장음표시 사용
181쪽
igitur in se naturae paternae quae in se operatur operante, ne uiolasse sabbatum dominus sabbati crederetur ait: Non potest filius ab se facere quic*, nisi quod uiderit patrem facientem, ut id quod operatur,ex conscientia naturae in se operantis ostenderet, cum Sc in se fabbato operante us P modo pater operetur in labbato. Ad alterius uero indignationis dolorem conse
quentis dicti retulit causam: Quaecunq enim pater facit,eadem 5c filius militer facit.Exprobra infirmitatem dei filio,adime quot naturae aequali/tatem,la no qu uni facit pater,eadem Sc filius facit similiter.Si discrimen aliquod paternae uirtutis atm operationis admittitur, si quod ad aequalita tem uirtutis naturae* proprium est, honoris aequalitas no postulatur.Ipse enim in continuis ait: Vt omnes honorificent filiu sicut honorificant patre. Qui n5 honorificat filium,no honorificat patrem qui misit illum.Discerne aequalitatem in honore no dispari, infirma naturam in eadem operatione uirtutis Quid responsionis causam ad columeliam diuinitatis invadis Ad operatione sabbati respondit,no se quico facere posse, nisi quod patre fa cientem uidisset.Ad demonstratione uero aequalitatis, quaecuis pater fa/ceret,iacere se professus est Tenet quod ad sabbatu pertinet ad opprobria infirmitatis, si no quaecunio facit pater,eadem de filius facit similiter. Si au/tem sine exceptione quaecun* sunt, in quo tandem infirmitas reperietur, cu nulla quae pater possit no possit dc filius Aut in quo tandem per inter/cessionem infirmitatis negatur aequalitas, cu unus atl idcm honor post letur ad utrun Quod si eadem est uirtus operandi, bc eadem est religio honorandi, no intelligo in quo tandem naturae infirmae contumella relin/quatur, cu eadem sit in patre N in filio dc uirtutis potestas & honoris aequalitas. Et haec quide quamuis cu ipsa reru absolutione tractata sint,tame nequid in eo quod ait dominus: No potest filius fac are a se quic* nisi quod uiderit patrem faciente, ad infirmandae naturae impietate proficiat, potiusquam ad demonstrandae paternae in se naturae conscientiam,per qua ex autoritate operatus in sabbato est dicti quo dominici ad id pertinentis de monstranda cognitio est,quo ait: Et a me facio nihil, sed ut docuit me pa/ter, haec loquor Et qui me misit, mecu est ,& non reliquit me solia,quoniam ego quae sunt ei placita facio semper. Sentis ne quid sit, no quic posse fa/cere filium, nisi uideat patrem facientem, quo sacramento dictum sit: Et a me facio nihil D rursum: No reliquit me solum,quoniam ego quae fiunt ei placita,sacio semper c Si enim ideo nihil ab se facit, quia in se manet pa/ter, quomodo rursum ideo se solia pater no reliquit, quia quae sunt ei plac, ta facit Non concordat secundum sensium tuum haeretice dictorum diuersitas, ut nihil faciat a se nisi doctus a manente in se patre: 'rursum idcirco in se pater maneat, quia quae ei sunt placita gerit. Si enim nihil ab se facie propter manentem in se patrem,quo modo hinc ut in se pater maneat me ritus
182쪽
Titus est,quod ea quae ei placeant agit Non enim metitum aliquod est,no ab se gerere quae quis agat. Et contra,quo modo patri quae filius agat pla/cita sunt,cu ea ipsa agat manens in filio paterr In angusto es impietas,& te munitissima fides nostrς pietas concludit. Agit aliquid filius aut no agit ino agit, quomodo in his quae agit placet Si aute agit, quo modo agit in his quae ab se no agit,cum N proprium sit egisse quae placeant,& sine merito fit non ab se egisse quae gesserit et Sed naturae cui contradicis, haec unitas est,ut ita per se agat,ne a se agat:& ita a se non agat, ut per se agat Intellige
agentem filium,ec per eum aRentem patrem. Non ab se agit, cum pater in
eo manere monstratur.Per se agit,cum secundum fili j natiuitatem agit ipse quae placita sunt. Infirmus sit non ab se agendo nisi adeo ipse agit,ut quae agit placeant.Non uero sit in unitate naturae, si no quae ipse agit, & in qui/buS placet,no ab se agit sed manens in eo ad agendum pater edocet. Ita de manendo docet pater, dc filius agendo no ab se agit, de non ab se agens fi/lius, cum quae placita sunt facit, ipse agit. Ac sic unitas naturae retinetur in agendo,dum dc ipse operans non operatur ab se, dc ipse ab se non operans
operatur. Adiunge quom huic illud quod ad opprobriu infirmitatis usur
pas: Omne quod dat mihi pater,ad me ueniet, ic uenientem ad me no re pello,quia descendi de coelo, n5 ut faciam uoluntatem meam, sed uoluntatem patris qui me misit. Sed forte sine uoluntatis libertate fit filius,ut ei naturς infirmitas imperet necessitatem.Ideo autem necessitati fit subditus nouoluntati ut datos sibi uenientes a patre no repellat. Sed sacramenti unitatem in his dominus significans, dum no repellit sibi datos, dum no suam, sed mittentis se agit uoluntatem,post repetitam hanc eandem Iudaeis murmurantibus uocem intelligentiae nostrae sensum confirmat,dicens: Omnis
qui audiuit a patre dc didicit, uenit ad me,no quod uiderit patre quisquam, nisi qui est a deo, hic uidit patrem. Amen dico uobis, qui credit in me,lia
bet uitam aeternam. Et quaero ptimu ubi auditus sit pater, ubi docuerit au/dientes.Sed patrem nemo nouit,nisi qui a deo est . Et quo modo eum qui Dquam audierit, quem nemo uiditc Audiens ergo a patre ad filium ueni. Et cum filius auditur ec docet, naturae in eo paternae proptietas N auditae redoccntis ost enditur,ut hoc quod docet filius ec auditur, paternae doctrinae intelligatur auditio. Nam cum nemo uiderit patrem, dc ad filium ueniens, a patre audiat ali discat ut ueniat,admonemur intelligere quid fit de in loquente filio patrem docere, & in cospecto filio patrem qui a nemine sit uusus,audiri, quia naturae paternae proprietatem natiuitas filii in se persecta
contineat. Volens igitur unigenitus deus autoritatem paternam,salua in senaturae unitate testari, de datos sibi a patre non repellit,& uoluntatem non
suam, sed eius qui se missi efficit et non quod non uelit quae agit, aut quodno ipse audiatur qui docet,sed ut eum qui se mittat,& se qui missus est,sub Ρ Φ proprie
183쪽
proprietate nature indifferentis ostenderet,cu quς uult agit,& loquitur ea, de Goluntate dc opera ec dicta patris esse significet. Quod aute sit libere uoIuntatis,no ambigue ostendit cam ait: Sicut enim pater suscitat mortuos tauiuificat,sic dc filius quos uult uiuificat: cu aequalis in patre ec filio 8c uirtu/tis potestas 5c honoris dignitas manifestatur ibi de libertas uolutatis ostenditur:cum aute unitas demonstratur ibi paternς uoluntatis significatur af/fect io.Quae enim uult pater,ea iacit filius facere aute plus est,quam uoluntati obedire quia obedire uoluntati habet exterioris necessitate: facere uo/luntatem,propriu est unitati,cum factu fit uoluntatis Et cu filius uoluntate patris facit, docet per naturae indifferentiam, naturalem sibi uoluntate esse cum patre,cia uoluntas eius sit,omne quod faciat. Vult plane filius omnia quae pater uult, nec naturalis dissentit uoluntas.Namq; cum haec uoluntas patris sit qua ostendit dicens: Haec est enim uoluntas patris mei, ut omnis qui uidet filia ec credit in eum,habeat uitam aeternam,dc suscitem eu in no
uisssimo die acidi nunc an fit a a patre dissentiens sit uoluntas,cum ait: Patet quos mihi dedisti uolo ut ubi ego sum,ic illi sint mecu. Non ergo ambigi tur filiu uelle Nam cum pater uelit credentes in filio uitam aeternam habe/re,filius uult illic ubi ipse sit esse credentes,nisi sorte cohabitare Christo nosit aeternitas, aut non perfecta re beata in se credentibus tribuat Christus, haec dicens:Nemo nouit filia,nisi pater, net patrem quis nouit, nisi filius, de cui uoluerit filius reuelare. An ne no in libertate est uoluntatis uolens nobis secreti illius paterni tribuere c5scientiam,*adeo uoluntas ei libera est, ut cognitionem sui ait patris quibus uoluerit impartiatet Atl ita inter patrem de filio de natiuitatis 5 unitatis demonstrata natura est, cu sic liber ita uoluntate sit filius,ut quod uolens agi laetum paternς fit uoluntatis.Neociens plane dispensationem fidei, extra intelligentiam sacramentorum est, eg doctrinam Euangelii non adeptus,ab spe Euangel 3 peregrinatur. Cre dendus est pater in filio, filius in patre,per naturae unitatem, per uirtutis potestatem, per honoris aequalitatem, per natiuitatis generationem. Sed contraria forte huic nostrae professioni est domini testatio, cum ait: Pater maior me est.Hoc ne hi aeretice,impietatis tuae telum est haec sutoris tui arma sunt 7 Excidit ne tibi ecclesiam duos innascibiles nescire, dc duos patres non confiteri r Oblitus es mediatoris dispensationem, εc in ea partum,cu
naS, aetatem, passionem, mortem, crucem c Et renascens non confestus es
ex Maria filium dei natumet Si in his omnibus filius manens altariter mutor me est,ignorandum existimas hanc dispensationem salutis tuae, exinunitionem sormae dei esse s de patrem extra hanc humanaria passionum assumptonem,in illa incontaminatae naturae siuae beata aeternitate sine carnis nostrae susceptione mansisse s Nos enim unigenitum deum in forma dei manentem in natura hominis mansisse profitemur, neq; unitatem formae
184쪽
seruilis in naturam diuinae unitatis statim refundimus,nem rursum corpo rati insinuatione patrem in filio praedicamus, sed ex eo eiusdem generis genitam in se naturam naturaliter in se gignentem se habuisse naturam, quae in forma naturae se gignentis manens formam naturae alch infirmitatis corporalis acceperit.Erat enim humanae naturae proprietas, sed no dei forma iam no erat,quia per eius exinanitione serui erat forma suscepta. Nem emdefecerat natura ne esset,sed in se humilitatem terrenae natiuitatis manens, sibi dei natura sitsceperat generis sui potestatem in habitu assumptae humilitatis exercens,dc ex deo deus natus, in forma dei homo repertus, deu se uirtutibus agens, net deus non erat quem gestis sitis docebat. Nem enim h omo,in cuius habitu repertus est,non manebat. Et idcirco in hoc eodem superiore sermone naturae sibi cu patre unitatem contestatus dixerat: Qui me uidet,uidet 5c patrem & ego in patre, re pater in me. Quς uti differentiam no habent ex qualitate naturae, cum cotemplatio filii uisum coplesset de patrem,ec anus in uno manens,unum no discernat ab uno ac ne per contemplationem corporalem referre ex se paternae cotemplationis uisum existimaretur,subiecerat:Credite in me,quoniam ego in patre,& pater in me. Sin aut uel propter opera credite. Vt cum uirtus naturae reses1et,dc operatio ipsa uirtutis sit potestas,per uirtatis potest at naturae in se paternae uni tas nosceretur,cum in quantu quisl deum cognouisset in naturς uirtute,in tantum deum patrem cognosceret in potestate naturi Et cum tantus quantus est pater, filius uidendia in se patrem praestaret N. in gestis, indifferens per id pater in filio cognosceretur, per intelligentiam indifferentis pro po/testate naturae.Impleturus itam unigenitus deuS carnis dispensationem, acceptae formae seruilis facramentu consummaturus usus est demonstram dae fidei nostrae professione dicens: Audistis quoniam dixi vobis, uado deuenio ad uos .Si diligeretis me,gauderetis quoniam uado ad patrem,quia pater maior me est.His ital quae ad naturam diuinitatis spectant explici tis hoc eodem superiore sermone nunquid professio haec aufert filio natu rae aequalitatem,quam natiuitas generata cosummat Aut nunquid unigenito deo columelia est patrem sibi innascibilem deu esse,cum ex innascibili deo natiuitas unigenita in naturam unigenitam subsistat et Non enim suae originis est filius nel natiuitatem sibi no extans ipse conquisiuit ex nullo,
sed ex uiuente natura uiuens natura extans tenet in se naturae potestatem, professa autoritate naturae,ut di honorem testetur,& gratiam sumptae na/tiuitatis in honorem, re hoc quidem patri debitu reddens, ut obedientiam suam mittentis deputet uoluntati, no tamen ut naturae unitatem obediem
ita humilitatis infirmet, factus obediens usi ad mortem.Num tame post mortem non super omne nomen est I Sed si sorte hinc inaequalis uidetur, quia ei post euacuationem formae dei donatur hoc nomen, calumnia haec sacramex
185쪽
facramentum assumptae humilitatis ignorat.Si enim natiuitas hominis naturam nouam intulit,ta humilitas formam demutauit sub assumptione seruili,nuc donatio nominis,formae reddidit aequalitatem. Quid enim dona/tum sit quaererit enim hoc donatum quod dei est naturae huius donum ignobilitatem diuinae illi no inuehit naturae. Deniq; hoc nunc quod donatur ei nomen,&si habeat doni sacramentum, n5 tamen habet in dono nomi niS nomen alienum. Donatur enim Iesu, ut ci coelestia de terrestria de inferana genu sectat,ec omnis lingua confiteatur quia dominus Iesus Christus in gloria est dei patris. Confessionis ergo huius honor donatur, ut inglo/ria dei patris sit c5fitendus Cum audis ital: Pater maior me est,sicito eum de quo ob metitum obedientiae dictum est ala donauit ei nomen quod est super omne nomen. Audi rursum: Ego & pater unum sumus. Et qui me ubdet,uidet ec patrem. Et ego in patre, pater in me.Honorem donatae con
fessionis intellige,quia dominus Iesus in gloria est dei patris. Quando ubtur illud est,pater maior me inc nempe tum cum donatur ei nomen super Omne nomen. At contra quando est,ego εc pater unu sumus: nempe cum
omnis lingua cofiteatur quia dominus Iesus Christus in gloria est dei pamtris. Si igitur donantis autoritate pater maior est, nunquid per doni co OImos non do tionem minor filius est Maior ita φ donans est, sed minor iam n5 est cuin t hoς q*' una. donatur.Si no hoc donatur Iesse,ut cofitendus sit in gloria dei pa iubilois. ωι patre est: si aute in ea gloria donatur ei esse qua pater est,habes tib=Illitis de in donantis autoritat quia pater maior est,ta in donati cosessione quia unum sunt.Maior ita is pater filio est, plane maior cui tantum donat esse, quantus ipse est:cui innascibilitatis esse imaginem, sacramento natiuita/tis impertit,quem ex se in forma sua generat, quem rursum de forma serui in forma dei renouat, quem in gloria sua secundu spiritu Christu deum natum,donat rursum esse in gloria sua secundu carnem Iesum Christu deum natum,mortua Causam igitur ostendi quur si eum diligerent, gauderent
quod ad patrem vadit quia pater maior me est. Gaudiu hoc uti s ex dile/ctione docens esse,quia laetaretur dilectio Iessem esse in gloria dei patris cofitendum,& gloriae huius resumendae mefitu continuo siubieci dicens: Venit enim princeps mundi huius, dg in me habet nihil. Nihil in eo princeps
mudi huius habet,quia ut homo habitu repertus, extra peccatu carnis manebat in similitudine carnis peccati de peccato peccatu in carne codemnas.
Totu aute hoc ad paterni mandati referens obedientiam, subiecit: Sed ut stiat inudus quoniam ego diligo patre, M sicut mandatu dedit mihi pater, sic facio, surgite eamus hinc. Ad consummandu corporeae passionis lacra mentum per dilectione efficiendi mandati paterni sestinat exurges corporeae tame assumptionis statim mystertia pandens,per quam ei tan* in uite
modo palmitis inessemus, fructum nobis ut palmitibus, nisi ille uitis esset effectus
186쪽
esseetus,utilem no daturis. Atq; idcirco manere nos in se per fidem assumpti corporis monet, ut qui uerbum caro factum est,naturae carnis siuae tan/quam uiti palmites ine semus, a corpore huius humilitatis assumptione formam paternae maiestatis alienans, tum cum se ad unitatem palmitu ut/tem professus, agricolam patrem curiosum huius uitis ostendit,cuius inuti/les ais inseraces palmites desecans deputaret arsuros,dices ita: Qui me ubdet,uidet N patrem, dc uerba quae ego loquor, non a me loquor,sed pater qui in me manet, ipse facit opera sua. Et credite mihi, quoniam ego in pa/tre,&pater in me est, ut sacramentum natiuitatis, ec mysterium assum
pti corporis manifestaret per continentiam dictorum ad id ueniens, ait: Quia pater maior me est. Et confestim, ut absoluta dicti ratio subesset, de agricol. E,N uitis re palmitum subiecit exemptu, assumptionem per id coraporeae humilitatis ostendens.Et hinc causam eundi ad patrem,se dilectio nis laetitiam cum ad patrem iret, docens esse oportere, quia pater maior se
esset,a quo scilicet esset gloriam resumpturus, apud que,dc in quo esset glorificandus n5 nouello honore sed pristino:nem alieno,sed que apud eum habuit.Si ital no in ipso glorificandus est, id es ut fit in gloria dei patris,
columeliam adscribe naturae: si uero quod ab eo glorificatur, autoritas est, patrem maiore in glorificandi autoritate cognosce. Quid dispensationem ad impietatem trahis Quid sacramentum nostrae salutis invadis ad mor/temzGlorificaturus filiu pater maior est, glorificatus in patre filius minor no est.Aut quomodo minor est,qui in gloria dei patris est Aut nunquid pater maior non est Maior uti pater est dum pater est:sed filius dum ilius est,minor no est. Natiuitas filii patrem constituit maiorem, minorem uero filiu esse natiuitatis natura non patitur Maior pater est,dum glotiam assumpto homini rogatur ut reddarefilius minor no est,dum gloriam resumit apud patrem. At v ita Sc sacramentu natiuitatis, ec dispensatio corpo rationis impletur. Nam ec pater dum dc pater est,ta glorificat nunc filium hominis maior est.Et pater dc filius unum sunt, dum ex patre natus filius, post assumptionem terreni corpotis glorificatur in patre. Non habet ita pnatiuitas naturae ignobilitatem, quia in sorma dei est, qui ex deo nascitur. Et cum differre significatione ipsa existimetur innascibilitas a natiuitate,natiuitas tamen no est extra lana scibilitatis naturam, quia no sumpsit aliun/de quod subsistit. Nam S se no consequuta sit,ut coinnascibilis effecta sit, accepit tamen ex innascibili deo esse,quod deus est Fides igitur nostra ec stinitium natiuitatis no apprehendciis, unigenitum deum semper profite, tur,quia natura non serat at coepisse aliquando confiteatur, cuius natiuitas omne inivi tempus excedat,sed quem semper esse de ante tempora confitetur,natum tamen in intemporali infinitate non ambigit, eum tamen ex initiabilis intelligentiae natiuitate confessa.Sed hoc haeretici ad naturae contumeliam
187쪽
meliam sumunt quia dictum est:Pater maior me est. et illud:De die auis Quomodo fila hora nemo scit,nem angeli in coelis,nel filius,nisi pater solus Ignoratio nescit diu horae obhcitur unigenito deo, ut deus ex deo natus no fit in ea naturae perfectione qua deus est, cum nesciendi necessitate dominante, iam uis aliqua exterior eo potior sit, quae tanquam aduersum se imbecillia in ignorantiae eum infirmitate detineat. Quin etiam ad huius nos intelli, gentiae impietatem haereticorum furor iure quodam necessariae confessio/nis compellit,ut ita credendam fit,quia eca domino dictum sit ita re uide
ii irreligiosissimum, professionis eius de se protestationem diuersa intelli/gentiae nostrae opione corrumpi. Ac primu antequam dicti ratio di causa memoretur, sensu comunis iudicq sentiendu est,an credibile esse possit, ut aliquid ex omnibus nesciat,qui omnibus ad id quod sunt, alio erunt,autor est.Si enim omnia per Christum, di in Christo,& ita per ipsem ut omnia in ipso sint,id quod net extra eum, net non per eum est, quomodo non etiam in stientia eius sit cum plerunt seientia ea etiam,quae net in se,nem per se sint, per uirtutem naturae non nesciens apprehendat c At uero quod causam nisi ex eo no sumit,dc motum ad id quod est,erit*, nisi intra se no pit,quomodo extra eius naturae scientiam est,per qua, se in qua id quod efficiendum fit continetur Cogitationes namq; humanas no tantum prς senti motu incitatas, sed etiam instinctu suturae uoluntatis agitandas dominus Christus non ignorat Euangelista testante:Sciebat enim Iesus ab ini/tio,qui essent non credentes, qui esset traditurus eum. Naturae ergo eius uirtus,quae cognitionem rerum n5 extantium capit,& quiescentium adhue
animoru sabituras inquietudines no ignorat,id quod per se, intraΦ se est, nescisse existimabitur 6c alieni potens impotens sui esse de quo dictu me/Cρω s se minerimus: Omnia per ipsum,dc in ipso creata sunt,& ipse est ante omnes. Vel illud: Quia in ipso complacuit omnem plenitudine inhabitare, Sc per ipsum reconciliari omnia in ipso. Cum igitur omnis in eo Ot plenitudo, de omnia per ipsem dc in ipso reconcilientur, dc dies illa recociliationis nostrae expectatio fit,hanc ille diem ignoraticuius 8c in se tempus est, ec per sacra mentum eius est: Etenim aduentus sui dies ista est, de qua Apostolus ait:
Cum autem Christus apparuerit uita uestra,tunc d uos cum eo apparebitis in gloria. Nemo ita ν quod per se, 6c intra se est nescit. Christus aderit, de aduentus sui diem ignorate Dies suus est secundu cundem Apostolum, quia dies domini sicut fur in nocte adueniet, dc ignoratione eius detineri intelligendus est et Humanae naturae quod agere diffiniunt, quantum in se est,praestiunt, dc sequitur gerendorum cognitio uoluntatem agendi, deus uero natus quod in se,ic per se est nescit Per eum enim tempora, ic in eo dies est, quia dc per ipsum futurorum constitutio est, dc in ipso aduentus
sui dispensetio est.Et erit in ea hebetudine,ut quod sibi costa sensi1 naturς
188쪽
torpentiS ignoret,serarum beluarum* modo,quae extra rationem consitqprouidentis animatae ipsium quod agunt nesciunt,cum quodam motu stupidae uoluntatis agitatae, fortuito ad aliquid re incerto feruntur ingressu Quomodo etia dominus gloriae aduetus sui ignorabili die naturae esse in compositae 5c imperfectae creditur, quae dc necessitate habeat adueniendi, de scientiam aduentus sui no adepta sit, per quod potior iit ignoratio deo, quae ei auferat cognitionis habere uirtutem Iam uero quata impietatis generatur occasio per infirmitatem Chris i,etiam deo patri uitium deputabi tur,ut unigenitum deum,& dilections suae filiv,huius diei cognitione frau/dauerit, malignitatis , asseetu scientiam suturae cosummationis inuiderit. Et cum non ignorabilem ei esse passionis de diemeshoram uoluerit, diem uirtutis eius,& clarificandi in sanctis suis horam negauerit,& ademerit beatitudinis cognitione cui mortis indulserit praescientia Humanae istud con/scientiae mon potest ferre trepidatio, ut hoc sibi de deo arbitrium praesa/mat, de ei uitia humanae demutationis adscribat, ut aut aliquid filio pater deneget,aut aliquid deus natus ignoret. Nescit autem deus aliud aliquan,
do quam dilectio esse,nel aliud quam etiam pater esse. Et qui diligit non
inuidet:& qui pater est,non etiam non pater totus est. Non enim admittit hoc nomen portionem,ut ex aliquo pater sit,& ex aliquo pater non sit.Pater enim uniuersitatis eius quae in se est, pater est: omnem se in eo habens,
cui non sit ex portione quod pater est,non quod sibi eorum quae siua sunt, pater ipse sit, sed quod in his quibus ipse est ei qui ex se est,pater totus sit
Et cum secundum humanorum corporum naturas quae eX dis aribus conueniunt,dc ex compositis consistia non possit nisi omniu suorum quis pater esse: aut quod in unoquo est generam ac partium, id in filio natiuitas perfecta c5seruet. Omniu ergo suorum quis pater est,dum ex omnibus natiuitas,& in omnibus manet. Et cum in deo no sint corporalia, sed ab tu tamet particulata,sed tota dc uniuersamo uiuificata, sed uiua, totus uiues, ec unu totum deus,dum non ex portione copositus est, sed ex simplicitate perfectus est, necesse est,ut secundu quod est pater, ipse sit omniu suorum eius quem ex se genuit pater totus, dum eum patrem ex suis omnibus na/tiuitas filii perfecta cosummat.Si igitur proprius filio pater est, in ea necesse est filium manere proprietate qua pater est. Manere autem quomodo existimabitur,si extra praescientiς natura sit 8c aliquid natiuitati eius ex autoritate defuerit Deerit enim prope totum,si quod propriu deo est, no habea Propriu autem deo quid aliud,Φ cognitio futurorum est ut res non/dum manentes,mansurasi , posterius inuisibiliu ac nondum extantiu ge/nerum capaX natura cotineat. Non patitur aute in nobis doctor gentium
Paulus hac impii erroris professionem,ut ignorasse aliquid unigenitus de, us existimes ait enim: Instituti dilectione in omnes diuitias adimpletionis q intellectus
189쪽
intellectus in agnitione sacrameti dei patris N Christi, in quo sunt omnes thesauri sapientiae dc scientiae absconsi. Deus Christus sacramentum est, de
omnes sapientiae ec scientiae in eo thesauri latent. Portioni uero dc uniuersitati non potest conuenire,quia neq; pars omnia intelligi,dc omnia partem non patitur intelligi. Filius enim si diem nescit,iam non omnes in eo scien/tiae thesauri fiunt. Quod si in eo omnes scientiae thesauri sun diem no ignorat,omnem in se scientiae thesaurum continens.Sed meminisse nos conue
nit,occultos in eo istos scientiae thesauros esse, et idcirco quia occulti sint, non incsse cum per id quod deus est, in eo insint: per id uero quod sacra/mentum es occultantur. Non occultum autem, net ignoratum nobis est
sacramentum dei Christi,in quo absconsi omnes scientiae thesauri sunt. Et quia sacramentum ipse est, uideamus an in his quae nescit ignorans fit. Si enim in caeteris professio ignorandi non habet ne siciendi intelligentiam, ne nunc quidem quod nescit ignorat.Nam cum ignoratio eius secundu quod omnes thesauri in eo scientiae latent,dispensatio potius quam ignoratio sit, habes causam ignorandi sine intelligetia nesciendi. In omnibus enim quae ignorasse deus loquitur, ignorantiam quidem profitetur, sed ignoratione tamen non detinetur,dum ad id quod nescit, non nesciendi infirmitas est, sed aut tempus est non loquendi aut dispensatio est non agendi Loquitur ad Abraham deus dicens: Clamor Sodomorum N Gomorrae impletus
De os se peccata eorum magna ualde.Descendam ergo Sc uidebo,si secudum at Gi νζς. t eorum consummantur:quod si non ut sciam. Habemus ergo nescientem deum, quod tamen non nesciat: nam cum peccata magna ualde
sciat esse, dc rursum descendit ut uideat an consummati sint, de si nondum consummati sunt ut sciat,intelligimus eum non ea tunc scire,quia prius ne/sciat,sed tunc scire,quia tempus ad agendum sit.Nescire ergo deum,no est ignorantiae diminutio sed temporis plenitudo.Expectatur enim ad hoc ut Ali noni sciat. Et cum 'nescimus id de eo intelligere quod nesciat, cum tamen adhuc expectet ut sciat,necesse est,ut id quod sciens nescit,& nesciens scit,nihil ali
od quam uel loquendi dispensatio sit,uel agendi. Non ergo ambigi licet,
dei scientia ex tempore potius esse quam ex demutatione,cum ad id quod deus scit,profitendae potius scientiae tempus si quam adeptae, ut etiam ex hoc docemur,quod ad Abraham dictum est:Ne iniicias manum tuam in puerum,dc ne facias illi quicquam:nunc enim cognoui quia times domina deum tuum,dc non pepercisti filio tuo dilecto propter me.Deus ital modo scire modo autem scire,anterioris ignorantiς professio est. Quod cum in deum non cadat,neque ut ignorauerit ante fidelem sibi esse Abraham, de
quo dictum est: Credidit Abraham deo, de deputatum est ei ad iustitiam:
hoc quod nunc cognouit,tempus quo Abraham testimonita accepit, non
etiam deus scire coepi Abraham enim holocausto fit,i,dilectionem quam ad deum
190쪽
ad deum habebat docuerat Deus tunc cognouit cum loquitur. Et quia ante nescire non intelligendus est, necesse est idcirco tunc intelligatur cogno
uisse,quia loquitur . Et de plurimis quidem quae de scientia dei testamento
ueteri continentur, haec tantum exempli causa demonstrata a nobis sunt, ut
id quod nescit deus,non ignorationis causa intelligeretur esse, sed tempo/ris.In euangeliis uero dominum multa scientem nescire inuenimus, opera rios iniquitatis in uirtutibus multis,dc in nomine eius gloriantes non nouit dicens:Et tunc iurabo quia non noui uos.Discedite a me omnes qui opera Nescio uumini iniquitatem.Etiam cum iureiurando eos non nouit, quoS tamen inbquitatis operarios esse non nescit. Nescit ergo non idcirco quia nesciat, sed quia cognitione eius per iniquitatem operationis indigni sint, fidem dicti etiam iurisiurandi religione confirmans,& habens in naturq uirtute ne ne/sciat,ec retinens in secramento uoluntatis ut nesciat. Nescit quot unigeni tus deus uirgines stultas,ec comparandi sibi olei incuriosas, gloriosa adueritus sui thalamum ingressus,ignorat.Nant & adeunt 8c rogant, & usi eo non ignorantur,ut his rex respondeat: Amen dico uobis, quia nescio uos.
Nam & occursus S deprecatio no ignorabiles esse eas patitur, sed nescien di responito,non naturae potius quam uoluntatis est, dum ab eo qui nihiInescit,indignae sunt quae sciantur. Denil ne per infirmitatem ignorare existimaretur,cStinuo Apostolis ita loquutus est: Vigilate itas, quia nescitis diem net horam,ut cum uigilare eos ob ignorationem diei ait hors monet,per id nesciri ab eo uirgines noscerentur,qubd sopiis negligentes,indignae aditu thalami sui oleo indigendo mansissent Non est igitur domi nus Iesus Christus, qui scrutans corda dc renes deus est,in ea naturae insitamitate,ne nesciat, cum hoc ipsum ex naturae scientia intelligatur esse, quod nesciat.Quod si qui forte ignorationem ei deputabunt ab eo quia sciat co/gitationes eoru,dici sibi metuant:Quid cogitatis mala in cordibus uestriss Nam cum cogitationum gestorum 4 non ignarus cognitor, interdum de cogitatis gestisin quasi ignarus interrogat,uelut de tactu fimbriς muliere, uel de dictoru dissensione apostolos uel de sepulchro Lazari sentes, non nesciens intelligedus est nescire sed loquens.Nel enim natura fert, ut qui in absenti Lazaru mortuum sepultum* sciat, sepulchri locu nesciat: eg qui cogitationes uidet,mulieris fidem no cognouerit: N qui necessitate non habet de aliquo interrogadi,dissensionem apostoloria ignorauerit. Sed ei qui nouit omnia,ea ipsa quae no nescit, dispensatio est aliquando nescire se lo/qui dum aut apud Abraha scientia distimulatur in tempus, aut apud stul/tas uirgines, iniquitatis operarios cognitio negatur indignis, aut in sacramento fit 3 hominis,interrogatio ignorantis ex homine est. In his se omni/hus ueritate corporeae natiuitatis acc5modans,quibus naturae nostrae infirmitas detines non ut infirmus esset ex natura qui deus est,sed infirmitates