장음표시 사용
221쪽
142. Opponunt passim naturalislae. Lex naturali tripole ominnium cordibus insculpta, et paucas ac perspicuas veritates eum plectens, nequii esse illimanae rationi impervia ab eaque ignorari; consenia lur deinde ex eo, qnod ratio est data a Deo tamquam medium ad ossicia legis etiam erga Deum exhibenda; secus et Deus dedisset medium insuffciens, et homines, posita medii insumete tia non tenerentur ad custodiendam legem et ossicia implenda. Respond. Disting. Legem naturalem quoad sua generaliora prinei pia seorsim eonsiderala, ac Per se a nemine posse ignorari, Conc. quoad totum ejus eomplexum, et in applieatione quoad particularia osseia et particulares easus, stibilisti/ις. polentia Physica, Conc. morali, Neg. Ι'orro lex naturalis sic specialia non Paueis, perspicuis, ac veluti naturae insculptis veritalibus eoal scii, sed etiam hujusmodi, quae reelam ratiocinationem licet haud multum dissicilem, et mentis a sensibilibus avocationem, nee non immunitatem a praejudieiis, cupiditatibus ele. requirunt; ad quod, ut vidimus, praestandum, maximae saltem partis hominum ra-lio est moraliter insuffciens, aecedentibus praesertim peculiaribus molivis relate ad ossicia erga Deum; sive tandem haec in- sussieientia ex nativa quadam humanae mentis imiti cillitate, sive ex quadam depravatione, aut disseullate objecliva, ei conditione diversa statuum provenialis Simili modo distinguatur adiecta confirmatio. Et sane, cum in susscientia seu impotentia moralis humanae rationis relinquat Potentiam seu vires pissicias sussicientes, et respiciat praecipite
humanum genus universum moraliter, parum refert rationem es emedium a Deo datum ad legem cognoscendam ei ossicia implenda, nosque ad id teneri; etenim habentes vires pissice sussicientes tenebimur praestare quidquid simpliciter possumu', et lyian
tum in nobis est superare moralem impotentiam 3 eii magnam
disseulialem in iis, quae nonnisi cum Maliva imperfectione al- tingere possumus; quae ipsa imbecillitatis nostrae cognitio, oste dii quidem debilum nostrum inquirendi utrum Deus modum aliquem iaciliorem et expeditiorem se eoiendi manifestaverit, at mi ni me jus tribuit inserendi medium a Deo datum ad finis assecutionem esse simpliciter ineptum. Hic enim valet etiam illa regula, quod providentissi inus et sapientissimus Deus impossibilia non jubet, sed jubendo admonet, et sacere quod Potes et petere, vel quaerere 'lilae non potes; praesertim vero, quia ex hac morali imbecillitate humanae rationis nihil contra divinam ordinationein
222쪽
itiserri potest, etiamsi foret homini naturalis, et non per acci dem adveniens, quod tamen adversarii probare nequeunt lil. Instant. Legem ei officia naturalia ideo ita vocari, quia
viribus naturesis rationis sunt aecomodala; et si seeus esset, Deus debui et omnibus et omni tempore modum se colendi P silire manifestare, unde talis revelatio non foret donum gratuitum. Responit ad 1 . Disting. Ideo ita voeari quia sunt aec modata et c. ex se et ratione sui, Conc. eliam relatiae ad diversas circumstantias, et ad exclusionem moralis impotentiae ex parte subieeli, in quocumque easu Neg. et distine lio est per se manifesta.
Ad 2 . Neg. Antec. Magna dissi eulias eognoscendi vel implendi ossicia naturalia ex parte hominum, non debilum sed convenientiam dumtaxat innuit ex parte Dei, hute humanae imbecillitati ex benignitate subveniendi; ideo lite hane benignitatem suam
DeuA nee semper nec omnibus hominibus necessario exhibere t neliatur: quin propterea fieret Personarum acceptor. Praeterea unde seiunt adversarii Deum usque ab initio mundi primis hominum parentibus modum se eoiendi positie non manifestasse, aut revelationem postremis temporibus factam, non esse sufficien-lelu, qua omnes, si vellent oculos mentis sponte non elaudere, vel morum brattali late iter ad eam sibi non praecludere, Satis superque etiam eirea legem ei ossieta naturalia possint illuminari.
143. Complexus earum ae lionum quas homines erga semeis ipsos ex debito ordine naturalis rationis praestare tenentur , Sum
Impotentia moralis sive magna dissicultas ope solius rationis eo-gnoscendi ossicia legis ita turniis . speelato tantum naturali ordine argueret dumtaxat physicum quemdam humanae naturae defeetum . qui nullatenus adversatur divinae sapientiae et bonitati liberrimae in tribuendis cuilibetereaturae Me dentalibus perseelionis gradibus. Atque hoc etiam innuit possibilitatem flatus naturae rurae. de qua disputant theologi dogmatici. Vide a nobis indicata in Metaphysica voL I. Theolog. natur. cap. a. arile. 5. n. 75 . Nequit autem pariter . speetulo dumtaxat naturali ordine probari. Deum ali initio primos homines condidisse eum hujusmodi pitysico desectu . nmite addidisse . quamvis ex mera benignitate. humR-nae rationi facilitatem cognoscevdi omnia legis naturalis praecepta atqucollicia.
223쪽
mam ossielmnam , de qui biis sermo, constititii. Eorum principium
si indamentale est amor ordinatus sui jsius , quo ei esse et bene esse volumus , ratio alitem diseri minis est disserentia rationali laus ah animalitate , mitiuaque utrius lite relatio ; unde alia sum osseia quae ad animum , alia quae ad corpus vel humanum eompositum reseruntur. Porro homines ad omissionem vel pos timem quorumdam actuum non solum ex honestate ae decOre sit quodam ei vili teneri, sed posse obligari revera erga semetipsos, patet ex eo quod non sunt absoluti domini sui me
ipsortim , merum lite usum, non vero possessionem suarum ti
cultatum et naturalium donorum habent. O,nsrmatur ulterius ex insusscientia rationum quas Thomasius et Fleiseherus regerunt ἰ sei licet, amorem sui in quo sundantur hujusmodi ossicia esse neeessarium et innatum ideoque non cadere sub legem, Migationemque ex debilo, sicut et justitiam debere esse ad GDterum, ideoque in se ipso terminari non posse. Etenim amor sui in homine, non est necessarius ae innatus quoad modum, . eiit in brutis , quae physice necessario instinctu etiam in particulari suae conservationi provident, potest itaque quin et debet
subjiei legibus; iustitia et obligatio ἐπ alis s2ὶ non dicit necessario relationem nud alterum physice et realiter distinctum , et ira io
Quos hie reprehendere volun us. Thomasius scilicet et Fleisclieius Domitie honesti inlesligunt ea. tune conlinentur sub praeceptis utoralibus speel alitia ad internas homilium actiones internamque set italein t rivitiine antem decori. quod pertinet ad actiones externas. quibus benevolentia et amisit iani aliorum nobis paramus. Veriim tulis Elia in coracepuas honesti et decori non est accuratus. eumque persectius explicat Tullius De Osetc. libr. I. mp. 27. , Porro justum sive positise . scilieet . quidqiadfujuxta ius alterias . sive rimatiυ. . quo ntillitis jus Mem ur aut Miolatur. quia simul lalis actio sit conMenienter legi naturae et rationi lio mitiemque vel maxime decet. est quoque honestum et decoriam . simillier quia omnis aetus virtutis . licet trulluin ius positive respiniat, est rationi consentaneus ac proinde honestus. holminemque decet. unde omne honesium est simul decorum. Atque haec est acceptio decori in genere tdecviuin aulem in specie juxta Tullium est. id quia ita naturae consentaneum sit . ur in eo moderatio et temperantia amareat cum specie qticidam liberali. sive sorte melius . quod emeet in vita . ordine et oons antia et moderatione dictorum omnium atque factorum mo-tqtie reprobationem eortim qti/bDScum vivimus. Quis enim non vilici M. g indeco
iam esse viro gravi quibusdam vestibus indui aut puerilibus ludis dei ineri . quamvis nulla lite iniusti aut inhonesii species appareat i Vide Finei tic De princ. jur. naι. et gent. libr. I. c.P. 4. s Justitia legatis quae iespicit adaequalionem actus eum lege . di-
224쪽
humana tamquam subieeium obligationis formaliter distingui inr aeaeleris saeuitalibus; nisi malis etiam dicere hominem obligari ad semel ipsi im tamquam ad alterum, alieno , id est, divino dominio subjectum iij. Ex ordine autem naturali rationis homines pra et pue lenentur ad animi eulturam, et conservationem humani composili , et quia haec aeque postulant eohibitionem sui a quibusdam aeribus quam nonnullorum aliorum positionem, constituent duplieem negatioam, scilicet, et Poruioa m quaestionem.
144. Cum animi eul iura naturalis eonsistat immediate in re sciendis ratione et voluntate, uipole superioribus facultatibus , quarum directioni eae terae omnes subjiciuntur tumque ratio et voluntas non nisi per ordinatam in propria obieeta, verum nempe et bonum , tendentiam perficiatur; aequirendi sunt itaque istarum lacultatum ordinate tendetidi in propria obieeta habitus qui constituunt virtutes morales , absolvuntque, ut ita dicam , naturalem animi eulturam in genere. In specie vero, praeter habitum voluntatis ordinate tendendi in bonum necessario connexum eum ordinato sui amore et persecta felicitate, imbuendus est ex debilo apprime animus veris licet ovigaribus cognitionibus ad vitam rationalem reete in stiluendam euieumque homini neeessariis; eui debito assoluto ei generali aeeedit onus plerisque hominibus proprium, comparandi sibi excellentiores et particulares quasdam eognitiones , juxta diversam statuum et munerum conditionem , quam in societate obtinent. Verum quia de qualitate et gradu perseelionis in eognitionibus unicuique in particulari necessariis, uniuseujusque status condilio susscienter monet, et moralium virtutum aequisitio praelice potius quam theoretice, seu
coneionibus potius quam theoriis debet doces, nos hisce dumtacitur ad diserimen justitiae commutativae et distributivae de quibus aliaa
1 Vel hare tantum postrema ratio salis manifestat. quaestionem hane esse diversam ab illa in qua disputatur de principio obligationis i liud namque est . quod homo nequeat a se ipso vere ac proprie oblig ri . aliud vero quod nequeat ad se ψsum tamquam ad terminum ad ult- quid piaestandum te ueri.
225쪽
xat indiealis, et expositione notionis virtutum moralium earumque partitionis , ad finem nostri irae talus sive in appendieem amandata , loquemur nune de eo quod animum ad virtutis asseeutionem apprime disponit, et maxime juvat, scilicet, in quo proprie sila est virtutis pulchritudo. Porro plerique moralium philosophorum qui post Grotium
velut reformatores juris naturae haberi voluerunt, ut sunt Pusen- dorsus, Thomasius etc. et praesercium Martinus Hubnerus iij, praestantiam atque intrinsecum decus virtuti adimere videntur , dum eam nonnisi tamquam medium felicitatis set utinam saltem laersectae atque alterius vitae eonsiderant; quibus aeeedit quoque Wolfius in sua practi ea philosophia pro laudamento et nor ma iuris naturae ponens utilitatem ae voluptatem ex persectione animae et eorporis bonisque fortunae manantem, hominum lite selieitatem constituentem f23. Contra hos omnes itaque defendemus, intrinseeam etiam esse virtuti pulchritudinem , ideoque eam etiam in se et propter seipsam amandam expetendamqtie esse, praeciso quolibet emolumenio quod profluat et sit ab illa distinctum. Id vero ethniet quo iue nobiliores philosophi summopere commendarunt sic Plato ait de virtute, quod si videri Oc ἰia Posset Ominium in se amorem conυerteret; et Stoici s lam virtutem ratione sui amabilem esse iam piam sundamentum eorum philosophiae posuerunt; quia tandem eam tamquam ni
dium ad perseetae selieita iis , quae nequit reponi nisi in Deo ,
asseeutionem referrent, quod postremum ulique erroneum est, Si
Virtus est etiam rasione sui a Bais.145. MAertio nostra manifesta erit, si animadvertamus omnem virtutem moralem, sive in aetu sive in habitu eonsideretur, ex natura sui in ordinata tendentia saeui talum animi superiorum in propria obieeta sitam esse, per hoc enim a vilio discriminatur; jam vero ordo quivis per se ac ratione sui apprime eonvenit
226쪽
naturae rationali, ab eaqtie adprobatur, sicut e contra inordinatio ae vitium quodvis eidem adversatur; ergo cum voltinias bene disposita sequatur dictamen intelleetus, nequit non inclinari ad virtutem tamquam per se amabilem , quemadmodum i teliretus nequit eam non approbare tamquam per se rationi consentaneam ; eadem est enim relatio veri ad intellectum ae relatio boni ad voluntatem. Praeterea, eonceptus ordinis virtuti necessario adnexi, utpote simplicem reailitarem dicens, compleeti tur quoque ideam bonitatis simplicis seu abstiue omni des
eiu ; atqui talis bonitas est ratione sui amabilis: ergo ete. Atque line quoque laeum habet argumenium S. Thomae ili desumptum ex eo quod virtus tamquam liabitus addat polentiis seu saeuii libus rationalibus aetum , id est, simplicem perseelionem. Insuper ordo qui in aetibus virtutum deprehenditur, alius est omnino necessarius et a lege naturali absolute praeceptus, euius nempe perversio in perniciem cedit ipsius naturae rerum alius vero qui auget dumtaxat privatam vel communem hominis perseetionem; in primo easu eum agatur de intrinseca actionum boni late eui ratio formalis legis velut quid extrinseeum nihil fere addit aut detrahit, virtus talibus actionibus foetata nequit
non esse per se, excluso etiam omni extrinseco emolumento ,
naturae rationali eonveniens et amabilis; in allem vero casu, vel ipsa exclusis neeessitatis a lege manantis reddit aelus viriu-tis per se ac ratione sui amabiles. Nonne mirantes suspicimus, naturali quodam amore prosequimur, et veluti cogente ipsa ratione laude dignos existimamus eos, qui nulla necessitate adaeti sponte sua vitam e. g. pro incolumitate patriae perieulo obiici lini, quamvis inde nullum ipsis emolumentum obveniatZ Tandem omnium judicio, virluus est Milere hominem eo magis probum, haber qtie rationem meriti eo majorem quo in ejus exercilio magis exeluditur relatio ad emolumentum operantis ab ipsa virtute distinctum; sic nemo est qui non pluris aestimet illius probitatem et temperantiae aut misericordiae meritum, qui primam earum virtutum exereet ob praeseriplum rationis ordinem absque r speeiu firmioris valetudinis eorporeae servandae, alteram veris occulte et potissimum erga eos, qui nec grati animi sensum rependere solent: at si tota virtutis praestantia ab emolumeatis ipsi
ci summae theolog. pari. s. a quaest. 55. artic. I.
227쪽
extrinsecis repetenda foret, eontrarium deberet aecidere. Id ipsum eruitur quoque ex opposita viiii ratione. 146. Prima iii contraritim ratio communis IIubnero et Wolfio haec est, si a virtutis eultu removeatur emolumentum, jam n men virtutis erit vacuum et inane, nullaque idea de ipsius praestantia polerit etarmari, sicut nee de turpitudine vitii; vel ad summum reducetur ad quidpiam ignotum, seu unum nescio quid' Praesertim quod, praecisione laeta ab assecutione felicitatis ad quam virtus naturaliter ordinatur tamquam ad finem, excludatur desiderium selieitatis, quod est firmissimum molivum inserens oh-bligationem vir luti A exereendae, seu consormandi actiones nostras immutabilibus regulis rationis.
Respond. ad 1 . Neg. Prima pars difficultatis, ni patet ex landamento, salsa est, eamque jam suo tempore Τullius il
reprehenderat in Epieureis; eum enim non nisi emolumentum ab ipsa virtute distinetum removeatur, ordo, realitas, Perfectio, seu intrinseca bonitas eidem indescienter connexa semper remanent , quaeque sit ejus nomini subjicienda sententia, lueuienter
Ad 2 . Neg. pariter assertum. Eienim asseculionem set ei talis seu imperfectae in praesenti, seu perseelae in altera vita,
quae sua sponte ae naturaliter virtutis exercilium consequuntur, non removemus simpliciter, sed sub respectu motivi et emolumenti praestantiam et amabilitatem virtutis unice constituentis; unde parum reseri, quod naturaliter virius ordine iur ad felicia talem tamquam ad ultimum finem, hoc enim non negamus, nec nune inquirimus; sed tantum asserimus virtutem etiam in solo
suo formali eonceptu spectatam non destitui amabili late intrinseca, Posseque ab animo etiam ratione hujus solius, tamquam molixi vel finis proximi naturaliter appeti. Hine ulterius patet, nes pie desiderium naturale selicitatis iamquam principium intrinsecum actionum animi a nobis excludi, illud namque est de quo vere dicitur, a mor meus pondus meum, illo feror quocumque feror, et sine quo animus relate saltem ad bonum iners ac in clivus seu potius indisserens remaneret; sed aliud est animum agere ex principio seu intrinseca ine linatione ad felicitatem; aliud, eamdem semper pro molivo vel sine etiam proximo in suis actionibus habere. Nonne ex desiderio selieitatis agimus, etiam dum divi-
228쪽
lias e. g. honores ete. quae nee eum vera felicitate vitae pra sentis necessario neetuntur, prosequimur p Nulla igitur est ratio quare idem desiderium non possit vel non debeat inclinare an mum ad prosecutionem quoque virtutis propter se ipsam amabilis ;eo vel maxime, quod in hac sententia adversariorum neque Deum ipsum possemus amare ex sola molivo intrinserae ejus bonitalis. Atque dieta nuper hielle aplantur illis, quae ulterius in comtrarium congerit Hubnerus , dum ait, debere esse cur virtus Sit amabilis sumetentem rationem, quae in ipsa virtute, per mentem seiuncta a quaeumque relatione, esse nequit, nisi velimus eonfugere ad quasdam oecullas qualitates, vimque area nam lase nandi homines; quod si ratio inruiens fuerit extra ipsam, eonsistet in relatione quam habet ad naturam hominis, ejusque finem , ideoque in emolumento; praesertim quia secus virtus esset tantum quaedam idea abstraeta, non valens producere obligationem eam exertendi, nec foret consentanea humanae naturae, cuius voluntas non sese determinat nisi propter bonum seu emolume tum , quo excluso adimitur omne incitamentum et impulsus ad agendum et voluntas ad indisserentiam reducitur. Et sane omnia haec statim evanescunt, laeta distinetione inter rationem sumi e
tem intrinsecam et extrinsecam, emolumentum et inellamem tum intrinsecum et extrinsecum, nec non animadversione , quod
neque cogitatione possit sejuno relatio intrinseca quam virtus dicit ad ordinem, seu eonvenientiam eum rationali hominis natura, per quam relationem ejus praestantia atque pulchritudo intrinseca constituitur. Haee autem eum in se sit quid positivum et reale in concreto, sicut ipsa perseelio ae realitas determinata per rationem simplicis bonitatis quam prae se fert etiam in singulis actibus, eongruit vel maxime naturae rationali, ritisque voluntati ; nee proinde eidem motivum seu incitamentum intritureum agendi adimitur, nee indisserentia ae livitatis, per exclusionem desiderii propriae selieitalis, inducitur.
47. Debitum conservationis humani composili , insert in primis obligationem abstinendi se sexcepta manifesta divinae voluntatis significalione, quae lamen facile supponi non debeti ab
229쪽
illis omnibus ac libiis, qui directe ili liis eum positi dissoli illiinp:iii inluci ini, vel notabiliter aecelerant , evidenti lite I,ericulo objiciunt , aut gravem deformitatem qualis est e. g. membrorum milli latio, et ineptilii dinem ad vitae ossicia obeunda important. Diximus autem directe et notabiliter, nam in directe vitam periculo objicere , illudque intendere , urgente ossicio nobiliori e. g.
fidelitatis erga Deum , boni publiei et obedieuliae debilae erga
imperantem servandae , aut charilate erga alios homines , pra sertim in spirituali et gravi necessi late constitulos , postulante , non sidii in juri naturali non adversatur, sed ab eodem plerumque necessario exigitur , aut ut majuq bonum minori lati dabiliter
praeserat tir , permittitur. Similiter labares ordinarii et moderata corporis castigatio, intuitu majoris boni, eomprimendae se ilicet concupiscentiae, et carnis spiritui subjieiendae, nedum a probis vitis licito suscipiuntur , sed et ab Ecclesia ea tholica salubriter praeeipiuntur , quamvis aliquatenus vires corporis ex inde debitilentur, ei qua iam interdum exigua dissolutionis compositi acceleratio sequatur il . Atque hic manifesta elucet insania atque imprudentia plurimorum haereticorum , nostri lite aevi impiorum, qui pias I vijusmodi castigationes corporis, crudelitatis aut oppa sitionis eum jure naturae non dubitant in imulare , dum interim per ingluviem, ebrietalem et ei Daenae libidinis nefandam atque
brutalem expletionem , nedum gravem sanitatis et virium corporis jacturam patiuntur , sed etiam ejusdem dissolutionem , non minus in semetipsos crudeles, quam juri nalii rae viola lores, notabiliter accelerani , alipie haud raro ex in legro inserunt. Verum haec innuisse suffieiel; aequum namque est nos hic immorari praecipue telerri ino stoicorum errori , existimantium sapientis esse, si occasio serat , se ipsum e vita educere , quem insana incredulorum turha cum auctore systemiatis naturae Se quilur , et non solum theo relicis rationibus cohonestare nititur, Verum etiam, heu nimis frequenler, violentam sibimet mortem variis et exquisitis modis inserendo , praelice confirmat, indubii --que documentis ostendit se id eommuniter Praestare , non ex PM
i Quae iiic dicimus coneedentes potitis aliquid quam posilive assit
mantes PriatiiDiciatnus a constat enim saetis lite ipsis prolaari potes . ii iniurii 1 corporis cas,ii galli,ties quas Calliolica ecclesia Piῶeci it . veruiit E aua illas longe gravioi es quas qii illa in spoule et amore solius viiquiis assilit uiat Liam vescia ut ii rina sanitate . tiec non cum dii uulua vita commum ter
230쪽
iam physica eorporis dispositione aut eomplieata infirmitate sicut Mi inlesquieu sit de Angloriam natione contendit, sed ob amise
sum omnis religionis sensum, immanemque morum corruptionem t desectum aut abrogationem poenarum civilium: quae causae , ut advertit Tacitus, etiam apud veteres Romanos a tochiriam
seu sulcidium frequentius reddiderunt se .
diaicidium seu stilipsius interfectio propria auctoritato et deliberate facta juri nuturae directe adpersatur. 148. Manifestum est autem eos qui sibi ultro moriem i serunt gravissime laedere ius naturae; id lite passim eruunt dom
iὶ Euria de loιs. libr. 14. C P. II. z Ilic mi illitie negamus auicidium posse esse interdum esseelum dementiae . sive in culpabilem. dum haec a mero causarum physicarum in-lluxu. sive culpabilem in causa. dum a quada in eMaenala metitis cuPiuilate et passione velut expeditum rationis usum praepe lieu tu . dima tint τ verum diarii laxat contendimus . nullatenus posse adeo crebra et u quibusdam regionibus se e quotidiana hujus seeseris exempla. soli euid ni negri iuditii vel mentali alienationi attribui. Et sane. polemn lite suli negi iluuini uieti inli attribui 37 59έ autochiriae . in uno dumtaxat regu et bievi Lex atauorum . sei licet ab anno 38 3o computati lotum . curriculo P ir i e t Quid enim erianitie censendi dementes . qui Albi penitiis conjscit omnem cibi sumptionem detrectant . ut pereant i Qui immediate an- . scelus, de rebus suis acciti a te disponunt . amicis valedicunt. et n. svit tractarida eominillunt. quique praeterea. lenos atque exquisitos m. M s. e. g. Per successivum ac modicum gas mi bonii evolutionis augmentum . mo lena oppetendi inquirunt et eligunt. Oamqtie praestulantur nuti usami sceleris socio adscito. aut impiorum Rousseau et Voliati e librorum lectione disienti ' Vide Ephomerides Pami de Ia Religion eic. ubi Posii emis hisce annis ei iam plura alia similia facta. in quiliu vesana ino 1 uni depravatio et impietas elucet , euartata reperIes. vide quoque opus jam laudatum cl. Debreyne pag. 279. artie. Aur e sulcide qui indubiis faciis et rationibus validissime evincit . adeo fre- qii eriles stricidii casus tion esse esseclus amentiae. sed corruptionis moriam. Et praesertim neglectus legum eeclesiasticarum ae civilium. veraeque ruti iotiis i cum iri ter primaevos ac vel os catholieos sulcidia suerint inaudita. id delirum ita eo neludit. Il est singulieremeret remamtiabis que te Fu/cide aevient freqvsnt cher Ies Peti 'les a mestire que te catholicismes en retire. et via it est g An alement inconnia dans lex pus , ou μι oligion eatholique est exacte ment simois et pratiquee. Le siιicide Mailio su ιιι en EsPagne . tant que ces Peuples soni dem eurδε sim δremend