장음표시 사용
331쪽
eorum consuetudine frigesceretgenus humanum, quorum novitate farrisit. Κarolus M. libro I v. cap. X v. EuIesia namque Catholica, inquit, ut ad fidem cresce rei, miraculis erut nutrienda ,sttat eius nometra plantatio convialesceret, assiduis erat inrigationibus foveno.
Sic Aymoinus Floriacensis in Prologo ad vitam S. A . bonis ingenuξ profitetur miracula illa neminem suble Vare, & absque iis homines posse esse sanctos. Si autem quispiam, inquit, idcirco ei crediderit derogandum, quod in vita suavitae ullum mirabile fecerissignum ; legat vita excellentissimorum Doctorum Augustini se Hieronymi; se in eis non prodigia temporalium signorum, qua faciunt plerunque mali ,sed vita puritatem, domina salubris eloquentiam ,ofidei inveniet laudari constantiam. Questa parvi porro momenti esse debeat fama prodigiorum, d Cet auctor appendicis ad Annales Heinrici Steronis. Loquens enim de quodam Armanno, qui ob celebritatem
nominis magno in honore erat apud Ferrenenses, ita scribit ad annum M. c c c. I I. Tunc corpus cuiusdam nomine Armanni, quod XXXI. annis tanquam sanctum.
in Ecclesia Ferrenensi extiterat veneratum, fuit studiox mandato Inquisitorum haretica pravitatis in illis partibus Rumatum ct combustum, tanquam damnati haretici; e, ejus ara pretiosa destructa fuit. Rerum humanarum
te, qui erat unus ex duodecim. Otto Imp. & Romana synodus in epistola ad Ioannem XII. Papam, quae CX-tat apud Luitprandum lib. V I. cap. X. Iudas Dominin 'i Iesu Christi proditor , immo venditor , cum ceteris
prius ligandi atque Disendi potestatem a Magistro in hac
merba accepit: Amen dico vobis, Quacunque ligaveritis super terram ctc. Luandiu enim bonus inter discipulos fuit, ligare atque solsere υaluit. Postquam vero cupiditatis veneno homicida factus , υitam occidere voluit , quem
postea ligatum sollere , solutum ligare potuit, ni e ipsum. quem infelicissimo laqueo strangia it Z
Notat impetiti popclli opinionem , qui ex m acqlia.
332쪽
tantum aestimat vitam sacerdotum, eumque sacerdotem justum non est e putat , cujus preces pro Irublicis commodis effusae non fuerint exauditae a Deo; cum poties id populi ipsius pravis moribus & gravibus in Deum
offensionibus veniat imputandum.
C A P. VII. DIVINIs LITTERIs J Ita codex regius. Sed Marnasianus habet, libris diminis. C A P. IX.
que si sacerdotes haeresim doceant, aut quippiam contra bonos mores proponant, fas est populo resistere, & praedicationem eorum spernere. Licet ergo subjectis excutere sermones praepositorum, saltem quoties aliquid jubent quod nec lacrae Scripturae congruat, nec traditioni. Eleganter, ut solet , hoc argumentum tractat D
Erasmus in illud E capite xx II1. Evangelij secundum Matthaeum, Super cathedram Mostsi o c. ubi sic loquitur : Hunc locum quidam eo torquent, quasi parendum sit omnibus p- ρυcipiunt Episcopi, aut praepositi, etiam .m j, ob muneris auctoritatem ι cum Chritis de iis loquatur qui recte docerent Legem Mosaicam , non qui suis constitutiunculis illaquearent homines. Ita nunc quoque fortassis audisndus sti Episcopus, qui recte doceat Evangelium, etiamsi ipse parum evangelice vivat. Ceterum quis ferat eos, adversus Christi diatrinam, proseis commodo
fixis ac re is legibus meram tyrannidem exercentes in ρω-pulum . suoque piastu ac majestate metientes omnia λ Qui constitutiunculis ad quaesitum. ad trannidem excogitatis irretiunt populum, non sedent in cathedra evangelica ,sed in cathedra Simonis magi, aut Clipha. Vnde & graviter monet Gosfridus Vindocinensis in epistola xxv II. libri ita. ad Hildebertum Cenomannorum Episcopum scribens, non esse obediendum Pro latis, si quid contra Scriptura aue Canones jubeant. Pralato quidem obediem
dum est, inquit, non tamen in omnibus qua ipsesuggerit. sed in his tantum qua Deus pracipit. Nam s quid contra constitutionem Dei vel Patrum Pr lati prrcipiunt, statim auctoritatem yrscipiendi amittunt, ct in illa re nullat nus est eis obediendum. Ea nimirum semper fuit Ecclesiae mens, debere populos esse subjectos Episcopis, imperiaque eorum exequi , ut mane: r fraternae concordia
333쪽
vinculum. Qudd si quid grave atque asperum subjectis
imponant P Positi, tenenda est patientia, neque si tim adversus eos fremendum est ; quibus, tametsi disco It sint, obediendum est, ne discidium excitetur, modo ne cogant ad impietatem. Audio quosdam dicentes nihil profici patientia, nisi ut graviora tanquam ex facili t ierantibus imperentur. Verum illud Interdum, fateor Sed malum quod tollere non possis, aequo animo serendum est. Quanquam non requiro servilem patientiam , a qua procul abesse oportet eos qui in adoptionem filio rum Dei adscripti sunt. Sed ejusmodi volo esse patientiam , quae Christi sectatoribus digna sit; hoc est, quae
non sit projecta, neque rursum contum , sed constans,& generosa. Sic fortassis mitigabuntur feroces PNep sitorum animi. Et si cetera remedia desint, licet quando
que subjectis monere dominantes, si quid est alicujus momenti, aut si peccent in publica commoda. Insignis est in eam rem locus Gregorij Magni in libro xxv. Moralium in Iob. cap. X x i. Igitur 'dum salsa fide res Agitur, mirtutis est meritum, si quicquid Prioris est, toleratur. Debet tamen humiliter suggeri , si fortasse valeat 1uod displicis emendari. Sed curandum summopere est. ne in superbiam transeatiustitia inordinata defensio ; nedum rehitudo incaute diligitur, ipsa magistra rectitudi-1us humilita amittatur ; ne eum sebi praese quisque desipiaciat, quem fortasse contingit ut in aliqua actione reprehendat. Contra hunc tumorem superbia, subditorum mens ad custodiam humilitatis edomatur, si infirmitas propria
incessanter attendit r. Vide eundem Gregorium in libro II. de cura pastorali cap. VII I. Gregorium sequitur sanctus Bernardus Abbas Clarevallensis, qui sic ad Eugenium III. Papam scribit in libro I i. de Consideratione cap. I. Non est mea humilitatis dictare tibi siemet se fieri quicquam. Si Dit intimasse oportere aliquid
fieri unde o, Ecclesia consoletur, is obstruatur os loquentium iniqua. Attamen illud in primis curare debent su tecti, ne ex eo quod Praepositorum vita reprehensibilis
in aliquo videtur, cos propterea contemnant. Subtilis
etenim via tenenda est rectiitudinis is humilitatis , ut sic reprehensibilia magiyrorum facta di pliceant, quatenu
subditorum mens aservanda magisteris reverentia non recedat; ut cinctus Gregorius admonet in codem libro
334쪽
C A P. X I. Do MasTICVM s Ac ERDOTEM J Invalu rat aevo Azobardi mos ille, ut viri principes domesticos haberent lacerdotes, qui eis divina officia ac mysteria in possessionibus & agris celebrarent. idque factum at liquitus indulgentia Episcoporum, ut patet ex emone xx I. ConciliJ Agathensis. Verum aevo Mobardi ea Episcoporum indulgentia verterat in necessi talem. Extat enim lex de non repellendis Clericis, quos laici obtulerint Episcopis , ut Presyteri fiant, libro I. Capitularium cap. X c. & lib. V. cap. c LXXVIII. Vide etiam Hincmari capitula data Presbyteris anno Dccc Lx XIV. cap. V. Hinc factum, ut quoniam Presbyteri illi manebant apud magnates , Presbyteri illorum dicerentur. Quod graviter tulit Nicolaus I. P pa ; ut patet ex ejus epistola aut Episcopum quendam Gallicanum , quae extat in Chronico Hugonis Abbatio Flaviniacensis. Illud nutem, inquit, frater carissime , ridiculosum sonuit, quod apicum tuorum gerulum nobis commendans, hunc Presbyterum e se Gerardi illastris Comitis parhibui Verum quid hoc scribens prudentia tua diacere voluerit, is qui ver hujuscemodi verbo intelligeretis, fateor nos ignoramus. Numquid Gerardus Comes iIIum Probterum consecrasit Z Numquid de isus es
diocesi 3Vbi hoc letisti Z Vbi hoc didici'iὶNisi quia Presburixonbecialiter Ecclesia Possessionis, aut Martyrij secundum
facras scripturas ordinantur, sed in domibus laticorum constituuntur, cum secularibws conmersantur; ut jam non Dei, nee Ecclesia cujuslibet, sed illius Comitis, ct illius Ducis esse dicantur. Hujuscemodi Clericos, qui manent
in familiis magnatum, acephalos Vocat canon X V II I. synodi Ticinensis sub Lothario & Ludovico Aum. celebratae circa annum Dccc L. Nulla ratione Clerici aut
sacerdotes habendi sunt, qui sub nullius Episcopi disciplina
O providentia gubernantur. Tales enim acephalos, id est, sine esite, prisca Ecclesia consuetudo nuncupavit. Docendi sunt igitur seculares viri, ut si in domibus fuismΤeria dimina jugiter exerceri debeant, quod valde laudabile e', ab his tamen tractentur qui ab Episcopis ex minati fuerint ab ordinatoribus suis commendatitiis litteris comitati probantur, cum ad peregrina forte migra'ra est. Item Vrbanus 1 I. in canone I x. Concili, Meb
335쪽
MAIORIS ORDINIs s ACERDOTas J id hst , Presbyteri quos nunc vocamus Rectores Ecclesi rum parochialium ; quos vero Gregorius Magnus vocat Presbyteros Cardinales lib. II. epist. I x. ut a ceteris distinguat, itemque V vesterius Episcopus Aurelianensis in capite secundo suorum Capitulorum. Quo etiam In do intelligendus est locus Leonis Papae de iacerdotibus Cardinalibus, relatus in libro primo Decretalium Tit.
XXIV. cap. II. Neque enim assentior Duareno , qui
in libro I. cap. XI II. de sacris Ecclesiae ministeriis hunc locum interpretatur de Presbyteris qui in majore Ε clesia, quam Cathedralem dicimus, rum divinam si mul cum Episcopo suo faciunt, Canonici hodie vulgo appellati.
NvτRIcvs EccLE si As J id est, parochiales, apud quas inserti sumus corpori Christi, & in
quibus educati sumus. Eaedem dict. ae sunt matrices in Concilio Cilbillonensi quod anno D ccccxv. habitum est, cujus fragmentum edidit Severtius, itemque apud Ιvonem in epistola cxxx . In Concilio tamen Carthagine habito anno cDXv III. can. XX X III. matricis Ecclesiae nomine intelligitur Cathedralis. CAP. XIII. ITA E s T L A N o v I D AJ Loquitur de Ecclesia: salvianus in principio libri primi ad Ecclesiam Catholicam : Multiplicatis enim fidei populis , fides imminuta est ; crescentibus filiis suis, mater aegrotat; factaque es , Ecclesia, profectu rus sicunditatis infirmior, atque accessu relabens. O quasi viribus minus valida.
AD DICENDvM NE c TVTVM J Ea ergo fuit Agobardici seculi infelicitas, ut sacerdotibus non liceret eloqui quod vellent, sed palpanda essent vitia su jectorum . quod est ultimum calamitatis. Praeclare it que magnus ille vir , sanctus Cyprianus Carthaginiensis Epit copus in libro de Lapsis : Lui peccantem blandimentis adulantibus palpat , inquit, peccandi fomitem submini bat; nec comprimit L Iicta ille , sed nutrit. At qui consiliis fortioribus redarguissimul a tque in ruit statrem , promovet ad salutem. Quos diligo, inquit Dominus , redarguo ct castigo. Sic oportet o Dei sacerdotem
non obsequiis a clientibus fatura ,sed remediiii alutaribus
336쪽
prooidero. Imperit tis est medicus, qui tumentes mulae, unisin s manu parcente contrectat; ct in altis recessibus iisco Vum sirus inclusum dum servat exaggerat. Aperiendum ivlnus est , secandum is putraminibus a malis mede-ἐa fortidire curandum. Vociferetur 9 clamet licet, ct conqueratur ager impatiens per dolorem, gratias aget postmo-i dum cum senserat sanitutem. Emersit enim, statres dilectisimi, novum genus cladis; is quasi parum persecutionis procella savierit, accessit ad cumulum sub misericordia ritulo malum fallens, ct blanda pernicies.
nardum Episcopum Viennensem, adeo gravem esse hanc causam, ut in synodo plurium provinciarum merito tractanda sit. quod si occasio ingruat, non praetermitte dam csse. C A P. XIV. ΕRvNT sEMPER IN Ecc si A J Vide, tur coercere promissionem Christi, qui pronuntiavit futurum se nobiscum omnibus diebus usque ad consum mationem seculi, ad eos qui Vere Christiani sunt, hoe est,shnisti. Velum non negat quin istud referatur ad Ecclesiam universalem, quam Cluictus non reliquit , sed semper gubernat.
MALORUM PERvER si TATE J Existimat igitur Agobardus, sacrificio etiam sacerdotis impij contici sacramenta. Alia Cypriano mens fuit: qui in epistola x x v III. ut illic adnotat Erasmus in omnino sentire videtur sacrificio sacerdotis impij nihil estici, immo magis inquinari populum. Optatus tamen in libri, v I. aperte scribit posse aliquid sanctificari, etiamsi pescatoris opera fiat divini nominis invocatio. Ergo jam Iiquido apparet, inquit, ex invocatione nominis Dei posse aliquid sanctificari, etiamsi peccator invocet Deum. Idipsim in causa Acaci, sensit Anastasius Papa in epistola
ad Anastasium Aug. cap. v D.& VIII. referturque ab
Agobardo infra in capite x via. hujus libri. Atque ea auctoritate utitur Hincmarus Remensis in epistola xxv I. quae data est ad Nicolaum Papam. Inde etiam sumpsisse videtur Liuthprancius Ticinensis lib. I. cap.
V a i r. Quoniam ct ij, inquit, qui a Iuda Domini nostri I su Chrisiproditore anto proditionem salutem seu bon
337쪽
dititionem apostolicam perceperant, ea post proditionem propriique corporis suspensionem minime sunt privati, nisi quos improba μοὶ desedarunt flagitia. Benedictio siqui-dὸm qua a ministris Christi impenditur i, non per eum qui midetur , μή qui non videtur , sacerdotem in tinditur. Ne que enim qui rigat est Aliquid . neque qui plantat, sed qui
incrementum dat Deus. Sane tempore Alexandri III. Ecclesia credebat dominicum corpus sequε confici a malo sacerdote, & a bono ; ut patet ex Sententia adversus Bonos homines lata a Gaucetino Lodovensi Episcopo nomine totius synodi, quae extat apud Rogerium de H veden in parte posteriori Annalium.
CA .P. XVII. PapA AN AsΥΛs IVsJm Decretis cap. v II.& v 111. Nam verba Anastas, decurtavit Agobardus. CAP. XVIII. OTTERENDI sv EJ Istud additum est ex codice Marnaesij. CRIMI Nos os . PROVEHENDO J Vetituri illud. Eum enim qui ad sacerdotium promovetur, integra fama esse oportet , juxta praeceptum Apostoli. Quo factum est ut vetus Ecclesia procul a Clericorum collegio arcuerit eos qui flagitiis commaculati erant; ut patet ex Decretis Papae Gelas j cap. X v I I I. Atque id graviter dolet Alculnus in Confessione fidei lib. I i r. cap. XXXVI. quod vetusta haec lex in desuetudinem jam tum venisset. O infelicia tempora nostra, inquit, qu-
nec Deum timent, nec vim sacrorum Canonum resere
tur 1 Nullus modo sacrilegus uti criminosus, ne ad sacri ordinis oscium accedat, inhibetur. IGNORANTI A cog cos 3 Ait Agobardus , multo deterius esse , si ij qui indocti sunt, aci sacerdo. tium provehantur,quam si criminosi. Sane inter virtutes Episcopo necessarias Paulus enumerat doctrinam ; iis potens sit, inquit, exhortari in doctrina sana , ct eos qui
contradicunt arguere. Itaque veteres eum omnino arce
bant a sacerdotio qui doetus non erat. Hilarus namque Papa sic edixit in synodo Romana anni cccc LXV. Iu-scij quoque litterarum , necnon ον aliqua membrorum
damna perpessi, ct hi qui ex poenitentibus funi, ad facta; dines aspirare non audeant. Item Gelasius in Decretis
338쪽
cap. XVI. Illiteratos quoque, se nonnulla parte corporis imminutos ,sine ullo respectu ad ecclesiasticum didicimur enire servitium. quod simul antiqua traditio ct ApostoIi. Sedit vetus forma non recipit: quia nec litteris carens Deris esse potest aptus osciis, ct vitiosum nihil Deo prorsus offerre legalia pracepta I anxerunt. Itaque de cetero modis omnibus hac vitentur,nec quisquam talissuseipiatur in CD--m. Vide Notas ad epistolam LXXIX. Lupi Ferr riensis. CAP. XIX. in .A Li TER CUNQUE VIVENTIVM J An thematizandos ait illos sacerdotes, quorum vita tametsi aliquo modo sit irreprehens bilis, male tamen docent. Atque hujusinodi exemplum vissimus supra in libro ad versus Felicem Episcopum Vrgellensem. GA P. XX.
Raea M a Ius J id est , Christi. Quanquam
enim interdum fideles uniuscujusque dioeceseos dicantur gre t Episcopi illius qui dioecesim regit, id fit per trans lationem. Nam propriἡ grex non est Episcopi , sed Christi. Vnde Christianos oves & agnos suos ipse nuncupat in Evangelio, dum eos commendat Petro αceteris Apostolis , id est, Episcopis.
UT IN TAM PLo x et v s J Haec omnia , usque ad vocem Amen, desunt in editione Massoni. Et tamen extant in codice quo Massonus utebatur, itcmque in Mar- nisano.
CAP. I. IN Has a cro Ninus J in agro nimirum Lugdunensi, & circumpositis regionibus.
TEMPE s O J Alibi Sortiari j; qui fulgura ,
α tonitrua, aliasque aeris tempestates excitare se posse profitentur ope artis suae. Karolus Magnus : Ideo pracipimur ut caucolatores, ct incantatores, o tempestarij. vel obligatores non fiant; e, ubicunquesunt, emendentur, vel damnentur. Item ipse: De incantationibm, auguriis, vel
339쪽
diuinationibus, ct de his qui tempestates vel alia malefici faciunt , placuit μncto Concilio ut ubicunque deprehensi fuerint, videat Archipresbium diocesis illius ut diligentissime examinatione constringantur, si forte confiteantur malorum qua gesserunt. Sed tali moderatione fiat eadem istrictio, ne vitam perdant; sed ut salventur in carcere ase ficti, usque dum Deo inspirante stondeant emendationem peccatorum. Tempestuarios etiam vocat Herardus A chiepiscopus Turonensis in capite I H. suorum Capitulorum. De maleficis, incantatoribus, divinis, sortilegis . somniariis, tempestuariis, ct brevibus pro stigoribus, is domulieribus veneficis, ct qua diversa fingunt portenta. ur prohibeantur , ct publica paenitentia mustentur.
Ι vM DOMIN vs I E s v s J Ita omnino codex regius. neque tamen dubito quin verior sit vulgata
lectio ; quae habet, plantavit in illa Dominus insulas. C A P. X V.
APPELLANT HOC cANONI cvM J nimirum eam frugum portionem, quae Tempestariis tribueribatur annuatim a posse ribus, ut ab agris eorum depel terent tempestates.
R v M J Duo per ea tempora Beneventanorum Duces fuere, quorum utrique nomen fuit Grimaldo, & quorum alter alteri successit. Chronicon sancti Vincenti, de Vulturno: Defuncto dehine Arichis apud Beneventum
Beneventanorum precibus Grimonidus a Carolo receptus
revocatur, ct paternum irae suscepit Ducatum. Ne mulindona Ecclesiis is Monasteriis semorum Dei contulit, sed
raripue beati Ami Vincentij.Gνimoaldo veris nostro mortuo, ultur imoaldus e defus ei succedit; ct hoc decedente KSicosubrogatur. De priore intelligendum puto quod tradit Egin bardus ad annum D cccii. Grimoridus Beneventanorum Dux, inquit, in Nuceria Vmini,sum Comium Spoleti, qui prasidio praerat, a resa maletudine fatigatum ob edit, , in deditionem accepit, captumque honoris te habuit. Eadem quoque habet auctor Annalium S. vertini. Posterior autem interfectus est anno Dccc XVIII.
ut habet idem Eginhardus. Imperator, inquit, cism Nar pallium venisset, simios habuit Letatos Sigonis Ducis Per
340쪽
neventanorum . dona deferentes, eumque de nece GrisnoaLdi Ducis antecessoris sui excusantes. Vita Ludovici Pij : Imperator per Rotomagum is Ambianum urbem recto itinera se Aqui grani ad hiberna contulit. Cui revertenti Heristavium palatium intranti, oceurrere Missi Sigonis Benmentani Ducis, dona quammaxima deferentes , d minum suum A morte Grimoaldi pradecessoris sui purgantes. De utro autem horum capienda sit historia quam heic narrat Agobardus, affirmare non licet. Facilius in men crediderim haec in vulgus jactata sub priore Gri- moaldo. Haec enim acta sub Karolo Magno. Successe-kat autem Arigiso, qui anno Dcc LXXXVII. mortuus
cst ; ut tradit Eginnardus in Annalibus, ac post eum alij. INIMI cvs IMP. CAROLO J Hinc patet librum istum fuisse scriptum in initio imperij Ludovici
Pij, quando recens erat memoria belli quod adverssis Grimoaldum Beneventanorum Ducem feliciter gestum est a Karolo Magno. Egin hardus ad annum Dec cx II. Pax cum Abulat Roge Sarracenorumfacta. Item cum D ea Beneventanorum Grimoaldo; ct tributi nomine x x v. millia solidorum auri a Beneventanis soluta. quam pacem postea firmavit Ludovicus Pius, ut docet Eginhamdus ad annum D cccx I v. Cum Grimoatao Benevent κοrum Duce pactum fecit atque firmavit, eo modo quo O pater, scilicet ut Beneventani tributum annis singuIiι v I i. millia solidorum darent.
e A P. I. FRavas Iso Asa AT 1J sancti Martini Turonensis post Alminum , cujus fuerat discipuIus, ut patet ex vita Alcities. Fuit etiam Cancellarius Ludovici Pij Imperatoris. Variὰ autem scribitur nomen ejus. Heiccnim , itemque in Praecepto ejusdem Ludovici pro Hibuebaldo Episcopo Matisconensi, vocatur Fredegissis. In Testamento autem Laroli Magni apud Eginhardum vin