장음표시 사용
161쪽
ma , quam communiter habitum appellamus. Quia et hahel , cap. 6. Ex definitione Tridentini aperta ratione colligitur . parvulos et adultos , qui virtute
Sacramenti remissionem Peccatorum conseqriuntur,solo habitu , et qualitate Permanente justificari , ac proinde hanc sententiam ad Fidem Catholicam ii apertinere, ut siue errore negari nequeat, non tamen sine haeresi , ex nostro Regula. - . Ex quibus patet, qui est fructus secretionis huius nostrae , vix jam esse controversiam de Fide iniernos et Protestantes in hac materia. Et cap. Io. generaliter : u Seeundum communem et veram Sch lasticorum sententiam, concedendus est habitus gratiae iustificantis in omnibus qui justificantur , Iicet id de Fide hactenus non sit definitum : concesso autem hoc habitu , multo melius est tribuere ipsi justi fieationem et emundationem a Peccato , quatri a elui , ut in omnibus eodem modo justificatio fiat: si quidem in parvulis , et in iis qui virtute Sucra. menti justificantur , habitus gratiae Deeessario couo dendus est, ut o. 6. probavimus . . Ita Vasque a. u Iustitia inhaerens, dicit Mestresatius libello Ae gratia , capia 35. id est , renovatio aut maru in tu sanctitate virtutibus Christianis , locum tenet in salute nostra. Et pag. 42. Justitiam inhaerentem Deus non imputat, sed producit in nobis. Et pag. 37. Quantum ad spiritum novi Adam , derivatur in nos Per regenerationem , sicut corruptio habitualis Ada ini derivatur in nos per generationem naturalem is Agnoscit ergo justitiam inhaerentem ; est ergo Catholicus : qui ci et agnoscit esse habitualem , quod inter nos non est adhuc de Fide. Et manet solum quaestio de nomine u Si sumatur terminui iustificationis, inquit Molin. in Eras. pag. in 1eusu , quo adversarii nostri acci Piunt, pro regenera tione et sanctificatione ; salsum est nos dicere , solam fidem justificare; nam Christianus regeneratur Per omnes virtutes Christianas. v En ergo etiam Molinaeus Catholicus. En hallucinationem causam dis sidii. Eu secretionem vostram causam concordiae. Diqitigod by Corale
162쪽
Regula Fidei Catholieae. -a 593. 3.
I. Si quis dixerit, inquit Conest. Trident.
3ess. σέ. can. ν 3. Pro peccatis quoad poenam temporalem , minime Deo per Christi merita satisfieri poenis ab eo infliciis , et patienter toleratis, vel x Sacerdote injunctis , neque sponte susceptis , et jejuniis , orationibus, eleemosynis, vel aliis etiam pi talis operibus . a Dabhema sit. Et can. 14. Si quis dixerit satisfactiones , quibus poenitentes per Christum Jesum peccata redimunt, nou esse eultus Dei, sed traditiones hominum, doctrinam de gratia , et verum
Dei cultum , atque ipsum beneficium mortis Christi obscurantes , auathema sit. u Eu quod damnant
II. En proinde doctrina Fide Catholica tenenda ,
qui . pro poti itur a Concilio uuiversali. Sed a contrario sensu i. non esse de Fide , sicut de meritis die lum est ; An satisfactiones sint de congruo , pel de condigno 3 an ex dignitate solaveris , an eae promissione , an ex utroque ὴ an ex justitia , pel etiam ejus rigore , a et ex sola fidelitate Dei Z Probatur a. Quia Tridentinum nihil de his habet. 2. Quia variant Doctores. Ledesma et Duraniatis doeent . hominem satisfacere pro Paena ex he- nepotentia Dei acceptantis illam satisfactionem, re inserente Vasqueet , 3. p. q. 9έ. art. I. dub. 3. III. Nec hanc fieri per opera, nisi per vera charitatis, aut jejuniis quidem, orationibus, eleemosynιε , etc. sed dummodo a charitate sint imperata. Proba tur I. Quia Tridentinum nihil de hoc habet, sive
Canone allato, sive alio. a. Quia nutant opiniones Doctorum. Henricus sign seat imperium charitatis CSSE necessarium refert Suarea , de Poenit. disp. 37. se l. 3.
IV. Non est de Fide , justum posse satisfacere pro alio. Probatur 1. Quia Tridentinum id non pro- Ponit seu docet. a. SuareE, Tom. 4. disp. 48. seel. a. cujus litulus est. a Uirum unus Possit alteri suia fragari pro illo satisfaciendo, seu poenam illi debitam persolvendo. Sententia , inquit, quorumdam
163쪽
modernorum Theologorum est, non posse unum fi delem alteri suffragium serre pro illo satisfaciendo et solvendo poenam debitam , sed solum impetrando
ac merendo de congruo , ut Deus remittat talem poenam, sive immediate gratis illam condonando propter orationes alterius , sive dando aliquod auxilium, propter easdem orationes, quo bene operetur ad ejusmodi remissionem obtinendam. Fundamentum hujus sententiae est; Quia debitum poenae est debitum personale . quod per actionem Vel passionem propriae personae solvendum est, et ideo non potest per alium solvi, quia non potest unus ita donare alteri ac lio
nem suam , vel passionem , ut illius propria efficiatur. Propter peccatum sit aliquis dignus poena in seipso . non in alio ὸ ergo contrahit debilum persol vendum per actionem vel passionem propriae personae , non alterius. 2. Quia hoc debitum poenae tale est , ut contrahi non PQ sit per opus alienum . sed per proprium ; ergo etiam e contrario solutio huju, debili non potest fieri per alienum opus, sed per proprium. 3. Aliunde Vero Omnia , quae addu- ei solent ex Scriptura , ad summum probant , fideles posse se mutuo juvare oraudo et impetrando. At. que ex hac sententia insertur , etiamsi unus insius pro alio offerat opera sua satis saetoria , ut illi obii Deat remissionem poenae temporalis, et de laeto illam impetret, nihilominus aeque satisfacere illa opera pro peccatis Proprii 3 , quia non se privat huctu propriae satisfactionis , cum enim Per poenam pro
alio non fiolvat , consequeus est, ut pro se solvat.
Sicut justus , quando orat Pro alio , aut bene operatur, ut alter impetret auxilium gratiae, vel aliud bonum , Don minus meretur sibi de condigno vitam aeternam , quam si nihil alteri mereretur de congruo remissionem poenae , nihilominus pro se se aequaliter satisfacit de condiguo , a o si nihil alteri impetraret. v in Tribus his generaliter elucidandis et comprobandi, , adde duo singularia in hac materia. Primum ex Vasque et , 3. pari. de poeuit. q. 94 art. i. dub. 4.a mena peccatis debita post culpam dimissam, non
liberamur nisi per satisfactio uem , non per 3atis Pas
164쪽
Inde infert, Deus postulat satisfactionem , ut poenam condonet ; haec atitem cum sit Per modum m
riti , nunquam habet essectum nisi sit in homine justo : seu homo existens tu peccato mortali ,' non potest satisfacere pro tali poena : quare haec ostera extra charitatem facta non Sunt meritoria , nec satu factoria. Secundum est ex Suario , loco supra stilato ,
Dis p. 48. seci. a. s In hujusmodi praemiis , inquit,
vel poenis taxandis , nihil potest ex sola rei natura dρsumi , sed necessaria est supremi legislatoris insilia tutio . qui potuit uuam tantum poenam purgatorii praecise ac definite Pro peccato remisso praescribe re , et tunc nullus posset in hae vita pro tali poena , eliam per pro Pria opera . salissae ere; tamen etiam potuit non ita desinite poenam taxare, sed quasi alternative vel talem purgatorii poenam vel aliam cotidignam et moraliter aequivalentem huius vitae ;atque ita de facto facit ex viri ule quam justi ha boni ad satisfaciendam pro suis peccatis. Ita ergo Duno dicimus potuisse Deum disjunctionem illam ita extendere , ut debeat homo tantam poenam in purgatorio sustinere , vel in hao vita pro illa satis sacerct , aut per se , aut per amicos suos , interveniente ex parte satisfacientis voluntaria oblatione suae poenali latis pro alio; et quantum est ex parte divinae legis sufficienter illi sat fit. n) Haec Sua reg generaliter de satis is notione. Qui licet addat de i. illa sententia relata : Hanc sententiam censeo esse falsam , et Malden Ooam in Theologia , ideoque omnino pilandam in materia adeo grapi; . non audet tamen dicere , esse contra. Fidem multo minus contra H dem Catholicam. Imo ingenue satetur , hujusmodi fuisse dioinam instittitionem quod unus. pro alio satissaei at) non
possumus ratione ostendere , cum hoc pendeat ex di-pina poluntate , nec etiam habemias testimonium Scri- .
plurae , quo id sti*icienter conWin amus : nam quae avra adduxιmtis , de intercessione per modum impetrationis , et meriti de congruo , possent in rigore declarari. Quin et probabiliter dictae sententiae statuetidae, sufficere videtur auctoritas Theologorum it Iorum modernorum quos allegat idem , secl. 3. . Difficultas est, an haec satisfactio uuius pro alio, ita sit de justitia , et de condiguo , sicut Pro Se Din. Theol. Dogm. Pars IV. 1.t ' Pl
165쪽
, 6 I Regula Fidei Catholicae.
. Sententia est , hanc Satisfactionem , non esse de condigno ex iustitia , sed ex libera acceptatione ipsitis Dei ; quae potest etiam stanoari in aliqua congruit a-i ex parte Ossereniis satisfactionem suam ; non tamen propterea acceptatio erit insallit,ilis , etiamsi a justo et pro justo offeratur. Ita Medina et Corduba. a. Quia ti utiquam tenetur judex satisfactionem per olium acceptare, etiamsi alia tortasse aequalis sit, sed jus hahet puniendi ipsa ni mei personam. a. Quia
nec Scriptura Sacra , ne G traditione coris lat , eam legem seu promissionem factam esse, scilicet acceptandi satisfactionem Pro citis. 3. Quia sicut mereri . ita et satisfacere de condiguo pro alio , cense-iur esse proprium Christi Domitii. V. Longitis enam abest a uoctrina et certitudine Fidei, oloentem Posse sati facere Pro mortuis , nisi orando , et Per modum Finrctgii. Patet , quia non habetur in Tridei lino , aut alio Concilio universali. 2. Quia variant in hac parte Doctorum sententiae a Sententia , inquit Suarez, secl. 6. est Satis is lactionem pro animabus Purgatorii solum esse ex miserie ordia. Ita leuet Caietanus , Canus , Soto , etc. idem a sortiori tenent Medina ei Corduba , comidem dicant : de satisfactio De uulus viventis pro alio propria et unica ratio esse debet , quia de hoc nulista extat promissio , aut Pactum divinum ; cujus signum esse potest , quia Ecclesia et Sancti orant Deum , ut acceptet haec sustragia pro defunctis ; ergo signum est , non esSe opus justitiae , sed misertia cordiae. Item colligi potest ex eo , quod animae in
purgatorio existentes jam sunt extra torum Ecclesiasticum , et pertinent tantum ad sorum Dei. Cum ergo ei iam inter viventes incertum sit, an late pactum vel promissio intercedat, verisimilius est respectu defunctorum nullum esse: maxime, cum nullo surusici militesiimotiio , et ratione ostendi possit. Ea infra : Oh tiario causam tam de nostris satisfactionibus , quam de Indulgentiis Ecclesiae sol l dici, proindesse animabus purgatorii per modum suffragii, per quam locutionem aliqui putant excludi tufallibilem applieati Mem ad aceeptationem ex justitia. Ela patiis post: Si est in fallibile , necesse est uti utercedat tilia vina lex x et promissio , quia in uullo alio potest illa
insultibilitas tundari. M J - .
166쪽
V l. Sequitur nec esse de Fide , Thesaurum Ecclesiae , ut pocant, satisfactionem sanctorum nec Proinde, ut dicetur postea . Indulgentias , quae dan-ιur vivis seu d seiunctis ) dari pyr distrιbutionem hujus Thesauri. Probatur , quia non est de Fide , ut ostensum est , uitum Posse satisfacere pro alio quia Doti habetur in Concilio; in quo nec habetur huius Thesauri mentio , Deo in alio Concilio universali :Dori est ergo propositus ab Ecelesia credendus de Fide. Verum quidem est, Clementem VI. in Exira vaganti Unigenuus , He Poen. et Retra. dicerer u Ad thesauri infiniit,ex sauguine et meri orum Chrias i cumulum B. Dei genitricis , omniumque electorum a primo, iusto usque ad ultimum merita, adminiculum praestare noscuntur. De cujus Donsumpti De seu miti utione non est aliquatenus formidaiadum ,
tam propter in sinita Christi merita , quam pro eo quod quanto plur*s ex ipsius applicatione trahuntur ad justitiam , tanto magis accrescit ipsorum cumulus meriturum. v ) Sed non est ibi mentio satisfactio is Sanctorum , de qua sola loquimur. a. Id solum obiter dictum in Extra vagant. 3. Quae etiam scripta est Archiepiscopo Tarraconensi , non universae Eo-clesiae. 4. Denique Papa , non est Concilium gera erat . Nota itaque sufficit landando articulo Fidei Cathosicae. 5. Suarer , Tom. 4. disp. 5 l. quae est de
isto Thesauro , secl. 2. a Ex Theologis , inquit,
Praeter Matronem Durandus ausus est negare Thesaurum Ecclesiae, ut constantem ex meritis vel sa-.Lissa tionibus aliorum , praeter Christum. Affert quct2. rutiones. I. est eadem cum ratione Matronis. Quia opera justorum sunt condigne remunerata in animal ius eorum. 2. Si quae merita sauciorum reponerentur in Thesauro Ecclesiae, maxit ne illa , quae sanctis superflua sunt; nam quae suist ipsis necessaria , aliis . non applicantur : sed nulla sunt merita ipsis sup rnua , quia omnia sunt eis utilia et emeaeia ad aliquod praemium , quia nullum est vel iminimuin opus apud Deum , quod careat mercede sua ; ergo nulla superflua Sanctorum in merita , quae in Thesis uro reponantur. Et infra : Dixerunt aliqui , ut supra vidimus , agendo de suffragiis , haec opera , etiam quoad vim satissa ciendi , ita esse propria ipsius
167쪽
iusti operantis seu patientis, ut nullus justus praeier Christum possit alteri donare illa sub hac ratio in
De seu pro alio solvere , aut satisfacere, juxta quam opinionem coiisequenter dicetidum est, IIi esurirum Ecclesiae Don constare ex satisfactionibus 'a Motorum . neque ex illis applicare aliquid per Indulgentias ad soluit ouem temporalium re aluum. Ita quo multum accedit illa sententia ad Durandi sensum :disseri e tamen potest ab illo , dicendo uterii a Sanctorum . quatenus II aberat vim impetrandi aliquid , merendo etioni illud de congruo aliis, sub ration manere reposita tu Thesauro Ecelesiae. Nani sub eadem dici possunt superabundantia seu superflua , uuia sui scietitia sunt ad impetrutidum et Obii uendum a Deo, ex praedicta ratione merill , plura he ne sicia , quam de lacio D s propter Illa Coti tulerit stis seu Ecclesiae. Quod videtur salis ad salvanda verba Pontificum. Nam Clemeus Vl. in Extra vaga uti pilaia , non de salis factio ue . sed de meralis loquitur a lia Suar ea. Quae sufficiunt firmaudae Do- svrae illationi , scilicet , Thesaurum illum ut constantem ex satisfactionibus Sauctorum , non esse iae rι- de cum varient in ejus assertioue Doctores.
Eisi i Ito soluti, intelligatur quod actiones sanciorum is hac vita , vim habe aut impetratidi a Deo aliquid eliam Post mortem , et Sub ea ratione ma Derent in Thesauro Ecclesiae, Dequaquam De uti in lem Thesauriam Eec Iesiae Degaui , tam 'Cla uni inscriptura , Geta. 20. 24. Ego sum Deus Abraham
tiatim propter seroum meum Abi aham. Et I'sal. O Pronter Dapid seroum tuum non aperias sacrem
Christi ui , id est ut habet Glossa Genevensis ' Noli contemnere vael reiicere preces, quas Rex Salomon in generali facit pro omni populo. En Ihesau. rum Ecclesiae explicatum, Ul Buclivimus , ab aliquot Theologis , agnitum a Protesta utibus Dos ras.
Quam Mim impetrandι, saepe DOsti I meritum de con eruo vocant. Aliis non placet nomen meriti de conis Irtio De quidem pro be , multo minus Pro alias. Audivimus etiarn MestreZatium ad mitientem merita Pro- Dosita ut supra. tu quo ergo , secretione illa exacta
168쪽
net dissidium , seu de mericis seu de satis et one , eu pro se , seu pro alio per modum impetrationis , ut in oratione , seu de T eς auro Ecclesiae I Qua tas ad Wρrsariorum hallu inatio circa doctrinam Fidei nostrae excivit dissonsiones 7 Quot ex halluc in tio no ita implent libros Z quae nobis probabilior do-etrina de his qtia tior articulis seti isductionibus. Res p. Eadem quae demeritis et de satis saetione Tri-d ni iti uia supra allatum loquitur , et similis militat ratio. Quare neu senius probabilius i. Satisfactiones esse de condigno, condignitate orta partim ex Da tura operis, partim ab acceptatione divitia. I. Non sola opera charitatis elicitive vel impetrative, sed alia etiam aliarum virtutum , moi me poeΠalia , es se satis saetoria. 3. Po se fideles si br invicρm suffragium ferre, dum unus pro alio solvit Poenam lem ἀporalem pro peccatis remissis debitam satisfactioni nomine in proprie late, et rigore sumpto , quod Donest solum impetrare gratuitam remissionem Poenae, sed et dρbilum solvere: non est itaque solum per modum impetrationis. Addo , quod fideles hoc modo satisfaciunt, tum pro Vivis, tum pro defunctis rei utramque satisfactionem insallibiliter prodesse iis , pro quibus offer utitur, sive viventibus in hoo munia do, sive in purgatorio existentibus , et secundum totum harum satisfactionum valorem. 4: Unde diceendum etiam, esse in Ecclesia Christi thesaurum , non solum et quidem prRecipue constant m ex Chriωsti m ritis et satis laetione , quo sensu Thesauro sum pto, Fide is constat ; sed etiam ρx Sanctorum lumnierilis, tum satisfactione proprie sumpta , pro aliis, Di die tum supra. Qtrae omnia suse Probat SuareZ , tom. 4. disp. 48. secl. 2. 3 5. 6. et disp. 5 t. se.
Ct. I. et 2. quo lectorem amandamus: cum Do tristi solum instituti , quae 'sitit Fide Catholica credenda proponere ; et ab aliis quibusvis secernere , quod Praestitum numeris praecedentibus.
De Indulgentiis: Prosessio nostra et Coucilium Tridentinuin i,aeo
169쪽
166 Regula R dei Catholicae. Lah t , nec nil ad , de Indulgentiis. Professio quidem
nostra, ex Tridentino excet pia: Indulgetiliarum potestatem a Christo in Ecclesia relictam fuissse , illarumque usum Christiano populo maxime saliata iarem esse affirmo. Tridc utinum , sess. 25. decretum de indulgetitiis. CD in potestas rota serendi Indulgentias a Chris o Eoc Iesiue concessa sit, atque hujus
modi potestate , divinitus sibi tradi in antiquissimis
etiam tempori hus illa usa suerit , sacrosancta Syno. dus Indulgentiarum usum Christin No populo maxi- ne salutarem , et sacrorum Conciliorum auctoritate probatum , in Ecclesia reti Dendii ni esse docet , et Praecipit, eosque auathemate d9mnat . qui stat inutiles esse asserunt , vel eas coracedendi in Ecelesia potestatem esse negant: in his lamen concedendis moderationem , iuxta veterem et opprobatam iti Eccle-Si a Cousuetudinem , adhiberi cupit , ne nimia facilitate Ecclesiastica disciplina enervetur. Abusus ver qui in his irrepserunt , et quorum occasione insigne hoc Indulgentiarum numen ab haereticis blasphema
tur , emendatos et correctos cupiens , Praesenti decreto generaliter Statuit , pravosquBestus omnrs pro
his consequendis, unde plurima in Chri Silano populo ab usuum causa fluxit , Omnino is bolendos es, e . Caeleros veIo , qui ex superstitione , igrioratilia , irreverentia , aut aliunde quomodocumque pios laxe runt , cum ob multiplices locottim ei Provinciarum , apud quas hi committuntur, comuptelas , Commodent queant νpecialiter prohiberi; mandat omnibus Episcopis , ut diligenter quisque hujusmodi labusu, Ee-Clesiae suae corrigat , eosque iti prima Synodo Pr vinciali reserat , ut aliorum quoque Episcoporum sententia cogniti , statim ad summiam Romanum Ρouiatis cena reserantur; cujus auctoritate .et Piu deuiis , quod universis Ecclesiis expedi et . statuatur : tit ita sanetarum Indulge utiarum munus pie , fiancte , et iu-
corrupte omnibus fidelibus dispensetur. v ) Haec , Nec plura Concilium. Unde sequitur: Ut haec Fide Catholica sunt credenda , quia proposita a Concilio universali ; ita nec plura , quia nec plura Proposita
a Concilio hoc universali', Deo ab alio oecumenico. Itaque de Fide est , potestatem esse an Ecclesia
concessiendi Indulgentias dioinitus sibi tradιtam ;quia sequitur ex Regula Fidei.
170쪽
E contrario sequitur: Nou esse de R de Catholiare
in usu seu concessione Indulgentiae prout de facto sit, remitti poenas temnorales debitas Post peccatum re inmissum in foro Dei . stoe in Purgatoris stoe in hae sita : . atit etiam Ecclesiam habere poluntatem , ctim concedit Indulgyntias . has poenas relaxandi, et de facto illas relaxari. Probatur i. Quia hoc non proponitur a Triden lino Et sane, cum quaestio sit de facto , seu quid o lit Ecclesia relaxare , quomodo posset esse de Fide 7 2. Probatur ; quia variae
sunt Doctouum hac de re sententiae , relatae a Suario , et aliis. α Quidam Catholici , inquit, disp. o.
Secι. r. dixerunt . per indulgentias non remitti rea
tum Poenae apud Deum , sed solum tolli obbligationem exequendi Cano uinas poenas , , seu iniunctas
per Ecclesiam. Quod docuit Cajetanus : sed ille non loquitur de potestate , sed de actu. Est , refere idema V. 5o. secl. 3. de Indialgent. diversitus opinionum. Quidam enim senserunt, per indulgentias quae de facto conceduntur, non rem illi reatum poenaen pud Deum , sed solam obligationem exequendi Sa Cra meti talem Poenisentiam. Quae opitato antiqua fuit , eam enim referunt D. Thomas . et Bonaventura , Etitis iuuat Atherius, definiens Indulgentiam, remissio in nem esse de poeuitentiis iniunctis ; fundam euium est , quod in Iure saepe dicuntur dari Indulgentiae de
poenitentrιs injunctis, ut patet ex C. cum ex eo , de Moenit. et remiss. et ex c. Romana. eodem til. iv 6. et ex Clem. unic. de retiq. et Menerat. Sanctorum. Ex quo loeo intelligere licet generalem sormam concstdendi Indulgentias de poenι enitis injunctis. Ideoque licet indulgentiae concedantur simpliciter , et aliud non exprimatur , intelligendas esse secundum duris formara , atque adeo de poenitentι is injunctis ; eo vel maxime quod Pontifices saepe concedunt Indulgentias sub hac forma, Concedimus 7. Inos , ori 6ο. ἁιes , aut tot quadragenas Indulgen-trae, quae numeratio manifeste si juxta Canones Paenitentiales , taxantes hoc modo poenitentias Pec- eatis imponetidas. Taud na confirmari potest haec sententia , ex iis . quae supra adduximus , de antiquo usu Ecclesiae in indulgendis poenitentiis, nimirum ex eo Dou posse colligi, per illas remissio -