장음표시 사용
121쪽
pertractasse censendus est, persequutus videtur. Ipse Cicero hoc innuit his verbis ): Videsne me non ea dicere, quae Carneades, sed ea quae princeps in eorum Panaetius dixerit. -- Panaetius enim, quamquam non ausus est negare, vim eas divinandi, d hilare tamen se dixit ').
Posidonius hanc quaestionem peculiari scriptione Neo ιμαρ/ώνης, de sato persequutus est qua Ciceronem usum esse, ex loco quodam c. III. ΟΡ- Paret, ubi Posidonius reprehenditur. - Chrysippi de sat sententiam ex ipsius scriptis Proponit atque fellit 3. Etiam Cleanthis scripta de hoc philosophiae loco inspexisse Ciceronem, patet ex capite septimo. In contentione περὶ δυνατο ejusdem cognominem librum, et contra eum Diodori de hoc argumento scripta adhibuit quamquam nec hujus sententiae omnino assentit 7 . In primis Carneadis qui Stola
a misin. II. 4 . . o. Divin. I. 3. . , 42. eadem. II, 33. Lyndem de
5 Ejus de fato sententiam exposuit Bahius P. 45 sq. P. 47 Mi. P. 237. O . de Fato c. 4. 6. 7. Meto. τὸ V. eap. 6. T. λ
122쪽
rem de salo docti tuam haud probavit disputationes ain usum suum convertit.
XXXIV. QUINQUE LIBRI DE FINIBUS BONORUM E MALORUM.
tiber primus agit de Epicuri ratione quam inquit ' , a nobis sic intelsiges expositam, ut ab ipsis,
qui eam disciplinam probant, non soleat accuratius explicari; verum enim inVenire Volumus, non lan- quam adversarium aliquem convincere. Conseras quae mox sequuntur. Te, ac Ciceronem enim, inquit Torquatus, judicem aequum puto modo quae siceret ille bene noris. - is tu, respondet icesio, Phaedrum mentitum aut Zenonem putas, quorum utromque audivi, cum mihi illi sane praeter sedulitatem probarent, omnes mihi Epicuri sententiae satis notae utit atque eos, quo Omiuavi, cum Attico nostro equenter audivi, cum miraretur ille utrumque, Phaedrum autem etiam amaret quotidi quo inter no ea, quo audietamus, conserebamux, neque erat unquam Out Oversia, quid ego intelligerem, sed quid probarem. Adde haec verba
123쪽
Quid enim me prohiberet, in tui Cicero, Epicureum esse, si probarem mae ille diceret Quamobrem dissentientium inter se reprehensiones non sunt vituperandae maledicta, contumeliae, tum iracunda contentiones, concertationesque pertinaces, indignao
mihi philosophia videx solenti maec tria loca integra mihi apponenda duxi, quoniam ad dijudicaudamsdem auctoritatemque, quae Ciceroni de Epicuri plu-losophia tribuenda sit, maximi momenti atque ponde Tis sunt. - quo vero Cicero in iis, quae de hao disciplina tradidit, doctorum suorum auctoritatem aequutus est, iisque temere credidit; sed ipsos fontes adiit atque ex iis disputationes suas hausit Praeter alia Epicuri scripta, quorum recensum habet Diogenes Laertius ), inprimis ad partes vocavit illius epistolam ad Menoeceum et κυρίας δοξας ' . a Pissime etiam Epicuri ipsius verba expressit ' -
140. - in I, 16. Diog. L. X. 151. - in I, 9. v. Diog. L. X. 137. ipsius Epicuri scripta respenit. - Diviai. 11. inmemorat Cicero Epicuri librum de Voluptate v. --nag. ad Diog. L. X. 28 p. 458. quem in hae disputatione haud dubie usurpavit. 5 Fin I, 18. Diog. L. N. 132 140. Fin I, 19. Laert. X. 144 145. - in I 20. Laert. X, 148 145 Fin. II, T. Laert. X, 143. - iv. II, 15. 28 Laert. X, 140. - in II,
124쪽
Ex Ioco supra allat ' piobabile mihi videtur Cie ronem etiam Phaedri inprimisque Zenonis scripta in consilium adhibuisse. His certe ea videntis tribuenda esse, quae ab Epicureis post Epicurem in hujus disciplina novata dicuntur duobus hujus libri locis y ;quod recte observavit Goere ius. V. Cel , in tau ductione ad hos libros In secundo libro, in quo Epicuri sententia refutatur, eosdem sontes adsit quae vero contra Epicurum monuit, partim Stoicorum disquisitionibus'), partim ipsius Ciceronis ingenio tribuenda videntur. In libro III Stoicorum ratio explanatur. Disputatio haec hausta est ex Zenonis, Chrysippi et maximam pariem ex Diogenis scriptis ). In libro IV., ubi stoica ratio impugnat, et peria
30 Laert. X, 22. - in. II, 31. Laert. X, 139. - in II. 31. Laert. X, 18.6 Fin I. 5, 16. s. oeretis Iutrod. ad hos libros P. XXIR
s Stoicorum uia contra Epicurum saepe pecvitaria cripta memorantur. V. Barium de Posidon. P. D. - Multa in- Primis ex Chosippi πεφ το καλου καὶ τῆς ἡδονM libris mutuatus videtur Cicero. s. in II 14 44. et Goerenati Introd. Iaud P. XXV.
1 V. in Ie 21. et alibi do euoue de Chosippo qui
τελων scripsit III, 20. IV, 11. - de Diogene III. 10.s5. Cf. quae Cicero in III 5-8. 10. 13-20. enarravit, cum ita quae tradita suu a Diogene acrii VII 84 131., et a Stobaeo elog eth. II, 166-184.
125쪽
patetica defenditur, multa, uti videtur, ex Carneadis, qui pugnare non mittit, quae de bonis et malis
appellentur, non esse Stoicis cum Peripateticis controversiam, sed nominum ), contra Stoicos disputati nibus tacitus mutuatus est nec pauca ad Stoicorum
sententiam evertendam ex Peripatetica philosophia desumsit In libro V Peripateticorum ratio ex ponitur cujus sontes ipse indicavi Capite enim quinio Theophrasti liber de beata vita commemor tur: in quo, Cicero ait, multum admodum fortunae
datur. Quod si ita se habeat, non possit beatam vitam
a iocis hac de re arius subtiliter exposuit Goreeurius tu Introductions ad hos libros p. XXV. qui quidem Stoicis objici academicam sententiam, quatenus a Polemone κ- ita e t ciceronemque hae Polem mi non tam ex hujus scripti Petiisse, quam ex Philonis, qui solus ipsi in Academicis magister fuerat, vel institutione e libris hausiss videri, judicat. Quas quidem sententia quamquam muIta habet, quibus sese commendet ab omni tamet parte haud
firmissuna videtur. Immo vero Ciceronein tu hoc quoquo libro more auo non iis, quae a doctoribus suis acceperat acquievisas sed ip3os etiam sontes adiisse, mihi et por- suasissimum. Et quod idem vir doctissi uitis teu, tul nem eum manimo fuisse videri, qui stoicam ut in reliquis, ita in ethicis sententiam elevantem, tam Parum ab a-demica Peripateticaque discrepare diceret, ut ratio prohabilis nulla esset, cur Zeno nova rebus nomina imponendo singularet disciplinam coudiderit idem jam multo anto dixit atque outendit carueades; quod Patet ex loco upra Iaudato.
126쪽
praestare sapientia. Haec milii videtur delicatior, ut ita dicam molliorque ratio, quam Virtutis vis gravitasque postulat. Quare teneamus Aristotelem et ejus filium Nicomachum cujus accurate scripti de moribus libri dicuntur illi quidem esse risistetis; sed non video, cur non potuerit patri similis esse filius ' . Theophrastum tamen adhibeamus ad pleraque, dummodo plus in Virtute teneamus, quam ille tenuit, firmitatis et roboris. Simus igitur contenti his namquo horum posteri ita degenerant, ut ipsi ex se nati esse
videantur. Cetti Quorum quidem auctorum, a seipso nominatorum, ipsa scripta Ciceronem usurpasso, etsi mihi quidem est certissimum tamen hanc peria pateticam de finibus sententiam non totam illam quiadem, uti censuit Goerenetius ' sed maximam partem ex Antiochi expositione fluxisse, lubenter largior eidem viro sagacissimo, qui intelligentissime hanc rem, adhuc parum exspectam, vestigavit, itemque acuto detexisse mihi videtur, quae a Tullio sub finem quinti libri objiciantur ' , ea ad sententiam mere au-tiocheam spectare eaque Ciceronem Diodoto Stoico, quem multos annos domo aua aecum habuerat, qui-
127쪽
que intiochea contemsisse memoratur in Academi eis debuisse.
Cicero, hac in quaestione se potissimum Stoicos, inprimis Vero Panaetium, sequutum esse, ipse prositetur x Complures enim ride a Zenone Culleo Stoici de ossicio περὶ του κανηκοντος scripserunt, veluti Zeno Cleanthes, Chrysippus, Diogenes Babylonius, et ejusdem audito Antipater Tarsensis, Panaetius, Posidonius, Hecaton, Antipater Tyrius, quos accuratissime recensuit Lyndenus do Panaetio ' et Beserus V. si in commentario ad ossicia Ciceronis Ex iis, quos nominavi, potissimum quidem, correctione quadam adhibita, sequutus est anaetium, qui de hoc argumento tres libros accuratissime scripserat; sed etiam haud pauca sibi vindicavit ex Diogene Babylonis 1 Antipatro Tarsensi ), Hecatone' ,
II. 36, 113. N Ossic. I. 2. do Panaetio II, 17. I. 2 3. et ad Attie XII, 11. XVI, M. M P. 1.1 Ossima. c. 2. P. 15 sq. 2 V. Ossi III. 12. l. 51 stritio Bela P. 271. 3 ossic. l. c. f. 51-55. III. e. 23. f. 91.4 me. III. 15. f. 63 ibique Beter P. 29 sq. III. C. 23. . M. ibri Beter P. 350 q.
128쪽
Posidonio ), Antipatro Tyrio ). Nec pauca debuisse
videtur Chrysippo: quod ex pluribus locis amice cum iis quae nobis elicta sunt illius fragmentis o spirantibus, licet Cicero non ejus nomen addiderit, aperte probari posse, puto. Denique multis in locis, inprimis in iis, quae ad civitatis moderatorem spectant, Platonis scripta politica ob oculos habuit, nec pauca ex iis Ioca latina oratione vestivit, quae accuratissime designata sunt in editisne ei lana Denique eo Peripatetica decreta omnino repudiavit, sed idoneo Ioco admiscuit τ). - Sed ut ad Panaetium revertamur, in duobus primis libris, Cicero plurima in iis illi d here videtur. Saepissime enim Panaetii et rationem et orationem tacitus sequutus Videtur Exordia atquo ill stria exempla ex romana historia petita ipse addidit quamquam ex illa quoque aliquid ipso anaetius ad hoc argumentum attulis. Videtur, recte suspicante Lyndeno. meo tamen ita Cicero integram Panaeth disputationem suam fecit, ut nihil in ea praetermi texet quod quidem dilucido apparet et ex iis, quae supra de Ciceronis aliorum philosophicos libros se .
quotidi more monuimus, et ero e Panaetii loco
Gellio XIII, 27. servato, qui in Ciceronis libris haud
5 Ome. I. 44. . 159. I. 2. f. 8.6 Ossio. II. c. 24. f. M. ubi Beleri τὸ Cr. Ossio. I. 25. sub finem.
129쪽
deprehenditur Cicero tum plerumque anaetii mentionem fecit, ubi ab eo dissentit ex quo facile est ad intelligendum, eum in aliis quoque locis illius vestigia legisse praesertim quum ipse disertis verbis dixerit, se potissimum Panaetium in duobus primis libris sequutum esse ). - Ad tertium librum do ossiciis quod attinet, Cicero ait, e locum a Panaetio praetermissum, qui nimirum lionesti et utilis comparationem complectatur, nullius adminiculis explere velle nihil enim de hoc argumento post Mnaetium explicatum esse, quod quidem sibi probare..tur de iis, quae in manus suas venissenti Verumtamen uti ex ipso Cicerone intelligimus, hoc argumentum osidonius pertractaverat Cicero enim in epistola ad Atticum haec verba consignavit Eumlocum osidonius persequutus ego autem et ejus librum arcessivi, et ad Athenodorum Catonem scripsi, ut ad me τα κεφαλαια mitteret quae exspecto quem velim adhortere et roges, ut quam primum in eo est περὶ του κα- περέστασιν κα κοντος ). - ra
lere alii quoquo Stoici de eadem re in libris suis
N ido Lyndenum do Panaetio p. 100. M id landenum de Panaetio P. 102.1 Ad Attis. XVI. 11. a Posidonii lilato me maέ-- vide
2 V. inium de Posidonio p. 246
130쪽
exposuerant, Veluti Diogene3, Antipater, Hecatoni quos quidem Ciceroni cognitos fuisse atque inspectos, ex locis, paullo ante a nobis allatis, luculenter patet ).
I libro primo, qui est de contemnenda morte, sese etiam atque copiose pertractavit locum de ania morum immortalitate quem paene totum ex Platone desumsit ), qui hau doctrinam pluribus scriptis, veluti Phaedro, Menone Timaeo decimo libro de Republica, persequutus est, maxime vero in Plia clone ). Praeter Platonica multa quoque stoicari sunt, nondum satis illa notata ab interpretibus, recto observante Wyttenbachio in bibliotheca critica φ .3 Nimirum horum libri non item, ut auaetiarii erant locupletiores doctrina, accurati diligentia, via breve ac faciles, ut eos in doscribendo conscribendove item facito ac tua negotio Cicero sequi posset.' Lynden P. 112. s. Boierum ad te. Ossio. II 2. F. 8 p. 196 q. 4 et eap. 10. 11. 12. 17. 21. 22. 24. Platon Menon P. 16. Tusc. u. I, 23 mat Phaedr. p. 344. t viva lacum totum Cicero coii tertit. - Tusc. u. I. 30 Phaedon P. 386 q. Tusc. u. I. 25. 26 ex Platoni, Timaeo hausit - Tusc. Qu. I. M. Cicero in animo habuit verba Socratis p. mat. Phaedon P. M . . - . 41. Socratia orationem apud iudices habitam a Platonia Apologia expressit. V. IntPP. 5 V. M tisa , de quaestione Quaenam fuerit veterum philos usque ad Senecam de animorum immortalitate aeuientia pag. XLV sqq.