장음표시 사용
101쪽
sive ni i ad eam reserantur, ut patet ex fundamento; et si quandoque lutino sit,imetipsi iluodaminodo imperat, seque ipsum obligat , ραcta ineundo vel quaedam rationabilia proposita eo n-eipiendo , id non sit , quasi in se ipsunt iurisdietionem haberet sibi lite legem poneret, sed quia jam antecedenter generali divinae sapientiae legi jubenti e. g. Promissu esse Semanda , et in bono semel recte coepto perseverandum esse , naturialiter subjieitur. lline ad 'r' dicimus, honestatem vel inhonestatem ae lusvoluntatis desumi quidem a praeli eo die tamine rationis, quod est proxima ae interna voluntatis norma, sed non ad exclusionem con- tormitatis ejusdem die laminis ad legem aeternam Dei, qua non supposita, talis honestas foret tantum radicalis ac fund/mentalis, minime vero completa ac Objective propter extrin-
Meani legem immutabilis. Vide dieta alias li .
inst. Dictamina istaedam rationis sunt per se necessario ac intrinsece vera, habentque intrinsecam conformitatem eum nain rarationali antecedenter ad legem Dei, eum etiamsi per impossibile Deus non existeret vel saltem non praeeiperei nee prohilteret, adhuce. g. mentiri foret malum, colere parentes bonum et debilum si ret. Deinde in eadem hypothesi adhuc Respubliea e. g. ratione intrinseeae honestalis ei boni publici prohil eret furta , perfidiani ele. praeciperet iidelitatem, obsequium erga superiores etc. ergo hujusmodi dielamina rationis ei convenientiae per se rationem pers elae legis conlinent, ure pendent a sapientia et voluntate divina praecipiente. R. Ex anteeedente sequitur tantum , quod quoniam quaedam sunt praecepta quia sunt intrinsece bona et ab ordine naturali requisita , is taedam vero prohibita quia intrinsece mala , etiam abstractione sacta a praeeepto et prohibitione, aliquid honesti vel inhonesti in actibus humanis posset deprehendi, prout scilicet rectae rationi tamquam proximae eorum regulae, suerinteonsorines aut dissumes; minime vero quod haec consorinitas aut dissormitas a ratione, seu hae consententiae dictaminum ratii nis , lieet sint per se necessariae et intrinsece verae possini constituere perfectum ac completam legem moralem , quae Oritur dum laxat per ordinem ad Deum ut Legislatorem, jubentem aut velantem cum supremo ac essea et liniterio. Unde ei iam in die iahypothesi revera impossibili, lutpote quae pro prima parte tollit
102쪽
omne fundamentum eonformitatis aut deformitalis, pro altera supponit Demii posse negare se ipsum, seu suam sapientiam selliret non prohibendo ea, quae eidem direete adversantur, si quid adhuc honos ii , aut inhonesti eoncipi posset, sicut et in supposita pariter reipublicae prohibitione aut praecepto, id totum ad radi ealem, et fundamentalem quamdam moralitatem ortam ex oppos, tione vel convenientia cum bono ordinis physi ei vel moralis etiam sed imperfecti, reserendum foret; praesertim quod sicut repugnat hominem recta ratione utentem non agnoseere aliquid quod sit ipso superius , ita repugnat posse in sola sua rationalitate completam et consummatam morali latis sive potius Iegis moralis rationem ae sundamentum constituere. Hinc vero sequitur, quod quae a lege naturali praecipiuntur aut velantur , sunt quodammodo dupliciter bona aut mala, scilicet et ex ipsa rei natura , et ex necessario praecepto aut velilo divinae sapientiae et voluntatis. Inflant. Si sola dissormitas actionis a ratione sive a natura rationali non eonstitueret perseelam legem prohibentem, posset quis , agendo contra dictamen rationis et in vincibiliter Deum ignorando , vel non eogilando de lege Dei prohibente, non committere ossensam Dei seu formale peccatum , sed tantum phi IOsophiciam', quod est inconveniens.
n. id fieri non potest , vel ideo quia talis inoincibilis ignorantia in homine praedilia persecto rationis usu et cum advertentia agente sit impossibilis, vel quia ita etiam operans , Iieet explicite de Deo ejusque prohibitione non eo tet, id tamen apprehendit implieile , ae sub confuso quodam eonceptu alicujus putes talis cum Deo eonvertibilis ; hoc ipso quod aelum suum lamquam maxiler deformem judicat, et semper ae ubique illieitum,
atque etiam in occulto velitum naturaliter spectat, quod judicium sive consideratio ut palet, plus quam solam oppositionem cum dictantine nostrae rationis involvit. Tale autem judicium esse a natura hutninibus insitum palel, et ex intima conscientia pe cala etiam maxime Oeeulla ac tantum interna dicto modo repr hendente , et ex eo quod homo secus non esset sussicienter in proprium finem directus. Tandem istud ineonveniens pecca ti philosophici potius ex sententia quam impugnamus videtur posse
t si clieta milia mi tollia persectam legem naturalem constituunt etiam excli leodo au saliciti Praescindendo ab orditiali tie et iussu divinae sa-
103쪽
64. Opponunt II'. Si conuenientia aetionis eum ordine naturae et rationis die lamine vel discrepantia ab utroque, hahent quamdam materialem et fundamentalem bonitatem vel malitiam, iam accedente libertate actionis, moralitas haec constituetur formalis, et quia homo necessi late hypotheliea nequit non velle, propter naturalem suae persectionis amorem, quidquid
cum ordine naturae et recla ratione eonvenit; convenientiae hujusmodi inseriint in si alem neeessitatem seu obligationem et debitum reetae rationi obtemperandi, ideo lite per se veram legis naturam constituunt.
R. Adjecta , ut ita di eam , seu melius simul eonsidera in libertate aetionis eum landamentali moralitate ex objecto desumpta, oritur actionis imputabilitas , quae quidem est eonditio necessaria ad intrinsecam et subjeclivam actionis moralitatem , eam tamen non mutat, mulloque minus addit eidem perfectam illam et completam rationem , quae tantum a perspecto ordine divinae sapientiae dimanare potest. Hinc nec plus prodest necessitas illa hypothetica, quae supponitur ab amore propriae pers elionis dimanare, lieel enim homo persectionem sui in genere, seu sub eonceptu selicitatis eiijusdam perseetae , necessario appetat, tamen quia in quolit,et actu particulari, praeseindendo a eo-
gnitione Neri objecti propriae selici latis i talis enim eo illo sup
poneret jam saltem implicite perspectam rationem divinae sapientiae imperantis , eonsormitas sola eum dictamine nostrae rationi g, ill pole finitae errorique obnoxiae, non est quid omni nostro b no creato aestimabilius, nec propriam esseacis ae universalis imperii rationem continet ; convenientiae dictae sicut per se obligationem et debilum persectum nou inserunt, ita nec veram legem constituunt l .pientiae et voluntatis . ergo istud erit quid extrinsecu.n et velut supera l- diluin naturali legi i ergo in liypollimi ignorantiae vel inadvertentiao eir
ca hane rem superadditam, nctia conira solun dictamen rationis esset actio contra veΓam legem . M proinde vera praevaricatio sive peccatum. MilNon contra Deum. verum contra solam rationem liabentem ex hypolliesi
quidquid ad rationem legis moralis requiritur otiam excludendo relationem ad Deum ut Legislatorem. Quidquid adversarii proferrent ad declinanitati, hujusmodi dissiculialein. id omne in nostra sententia longe commodius sa-ciliusqtie diei potest. et praeterea dissicullas haec contra nos saltem tantum pondus hahere nequit. ι Conser dicta in fundamento sive in probationibus rit . sit. 62. et vide si vacat quae de liae eadem re exposuillius in strat absica loquen-
104쪽
lii iani. Sublata vera legis ratione a consorinitate seu eonvenieti ita aelus cum dielamine rationis ei oriline naturae, neque ipse ordo divinae sapientiae et jussum divinae voluntatis persectam obligationem inferrei, et verae legis vim haberet. Etenim non aliter agnoscimus parendum esse iussis Dei, aut eujuslibet legitimi superioris , nisi ex die lamine rationis et ordine naturae, talem subjectionem morali necessitate exigente. Praeterea , co venientia cum ordine naturae et recla ratione , est in Deo, pr pler summam ejus persectionem , fundamentum perseelissimae necessitatis ejusdem actuum moralium , dum ex. m. dieitur non posse, Deum damnare innocentem, non ex desectu potentiae , sed quia hoc absolute pugnat cum recta ratione et ordine eius sapientiae; ergo eadem convenientia vel repugnantia actionis eum ratione est in homine pro illiu deseelibili tale fundamentum pem Delissimae obligationis seu moralis et hypothelieae necessitatis. Quid quod Z lxiillus, ajunt, potest assignari actus divinae voluntatis relate ad ereaturas nec N aritis , a quo mediate vel immediale pendeat istud imperium, obligationem et legem naturalem constituens.
n. Neg. antec. cujus prima licet acutissima et a viro summi ingenii iij invenla probatiorem non evincit; ostendit namque tantum hominem etiam dum se imperio superioris subjicit, id sacere ex anteeedente praescripto ratiun is , quatenus operaturdo de uilinistica societate sive republicat vol. 3. Theolog. naturat. cap.
i la illiculiatiis inae sunt M. Gerdit . quaestionemque velut in ulti- nuin eius Promovent recessum . neque enini quid minus a Piaestantissinii acerritiitque ingenii viro expectat i potuit . evi tamen line in re aliquid Immani conligisse salenduin est. Eienim summo conatu errorem Paeti sor-sii. denegantis omne boni ae mali intrinsecum disei imen illudque a positiva divitia voluntate repetentis. retalens . has urget imitonos lautamqtio moralibus rationis principiis sive dictaminibus vim attributi. ut nedum iisdem veravi legis .ationem concessisse videatur . vetuin etiam ipsemel aliis in locis atque quaestionibus a proiiria Senientia recedere, moi alei que D cessitatem sive obligationem legis naturalis. ut, ordine divinae sapientiae et iussu divino repetere cogali tr. lla Dc cl. viri procedendi rationem sp ciem tantum anti logiae continore. inde sorte colligere poteris. Si suppo-Das ipsum in impugnandis erroribus ad dito extrema opposita vergentibus ita se gessisse , sicut solet sapiens agrorum cultor . qui arbustum aliquod a perpendiculari dii retione d licians in conirni iam prorsus Partem inlleia et i l. tii Acilicet sit,ituet deinceps relictum mellia et recta directione co
105쪽
ut rationalis; non autem quod illud praeseris,ltim seu dielamen rationis per se totam ac persectam obligationem constituat, cuiu lius agnitus ordo divinae sapientiae . atque jussum divinae v alalis, ipsam rationalem neeessi latem superiori parendi eonfirmat, et vere obligatoriam emeit, atque illud constituit, per quod quis contrarium agens , dicitur proprie Prama ricari, et legem violare. 4 andem hare dissicultas magnam sorie xim haberet contra eos , si ui nec fundameutalem ac intrinsecam sed surmaliter imperfectam muralitatem obligationem lite , ex solis convenientiis cum reeta ratione et ordine naturae desumi posse arbitrantur, non autem contra nos qui luemur opiuisitum si . Ad r. Negatur paritas. Etenim talis convenientia cum re-ela ratione et ordine naturae, in Deo non est aliquid realiter
aut formaliter distinetum ab essentiali rectitudine ejus intelleetus et voluntatis , nee debet habere rationem legis , obligationem , ut aiunt, in conscientia inserentis; e contra in senien 'ia adversariorum talis eonvenientia relate ad hominem deberet lial aere veram rationem legis , quod fieri nequit, ut palet ex diciis ; et ex eo quod si talis convenientia in abstracto consideretur est quid mere ideale, ad voluntatem essieaei ter movendam ineptum ; si ero in concreto, jam sive sumatur pro ipsis rationis dictaminibus, sive pro eo quod mediantibus illis repraesentatur, Pra Mindendo a vero sne hominis et ordine divinae sapientiae, non est iiiiiii ipso homine aut ratione humana superius, universalemae estieacem inserens obligationem; praesertim si animadvertas,
legem inquiri pro ipsa rationali natura hominis lilpote desectibili. Ad M' diei mus, quod lieet Deus absolute posset nihil prae
eipere aut prohibere, quatenus poterat simpliciter nulle creare ra lionalem naturam , lamen ex Luppositione quod voluit habere fulseditos ratione utentes, eum non possit vi Suae persectionis et Sapientiae eos non dirigere et non gubernare, debuit necessario velle ipsis prohibere actus intrinseee malos, et praeeipere intrinsece honestos et neeessarios. Insuper quia actus hujusmodi etiam ut mere possibiles aeterno ordiui divinae sapientiae necessario adversantur aut eongruunt, potest concipi essicax et necessaria
3 Part. I. cap. a. artic. 5. ut . 49. 5o. 5 l. Poles quoque vuleio diei a tu Meta γhysica loco in penultiiria nota iudicato Theologras naturai. n. II. eideiuque subjecia nota.
106쪽
livinae voluntatis, in actu primo et ex parte sui, eorumdem actuum approbatio et reprobatio etiam antecedenter, seii in sis
gno rationis priori lii ad libertim deerelum creationis.
M. Gravissimam qiiaestioniam omnium, quae deinceps Meilrrent , aggredimur. Porro existentiam legis naturalis , licet verbis ad millant, re ipsa lanien negant, nedum ii qiii intrinsecum boni ei mali moralis l2ὶ discrimen sustulerunt, verum etiam Ple in lite recentiores pseudophilosophi et pol illei Helvetium , auel res o Perum systematis naturae, et codicis naturae, Maelita- vellum etc. seeuli, qui aut eonsuetudine el utilitate populorum ei regnorum legem naturae meliuntur, aut dicta ista oli in jam
ab antiquis teste Thucydide et Taeito prolata, in summa formiuna id aequius quod validius - Γωι aut cicitati imperium habenti, nihil injustum quod utile- Imperii gratia inju ria
in jus conpertitur - omnia esse virorum fortium etc. iteriim humano generi impudenter obtrudunt. Non minus ejusdem legis existentiae adversantur , qui vel hominem a Deo creatum fuisse exlegem, rationemque naturalem etiam primas justitiae et honesialis notiones per se haud posse intelligere dictitant, vel eum I homasio et Fleischero , praecepta naturalia non esse leges proprie die las, sed mera consilia vel monita paterna, adstruunt. Omnes istos errores unica eonelusione refellemus , id lite facile
praestabimus propter intrinseeum boni et mali moralis diserimen jam adsimieluiu l3ὶ, stippost iamque distinctionem legis naturalis ut est in subjecto, et in legislatore i4ὶ , alque saltem indirecte vindiealam definitionem ejusdem , quod sit pa rticipatio legis aeternae Dei l seu rationis et ordinationis divinae sapientiae tu rationati creatura φ .
Q In mentem revocanda est horum terminorum vera significatio . quam invenies declaruiam Theolog. naturat. cap. a. artic. 4. Pr P. 1. . 54. in nota secunda. a Parte i. cap. a. nrtie. 5. n. 43. 3 Ibidem nti. 40. 5υ. 5 . ia tisitio huius a. Parti . cap. I. n. 58. 5; Totis articulo Piaccudente.
107쪽
Mistit leae naturalis veram ac Propriam legis ra tionem huleus. 66. Propositio in tota ejus extensione manifestissima erit, si constet, et Deum habere verum ac proprium jus legem li0minibus imponendi, et eodem jure revera usum esse in lege naturali imponenda ; atqui utruitique ila est. Et primum quidem manifeste ostendi iur , quia soli Deo veri ae proprii characteres supremi ae perseeli naturae legislatoris compeiunt. Etenim ipse
solus, utpote Creator et gisernator totius universi, habet imperium , a quo omnis erratura etiam rationalis non tantum liuoad existentiam , sed etiam quoad directionem naturaliter debet esse dependens, eidemque subjecta. Ipse utpote sapientissimus et Omn Olens , seit perseelissime omnes rationes gubernandi ei imperandi rationali naturae accomodalas , habetque susscientem vi lutem suas ordinationes eidem rationali ereaturae palesaeiendi , iisque voluntatem ad subjectionem , sicut oportet, movendi. Ipse
utpote summe perfectua ac bonus, nequit non ordinare eamdem ereaturam rationalem in bonum eidem conveniens ac nece
sarium. Hare autem omnia ad rationem perseeli legislatoris su sciunt, polestalemque seu jus Dei legem hominibus imponendi pro suo unumquodque modo constituunt sive potius manifestant ei probant; cum nee in dubium sine absurditate revocari valeant, nee, ipsis suppositis , recta ratio ullam potest deprehendere eausam , ob quam sibi homo rationabiliter persuadeat, lati legi la-lori non esse parendum : quidquid tandem sit de quaestione ei rea illulum, seu polius radicem et fundamentum hujus juris. In qitare hoc tantum juvat advertere scilicet 1'. fundamentin istud non posse reponi eum Hobbes in sola irresistibili potentia Dei, et imbecillitate humana; seeus jus hoc a mera phyΝica oppressione et subjeetione, ac tyrannico imperio non disserret, nece si latemqtie in subditis patiendi, non vero morali obligatione jussis alterius obtemperandi inferret, omnibusque praeterea qui viribus physicis ae polentia caeteris praestant, imperium in alios sibi arrogandi oeeasionem praeberet. 2'. Neque similiter eum quibusdam aliis reponendum est fundamentum istud, aut in pr-- eminentia naturae , aut in collatione beneficiorum seu magna
108쪽
benescentia ; cum illa , adini rationem et aestimationem sui in inferioribus eiere, neeessitatemque agnoscendi ac sorte etiam constendi propriam demissionem dumtaxat praebere , haec vero, grati animi signifieationem tantuin exposcere , queat; quod ab inferiore, ei beneficiis assecto exerceri potest, quin excellem-tioris et benefactoris imperio se subjiciat , aut se subjiciendi necessitatem et aequi talem semper agnoscat. Quin imo , tituli etiam superius indieati, scilicet, erea loris et gubernatoris , --pientissinii, omnipotentis, ae summe perseeli et boni, si seorsim spectentur, ne pieunt esse, ut eonsideranti facile patebit l , radixae sundamentum juris seu potestatis legem homini hus imponendi. 67. Allera minoris propositionis pars, sellicet, Deum actu legem naturalem hominibus imposuisse probari in primis potesta priori: ex eo quod Deus sit perfectus provisor et gube
naior praesertim rationalis ereaturae , ad perseelum autem pro- isorem et gubernatorem necessario speelal praecipere bona et velare mala, quae ad ordinem gubernationis sunt necessaria , vel
quae eidem opponuntur; non poterat igitur Deus talem ordinem a reetae rationis dic laminibus indieatum nee praecipere nec pr hibere : praestu lim si addas, summam sane litatem et justitiam divinae voluntatis , eui non potest nim displicere quod per se iuriae et inordinatum est , nec non placere eidem contrarium ;ut quidem non per simplicem voluntatis assectisuem , sed per absolutam cuml,lacentiam aut displicentiam, unde vult absolute
tale opus seri vel non fieri isti, quantum ad munus perlaeti ac
justi gubernatoris specta l. 2', ex una parte, humo a Deo condi-
ιγ Tituli illi veri legislatoris eoncipiantur seorsim . unum scilicet
nlimanave Dium ad exclusionem nitorimi, et mox patebit quod dicimus. Fic e. s. supposito per insurdum titulo mea oris sine provisore et gubernatore. qui Deit pe de rebus a se creatis nullaiu curam haberet . nemo
prus lo rationabiliter poterit judicare . se illius jussis . etsi quae forent . morali necessitate obsequi debere. Similiter quis poterii debitum istud obtemperandi agitoscere . si legislator esset quidviri Creator et gubernator. atla-anen insipiens qui nesciret. imbecillis qui non posse . mala voluti late a sectiis qui nollet. hoinii,es sibi subjectos ad finem eorum naturae convenientem Aicut DPol tet dirige 'o . aut si ei talia ab illo assequendo eosdem retraherei t etὶ Simplex affectio complacentiae potest haberi de aliquo bono, dehcroicae o. g. cujusdatu virtutis . pula cliaritalis actu. qui est dui itaxatae consitio. sicut et simplex asseelio displicentiae de luiiusmodi ac lus oui is-sioue i at absoluta complacentia et displicentia illa est . quae respicit vulsubsequitur morale bonuui aut nudum ab ordiue naturali necessario requi-
109쪽
iiis ratione et liberiale ila seelit illi praeditus, aptissimus est legibus moralibus recipiendis ; ex altera vero , Ordinatus suit ad manifestanda divina altribula, et assequendam persee tam felicitatem, quod fieri non potest nisi per ordinatum lilierlatis usum ad regulam recine rationis exactum hanc proinde regulam non poterat Deus non praescribere, id est praeci ere, et quidem essi-eaeiter ac cum absoluto imperio, nisi velis supponere ipsum , et capacitatem naturalem Histraneam homi ut insipienter dedisse,
et indisserentem esse tam relate ad exectilioneni ordinis a se constituti , quam relate ad moralem rationalis ematurae persecti nem , quod summae eius sapientiae ac bonitali directe adversa retur. Deinde hoe constitueret moralem hominum conditionem deteriorem physica conditione brii torum, quae nietessario ac elli-eaci instinctu, ad actus et finem exigentiae eortiin naturae convenientem , susscienter sunt directa. 3', ex supposita naturali vita metali hominis, non poterat Deus, tamquam sapiens naturae ii stilutor , saltem aliquas leges non imponere, sine piibiis nee welelas subsistere , nec aliae leges ab ipsis hominibus latae vimae robur habere possent iij; et insuper solis arbitrariis humanis legibus non satis conservationi humanae si ei elatis suisset provisum. A posteriori quoque hi ipsum evincitur; idi', ex eo, quod constat adesse omnibus hominibus communia et praetica quaedam rationis principia , quae nequeunt spectari nisi ut impressiones ordinis divinae sapientiae, quem Deus non potest non velle se vandum , nisi se ipsum neget: sicut enim humana ratio est pa ticipatio quaedam divinae rationis Inon enim ad instar clijiusdam rei sibi extrinseeae et eoexistentis eam essorinavit , ila et ordinatio ejusdem rationis humanae, est participalio rati linis divinae sapientiae ordinantis , unde potest argui cum Tullio i2j :silii iri vel eidem repugnans t utide . recta ratione Plii num ti necessario probati an et praecipiendum . alterum ut necessario reprobauduin et prohibenduin . appretiandi tui .ci Si inter caetera sub lege naturue non contineretur e g. nenia i cmessa taedendum . suum ianicuique esse tribuendum i possentne hominesia vita sociali consistere t Similiter . si jure naturae Dora letiσε Hir e. g. politicae potestati obtemperare. bonum Particulare communi bono Post- Ponere z quodnain quaeso superesset validum motivimi . irinenam moralis necessitas humanis legibus nos subiiciendi Aut denique illium nain nor mam. humana sapietilia sequenter deficietis . tu suis legibus condeudis sequi deberet 'ca De Lesibus libr. I. P. II.
110쪽
Quibus enim ratio a natura data est, iisdem etiam rectara tio data est; ergo et Ieae , quae est recta ratio in jubendo et octando. Quam pariter legem, sic etia in expressit ii :Est igitur Mec non scripta sed nata lex , quam non d
dicimus , accepimus, legimus , Derum ex natura ψSα
ripuimus , hausimus , expressimus , ad quam non victi sedocti, non iustituti , sed imbuti sumus. 2 ex communi omnium judicio, quod se manifestat saltem in iis, qui nimis rationis lumen non deturparimi ; quique praeliea rationis die lamina vellit legem ab extrinseeo derivatam si, eelant i2 , dum de actibus
etiam occultis vel mere internis ad eorum normam exaelis, intra se semetipsos judicant, approbant vel reprobant, tamquam rationem euidam alii de ipsis reddituri; quod ex identis me ostendit , practim reetae rationis prinei pia esse manifesta liunes supremae legis a ratione divinae sapientiae mentibus nostris impres sae. Haec porro apprime consonant divinis litteris, dicente Apostolo 3 ; Gentes, quae legem non hMent, i seriplam scilicet et Moysi revelatam naturali er ea , quae legis sunt faciunt; ejusmodι legem non halentes , ipsi sibi sunt lex; qui
Ostendunt opus legis scriptum in cordibus suis , testi-nium reddente illis conscientia ipsorum.
68. Ex alta lis probationibus sponte sua fluit 1', legem quam
adstruimiis esse vere disinin naturalem, sistam susscientem adeontinendos homines in ossieto , haberinite veram legis, et non meri consilii rationem, utpote quae dimanat ab efficaci supremi legislatoris imperio, vim obligandi habentis. 2', eam esse , iami Nersalissimam ratione temporis , lneoriim et personarum , lit polerationali naturae, quae semper , ubique, et in omnibus ei iam imperantibus et helligeranti s est eadem, ab omnipotenti Deo per participalionem rationis divinae sapientiae ordinantis impressa ; unde non nisi per turpissimam assentationem ausi sunt pseudo- politici nostri summos principes et belligerantes hac lege sol ere. Id vero confirmatur ulterius etiam ex eo, quod hujusmodi h mines sive considerentur respectu ad Deum, sive ad alios aequali potestate praeditos, sive ad eoeteros homines sibi subjectos et non subjectos, tam ratione eorum ossieti et eonditionis, quam universalis totius humanae sotietatis boni, aequali vel longe majori
i oration. Pro Milone cap. 4. I Vide ilicia arti c. praecinienti n. 63. in respotis . ad instant. 5ὶ Epistol. ad Romanos caP. I. . .