장음표시 사용
271쪽
sum, uti homicidium, furtum, blasphemiaelo. Ηa c peccatorum differentia inter is differentiae. vel distinelionis specimae nomine appellatur in Scholis il).
0. 2. Indenam d/sumenda est differentia peccatorum specifiea' n. Putant aliqui disserentiam peccatorum specili eam dosumendam esse ex oppositi ne, quae sit notabiliter major cum lege. Verum communiter id rejicitur cum f. Thoma I 2 ; nam majus et minus non diversissis eant speciem, seu non mutant malitiam, sed tantum augent, Ρl minuunt malitiam ipsam jam existotilem. Unde merito dicimus, spe. et sicam dissereni iam repetendam esse ab oinpositione specie diversa cum lege; γccatum enim constituitur per hanc oppositionem: si ergo opposito sit specifice diversa , peccatum quoque specie diversum habebitur.
Sed dices) quando habetur haec oppositio
specie diversa eum lege γ Non conu niunt in verbis, licet videantur in unum coincidere. Nos, faciliorem sententiam sequentes, dici. mus cum Bouvier, tunc oppositionem cum lege esse specie diversam, ideoque pρccata
specio inter so disserre: 1 quando diversae offenduntur virtutes; 2 quando diversa vio. Iantur osticia ejusdem virsuti ; 5 quando
eadem laeditur Mirtus, sed modo eontraris.
Res illustrotur sexemplis: . Apostasia a fide, de peratis, odium Dei disserunt specie inter se. 0uare2 quia tribus virtutibus specie diversis Opponuntur, nempe fidei, spei et charitati; Ilursum. Miraelio, homieidium inter se sppcie disse. runt. Quare' quia opponuntur divorsis ejus-dom virtutis ossiciis. nempe justitiae, quae jubet, ut nemo laedatur neque in honis vitae, nstque in bonis famae s b). nequs in bonis fortunast; - 1 prodigalitas et orarisia pariter disserunt specie inter se. 0uare 'quia opponuntur quidem eidem virtuti,nem po liberalitati; sed opponuntiar modo plane
opposito, prima DPMPO Per emessum, altera Vero per defeetum i4 . Hinc illud:
Virtutes laesae, diversa Objecta modusque Dant speciem peccatis, dirersumque rem iuma
1 V. iamori. Opus Mor. I. d. n. 32; et mmo
2ὶ 1. 2. q. 16. 33 Probabilius etiam ipsae detraetiones per Seppeeie differunt in materiis speeie diversis; quia alia est fama, quam quis v. g. possidet de castitate, et alia quam habet de iustitia , siquidem non est diffamatias in lamitatione qui est dissumatus iniurio. V. Iaguori. Opug Mor. l. a. u. s76. 4ὶ an vero diversa praetepta inducant diver- DIS P. I.
Articulus Ill. De diserenti peccatorum
stravitata Q. I. An detur preeatorum disserentiar ιione gravitatis e R. Fuit olim Stoicorum paradoxum, omnia peccata ratione gravitatis inter se aequalia esse 5 . Errorem tam mos truosumum plexus est saeculo IV Iovinianus, eumque tenuserunt etiam saeculo XVI Culvinus et Lutheriis, quorum erat emtum : Omnia
Peccata e se ex naιura sua mortalia, et ne- malium nomine ea tantum esse uppellanda,
quorum de laclo venia obtineretur. Uiclephus vero docet, omnia peccata rΡymborum esse lethalia, contra vero pra destinatorum pereata omnia ex divina ordinatione venialia esse: unde fit, ut peccata sint mortalia vel venialia non per se, sed tantum externa imputatione aut eventu. His aceedere visus sest insanus Jansen istarum praecursor Michael Bajus, cujus haec propositiou Pio V, et Gregorio xiii damnata fuit :nullum est peccatum ex natura sua veniale; sed omne peccarum meretur poenam σelernam. Verum critholica veritas docet, pec-cula vere et realiter inter se ne natura sua
disserre rationa gravitatis, sive considerentur in praedostinatis si v in reprobis. Prob. ex Seri pluris. Jeremi is de Israelitis hubel: pejus operati sunt. quam patres eorum Ul. Ei Christus Pilato ite itida prodituro dixit i qui me tradidiι tibi, majus pereotum hubet I . Et Ioanne nperi se distinguit peccata ad mortem, eι non ad mortem 8 . Tandom ex Scripturis quaedam Sunt peccata. quibus justi et praedestinati gratiam amittunt, qualo fuit illud protoparentum nostrorum: qu pdam Voro, quibus gratia non amittitur.jiixta illud: non est homo usque justus in terram, qui Deiαι bonum et non peeωι in. Ergo peccata ulla sunt
gravia, vita levia natura sua: non nutμm
externa imputatione aut habita ratione tiri committentum, qualonus nompe fidelis sit vel infidolis pra 'destinalias vol rPPriabu S. 2. Ex Patribus. S HistronymitS PT pro . sesso scripsit pro hac tuonda ratholica veritate contra Iovinianum haer licum: Θiquusitatem peceatorum spee eam, Fid. supra De Leg. eap. I, quaret. 7.
T) Joan. e. 19. Qui textus probat contra Stoi-
eos et Iovinianum peccata alia aliis esse po&se graviora neque semper esse aequalia, lieel in eadem spetie mortali.s8ὶ Epis. 1, e. 5. Ille damnantur LuthemS,CaI. vinus atquo Bajus, venialia non admittentes.
272쪽
DE virils ATQUE PECCATIS IN GENERE 2 1 summopere hac de re gratulatus est d. Augustinus lj, qui etiam habet ad rem : de quotidiani. brevibus, levibusque peccatis , sine quibus haec vita non ducitur, quoιidiana ora ιio satisfaciι l2 . I. Ex Conciliis. Tridentinum docet, nos
leneri in ronsessione munitistam omnia mortalia, quae memoriae occurrunt; non item vero venialia I): quae sanu doctrina stare non posset sine vi r: i et roali perrat rum inter se disserentia ratione gravitalis. idem Concilium habet: Iieel in hae mortalit iis quam ιumnis sancti et jusιi in lania sal. tem ei quoιι diana, quae eιiam renialia di .euntur peceata, quandoque eadant, non Propterea desinunt esse jusιi 4 . 4. Ex ratione. Eodem modo data proportione, disserendum de injuriis hominum in Deum, ac filiorum in patres et subditorum in Principes; atqui injuriae istan diis runt ratione gravitatis; ergo et illae ld . Adde ex
Angelico: peccata sunt quaedam etinimae iu- firmitates ; at sicut corporis infirmitates aliae sunt mortiferae quae mortem corpori inserunt; aliae non mortiferae quae corporis vires tantum imminuunt; ita animae in. firmitates aliae sunt mortiferae quae gra-liam tollunt, in qua est animae vita, ullae nota mortiferae quae gratia sanctificantu animam non privant, sed tantum charitatis servorem imminuunt l6 . O. 2. Undenam repetenda est gravitas peccatorum cum Angelieo, peccata eo graviora esse ex suo genere et in se, quo majori bono pri-Vant, Seu quo excellentiori virtuti opponuntur, Sive Sit aequalis sive sit diversae Speciei, ut putet per Se. Diximus: 1 eae suo genere'. quia per accidens lieri potest, ut peccatum, quod privatex se hono specie motori, vel ex levitate materiae, vel ex imperfectione actus, vel ex eo quod non ita directu maiori bono omponatur, sit levius peccato inferioris sp ciei. Sic sodomia et bestialitas perjurio utique graviora sunt; quia mugis disconveniunt
5ὶ Neque etiam Meeata ita sunt inter se tonne xa, ut qui unum tommittit, et aliorum sit reus. uti patet. Et illud , quod opponunt Iacobi 2 : quicumqus tot m legem servaverit, offendat autem in uno, factus eri omnium reus. est extra rem; ibi enim agitur de Peleato ex parte aversionis. quasi sensus siti qui Deum graviter offendit in uno, in ordine ad gratiae et gloriae amissionem idem est,aesi eum offenderet in omnibus; quia jam per u- nurn mortnte amillimus vitam spiritualem. Hine
et magis prohilwntur ):-2 et in se; quia
sistri potest, ut idem actus magis disconveniat in uno, quam in alio. si nempe fi eun dum plures circumstantias opponatur rationi est lsegi. Ηinu ait s. Thomas: eeteris ρο-ribus, gravius pecent fissilis quam infidelis
ιum propter notitiam veritalis eae side, lumeιiam propter Sueramenta , quibus est im-bvius , quibus peceando contumeliam fu-eiι 8). lline illud Domini: si inimicus meus
malediaeisseι mihi, sustinuissem utique tu rero homo unanimis; dur meus et notus meus, qui simul m/eum dulces capiebas elisbos; in domo Dei ambulavimus eum consensu l9j. Hoc maxime valet de Ecclesiasticis tot gratiis dignatis. Q. 3. O modo disiditur peceasum ratione stravitaiis' R. Precatum ratiotio gravitatis dividitur in mortale set e nitile. Primum est gravis transgressio legis divinae. per quam homo pricatur grvit a saneti eante eι amisitia Dei, dignusque esciιur poena aeterna. Dicitur mortale seu lethule, quia unimae mortem ulteri. Λlterum est ιr in gressio levis ejusdem ligis, minuens fervorem charitatis, et reddens hominem dignum poena temporali. Dicitur ventute : quia veniam facile consequitur, nota vero quasi sit res in se iqvis aeuon ut tendi iida. Si enim Et veniali peccato Deus ossenditur, line prit malum omnia alia mala superans post mortale peccatum.
ter peccatum mortale eι peccatum reniale 'l. ibere dispulunt inter se Theologi 0l.
Censet Scotus in po peccatum moriale discerni a veniali, quod prius Sit contra prue ceptum, ulterum vero contra consilium ;sed errat, quia quod est solum contra consilium, nullo in O peccatum est; nam ut
ait Apostolus ill): ubi non est leae, ibi nee
praevaricatio. - Alii putant in hoc disseres Dece tum moriale u veniali, quod mortala sit contra legom, v niale vero praeter legem; sed etiam hallucinantur, quia omnis peccatum eo ipso quo precatum est, eSt
videant quomodo Mensi os e po- int qui, hoe vel illud praeeeptum grave transgredientes, stit mennihil sormidant. imo forsan sibi plaudunt; quia re liqua sua ossicia si renue peraguut . ea Pr esertim quae publiee liunt, si eque tu humana societate ho nesii homines praedi e mur. 6ὶ 2, 2, p. 88, 2. 1.sTὶ 2. 2, q. 144. a. 2.-V. Liguori. o. Hor. l. 5,n. 34.i8ὶ I, 2, q. 10, a. 3.lsi Ps. 54.-Vid. Stapl. S ldo. 10 lla in suis Inat. m. afor Pr. TMentia. iiij Rum. 4.
273쪽
contra legem, ut patet in mendacio jocoso,
furto rei levis etc. - Alii opinantur mo tale esse contra sinem, veniale vero contra
media, quae sunt ad finem ; sed falluntur, quia plura sunt venialia peccata, quae sunt contra ipsum finem, uti motus non pleni infidelitatis ele .: item sunt plura mortalia
peccata, quae Versantur circa media , uti furtum, detractio etc. - Alii communius peccatum mortale in eo a veniali distingui volunt, quod prius sit aversio a Deo , et Onversio ad creaturam, tamquam ad ulti- limum finem posterius vero sit conversio ad creaturam, salvo tamen aliquo ordino ad Deum, lamquam ad ultimum fi nom. - Alii demum cum Gerditio fortasse clarius disserentiam peccati mortalis, et venialis ex eo repetunt, quod peccatum mortale sit contra legem, et sit elium contra sinem legis, nempe charitalem, dirimatque propterea conjunctionem illam, qua homo charitate Duo adhaeret, ut sni ; ventute vero tametsi sit Contra legem, non repugnet tamen sini legis, possitque adeo cum charitate, qua Deo jungimur, conSistere. Sic optime ratiocinatur laud. Gerdit: quae contra alium fiunt in duplici sunt dissi rentia; alia quippe consistere possunt cum amore, et benevolentia erga illum, contra quem fiunt; alia vero cum tali amore , et benevolentia consistere nullo modo possunt. Fac filium, aut servum aut amicum, parentem, dominum, amicum debito amore, ne reverentia prosequi, si aliquantulum is rint negligentes in gerendis eorum rebus , si leve quoddam damnum eis attulerint, si
leviusculum quoddam eorum erratum, quod ipSorum famae non noceat, patefecerint:
haec certe talia sunt, ut conciliari possint eum vera benevolentia erga parentem, dominum, et amicum ; haec namque ab iis ipsis admittuntur, qui sincere, et ex animo diligunt. Contra vero si filius ille, famulus,ti ut amicus gravem aliquam injuriam parenti, domino, vut umiro asserant, si do bilum obsediunt iam, set fidem proterve n gaverint, si fortunae, famae, uiat vitae insidius Struxerint; profecto necesse est ipsos exuisse omnem amorem, et benevolentiam ;neque enim cum hoc animo amatur, neque
fieri potest . ut quis cum amet, contra quem talia facit. Est ergo in ipsa rerum natura ,
et communi hominum sensum constitutum, et fixum diSerimen, ut quae fiunt contra aliquem, alia omnem erga ipsum amorem excludant, alia cum debito amore consistant:
quamvis per ea quis aliquantulum ab isto
amore deflectat. - Peccata itaque mortalia censenda sunt, quae ita sunt contra legem, ut sint etiam contra ipsius legis finem, charitatem nempe, quae cum iis Consistere nullatenus potest; venialia vero peccata ea habenda sunt quidem contra legem, sed non contra finem, seu charitatem non tollunt,
cujusmodi Sunt mendacium iocosum, sur- tum rei levis, motus non deliberati etiam circa objecta gravia ; haec enim committi possunt adhuc ab iis, qui sincere Deum diligunt, eumque tamquam in ultimum finem
Hinc colliges: l peccatum mortale m r-tem animae in serrst, quia charitatem au
rendo privat hominem gratia et principio spirit natis vitae, qua homo Deo tamquam fini adhaeret: secus vero veniale quod charitatem non tollit; - 2 peccatum mortale, quantum est ex ejus natura, habere lapsum ab intrinseco irreparabilem,quia sui id Thomas) per illud homo avertitur ab ultimo fine, qui est principium ordinis, quo sublato inordinatio ab intrinseco sit irreparabilis ;sicut si corrumpatur principium visionis , fieri nequit visionis roparatio, nisi virtute
divina. E contra peccatum veniale reparabilem inordinationem tantum in animam invehit, quia intactum relinquit ordinis principium. - 3 peccatum mortalem aeternae poenae realum inducer , quia, ut mox diximus, est inordinatio natura sua irreparabilis, ideoque perpetua; perpetuae autem
inordinationi perpetua poena respondere debet, quae mors aeterna recte appellatur. Ex adverso quum inordinatio, quae fit ex Peccato veniale, sit reparabilis, gravibus quidem poenis , non tamen aeternis addicit l; veniale proinde dictum, quia venia dignum, sive hic poenitentiae operibus , Sive post mortem purgatorii poenis expie
S l. - se meeato mortali 0. 4. 0uid requiritur ad peccatum moris
tale confiituendum it. Tria requiruntur : unum ex part' ob -jeeti ; uliud ex parte eoluntatis; tertium ex parto intellectus. Quae quidem tria praesumuntur in hominu persccta utente ratione , qui sit pluno vigil et sui compsis.1. Eae parte objeeli requiritur maistria εgravitas, Saltem rutionst finis, si nΡmps sinis sit magni momenii, ad quem id quod
274쪽
273DE vlTIIS AT E PECCATlΝ lΝ EXE HEslatuitur, plurimum conserat. Ex obj clopnim actus primam maliliam desumit. 2. Eae parte voluntatis requiritur pyr- seclus consensus, ill n 'mpQ aetus quo V luntas objectum sibi ab intellectu proposi-ium libero ac firmiter amploetitur. Pecu tum p ni m. distento Augustino, usque adeo volunturium esι υι nullo modo siι peccatum,
si non sit voIuntarium l l . ideo ubi voluntarium est semiplenum i quod contingit quotiescumque voluntatiS consensus non est perfectus , percu tum esse nequit mortuisti I). Consensus aut m isin potest vel expressus, seu directe tulis quando nompe voluntas Oh-jectum ipsum in so directe et expresse com
plectitur 2 , vel implicitus seu indirecte
tolis, qunndo D mpe quis vult causam, ex qua necessario oritur effectus lat. 5. Eae parte intellecιus roquritur advertentia maliliast nctionis vel omissionis :quae quidem nil vertentia in genero consi-dorata definiri potest, ut Sit consideratio , sine cogitas io malitiae et prohibi ιionis Gesus aut saltem aliqua dubilatio aut suspicio peceasi aut peeeandi perieuli. III n nutem dividitur: - 1 in plenam seu per sociam, et in Semiplenam seu imporsi citi in t illa homo cognoscit actioni m cum suis circumstantiis', hac vero homo ob aliquod impodimentum non potest habere sustici sent m a tionis notitium ; - 2 in actualem si virtualem Dctualis est, qua quis actionis malitiam notu cognoscit; virtualis, qua cognosceret. Si adverteret. Porro ad grave p'ccatum pli nanu vertentiu Omnino necessaria Pst: nam nemo incurrero potest odium Dei, nisi gravem eidem irroget injuriam: nt qui ei gravis injuria a nemine irrogatur sino plena id ver-
non requiritur. ut ejus malitia sit direele et in sovolita : sed sumeit ut sit volita indireele . hoc est ut voluntas advertenter se serat in aliquod obje-eium graviter malum , etiam*i ejuq malitiam se- eundum se si versetur. Quia doderet naturam rationalem ac legem divinam velle aut aeteptare uIIo modo quod malum est et illi tilum : et aliter agere. diabolieum esset.
3ὶ Animadvertendum etiam est tripliei modo
posse voluntatem obieeium malum attinger inrm-ye vel posuive consentiendo in illud . nstmp illud ex professo amplexando. Vel ad illud neruitis e sohati nilo . id est et ii qu eon enlipndo Προ ira diq- sentiendo. Vel denique sei positive resistendo . . i- delicet totis viribu fi illud repulsando. - Primum semper malum ret emium semper honum: secundum aliquando honum. aliquando malum. scili ei ratione periculi constri Sus.
4ὶ 2. 2. q. 13. a. 2. 5, Alii enim eum Anioine, Concina, Continua- Thoologia voratir Tum. l.
tentia mulitiae actionis vol omissionis, Ox qua injuria coalescit. Unde Angelicus: cum aliquis subito eae aliqua passione in verba imaginata 'rorumpit, quorum Significationem non considerat, et tunc. . . . non hah tproprie rationem blasphemiae fl).
0unstros: quuti es e debeι perfecta adcertentia malitiae ad mortute conssiluendum pactualisne et e ressa an solum Miriualis 3
Magna quasestio est i5 .Nos, div rsas Sstntentias facito conciliantes, dicimus cum Billuari: qua nilim ad illos, qui operantur malum gravo usel ox culpabili negligentia, vel passion ', vel liud ilia, vel voluntatis inconsideratione, non requiritur actualis et Oxpressa advertent in nil hoc ut gravi culpa teneantur ; hi senim jam volunturio poSυ
sunt cansuq in ulvortentiae et obcaecationis circa malilium suorum actuum . eamque inadvertuntiam et obcaecationstat ex his causis secuturam n ut praevident, aut facito
praevidstre possunt et debent 6 . Sed quantum nil illos, qui ex oblivione ,
vel distractionu natia rati, uut alia causa simili aliquid operando non advertunt, ut censeatur vincibilis et voluntaria ista inad
vertentia et non excusans n peceolo , re
quiritur ne ualis dubilatio aut suspieio malitia . saltem ntiqua actualis cogitatio nutcognitio sive p riculi sive obligationis inquirendi; secus nihil esset assignabile. in quo quis dici queat posso animadvertere. Sane
ex una partin intelloetus noster, eum sit Potentia ne ossaria, non se de torminat ad considstrandum aliquid; sed det prminatur praesertim vom n voluntulo. Λt voluntas exul
tera parte non potest determinaro intollectum ad considerandum, nisi ex praevia u
Zria et c. dicunt non requiri advertentiam actualem malitiae actus; seil satis esse virtualem et interpretativam . in eo Atilitet positam'. quod homo teneatur et po-il malitiam artiouis tognoscere . quamvis actualiter non advertat: aliaM essent immunes a eulpa. qui obeaecati passionibus malumpnirant. non amplius ndvortentes. Alii eum s. Antonino, Adriano VI. Gotti. I. rano. Myno, Sancher. Sales. Sylvio, Suarer . Salmanticensibus lum sph lastici tum moralibus. Gaminaehaeo. Du-Val. Vn- queret . . di eunt Ad morial requiri aliquam advertentiam, si suspitionem malitiae uetus vel iii se vel in sua causa. μpitem in ronsum; nam nil n litum . quin Fit prodeo nitum. Istae sententiao facile conciliantur per sent usam nostram. - V. Liguori. qui de ea agit su*itis tuna in opere Mor. l. 5. n. l: tum in non AP.
275쪽
274 TRACT. t V DISP lli qua cognitiono; voluntas enim non sertur in incognitum. Ergo in iis qui non ponunt Xoluntarie causam in advertentino, nihil est assignubile, in quo dicantur poAςμ advort ro. quam dicta cogitatio niat cognitio : non orgo quiscit ad ovi prim nil vortontia virtua lis, qua nempi' malilia Pot stetit bot cognosci : sod roquiritur ne tua liq ot ox prossa advertontia. qua do Deio malit in ipsa aliquomodo cognoscatur il). Opponunt 1: Omnis ignorantia in eo, qui tenetur et potest suam obligationem advertere, est vincibilis, et propterea culpabilis. Si d moto ros pondoni Sylving ot Suorcet: qui omnino igni, t malitiam ob poli. ot nillinc obligation in advertondi. habet quid in pntentiam romolam sive phy qicam ad niluor. tendum : qed carot pol ni in proxima Di DX- pedit n. pinu homini nodosquria ost nil rognoscondam do formitatem suariam notionum. Quis enim nescini non esse in homini pote
nequit ipse naturali lor ne humano modo suam vincere ignorantiam. Agnoscet quid in suam action in qua velio 'st. Aod igia rabit eum qua mala ost; sola enim cognitio
objecti in sesso physim non Pst susticiens principium ad discernendum . nec ad inquirendum objectum in osRo morali, quod prorsu; dissert a physico. Opponunt 2: si ad omnia pecenta requireretur uoluatis udr rtemis, in ιlpibiles reputandi essenι Iudaei erueisi gentea Dominum. pastant occidentes marsyre , et haere-tiei innumera crimina perpiranteς. Sed nunvorbo his omnibuq responuntur, ti mpo quod horum omnium ignoratia fuit ot ost omnino Crassu: loquonq nim Chri tus Dominus do Iuda is, dixit: si op ra non 'eis em in eis, quae nemo alius fecit, y twotum non hnbe
bus, et haerolicis, quibus ob suam mulitiam vul supinam neeligoni iam omnos sui Drrores iis te imputantur ad culpam.
0. 2. Quoluplam distinguitur peccatum
n. Peccatum mortalu tale est vel eae genere suo, vel ex accid uti. Peccatum mortale eae accidenti est, eum actu n liquis venialis v l indiis rons ex se sit mortalis pyr necidon' : puta si quis aliquid perpetret voninio vel indissorons eum con elonii a poecali mori cili . Moriale vero ex genere suo ost illud, qund
lum . quod uret ex levi into maiorino fieri
poς it v ninio. Illamon Aino necosqione nitori uet malitino mortalo 'A' Pol est Mor. talo vero ex gen re suo qnhdis lingia illic inmortale eae genere suo Ioto: Pt in mortale eae genere suo non tolo. Primum osi illud, cujus ob oelum sim materia gravis est Px omnipari', ot graviter dederet naturam rationa-lpm : quia scilicet pars qua libet semper
dium Ddi 4). Soeundum est illud, intra eu-jus objecium vel maloriam datur aliquid exso gravo Pt aliquid luve, ali in id nempe graviter ot nil in tu id iter inordinatum atquc prohibitum. Hoc palot v. g. in surio, cuju,
quidem materia esse potest gravis vel l vi q. 0. 5. An peccatum eae genere suo morιale evadere possit Beniale. n. Cum ad mortalu requirantur materiae gravita perseeιus consensus ac plena advertentia, sequitur fieri veniale, si in his do.
l. Eae parte materiae ; si enim parva At, tantummodo parvan inordinationis ostea pax. Exeipo nisi res ex toto genere Ariogravis sit ; quia tune in qualibet parte ejus
2. Eae parte intellecιu : si nempe advertentia non sit nisi imporsecta ; nam pro modo cognitionis peccatum est. Imperfecta aut m conqobitur advertentia, cum is quingit vel inviter npproh ndit aliquid esse malum, vel post factum, rst diligentor congisse. rata. iudicat se illud non fuisse facturum sitia appri h ndissset, vel demum vult mentissima linteo donli passion , apprehensi non ut dis iraelio no ita fuit per inrbulus in ngendo, ut sorine n Sciv rit quid pstra gerol. 5. Ea parte uoluntatis: si nempe rius consensus non sit plenus ac persoctu libeo ;
sin Pro prati debet Consessarius maximst venari s4ὶ Talia ordinarie juditantur tum ea. quae di-
ex moribus poenitentis, an inadvertentia. quam al- recte sunt contra Deu in . aut aliquam ejuη Perse- legat, sit vinei bilis neene. Si enim sit vitae liberio- etionem: ut sunt peccata contra fidem. spem, cha ris. FBeculi moribus ser iens, salutis incuriuμ. ju- ritalem, item hiaspin mia . periurium. Tum ea . di cauda est ut plurimum vincibilis inadvertentia quae graviςsime noeerent humanae dignitati . Ride Pereamin a Seeus si pΡrsona sit limoratae enn- admitterent temperamentum: ut sunt peetnta rDn-Fri 'ntiae . nequp ngatur de perentis externi parra tra institatem. circa quam . admis 3 hemel levita primaria ac se eundaria praecepta togis naturae. te. ob nostram proeli vitatem. omni turpitudini Pa Bilitiari. ' teret locus. Tum ea, quae in indixisibili tonsistunt 2 'e Spir. et lit. e. 35. u. 63. ei gradum non admiiluui: ut jejunium naturale iri 3 Ioan . sumptione Eucharistiae. eis.
276쪽
DE ViTIIS ATODE PECCATIS IN GENERE M 27l, Solo cliini consensu voluntas nostra sit culpabilis. Consensus nutem ipso censebitur imperseeius : - 4 Si ngens Opus peccami-DOSum non sit executus, licet do facili illud exequi potuisset; -- 2 si fuerit semidor-Iuiens, nec plene compos sui; -5 si soleat ita Psse animo comparatus, ut potius mori volit, quam inori aliter peccare. Haec enim salis demonstrant voluntarium non suissupersectum ll. 4 0. 4. Quibus regulis cognoscisur Pecca
is. Tres extant regula se praecipuae a Theologis communiter numissae ad dign0Scundum peccatum Esse mortale. Prima regula est, ut recurratur ad Sa Cras l. literas : quae sint levia, quiae straviui cccusa, min humav sed divino suuι pensanda judicio, vii Augustinus lu). Ea autem
linccnia existimanda sunt mortalia, quae iuss. I.illeris dicuntur digna mυrte, nutea cludere a regno eoelorum, vel enuit Ciuntur cum vi iuncta particula vae. Quia expreSSio,
ues hujusmodi Significaui deformitatum n-ctionis pros Plo gravem. Sic ADOStuluS. loque iis de operibus curuis uil: quae sunι sor-nietitio, immundisia impudicitia. Ir uria.... Pra ut o Mobis sicuι praedixi quoniam qui alia o uul , Regnum Dei non conSequen
S cunda regula ost, ut his deficientibus, recurratur ud fis. Patres, ud ss. Ponii sicuti definitiones, atque ud Conciliorum Generalium decreta, si nempe in iis aliquod peccatum declaretur mortale , aut gravibus couspiciatur poenis assectum. Λb iis enim rcgula morum rope tenda est . qui positi sunt
iu Ε clesia sancta Dei Magistri.
Teri a regula est, ut consul autur Theologi doctrina ct Pietate tu, ignes. Quae Porro ab ipsis unanimiter li ibenti ir mortuito, uitaui a uobiS Sic erunt existimauda: tuuc E-itim nou bentire quod ipsi, ti meritatem b.
Dil; curia Doctorum coiisensuS Sit veritati, indicium.
μ) Cum diei ae regulae eosus hel paucos attingant . et in penere tantum . patet plures Olive quoad praxim indelimi rolimpii. Tune autem tiol abs ro Prit, si communem sensum sidelium , Minaotidianam Praxin scrutemur. Item si inii inius ronsideremus rem, de qua rigit iii . tium selli cel R-nior Deo. uobis, ut proximo exhibendii, rer eam lex iter hel gra uer laedatur.
pradiciae regulae de ieiunis istis vel aliis ς
milibus ac tulis regulis deficientibus 4ὶ , uillieite in praxi est definire, quae sint pec
son 5): Doetores non debent esse suciles ad
asserendum aliqua esse peccata mortalia, ubi non sunι certissimi de re. Nam per hujusmodi assertiones ristidias in rebus universis nequaquam eriguntur homines a luto
peccatorum; sed in illud profundius, qu auesperalitis. demerguntur. Illuc non belle sogerunt qui facile homines damnaut du mortali, etsi gravis inutilia evidenter non digno. Scatur: neque illi qui eadem sucili late odiosum laxitatis notam solent tribuere sunt Ontiis. quae non apparent aperte improbabi
n. Peccata venialia, utcumque multiplicata. per se loquendo, et raἰione multiplica.ιionis . nunquam possunt conStiluere Pecculum mortale: quia muriale constituitur iuordiust altiori . et pluru individua unius spe-c ei non possunt consuluere speciem alium. Sic v. g. mille mendacia iocosa vel ossicio Sa. Sunt mille peccata venialia; sed ne unum quidem moriale clausi iuui. uiue Tridenti- uti in docet venialia non esse de nocessit uiu Ons SSionis. Dequi' gratiam exiiuguere 7 . Diximus per se loquendo. eι ratione multiplicationis ; nam si materia voi essecius peccatorum venialium possunt in unum coa. lusi ero, ita ut sitit utimii objectum grave re late ad idem praeceptum, tunc Peccatum
siet utique mortale; se in Ouper se et multiplicatione ueluti in venturium, bcuu vero quia ultim v, actu S, ct si tu Se tu vis, ob couli ulla iiDiu uti cum ullis complet maturium gravem, Neu uniuntur actus ad unum Pro duc rudia ui olfectum graviter tuo diuatum.
Sic v. g. qui codem die susto pluries pec
t 6 uie an verti notare cum s Alphonso ad doririuam nostram plenius intelligenda in cum uli- quam opinionem unice Probabiliorem appello,non ideo eontrariam dicere probabilem intelligo. sicut pariter . eum dieo de aliqua 'intons non audeo damnare. Mue improbabilem dicere, n- deo admitto ut probabilem: sed de ejus probubuι- late dubito - Item eum aliquam sentermiam Prior uti Voco, intelliso oppositam non solida probabilitate mihi pollere, liceι ον iam μ' non rePr
277쪽
servili incumbit, singulis vicibus peccat venialiter. Sed ultima vice, si per eam unitam aliis tempus notatille compleat ad constituendum mortale sumetens, peccat mortaliter. Q. 2. Ouot modis peccatum eae se veniale evadit mortale γR. Cum peccatum ex genere suo veniale illud sit, quod ex se ue sine addito alienae malitiae semper est tale , uti V. g. Supersultas in laetitia ; ideo patet illud evadere
mortale tantum ration adjunctorum, quae novam mutiliam illi tribuant. - Hoc autem variis modis potest evenire, ut sequens habet versus :Damnum, sinis, am0c, di,crimen. temptus. μι error. 1. Ratione gravis damni tum spiritualis, pula scandali, quam temp0ralis proximo illati: uti si quis v. g. instrumentum parvi momenti nu serendo in causa Sit, cur artis x opus notabile perseere nequeat aut in blasphemias erumpat. Ei enim ob talem ess clum gravPm et praevisum actus graviter od ver stur charitati ut justitiae. 2. Rutione sinis mortaliter muli: si quis v. g. vii Si dueendam puellam mendacium proserrut Oisciosum. Num uctus cx se participat de malitia sui effectus, ct suam a sino sp ciem Sumit. 3. Rutione mali assectus: Si quis V. g. rem venialiter motum aut indisserentem pPrficiens paratus unimo sit eam sacere, tametsi ossot mala morialit0r. Satis unim Ostendit suam voluntatem in malum: et quantum est in se, jam illam praesert divinae amicitivo.
4. Nullone periculi proximi labendi in
peccatura morante: si quis v. g. ox cons Pectu mulieris, vel familiari cum eadem colloquio grave incurrat periculum labendi in turpia. Nam mori ulu est se exponere proximo Periculo puccandi mortaliter; qui enim de lino tenetur. tenetur otium de mediis necessariis ad illum. 5. Rutione contemptus formalis legis, vel superioris qua superior Pst: Si quis V. g.
violet praeceptum in re levi. quia renuit subjici praecepto vel superiori: talis enim
contemptus redundat in Deum, a quo omnis potestaS. G. Ratione consciensiae erroneae, qua quiSPulet se puccare mortaliter; nam tunc ipse
consentit in mortale apprehenSum. Conscientia autem peccatum facit.
Q. 3. Quid debet Confessarius, ut poenitentem liberet a centalibus' R. Duplex remedium solent Ascelici suppeditare: unum quod vocant curativum ma li priaeteriti; ait Erum praeservativum mulisuturi. I Consistit in detestatione peccati mortalis,quam saepius in paenitentem desbet Consessurius excitare. Haec quo magis suerit viva et vehemens , eo erit simul enficacior ac potentior ad eliminanda venialia. 2' Si tum est in cognitione cauSarum, e quibus tamquam e fonte peccata venialia in poenitente proveniunt, ut eas extinguere valeat. Sic si consessarius videat nimium
divitiarum amorem esSe causam Venialium, eidem praescribat majores eleem OSFnaS.
Si nimium ambitionem, praeseribat fugam conversationum. Si nimiam animi divaga tionem in precibus ceterisque muniis. Et praescribat m jurem collectionem et frequentiorem Solitudinem et c. 1ὶ.Articulus iv. - De distinctione numerica P 'ccatorum 2)Ea procula dicuntur distingui numero, quDrui in malitia e t multiplicata, ita ut peccata Dumerari possint, V. g. duo, tria furta et . I). 0. Quandonam pectata numero distin.
9uuntur3R. I: Cortum est ea peccata, quae Specie disserunt a sortiori differre numero; nam si specie disserunt, unum peccatum non est aliud, et id 'o habentur peccata numero multiplicata. Sic in uno parricidio duo sunt numero peccata: vel, Si ita placet, unum puC-catum, Sed duobus uequivalens: nam OCCisio hominis specie dissuri ab occisione patris: unde tunc in uno actu duo clauduntur peccata, unum contra justitiam, alterum contra pietatem. n. 2: Si vero peccata intra eandem SP ciem committantur , quando nam numero multiplicentur, non satis conveniunt. Ausul vendam omnem dissicultatem tres regu las statuimus cum Bouvier et Honorante:
Regula U: tot sunt peccata numero distincta, quot sunt actus externi completi; ideo qui diversis actibus plures occidit, tot commisit homicidia numero uisi incla: nam
278쪽
DE virlis ATQUE singuli illi actus in se terminantur et complentum, unde sunt totidem actus voluntatis distincti. Regula 2': tot sunt pstecata numero distincta in uno et eodem actu, quot sunt objecta distincta; quia ille actus. licet unieus , tot habet malitias distinctas. Hinc qui uno actu decem occidit homines, decem committit homicidia: qui pluribus unica vice Scandalum praebet plura committit peccata. Qui uno verbo de tota communitate detrahit, tot committit injustitias quot sunt personae in communitate quia unaquaeque jus distinctum habet ad famam. Qui unico actu optat ad plures meminas accedere vel pluries ad eandem foeminam, tanto magis qui eadem nocte pluries eandem foeminam cognoscit, pluries peccat; quaelibet enim sornicatio habet suum terminum completum. Qui unico actu vult per plures dies Horas omittere vel jejunium, plura peccata committit; quia singulis diebus est affixa propria obligatio. Et sacerdos in mortali tot committit sacrilρgia quot uno actu ministrat distincta Sacramenta, ut si una absolutione
Regula 3 : tot sunt peceata numero di-Stineta, quot sunt actus voluntatis moraliter interrupti ; ubi enim aetus voluntatis moraliter interrumpuntur, fiunt numero completi, et iteratione multiplicantiar: nam oluntas est, qua peecatur et reete vivi
setur moraliter interruptus' Actus voluntatis censetur moraliter interruplus, quando nec formaliter nec virtualiter perseverat.
Quod quidem generatim loquendo contingit: - 1 pΡr revocationem eapressam: haec enim impedit, ut actus posterior cum priore co jungatur moraliter: v. g. tibi Complacebas in delectatione mala, actum displicentiae elicis, sed postea ad eandem voluntarie redis, duplox commisisti peccatum; - 2 per ees-εationem voluntariam: v. g. consilium surandi iniisti, sed postea ab illo proposito
l) Qui alieni detrahit eoram pluribus, ex Croixel IIolrman plura peteata eommittit: quia tot jura
is laedit quot sunt personae, apud quas alter insa- matur. Sed probabile est cum Arorio, Lugo. Moll-na, etc. unum tantum peccatum admittere: quia ius ad famam est unicum tantummodo: unde numerus audientium est habendus ut elmumstantia Solummodo aggravans. -υui unieo aetu blasphemet duodecim Apostolos , ex Tournely , Contina .ete. probabiliter duodeeim Meeata eommittit, quia uniuscujusque Apostoli honorem laedit. Sed non improbabiliter tensent Salmant . . Anaeletus , etc.
id unum esse peccatum tantum quia eum omnes
pEc TlS IN GE ERE III advertenter cessas, si dein illud renovas, novum admittis peccatum diversum a primo; cum novum a primo non dependeat; --
3 per ιongum intervallum, ita ut judicio
prudentum idem actus voluntatis moraliter
perseverare non cenSeatur neque in se, neque in aliquo externo opere: V.g. malae dein
lectationi sero consensisti, et mane expergefactus consensum illum renovas ; novo peccato reum te ipsum secisti. Sed quaeres quaenam mora seu intervalium eensetur susticiens ad actuum multiplicationem P Hie oportet accurrate distinguere tum aetus mere internos, uti est odium, mala delectatio; tum aesus internos cum intentione eos eaeternandi, ut est voluntas surandi, fornicandi; tum demum actus eaeterne consummatos, ut est homicidium.
Si agatur 1 de aetibus mere internis, illi
multo facilius multiplicantur quia tales actus simplicis voluntatis nihil habent, vi cujus perseverent. Unde tot habentur numero peecata, quot iterantur actus etiam post brevem, etiam pOSt naturalem, vel in voluntariam cessationem - idcirco poenitens in consessione debet semper explicare, Si potest, quot vicibus malae voluntati consenserit. Si vero non potest, saltem indicare debebit tam tempus, quo cum malo illo animo perduravit, quam interruptiones, si fuerint notabiliter rarae vel frequentes l5 . Si agatur 2 de aeιibus internis eum intentione eos eaerernardi, multiplicantur toties quoties propositum formaliter innovatur; quia tunc novus habetur voluntatis actus. Propositum autem idem censetur perdurare majori vel minori tempore, habita ratione intensitatis, item personae, aetatis, sextus e te. Pro praxi si ultra biduum vel triduum perduraverit, id indicandum, ut
numerus actuum internorum moraliter intelligatur a Consessario. Si agatur 1 de aeιibus, qui externe perti-eiuntur, aliquando interrumpuntur moraliter, aliquando non Interrumpuntur, si non respiciant actum completum: v. g. si
hlasphemiae in Sanetos malitiam desumant ex una relatione ad Deum . moraliter loquendo uniea injuria per talem blasphemiam mediate Deo intertur. Qui negat plures fidei articulos, unum eommittit metalum; nam eum unum sit objeetum fidei, nempe veritas Dei revelantis, aequo infidelis est qui unum artieulum negat ae qui omnes. 2ὶ S. Augustinus. De vera Relisions.
3ὶ Notant tamen aliqui aetus hujusmodi mera
internos non eonstituere, nisi unum pectatum mortale . quando ex eodem to eupiseentiae impetu
procedunt, etsi brere aliquod intervallum nuxerit inter ipsos.
279쪽
278 1 CT. lyquis pluries perculit inimicum, non hahons unimum Dum occidendi, tunc omnes illae percussiones sunt di Slincta peccata; quia quilibet ullus habet suam distinctam, COm-
Pleiam atque tolutem malitiam 1J - Ε
contra non interrumpuntur, tum Si actus procedant ab eodem impetu, cum in eo fiant
quid unum 2), quam si acius illi moraliter
ordinentur ud unum peccatum consumman. dum; nam tunc non habent rationem pecca-ιi, nisi secundum quod per unam voluntatem in peri ersum finem ordinansum. quapropter in illo sue ultimo omnes conveniunt 5 .
Atliculus V. - De peccato ratione. mυdi quo patratur g l. - De peccaιis commissionis et omissionis Q. 3. Quid est peccasum commissionis eι omissionis3 Il. Peccatum commissionis est transgressio praecipit negati vh fitque ogendo quod prohibρtur a lege, v. g. surtum patrando Peccatum omiςSiouis est transgressio prae
cepti positivi, sique omittendo quod a lege
praecipitur, V. g. Missam die festo nou audiendo iiij uncium sancium jejunium non Servando cte. Ubi notamus, ad Omissionem requiri acium posilivum ac deliberatum voluntatis; voluntas enim non peccat, nisi perlutem rictum. uti bene docent Gonet, Filiiv-cius utique. Omittens tamen quod tacere quis tenetur, in Ordine ad imputabilitatem ni oraliter censetur sacere contra id quod lacere
tenetur. 13 Ita Navareus . L sius , Bonatiua . Conciua ,
ae suse Salmam ieenses. Traei. VI. e. R. u. 76; et Tract. xx. e. 12. n. 41, ubi idipsum etiam ex ipso jure canonico probant. 2ὶ Unde Liguori, IIom. Ap. n. ii, n. 62, Pro habiliter doeel, laetus Alatim copulam subsequentes non esse de necessitate explieandos u fiemperae laetus iidem est de complacentia. quae liabel urde copula) statim post copu ni habeatitur, et novdirigantur ad notam copulam; quia tune verisimiliter laetus illi adhibemur ad primae populae complementum. Sed hie notandum eum Viva el eommuni, ut ipse a serit: omnia media externa adhibita ad exequendum pereatum, prout sunL lacluset verba obscaena, at etiam iter Susceptum. census in domum meretri eis, parare arma ad vindi-etam et ejusmodi. omnia haee explielluda Funt ineonsessione lamquam pectata distincta numero , quando peeeatum intentum executioni non mandatur: quia illae aetiones jam externatae, omnes informantur a malitia pravi finis . . Attamen qui eodem iracundiae motu ae tempore pluries plasphemat, aliquem Pluries pertulit, vel eadem eoneu- piscentiae vehementia pluries se turpiter tangit,
nis differam inter se. n. Utique ditarunt peccat. i commissionis
divorso modo. Sic disserunt Specie intur se odium D i ei omissio actus amoris; ideoque
qui Deum odisset, peccatum hilum fiumienter non declaruret dicendo, Se contra charitalem divinam peceasse. Imo in hoc etiam disserinit, quod peccatum Commissionis celeris paribus majorem habeat malitiam: est. prosocio gravius amplecti objectum malum quam bono non adhaerere: V. g. gravius psi odisso Deum, quam actum Charitalis in Deum non Pliceri: in . .
0. 5. Ouid de iis actibus, qui adjungun
tur omissioni culpab Ili' n. Actus con ungi potest omissioni culpabili vel eam causando, vel tantummodo
eam cor Omiιando. Qua udo actus est causa omissionis culpa
bilis, tunc si actus ille in se est bonus, SO- Iam malitiam contrahit omissiouis ut aliam non habet;cum nulli ulteri praec 'plo adversetur praeter illud , i ui opponitur omissio. Unde in consessione sufficit omissionem declarare: v. g. si quis Sacrum sesto dist causu studendi omiserit, Sutis est, si iste dicat so Missam sine sumetenti ratione omisisse. Si vero ille actus jan est cx objecto malu S , tunc duplox tu omissioue adest pravitas: . lia ipsius omisSionis, alia musae; Et ulraqueu perienda est: v. g. qui od iurandum uis. Sana Omisit, utruirique malitiam et omissio. nis Sacri ei furti te nutu e confiteri.
Si vero actus concomtinnser tantum Se
unum tantum eummittit peceatum. a) S. Tomas. in 2. D. 41. q. 1. a 1 Unde si quis intendens ocridere inimi eum a rana praeparat. viam earpit. inimicum quaerit. ae tandem Oeeidii, etsi pluries repetat praedietam intentionem . unum peccatum committi . llem si quis ad eopulam consuminandam praemittit oscula. verba, etc. Huo dumtaxat peccato gratatur. llaque tunc sum it dieere. se homicidium vel copulam commisifiso Adversenilnm autem , qnod si quis ex intonitone turandi cetitum aureos. centenis vicibus morali ter interruptis ros sum piat, lune centum perea a committit; quia singuli actus habent i a se consum malam malitiam - v. Liguori , Op. Nor. l. s. u. 44.s4l Alii eum d. Thoma l. 2. q. 72. a. s. negau specie disserte omissi em et commissionem . si eidem praecepto adversentur.et ex eodem inoli vocuam peccata hie uti ei celeri acius humani habent suam speciem a sine. Allamen adhuc in hae seu tentia sunt seorsim ponti leuda; quia semper se habent ui paries integrales, ex quibus conbi iluitur adaequale una specie, muralis. - v. Billuari, Dere eatis, atet. 3.
280쪽
DE VITIIS AT E PECCATIA IN GENERE 272hahmii ad omi r Sionem, quamvis ille sit cum pra opplo incompnssibilis; attamen, nisi aliunde Mil malus . nihil contrahit ilo pravitato omissionis; quia in illam nulli modo imp lli lundo non P, i d clarandus. Sic v. g. qui lir-milor si pluit omiti pro Sarriam, si postea temporo Sacri si uitri, putri no otioΝuq ro. maneat. satis est si dΡ laroi omis innem Sscri; nam studium non participat de mula omissione, rum in eam non influxori t.
0. 4' Quandonam Necatum omissionis incipit impusaripli. Peccatum omissioni' incipit imputari illo temporis puncto , qu δε advertent Pr Pnnitur illius causa sive omis&in SPquatur. xi Ve non s qualur, ut recto docent cum Angelico l : quia qui ponit causam nmissionis, jam tunc interprpta live vulto mi sion mipsum. Si lamen peccam in 'a Omissio rea pso Sequatur. apstrienda orit in consessione cum ipsa causa, si haec suam habeat maliliam propriam: nam actu A externatus estilo necessi lato consessionis; cum inde notabiliter varietur ratio peccati, ne Stalus P C.
luntate doleat. sed non amplius habeat pote. statem ejus obseelum immul ndi 8 ut si quia projiciat meriarium in mare, ει postea νε vere poeniteat; sed amplius Bririarium habere non possiι, quo inpetum rem se n. Recte dicunt. tutem p recasse, ne statim tot peccata commisisse, quot praevidit omissiones ex inli Breviarii proj clione: illas igitur de bot conii lori: nam iiii K praestitit consonsum, cum causam posuit sa). Silomen postea de hoc vere dolent, non ton iur ut plures eum Alasia lupiatvr Pon sit
ri omissio nos illas revera Soculas eRSe . nam non ampliuq sunt. peccata in SQ SPectatae,
g II. - De pereatis eaeternis atque inIernis. Peccata interna sunt quast tantum cordo patrantur; externa litae ctiam exi 'rηo Opo. re complentur. inter poccala antom iutorua, quast sunt ipsae cogi tutiones prava distinguuntur desiderium, gaudium rec delectali 2. 2. q. 79. a. 5. 2 Quod valet etiamsi lempore quo omissio
eontigit. voluntas satia. fuerit impotenR ad illam itandam: etenim esseelus jam suil sussicienter voluntarius in eausa: et talis e t fidolium praxis: Me que et perealis gravitas et illius ronsectar in aperiuntur. Hine qui με inebriat praeviden' tempore ebrietatis so omi Rurum Saerum . lenebitur lam ausa m. quam illius esset lim aperire. id est et e brietati m ei omiςsionem Saeri. ) v. l ignori. Rura Mor. l l. n. 149: ei l. I. n. 10.tio. .n io quidem tria divprsa Sunt, cum nolum ultingant diverso modo; et ideo ea uti in se sunt, in confossione erunt npPrienda. s. l. An yeeeata interna ab eaelernis di ferunt quonii malitiam. Essenii aliter non diss runt p eca in interna uti x tornis quoad malitinna; nam Pecca in m Oxternum lotam quam imputabili tutem sumit ab inli ruo, Psi illo ipsi iis peccati iii:
lerni romplomonium 5 . Indo Augustinusnii: quidquid vi et non potes . factum Deus computat 6 , nempo voluntas pro facio ro-pui uiue. Ex his colligitur. γ cata interna.
vPrri et compistia peccata. Hinc S. Scripturacas graviter damnat: nbominatio Domini eostilationes malae ir). Sano omnis Iss, tu peccaminosus circa aliquod gravo m itu in . avitor disconvenit rationali natura . Ne quo nil p ccatum requiritur emea X con Sensus in opus ; alioquin approbans alterius . preenltim , non peccarPt.
R. Retorquendo argumentum . nonn' sa
tultas volendi est in homino essentialiter libera γ qnaero : quomodo ergo quis P0 terit volunta in sua peccare γ Sed directe respondendo dicimus : triplici sensu objectum adagium' accipi potest, quin iamen nobis ulli modo advorsetur: l videlicet pro immunitate a eoaelione , id ost a violentiar xtrinseca; 2 pro immunitate a necessitate. id ost a violentia intrinseca ; 3 denique
pro immunitase a quacumque lege morali, qua temas homo possit se sine culpa malis etiam eo gilationibus libere sordidare. Porro si necipiatur priori sensu, adagium si vPrum ἰ soli nobis non nocet: est quid in verum, quia ustriam est cogitandi facul- talem in homino immun in osse a coactione, cum sit rationali linminum naturae intrin-s ca ; nobis vern non 'nocet, quia id non impstitit quominus homo circa suam cogitandi saeui latom logos habeat a Superioris auctoritate, quas idcirro triansiliendo P ' cas
4ὶ Si Meealo eon ummato annexa sit censura. et quis antequam esse lus sequatur. se retraetaret et i esset reus esseelus proeeogniti , non tamen in- eurreret eensuram . si tali omimioni sit imposita ;
illi V. vi a. in prop. xxv. At andri VII. ubi solide hane verilalem luetur. issi tu Ps. II.