tueri sacros Canones uia queaded hac in re per picuos & saepius iteratos, simulque Bononiense Concordatum , quo reservationes Romanae Curiae coarctantur, hoc Episcoporum jus a sacris Canonibus concessum inane hoc in Regno esse patiuntur. Versim discussis ignorantiae Canonum tenebris, posset jus istud in Galliam postliminio rcverti. XIII. Quin etiam non sollim antiquiores ex Italia Canonistae superius prolati, verum etiam nostris diebus Sanlegerius Consultorum S. Officii Decanus, Romanis in causis exercitatissimus , pari. a. qq. beneficiat .. cap. I. f. q. muri. ita resolvit: Fotest igitur Episcopui pen i super Mnescio creandae authoritatem interponere, quando id si cum iusta causi ; ct tunc haesisticis absilue eo quod necesse sit ad Apostolicam Sedem recurri. Cause autem justa sunt WiWi pro bono pacis, vel 'o studio alicuju pauperis scholaris , vel ad utilitatem Ecclesia, ad sedandas lites, vel pro alimentis illius qῶ Beneficio remuiri vir, dummodo id flat in quantitate moderata , ct nulla Partium conventione pra- cedente. Risu in ripae c. posses. num. lxx. qui addit aetas etiam causas , nempe senectutis, paupertatis , nece talis Ob aes alienum, O smiles , de quibus Gigas etiam depensioni. quaest. t. num. Inter cateras justas causas imponenda , Ocreandae E copesi auctoritate pensionis , hanc aetas Romara Rata admisi , s Episcopui proprio nepoti pensianem assignaverit, quo facilius studio Theologia i cumbere possit, ut in decisi 66. n. . pari. 2. in re utior. In dubio vero pensio , si nihil didum si, eensetur in causam alimentorum reservata. Gabriel conss. isti. num. 2. lib. a. ct post eum Gratianus disceptat.forens. I 8. num. 24. Sed inter ' sonem authoritate Pontificia interpositam , ct illam qua Episcopi arularitate nititur, hae est notabilis disserentia , quod illa qua sit apyrobatione Episcopi succes- rem in Beneficio non ligat: secus est de Ponti ia pensione, qua etiam successores in Beneficis ligat 2 assicit. Gigas tradi. de pensimi,. quest. 6. num. 4. Limita nisi penso imposita, ct creata fuisset pro bono pacis, ct ad sedandas lites ; quia tunc etiam adicit Beneficii successores , quantumvir selius Episcopi autharitas in illius
creatione intervenerit. Gratianus disceptat. forens cet. 6i7. num. 16. Hactenus verba Sanlegerit, per quae graves resolvuntur dilceptationes. Verumtamen ut valeant ab Episcopo constitutae pensiones bene liciariae , idem Rebus sibid. num. 32 i. & i χχ. duo admonet esse cavenda. Primum , ne Episcopus constituat pensionem super quotam reddituum partem , V. g. tertiam, vel quartam fructuum ; sed potius designet numerum aut quantitatem certam ac individuam , tot nummos , tot tritici medimnos , tot vini amphoras. Caeterum ut sincere loquar , eraecautio ista plus habet inanitatis, quam
seliditatis , neque solo isto defectu infirmanda foret Episcopalis pensio.
Secun d b, ne constituatur ex praecedente Partium conventione , quae licita
esset penes Pontificem, sed simoniam saperet penes Esiscopum ; sic enim
537쪽
decernitur cap. Nisi essent, in fine , de praebend. Possunt licite, non quidem cepaetione Partium , sed ex jussione iudicum provisonem hujusmodi exhibere.
XIV. Ubi pensio assignata terminum Canone, vel consuetudine praescriptum excederet, qualis est in Italia dimidium fructuum, in Gallia vero Iertia eorumdem pars, non ideo esset penso prorsus disset venda, sed solummodὁ ad terminos a jure praefixos reducenda, scilicet in Italia ad semissem, seu dimidium ; & in Gallia ad trientem, id est tertiam partem reducenda, ut docent Parisius de resignat. lib. 6. quaest.2. num. 14 . Mantica decisa 13.
n. 2. Gratianus disceptat. 9 . n. II. Sanlegerius d.6- n.6 I. 2. & ε 3. X V. Rebussus tit. de umonia in resignatione, num. I p. recte admonet
non posse citra smoniae labem dari pecuniam aut aliud temporale , etiam ad redimendam vexationem , pro nondum adepto Beneficio, quantumvis aliquis habeat jus ad rem ; sed tantum pro Benescio acquisito, & in quo habet ipsum jus in re. Id constat ex cap. Matthaeus, de simon. ubi is qui fuerat a majore Capituli parte nominatus ad Praebendam , sed nondum provisiis ψb minoris numeri contradictionem , pecunia redemit hanc vexationem minoris numeri , atque ita nemine discrepante provisus fuit; jubetur nihilominus ut se abdicet eadem Praebenda, ex causa smoniae quae provisionem illam praecesserat. XVI. Si Canonici conveniant invicem , Des mihi pro meo nepote tuum suffragium ac votum in ista Praebenda, & ego polliceor tibi vicissim meum pro tuo nepote suffragium ad alteram primum vacaturam Praebendam ; est pactio aperte simoniaca, quia omnis conventio in spiritualibus ableganda est , cap. pio, I. quaest. 2. cap. Cum pridem, & cap. P ctiones, de pactis. Similiter simoniacum est , si quis dicat, Nunquam me vivo fiet iste Canonicus, nis is pro quo rogavi eligatur. Ioan. de Selva de Beneficiis I. pari. quaest. 7. num. 6 . Rebussus tra . de pacificis possessoribus, num. I 3 6. Sicque multi comperiuntur Canonici simoniae rei.
Altera elucidatur in materia simonia dissicultas
circa Monasteriorum ingressum.
I. EPTIMδ quaeritur, utrum contrahatur simonia quoties in ingressu Monasterii ex mutua conventione aliquid datur, vel exigitur titulo alimentorum & onerum Monasterii 3 Haec verd verba de alimentis & oneribus Monasterii ideo hic a pono, quia indubium esse apud omnes debet,committi simoniam si pactio pecuniaria
538쪽
pectiniatia versetur circa ipsam in Monasteritim admissionem : quand quidem Religio sacra quaedam res cst , tam in pauperibus , quam in opulantis Monalteriis. Atque juremerito damnatur omnis convento pretio adveniens Monasteriorum ingressus tanquam simoniacus in Nicaeno Concilio secundo act. 8. can. 18. Deinde in Lateranensi sub Alexandro III. can. io. Postmodlim in alio Lateranensi sub Innocentio III. can. 64. & habetur in cap. Vmmam sim .ica , de simon. & in aliis Iuris locis. II. Restrictim autem circa titulum alimentorum aliarumque communium & particularium Monasterii expensariim, sive ordinarie , sive extraordinarie occurrentium dissimitas in duas potissimum discinditur sententias. Q iidam enim indistincte docent hoc praecisἡ titulo licitum esse pacisci etiam in opulentis Monasteriis. Horum summa ratio est , quia cum limenta de reliqua pecuniarias expensas exisentia Monasteriorum onerasiat res mere temporales, nullatenus esse Pollunt materia limoniae Divino Iure vetitae. Adduntque ad suae munimen sententiae , in Matrimoniis Fidelium iniri dotales conventiones & pecuniarias pactiones ad onera matrimonii sustinenda, juxta legem Pro Meribin , C. de jure dot. etiam in opulentissimis familiis : quae tamen immunes sunt i labe simoniae , quanuis matrimonium ipsum cui pecuniariae illae conventiones accidunt, non modo sit res sacra, sed etiam Seriptura teste magnum Sacramentum in Christo & in Ecclesia, Ephes. s. 31. Haec est opinio Dominici Soto , Bonacinae traei. de simonia, disp. i. quaest. 7. S. . num. 4. 6. Lessii lib. 2. cap. 3 s. diib. 23. ubi dicendo licitam esse dotis conventionem pro alimentis Monialis , maxim) si Monasterium tenue sit, perspicue insinuat locum esse quoque huic dc finitioni in Monasteriis commodis, sed majori tamen rati ne in tenuibus. Aetorius item i. p. lib. i 3. cap. 9. quaest. I. indistincte areprobat istas in Monasterioriim ingressu conventiones, modo pro dote Malimentis conveniatur ,& non praecise pro admissione in Religionem. Et postquam citavit S.Thomam 2. 2. quaest. ioci. art. 3. ad A. ubi Sanctus D
ctor reprobat istas pactiones si fiant in Monasteriis opulentis , respondet ibi Aetorius hoc genus prohibitionis Ze simoniae esse solummodo Ecclesiastici Iuris , & non Divini; eique jam inde , plurimis annis receptam ubique locorum consuetudinem oppositam derogasse , & demum illud prorsus abrogasse ; itaut Canones Conciliorum qui hoc simoniae genus invexerant i; pridem nullatenus obligent. Ista quidem opinio quanuis longe invalucrit, laxa nimis & pericillosa mihi visa est , de subinde probabo per eam violari Jus quoque Divinum , tam in Monasteriis tenuibus, quina in opulentis , si conventio pecuniaria versetur circa ipsam in Monasterium admissionem, clim utrobique res sacra per pactionem pecuniariam conseratur de recipiatur; quod utique ipsam includit simoniae definitionem. Si verδ pactio ista fiat praecise propter alimenta & onera Monasterii sustinenda, commonstrabo esse simoniacam, & contra Ius Divinum T it ta
539쪽
in Monasteriis opulentis , nullatenus Verb in illis quae inopia laborant.
Alia est quorumdam in oppositam extremitatem cadens opinio, nullatenus fas esse de pecuniaria contributione pacisci , sive conveniatur pro alimentis aliisque expensarum Monasterii oneribus, sive pro ipsemet admissione in Religionem; sive Monasterium indigeat, sive commodum st: quae rigiditas magis in affectu ad extrem omnia rigida consectanda, quam in ulla ratione fundatur. III. Grtia , eaque reliquis duabus longὸ praeserenda sententia est Sancti Thomae , Sancti Bonaventurae , S. Rar mundi, de aliorum mox estandorum sic distinguentium. Primum quidem nefas & smoniacum esse etiam in Monasteriis inopia laborantibus pacisci pecuniariam contributionem pro admissione in Religionem , idque Divino Iure prohiberi, cdm Religio ipsa sit res spiritualis de sacra , dc simonia jure naturali prohibita
omis illa sit quae rem sacram contribuit propter pecuniariam contributionem: eaque de causa Concilium Lateranense damnat in can.6 . omnes eas Moniales quae praetextu paupertatis pretio aliquas in Sorores recipiebanti Ubi vero pactio pecuniaria circa solas temporales monasterii expensas & alimenta praestanda versatur , non vero circa bonum ipsum spirituale Religionis, ita distingui volunt: Vel Monasterio bona temporalia ita suppetunt , ut his expensis Jc alimentis commode sussciant ; de isto casi pactiones pro his initas docent esse simoniacas etiam contra Ius Dia' vinum MVeI Monasterium ita indiget, ut non possit expensas istas de alimenta praestare , nisi persona postulans pro his temporalibus ea quae sunt necestata contribuat; Sc isto casu nullam existere contra Ius Divinum simoniam, & licitum esse ita pacisci respectu Monasteriorum indigentium,
IV. Objiciet aliquis hane esse supervacaneam distinctionem ; alime laque a Monasterio praestanda, cdm sint mere temporalia, posse pecuni ria pactione compensari indistincte ab ipsis etiam opulentis Monasteriis,
quandoquidem opulentia Monasteriorum non immutat rerum naturam,
εc in hac pactione peraeque in opulentis Monasteriis atque in Monasteriis indigentibus res temporalis alia re temporali compensetur; clim tamen simoniae conceptus δc definitio includat necessarib aliquid spirituale. Ad haec respondeo , licet temporalia Monasteriorum bona seorsim spectati sint aliquid temporale , esse tamen spirituale jus Religioso acquisitum, ut participet opibus Monasterii in iis quae ad victiim ubi , Religione praestandum pertinent. Si ergo Monasterium temporalia possidens in ea quantitate ut possit postulanti semel admisso omnia ad corporis vitam necessaria praestare , paciscatur pecuniam pro alimentis ei praestandis , vendit ei pretio ius illud quo tenetur Monasterium de bonis temporalibus quae possidet suppeditare Religiosis omnia necessaria ad victum intra Religionem transigendum. Monasterium verb his temporalibus carens quae victui postulantis
540쪽
stulantis susscere possent, non celisitur vendere ea quae non habet, neque ea suppeditare tenetur quae non habet ; atque ita liberὸ potest de iis pacisci quae postulanti cum fuerit admissus praestare pro victu teneatur. A que in his Monasteriorum temporalibus facultatibus inest par ratio quae in Beneficiorum temporalibus , & utraque temporalia Monasteriorum de Praebendarum sunt spiritualibus conjuncta. Et quemadmodum non potest in Beneficio conferendo, aut per resignationem in alium quempiam transmittendo , vendi citra smoniam jus illud fruendi proventibus Beneficii temporalibus ob ejusmodi cum spirituali re connexionem , adeout qui
unum vendit, alterum , nimirum spirituale , non relinquat in venditum, ut decernitur per cap. Si quis objecerit, i. quaest. 3. eadem viget ratio in Monasterii temporalibus bonis quae Religionis communibus & particularibus necessitatibus de commodis destinata sunt. Etenim in Religionem seu Monasterium assumptio nihil est aliud qu m admissio ad communia Monasterii bona, tum spiritualia, tum temporalia. Cum igitur inter religiosae ac monasticae vitae bona recensendum sit jus singulis Monachis aut Monialibus competens, ut de communibos bonis Monasterii alantur, illud juxplane spirituale existit, & ὶ vita religiosa indivulsum ue ideoque non potest pactione pectiniaria futuris Religiosis vendi. Secus est in tenuibus Monasteriis , quae cum bonis careant quibus noviter admittendus aliposset, haec quae non existunt bona, neque sacra , neque spiritualia dici possunt ; imd neque bona , quia juxta Philosophum non entis nullae sunt qualitates.
V. Objectio porrδ de pacti: s dotalibus nihil obsistit. Quandoquidem
pacta illa nullatenus pertinent ad Matrimonium, ut est Sacramentum, sed ut est civilis contra sis omnibus gentibus etiam infidelibus communiso Ipsaeque dotes de nuptiales conventiones erant in communi usu matrimoniorum antequam lex Christi Matrimonia Fidelium elevasset ad dignitatem Sacramenti, quae posterior est de accessoria ad civilem contractum, sicut consecratio posterior est & accessbria , prorsusque accidentaria Caliaci, nec impedit quin licite Calix vendi possit. VI. Posse verb Monasterium inopia laborans de pecunia pacisci in alimoniam ejus qui suam in Religione prosequitur admissionem, de cujus victui Monasterium suppeditare non sussicit, modo ne plus petatur quam opus sit . docent duo illa in Ecclesiae coelo primae magnitudinis sydera,
de prosessionis regularis , cujus utique officia ignorare non poterant, praecipua columina Sancti Thomas dc Bonaventura. Ex his S. Thomas duobus praesertim locis, in A. Sent. dist. 11. quaest. 3. art. 2. ad 7. δc in Summa Theologica 2.2. quaest. Ioo. art. 3. totus est in hac distinctione dati de accepti pro pretio rei spiritualis, quae est Religio ; 8c dati dc accepti pro aliis monia , quae est temporalis : dc istud quidem nullam involvere simoniam probat ex a. Cor. i. .Quis militat sui stifensis Matram 8 Vini pascis P egem,.