장음표시 사용
171쪽
plo Quomodo dicunt scribae Christum filium esse David Ipse enim Da
abest, uid dicit in spiritu sancto:Dixit dominus domino meo, sede a dextris me n domV is, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum Ipse David di ilhq ' ' dominum,& unde est filius eius oti longe igitur a dei regno est scriba uniam deum confitens, qui ultra omnia esset diligendus: sed admone tur sua ipsius professione,cur sacramentum legis ignoret, ic Christum do/minum lilium dei nesciat per natiuitatis naturam in fide unius domini coci fitendum. Et quia per unius domini lacramentum manere, non relinqui uidebatur, scribam admonet, quomodo Christum David filium esse dice/ret, eum David eum dominu siuia esset professus, nec natura sineret, ut qui tanto patriarchς esset filius esset ec dominus.Hoc ideo,ut scriba secundum carnem & partum Mariae quod ex David esset,solum eum intelligens, dominum potius secundum spiritum Dauid meminisset esse,quam filium.Hid quod dictu est:Audi Israel Dominus deus tuus deus unus est,a domini unius sacramento Christum non separareticum tantus patriarchata pro phetes eam, qui ex utero domini ante luciferum genitus suisset, dominum sibi profiteretur. No utit immemor legis,nel ignorans dominum alium no confitendum,sed eum qui sacramento naturalis natiuitatis ex incorpo tali dei utero substitisset, abis uiolatae legis fide dominum esse intellige dum, cum unus ex uno per unius domini naturam haberet in se naturale quod dominus est. Quis ergo etiam nunc relictus est ambigendi locus Dominus ipse praecipuum mandatum legis in unius domini consessione
ac dilectione docens esse non suo ad scribam, sed prophetς testimonio est usus es e se dominum dominum se tame semper per id quod dei filius est
esse significans. Per id enim in sacramento dei unius per natiuitatem ma met,quia dei in se naturam dei natiuitas tenens,in deum alterum non e e/dat diuersitate naturae,ic ueritas generationis nec patri adimat ne no deus sit, nec filio non perficiat ne non sit ec dominus. Atm ita neq autoritatem pater amittit,nec naturam filius non tenet,per quod nec deus pater no do/minus unus est, net unigenitus deus dominus separatur ab uno, cum ex
uno domino unus ipse subsistat in dominum, dominum unum esse ita ex lege docens, ut se quoi dominum, propheta testante confirmet. Tendat per caeteras impii furoris propositiones fidei Euangelicae responsio, dc his ipsis quibus impugnatur repugnet, dc armis excidii sui uincens,unius spiri tus dicta, unius quot fidei demonstret es se doctrinam. Nel enim alius est Christus, quam qui est praedicatus,deus scilicet utrus,re in dei unius ueri gloria manens:& sicut se dominu ex lege dii negare uideretur,professus, ita de in Euanget is uerum se deu dum no confiteti existimatur,ostendens. Reeest aut Hoc enim se dicto eius, ne eu veru deu esse haeretici confiteantur,excusant: sita aeter Haec est aute uita aeterna, ut sciant te solu uetu de μquem misisti Iesum
172쪽
Ch istum.Ita eo nam quo ait,te solum uerum deumseparare se a uerittate dei per exceptionem solitarq existimatur, cum solus uerus deus nisi se tantum solitarium deum non patiatur intelligi. Et uere istud ndes apostolica non patitur duos ueros deos credi, quia naturae unius dei nihil alienum naturae eiusdem exaequandum sit ueritati. Non erit enim in dei unius ueri/tate deus unuS,si extra naturam unius dei ueri,alterius generis N no secundum natiuitatem naturalis sibi deus uerus deus existat. Sed ut in hoc ipsio eodem dicto no ambigue ipse se in unius dei ueri naturam deu uerum professus esse intelligatur, a superioribus huic tamen dicto cotinuatis at* iun etis professionibus responsionis nostrς sermo descendat, ut per gradus demonstratae fidei iam in ipso apice ueri dei Christi libertatis nostrae fiducia conquiescat. Posst sacramentia ital sermonis eius quo dixerat: Qui me ui/det,uidet de patrem, dc non creditis mihi quod ego in patre, pater in me est.Et uerba quς ego loquor uotas. no a me loquor,sed pater qui in me manet ipse facit opera sua Credite mihi,quoniam ego in patre dc pater in me est: sin autem, uel propter opera ipsa credite. Post multiplicem ergo hunc ingentium mysterioru sermonem sequitur respondentium discipulorum sermo iste: Nunc ergo scimus quia nosti omnia,& non habes necessitatem ut aliquis te interroget, in hoc credimus quoniam a deo existi. Virtutibus
in eo dei,naturam quom dei intelleXerunt: ne enim nosse omnia, di cor dium cogitationes scire, missi potius a deo posset esse,quam nati.In hoc cr/go credere se profitentur,quod adeo exierit,quia naturae in eo dci esset potestas. Intelligentiam autem eorum collaudans dominus respondit, non
uti qudd missus esset, sed quod a deo exisset, oroseistum natiuitatis ex incorporali deo sub exitionis significatione testantium. Nam dc ipse nati/uitatem suam sub exitionis demonstratione fuerat eloquutus,dicens: Vos me amatis, S creditis quoniam a deo exiui, Sc a patre ueni in hunc mundu. A patre enim in hunc mundum uenerat, quia a deo exierat. Nam ut nati/uitatem suam in exitione significasse intelligeretur, subiecit, se a patre ue nisse. Et cum per id a patre uenerit, quia a deo exierit,exitio eius a deo ab soluta natiuitas est, quam paterni nominis est professio consequuta - In ἡ ω .uesbiu, telligentibus itaque apostolis hoc exitionis sacramentum, haec loquutus, limo est: Modo creditis: Ecce uenit hora ec nunc uenit, ut dispergatur unus/quisque in sua, dc me solum relinquatis, sed non sium solus quoniam pater
mecum est:ut exitionem illam, non alienationem a deo patre doceret esse, sed de natiuitate naturam in se dei patris nascendo retinentem, subiecit, nosse solum esse sed patrem secum esse,uirtute uti atl unitate naturae, cu se/cia pater in se manens,esset in loquente se, alm in operante ic operans de loquens. Deinde ut causam totius huius sui sermonis ostendereret, adiecitariaee loquutus sum uobis, ut in me pacem habeatis. Iri hoc autem seculo tribulationem
173쪽
tribulationem habebitissed animi aequi estote,quia uici ego mundum. Loquatus ergo ista est, ut pacifici in co manerent, neq; dissentionum studio At, supersi perfidiae disceptationibus dissiderent cum qui solus xclinqueretur,node uel fidei Alus esset,ec qui a deo exisset,eam a quo exisset deam in se haberet Dein de in seculo uexati, patientes promissiona cius essent, qui mundum a deo exeundo,Ndeu secum habendo uicisset. Postremo totius myster j fidem loquuturus,cleuatis in coelum oculis,ait: Pater uenit hora, honorifica filiutuum, ut de filius tuus honorificet te.Sicut dedisti illi potestatem omnis carnis ut omne quod dedisti illi,det ei uitam aeternam. An ne tibi infirmus ubdetur cum honorificari se rogat Sit plane infirmus, nisi honorificari se id/circo postulat ut ipse honorificet honorificantem. De honore autem acci piendo S reddendo, libro alio tractauimus, ic eadem reuoluere admoduociosum est. Certe non ambigitur gloriam idcirco posci,ut glorificetur im/partiens,sed forte in eo imbecillis est, quΛd potestatem omnis carnis accopit.Sit quot acceptio potestatis imbecilla,nisi potens est illis quos accipit, uitae tribuere aeternitatem: Sed in eo ipi quoque quod accipit naturae albqua infirmitas arguitur.Sit plane acceptio infirmitatis, nisi Christus ex natiuitate potius quam ex innascibilitate deus uerus est. Quod si acceptio potestatis sola est significatio natiuitatis, in qua accipit id quod est, no est imfirmitati datio deputanda quae totu hoc nastentem consummat esse quod deus. Cum enim innascibilis deus ad perfectam diuinae beatitudinis nati/uitatem unigenito deo autor sat,autorem natiuitatis es e sacramentum pa/ternum est. Caeterum non habet contumeliam, quae autoris sivi exprimit
imaginem: quod enim pater dedit potestatem in hoc filium genuit, quod
filius accepit natiuitatem cosiammat Dedit enim ei potestatem omnis caranis, & ad id dedisse, ut det eis uitam aeternam: habet in dante quod pater est,ec in accipiente quod deus est,cum dc in eo significetur pater esse quod dederit,& in eo filius deus maneat qubd uitae aeternae dandς sumpserit potestatem. Naturalis igitur filio dei ei congenita omnis potestas est,quae cudata sit, non alienata est per id ab autor quia data est, cum quod est au/totis, hoc datum sit, dare scilicet uitam aeternam, & corruptionem in incor ruptionem mutare. Dedit itaque pater omnia, accepit filius omnia, ne que ambiguum est, cum dixerit: omnia quae patris sunt, mea sunt. Et hi equidem non creationum species, net elementotu diuersas substitutiones
praesens sermo significat,sed beatς ait absolvis diuinitatis nobis gloriam
pandens, deum in his ostendit intelligendum esse quae sua sent in uirtute, in aeternitate,in prouidentia,in potestate. Non quod haec deus ita habeat,
tanquam aliud quid extra ista esse credendus sit, sed quod in his ad ali, quantulam sensus nostri opinionem significatus fit ipse qui habeat. Vni/genitus igitur in his se docens substitisse, quae patris fiunt, cum ex se
174쪽
sempturum esse sanctum spiritu dixisset,adiecit: Omnia quae patriS sunt,
mea sunt,propterea dixi,de meo accipiet Omnia quae patris sunt,sua sunt,
tradita uti & acc*ta. Sed data non infirmant 'natiuitatem, quae in his cum constituunt esse quibus pater est. His igitur nunc gradibus praemissae de se intelligentiae usius est,ut cum se adeo exisse docuisset, secum* esse patrem professus esset,se* mundia uicis se testatus esset,& honorandus a patue,patrem esset honoraturus,ec accepta potestate in danda uniuer* carni uitae aeternitate esset usiuras,tum postremo omnia haec tali absolutione concluderet: Haec est auic uita aeterna,ut sciant te solum deum uerum,& quem
misisti Iesum Christum. Vitae aeternae fidem uel loqui o haeretice disce uel credere , ec separa a deo Christum si potes, a patre filium. a deo uero su per omnia deum,a solo unum. Vnus enim dominus est Iesus Christus. Si uita aeterna est in deum solam uerum credidisse, sed non sine Christo, se parato Christo a solo deo uero,in consessioneselius dei ueti, uita aeterna non capitur. Non intelligo quo modo nobis a deo uero separandus ad fi/dem fit qui non fit separabilis ad salutem. Quanquam igitur stiam moro fas dissicilium quaestionum absolutiones legentium desideths graues esse, tamen dilata ad modicum totius ueritatis demonstratione, indulgeri mihi existimo non fine aliquo fidei prosectu his ipsis dietis Euangelicis tecum haeretice luetanti. Audis professionem domini dicentisi sc est autem uita aeterna, ut sciant te solum uerum deum, de quem misisti Iesum Christum. Quaero quid fit quod sensum moueat, ne uerus deus Christus sit. Non enim tibi nunc quid de Christo credideris signi Reatio aliqua alia iubiecta demonstrat.Non habes quicquam praeterquam Iesum Christum:non fi/lium hominis,ut de se solet dicere i non filium dei ut profiteti ei de se usita,
tum est: non descendentem panem uiuum de coelis, quod cum multorum
scandalo de se frequenter asserit,sed dicens,le solum uerum deum,& quem misisti Iesum Christum omnem praenominum de cognominum suorum, uel naturalium,uel assumptorum consuetudinem praetermisit, ut cum con fitendus solus uerus deusMChristus Iesus aeternitatem praestarent, fine
dubio in ea Iesus Christus esset significatiΘe qua deus est.Sed forte quod
ait,te solum,communionem atque unitatem suam a deo separat. Separet
fine, si non ad id quod ait, te solum uerum deum, continuo subiecit: εἰ quem misisti Iesum Christum.Et sensum audientis interrogo quid credendus sit Iesus Christus, cum ad id quod pater solus deus uerus credendus sit credendus & Chtistus est Sed solus forte pater deus uerus Christo nore inquit ut deus sit. No relinquat sane,si unus deus pater Christo ut unus sit dominus, non relinquit. Quod D unus deus pater Christo non adimit ut unus sit dominus ita solus deus patcr uetus Christo Iesu non auferat ut uerus deus sit, cum ad uitae aeternae metitum hoc proficat ut cum credatur
nitatem Ree uita aeterna ut μυ
175쪽
solus uerus deus,credatur & Christus. Quid nunc rogo stultitiae tuae sensa Christo deputans haeretice,ut cum creditur deo patri,credatur & Christo, qui uitam aeternam tribuit, quia honorificandus a patre patrem honorifi/cauit,quia mundu uicit quia solus relinquendus no solus est,sed secum habet patre,quia a dco exivit,ati a patre uenitet Quid igitur in tantis dei uir tutibus nato,naturae ac ueritatis imparties et Solum enim uerum deum pa/trem inutiliter credimus,nisi credamus & quem misit Iesum Christu. Quid haeres quid morarisc quid Christus co fitendus sit doce,nam qui quae scripta sunt negas,quid restat,nisi ut quae non scripta sunt credas. O infelix uoluntas, o ueritati obnitens falsitas, cum in fide dc consessione ueri dei patris Christus unitus sit rogo qua fide uerus deus negatus creatura esse dicitur, cum fides nulla fit in solum uerum deum credidisse sine Chiishoc Sed an, gustum te haeretice S diuini spiritus incapacem coelestium dictorum non adit sensus,ic vipereo inspiratus errore Christum uerum deum nescis in fide solius ueri dei ad uitae aeternitatem confitendum. Sed ecclesiae fides Q/lum uerum deum patem confessis,confitetur ec Christu: nem uerum Christum deum confitendo non de solum uerum deum patrem confitetur.Ne que rursum solum uerum deum patrem consessa, non confitetur de Chri
stum. Per id enim de Christum confessa deum uerum est qubd solum ue/rum deum consessa fit patrem. Ita quod solus pater deus uerus est, deum uerum esse confirmat se Christum. Non enim unigenito deo naturae de/mutationem naturalis natiuitas intulit,& qui ex subsistente deo secundum diuinae generationis naturam deus subsistit, ab eo qui solus uerus deus est
inseparabilis est ueritate natui Tenuit enim natura ueritatis sus ordinem, ut natiuitatis uetitatem ueritas naturalis inueheret, nec alte ius ex sie gene/ris deum deus unus afferret. Atta ita sacramentu dei nec in solitudine, nee in diuersitate consistit,cum nem alter deas deputetur qui ex deo cum natu/rae suae proprietate substite it,neis in unione maneat, quem patrem natiuitatis uetitas doceat confitendu.Non deseruit igitur natus deus naturae suae proprietatem, de naturali in eo uirtute est, cuius in se tenet naturali natiuitate naturam. Non enim in eo deus aut demutatus aut degener est, cum si
quod uitium natiuitatis intulisset ei, potius naturae columeliam per quam natiuitas subsistebat, inferret, dum quod ex se est defineret esse quod siuuest. Ait ita non eum demutatio corrumpebat,eo qui substantiam nouam natiuitate sabsisteret, sed eum qui natiuitate fit 3 impotens naturae suae to ere constantiam externum aliquid a se alienum* genuisset. Non est au/tem,ut saepe iam commemorauimus, in unitate dei patris de dei fit 3 humanarum uitium opinionum,ut sit uel extensio, uel series uel fluxus,ut aut riuum fons effundat ab origine,aut ramum arbor teneat in caudice, aut calorem ignis emittat in spatium. Haec enim inseparabili protensione manent potius
176쪽
tius de re quam sibi sunt dum N calor in igne est,ic in arbore ramus est, letivus in fonte est.Et haec ipse res sola sibi est potius, quam res ex re substi/tuta est: quia no aliud arbor quam ramus,nel ignis quam calor,necu fons possit esse quam riuus. At uero unigenitus deuS ex perfecta atque inenar/rabili natiuitate subsistens deus est 6 uera progenies innascibilis dei est 5
incorporalis naturae generatio incorporalis, deus uiuus&uerus a uiuen
te deo uero,& inseparabilis a dco naturς deus,dum subsistens natiuitas n5 alterius naturae deu perficit,nel generatio quae substantiam prouehebat, sustantuae naturam demutauit in genere,sed dispensationem assumptae carnis 5 per exinaniendi se ex dei forma obedientiam, naturi sibi nouitatem Christus homo natus intulerat, non uirtutis naturae. damno, sed habitus demutatione exinaniens se.Igitur ex dei forma serui sermam natus acceperat. Sed hanc carnis assumptionem, ea cu qua sibi naturalis unitas erat pa
tris natura non fineret,& nouitas temporalis,licet maneret in uirtute naturae, amiserat tamen cum forma dei naturae dei secundum assumptu homi/nem unitatem.Sed summa dispensationis haec erat, ut totus nunc filius homo scilicet de deus per indulgentiam paternae uoluntatis, unitate paternae naturae manercsilc qui manebat in uirtute natur semaneret quot in genere naturς Id enim homini acquirebat ut deus est ei.Sed manere in dei uni tale assumptus homo nullo modo poterat,nisi per unitatem dei in unitate dei naturalem euaderet. Vt per hoc quod in natura dei erat deus uerbum,
uerbum quot caro factum rursum in natura dei inesset. At p ita homo Iesus Christus maneret in gloria dei patris, si in uerbi glo iam caro esset uni
ta, rediret tunc in naturae paternae etiam secundum hominem unitatem uerbum caro laetum,cum gloriam uerbi caro assumpta tenuisset.Reddenda igitur apud seipsum patri erat unitas sua,ut naturς sus natiuitas in se rursum glorificanda resideret quia disipensationis nouitas offensionem unitatis intulerat,munitas ut perfecta antea fuerat, nulla esse nunc poterat, nisi glorificata apud se fuisset carnis assumptio.Et idcirco tanto antea praeparato ad fidei huius intelligentiam sensu,cum dixisset: P aec est aute uita aeteraria,ut cognoscant te solum uerum deum,& quem misisti Iesum Christum, subiecit secundu dispensationis suae obedientiam: Ego te glorificaui super terram,opus consummaui quod dedisti mihi ut facerem. Post , ut meritu obedientie dc sacramentum totius dispensationis intelligeremus adiecit:Et nuc glotifica me tu pater apud temetipsum gloria quam habebam ante. seculum esset apud te. Qui manere Christia in natura dei denegat, ic insoparabilem esse at indifferente a solo deo uero no credit,respondeat quae huius petitionis sit ratio : Et nunc glorifica me tu pater apud temetipsum. Quid enim causae est.ut pater eu glorificet apud semetipsium aut quae uerbi huius significatio est:quiue significationis effectus est Pater namq; no
At, naris Et nune glari sed me apud
177쪽
eget gloriς nec se exinaniuerat de forma gloriς seq. Quo modo ergo apud semetipsium glorificaturus est filium , de ea gloria quam habuit apud eum ante mundi constitutionem Sed apud eum habere quis sensius est Nomenim ait gloriam quam habebam anteΦ secutu esset, cu essem apud te sed gloriam qua habebam apud te.Esse enim apud te consistentem significat: habere autem apud te, naturae sacramentia docet. Glorifica uero apud te,no idem est quod glorifica me. Non enim semetipsum glorificari tantu ita
ut sibi aliquid fit propriu gloriae rogat sed apud semetipsum patrem glorificari se ab eo precatur. Vt enim in unitate sua maneret,ut manserat,glorificaturus eum apud se pater erat,quia gloris suae unitatem per obedientiam dispensationis excesserat, scilicet ut in ea natura per glori cationem turissesset,in qua sacramento erat diuinae natiuitatis unitus esset, patri apud semetipsum glorificatus,ut quod apud eum aute habebat maneret,nel ab alienaret ab eo formae dei naturam formae seruilis assumptio, sed apud se, metipsum glorificaret formam serui, ut maneret dei forma,quia qui in sor ma serui manserat, idem erat in forma dei.Et cum serui forma glorificanda esset in dei forma,apud eum ipsum glorificanda erat in cuius forma formς seruilis erat habitus honorandus. Non nouauero haec,nech nunc primum Euangelicis doctrinis confignata,vox domini est,ec hoc ipsum glorifican di filia apud semetipsum dei patris sacramentum pulcherrima illa spei suae gratulatione testatus est, tunc cum Iuda ad proditionem exeunte, gaudiocosummandae suae disipensationis elatus haec dixit: Nunc honorificatus es: filius hominis, deus honorificatus est in eo. Si deus honorificatus est in eo,& deus honorificauit eum in se,& deus protinus honorificauit eu,quid limosi corporis graues animae, dc sordente peccatis conscientia scelidae coeρ nota usi ad iudiciu diuinae de se professitonis inflamur et 5c arbitros nos naturae coelestis deputantes, impijs ad deum calumniae nostrae disputatimnibus fallimus Quanta potuit enim dominus uerboru simplicitate Euan gelicam fidem locutus est: ec in tantum ad intelligentiam nostram sermo
nes aptavit,in quantita naturae nostrae ferret infirmitas, no tamen ut quicquam minus dignu naturae suae maiestate loqueretur. Et primam quidem dicti sui fignificationem non ambiguam existimo,cum ait: Nunc honorificilisti ηοη catus est filius hominis.Gloria enim omnis non uerbo,sed carni acquirebauerbo, sed tu id est,n5 natiuitati dei sed nati hominis dispensationi. Hoc uero quod iqη sequitur quid signiqcet interrogo:Et deus honorificatus est in eo. Honori R deum audio, do quid istud sit secundum intelligentiam tuam haeretice ignoro. Deus in eo honorificatus est, in filio utit hominis. Et quaero an filius hominis idem fit oc filius dei, it cum non aliud fit filius hominis,nem aliud filius dei,uerbum enim caro factum est: dc cum qui fi/lius dei est, ipse dc hominis sit filius, requiro quis in hoc filio hominis, qui
178쪽
filius dei est, glorificatus sit deus 'in filio hominis, qui & filius dei est,
glorificatus deus est Videamus quid sit hoc quod tertio subditur: Si deus glorificatus est in eo,deus glorificauit eu in se. Quod istud rogo sacramen/ti mysterium est7 Deus in filio hominis glorificato glorificatum deum glorificat in se. In filio hominis dei gloria est, Se gloria dei gloria filii hominis. Deus glorificat eum in sese, homo utiq; non per se glorificatur. Nem rura sum qui in homine glorificatur deus,licet gloriam accipiat,n5 tamen aliud ipse quam deus est. At ueto cum glorificato filio hominis, glorificans deudeus glorificat in sese inuenio naturae gloriam in gloriam naturae, naturam glorificantis assumi.Non enim se deus glorificat,sed glorificat deum in homine glorificatum in sese. bd autem glorificat in sese licet non se glorificet tamen in naturae suae gloriam naturam glorificantis assumit.Et cu glorificans deu deus quia glorificatus in homine fit,glorificat in sese,eum quem glorificauit in sese inesse demonstrat cum eum glorificat in sese. Affer nune quisquis es h retice flexu doctrinς tuae ineuolubiles quςstiones,que cuse nodis suis illigent, in nullo tamen agmine haerendi molestiam contine bunt. Filius enim hominis glorificatur, & glorificatur in eo deus, de deus glorificatum eum in homine glorificauit in Lese. No enim idipsum est glo/rificari filium hominis, quod de glorificati in filio hominis deum uel gloti=ficati in sese glorificatum in homine deum. quere hoc secundum impie tatis tuae sensum uerbis tuis quid uelis esse glorificare in filio hominis dein vim aut Christu necesse est esse qui glorificatur in carne, aut patrem qui glorificatur in Christo Si Christus est deus, certe Christus est qui glorifi/catar in carne.Si pater est,sacramentum unitatis est,cum pater glorificatur
in filio. Aut Christum fitendo deum,etiam inuitus loquetis, aut patrem deum intelligendo, naturam dei patris non negabis in Christo. Atis haee de glorificato filio hominis glorificato in eodem deo dicta sint. De eo ue/to quod glorificatum in filio hominis deum deus glorificat in sese, in quo
tandem tibi relictam facultatem exerendae impietatis existimas, ne secun/dum naturae uetitatem uerus deus Christus fit Christum enim deus natu
hominem clarificat in sese nunquid extra se est quem clarificat in sese Reddit enim in se Christo gloriam quam apud se habuit: S cum in forma dei assumptio formae seruilis assumit, in se glorificatur glorificatus in homine deus, qui ante natiuitatis dispensationem in sese erat, ic per formam sui, taper naturam natiuitatis unitas. tiuitas enim n5 nouae nem alienae natutrae deum fecerat, sed naturalis filius patri naturali generatione substiterat. Et eum post natiuitatem hominis glorificatus in homine,in natur suae rursum gloriam clarescit,in se eum deus clarificat cum in naturae paternae glo/riam, ab ea per dispensationem euacuatus assiumitur Concludit autem au
dacissimum impietatis tuae furorem apostolica fides,ne quo licentia liberinp x intelligentia:
179쪽
intelligentiae evageris,cum ait: Omnis lingua confitebitur quia dominus Iesus in gloria est dei patris.Quem enim in sese pater glorificavit,in eius glo/ria confitendus est, ec qui in patris gloria confitendus est:quem in se pater glorificauit in his sine dubio intelligendus est esse, quibus pater est,cum dein se eum glorificauerit,ec in gloria eius ει confitendus. Non enim hic nuctantummodo in gloria dei est,sed in gloria dei patris est. Nel glorificauit gloria exteriore,sed glorificauit gloria in sese, in eam eum quae sua est glo/riam resumendo,Nineam gloriam quam apud eum habuit, eum dc apud se glorificat 8e in sese. Ait ita inseparabilis a fidei huius coniunctione intelligitur etiam sub hominis humilitate,sic dicens:Hςc est autem uita aeterna, ut cognoscant te solum uerum deum,ic quem misisti Iesum Christu Cum de sine Christo solo deo patre cognito,uita aeterna no sit,& Cristus glorificatus in patre si Si aute ea demum uita aeterna est,solum uerum deum patrem nolite, de quem misit Iesum Christu,n5 existimetur plane uerus deus Christus,si uita sit in deum credidisse sine Christo εἰ quod solus deus pa/ter deus uerus est no pertineat ad deum Chrissem,nisi gloria Christi omnis in solo uero deo patre est. Si enim in se deu glorificat pater, dg solus pa/ter deus uerus est,no extra solum velum deum Christus est, quia glorificatum in deum Christum glorificet pater uerus deus solus in sese. Et quὰid a solo uero glorificatur in sese,n5 alienatur a solo uero, quia in se solo glorificatur a uero. Sed forte piae huic fidei nostrae, impiae perfidiae tuae occurrat Non poteββ/.assertio,ut aliena ab intelligenda dei ueri fit haec necessitatis cofessio: Amet, 4 9 β - uobis,non potest filius a se facere quiri nisi quod uiderit patre in II. facientem.Nisi duplicem responsionem duplex Iudaeorum indignatio eximis parebis git, sit haec plane infirmitatis professio, nihil ab se facere filium posse, nisi Disium quod uiderit patrem facientem. Quod si Iudaeis ec uiolati sabbati reatum obiicientibus, dc aequalitatem in Christo dei per professum sibi deum pa/trem no ferentibus, sub eodem dicto ad utrunt responsum est, putas
per cofessionem responsionis posse dictorum occuli uetitatem Et quanΦin alio libello tractatus hie a nobis locus fuerit, tame quia modo no obcst, sed etiam ad religionem proficit fidem retractari,eundem ipsiam,quia causa postulat reuoluamus. Hinc aute prima responssonis necessitas orta est: Et propter hoc persequebantur Iudaei Iesum, de quaerebant eum interfice re,quoniam haec faciebat sabbato. Ira ital eorum usis ad cupiditatem in terficiendi eum accendebatur propter opera sabbato gesta.Sed uideamus
pater m8M us quid dominus responderit:Pater meus usque modo operatur, ic ego opo te modo opς ror. Quod rogo istud opus patris est, haeretice,demonstra.Per filum enim
Er Ust &h filio otnnia sunt uisibilia 3e inuisibilia. Et tu qui ultra Euangelia sapis, v Rr necesse est ut aliquibus arcanoru doctrinis cognitione patcrni operis adtaptus,operantem nobis patrem Ostendas.Quod si pater operatur in filio secundum
180쪽
cundum quod ipse ait: Verba quae ego loquor uobis, non ego loquo sed
Pater qui in me manet,ipse facit opera sua uides ne quid hoc sit: Pater me/us uis modo operatur Hoc enim ideo ait,ut paternae in se naturae intelli geretur maiestas in sabbati opere potestatis Gae usa natura. Cum enim in se operante operetur pater, ipse necesse est patre operetur operante, at sideo ait:Pater meus usi modo operatur,ut ipsum illud praesens dictorumati gestorum per se opas,paternae in se naturae existimaretur operatio. Id
enim quod usi modo operatur, unu atm idem dieti temporis Τ momen/tum est, ut non aliud aliquod opus esse pathis quam suum hoc quod agit crederetur, cum per id quod usi modo pater operatur, haec ipsa esset pa
tris sub eodem tempore sermonis operatio. Ac ne fides intra cognitionem tantum patiis relieta a uitae aeternae spe abesset,continuo subiecitEt ego o/Peror, ut hoc ipsum quod modo operatur pater opereturαfilius. Ac sic
perfectam fidem docuit, cum id quod modo est,eiusdem teporis opus sit, ec id quod operatur pater de filius extra singularis fit unionem. Sed gemisenatus est audientiu dolor id enim sequitur:Propter hoc magis quaerebant eum Iudaei interficere, quod non solu m soluebat sabbatum sed de patrem suum propriam dicebat deum, aequalem se faciens deo. Et hic rursum ad/monebo Neuangelistae iudicio, de communi humani generis sensiu filium
in paternae naturae aequalitate esse. Aequalitatem autem non nisi ex ea dem esse natura,quia natiuitas non habet aliunde quod maneat. Et omnis
generatio a generante se no fit aliena, dum ad id quod maneat, subsistit ex eodem. Huie igitur duplicatae indignationi uideamus quid dominus re/spondeat: Amen amen dico uobis, non potest filius a se facere quicquam, nisi quod uidetit patrem facientem. Quaecunque enim ille facit, eadem de
filius facit similiter. Nisi dicta propositionis prophia sunt, uim dictis prae/sumptione propriae de infidelis intelligentiae asterimus. Si autem irarum causis subiecta responsio est, fides nostra potius loquitur quod docetur, quam irreligiosa peruersitas impietatis suae defendit errorem. Quaeramus ergo an de sabbati opere haec propria responsio fit: Non potest filius a se facere quicquam, nisi quod uiderit patrem facientem. Ait enim stuperius:
Pater meus usi modo operatur θc ego operor Si paternae in se naturae autoritate quod gerit, gerente patre agit,qui usi modo operatur in sabbato, extra crimen est operis filius, in quo paternae operationis praesertar autoritas.Non enim ad infirmitatem retulit,nopotest, sed ad autoritatem. Nam ab se non potest niR uideatinem enim praestat uidisse uirtutem, dc cum no praestet uisus uirtutem,naturam non infirmat non posse sine uisu, sed autoritatem ostendit ex uisu Id enim quod ait: Nisi uideat conscientiam significat in uisu,sicut ad Apostolos in Evangelio ait: Ecce dico uobis,levate ocu/los uestros,bc uidete regiones quoniam albae sunt ad messem.Conscicntiap 3 igitur