장음표시 사용
191쪽
Ae testimonia e Itala intelligenda sunt de notilla, quam habue- eunt mortui ante Christi adventum . Illi non sciebant omnia , quae hic perebantur, quia non erant in statu beatitudinis, nec elare videbant divinam essentIam , in qua tanquam vivo speeulo possent videre , quae hic sebant . Nihilominus seorsim dicam aliauid de singulis. - .
23. Igitur primum est,Ec. M. Viventes sciunt se morituros,mortus vero Hin noverunt amplius. Respond. Sensus est: Viventes, quia sciunt se morituros , possunt agere poenitentiam, & prospicere lihi de remedio salutis, ne in aeternum pereant ι At mortui, qui hic ne olexerunt poenitentiam, nullum amplius noverunt remedium, quod possit illis prodesse. Nam post hanc vitam non est tem-Dus Doenitendi, aut merendi: sed si quas vult ad Deum converti, debet id sacere in hac vita. Vide Ausust. in Enchridio e. IO.6.4. Secundum est Iob D . Sive nobiles fuerint filu elur, sive ignobiles, non intelliger. Respondeo . Loquitur de homine carnali , oui in hac vita valde solicitus fuit de suis filiis circa honores, iadivitias; &post hanc vitam, quando est in inserno, non prodest illi Ista solicitudo, quia nescit, quid agatur de filiis, aut in quo statu sint. Ita Gregorius libro I 2. Moralium I 2. Τή. Tertium est Isaiar 63. r6. Abraham nescimi; nos, ct Israel ἰν noravit nos. Respondeo. Ex hoc loco nihil aliud possunt coI- fere Adversarii quantum attinet ad praesentem quaestionem bouam quod Abraham, & Iacob tune temporis ignoraverint, quid ili hac vita gereretur. Quod non est contra nos. Nam Abraham , R Iacob non erant tunc in coelesti gloria, in Lin ' , N84 δ' kom hic disputamus de Sanctis cum Christo in coelesti gloria exin 'tibus. An autem ille sit sensus istius loci, merito quaeri pO Uidetur alius esse, ut patet ex contextu , qui uc habet . tendε de coelo , ct vide de habitaculo saneto tuo . Tu enim hosteV o Abraham nescivis nos , ct Israel Cnoravit nos. Tu, o-Σn. , Pater noster , redemptor noster , a faeculo nomen tuum. Ouasi dicat: Merito confugimus ad te , Pater coelestis , qui Abraham, & Iacob non possunt liberare nos , sed tu solus. Vel ut Hieronymus interpretatur , Abraham, & Jacob non agnoscunt nos amplius pro filiis suis, propter peccata nostra .
192쪽
κ. An Ideo non liceat invocare sanctos, quia non habeminde hae re praeceptum divinum 'ε. 6. Ie sentiunt multi ex Adversariis; probant ex illo Deu o teron. it, vers. 3 2. Quod praecipio tibi, hoc tantum faetio
Domino e nec addas quidquam , nec minnas. Sed errant. Nam multa sunt, quae legitime, & laudabiliter fieri possunt, & tamen a
Deo praecepta non sunt. Cujusmodi sunt haec. I. Servare virgi nitatem. 2. Dare omnia pauperibus. 3. Saepius quotidie flexis genibus orare . q. Eucharissiam mane ante cibum sumere . s. Exorcismum adhibere ante Baptismum. 6. Sacros ordines suscipere. 7. Magistros , Bacalaureos, Doctores Academico ritu pr movere. Et alia similia.
27. Nec deest luculentum exemplum in Scriptura. Nam Iegimus apud Ieremiam capite triges mo quinto, Rhecabitas, cum tota sua posteritate semper abstinuisse a vino , nunquam aedificata se domos, nec plantasse vineas; ideoque a Deo fuisse commenia datos: Et tamen nullo praecepto divino ad id praestandum erant obligati, sed tantum humano.28. Illud porro ex Deuteronomio, quod praeeipio tibi, hoe ta tum facito Domino, non debet generatim accipi de quocunque opere faciendo ; sed speciatim de osserendo sacrificio : hoc tantum osserto, & non aliud. Vide supra capite secundo de Tradiationibus s. 48. ubi fuse id explicatum est . n. . cu invocatio Sanctorum fuerit usurpata inprimitiva Ecclesia.
29. di gant AdversarII. Et inter se dissentIum . Nam Phia lippus Melancthon in Apologia consessionis August
nae a. 21. dicit, veteres Scriptores, ante Gregorium , nullam fecisse mentionem invocationis Sanctorum. At Xemnitius in xa mine Concilii Tridentini Seg. 22. amrmat, invocationem Sanctorum coepisse post tempora Augustini, qui vixit ducentis fere annis ante Gregorium. Et in eodem Exam. Sess . 21. ait, auth rem invocationis Beatae Mariae fuisse Pctrum Gnaphaeuin, circa
annum Christi 48o. 3O. Quae omnia aperte falsa sunt. Nam & ipse Augustinus, &alii Augustino antiquiores diserte scribunt de Invocatione Sanctorum,ut patet ex ipsorum verbis, & testimoniis, quae tequuntur.3 I. Origenes in Tractatu, qui inscribitur Threni, leu pla
193쪽
Sanctos , ut mihi, non audenti petere Deum propter nimietatem peccata ,s3ccurranx. Ο Sancti Dei, vos lacrymis, o fletu plena dolos e deprecor , ut procidatis misericordiis ejus pro me misero , &c. 32. Nectamus Constantinopolitanus oratione de S. Theodor, martyre: Osplendor Martyrtim , ct decurraneiorum s oeufio Iovere Deι dontim I O cusius , ct inviti me defensor melium , ne obru,Ucaris nostrae paupertatis , ct humititatis e nec semper pro noγis Intercedere te pigeat l O vir imprimis admirande , &c. 33. Ephrem sermone de sanctis Martyribus: Precamur, beati Martyres, qui pro Domino salvatore, proque illius charitate Ηοnte tormenta subisis, atyue adeo familiarina Deo conjuncti e- sis, ut pro nobis miseris, o peccatorisus , ct negligentiae squaIore sordenιifus Dominum interpellare dignemtat , u/ superveniat in Hos gratia Christi , quae eorda nostra radio sanctae ebarualla illustret, &c. 3 . Gregorius Na Zianzenus oratione in Cyprianum, in fine r
Yero nos ab alto propiιius respice , nostrumque sermonem , ac Niram dirige , Cr Ianetam ovile hoc pasce , aut una rege , ac reliquaἀquantum possibile est, ad meliora dispone , molestesque tuos, Dua-Barnm , ct verborum tnaιores icios abige e ae Ianetae Trinitatis , cui nunc asias, splendorem nobis perfectiorem, ct clariorem pra-rificare , quam adoramus, quam glorimamus, &c.
31. Item oratione in laudem Basilii Magni in sile: Tu autem, ac divinum caput , ex alto nos respice , ct carnis stimulum, instruetionem nostram a Deo nobis datam , aut tuis si te precibus , aut fortiter me ferre persuade , totamque vitam nobis in melius per mu a , 8cc. cy6. Gregorius Nysenus oratione in laudem S. Τheodori Martyris, circa finem : Multorum benesiciorum indigemus et intercede , Me deprecare stro patrIa apud communem ogem, o Dominum , &c. Timemus V . Aones et exJeciamus perictita et non longe ab nς se- em Scythae, o bellum adversum nos parturienres. Ut miles, pr pugna pro nobis ux Martyr, pro conservis utere libertare Ioque d- , &c. Pere pacem , ut hi publici conventus non desinant : ne deba chetur, a que grassetur ad esus templa , altariave rab sus, ct sceleratus barbarus e ne conculeet sancta profanus, Oct impius . Iosen m etiam, quod ineolumes, ct integri conversati ramus, tibi b nemiram acceptum referimus. Petimns autem etiam futuri tempo- vis praesidium , atque securitatem . siuod si majore etiam Uur In rit advocatione , co deprecarione, fratrum tuorum Martyrum coga horum, O cum omnibus a deprecare. Moborum Iustorum precesi
194쪽
De Invocat ne Sannorum. Iss ex multitudinem, ae populortim peceata abluant . Admone P orum , excita Paulum, &c. 37. Ambrosius in libro de vIduIs cIrca medium : Obsecrania sunt Angeli pro nobis, qui nobis ad praesidium dati sunt: Martyres Obsecrandi , quorum videmur nobis quodam eorporis pignore parrociatum vendicare . Possunt pro peceatis νοgare nostris , qui proprio sanguine , etiam si quae habuerunt ρeeeata , laverunt. Isti enim sunt Dei Martyres, nostri praesules , speculatores vitae, actuuminera sirorum . Non erubesamus eos intercessores nostrae insemiιαι is adhibere, &c.
38. Hieronymus cpistola vigesimaseptima ad Eustochium vim ginem de Epitaphio Paulae mala is , capite decimoquarto: Vale, O Paula , ct cultoris tui ultimam senectutem Oratἰοnibus in a : Fiades , ct opera tua risio te socians: praesens facilius, quod postv-tas , impetrabis.
39. Chrysostomus homilia vigesimasexta in Epistolam posteriorem ad Corinthios, non longe a fine: Quin sepulchra fervo-vum crucifixi regis atilis funt splendidiora , non aedi orum amplitudine ac splendore, sed , quod multo amplius est, con enientium sudio . 26rmoe ipse ille purpura indutus peregre promiscixur, μpulchra illa complexurui, O fasu posito consisti, Sancios rogaus ,
Mi sibi apud Deum patrocinentur : Et tabernaculorum artificem s
idest, Paulum Apostolum) ae Pisiaiorem Petrum) patronos
etiam mortuos precatur, ipse diadema gestans . Audebissino igitur, Uc y .mo , horum Dominum dicere mortuum , cujus famuli etiam mortui hujus mundi Regum sunt patroni que id cernat quis non Romae tant tim fieri, sed etiam constantinopoli.qo. Hi omnes Patres Augustino antiquiores sunt. Unde constat Adversarios vel mentiri, vel ut minimum erraro, cum aiunt, invocationem Sanctorum coepisse post Augustinum . Jam vero, quid ipse Augustinus sentiat, notissimum est. Nam in lubro Meditationum , cap. 2 . sic scribit: Fellaei Sancti Dei omnes, qui iam pertransistis hujus mortalitatis pelagus , ct pervenire me rosis ad porrum perpetuae quietis, securitatis , o pacis, secura , ct tranquilli , semperque festivi , atque gandentes; obsecro: os per vestram charitatem , qui securi estis de υsbis , seu Iti estote de nobis: securi estis de ,estra immarce ibili gloria , slikiii estote de nostra muli lici miseria . Per ipsum vos νogo , qHi Nos elegit , qui νος rates fecit, de eviue pulcritudine jam Latiamini, de euius minortalitate iam immortales facti estis , eujus beatissima vision semper gaudetis: Estote iugiter memores nostri, subvenite nobis m feris , qui adbηρ In salo hujus vita circunstanιibra agitamur pr
195쪽
eeusis. Et paulo post : Interaediιe , orate constanter, atque i ae sinenter ρνο nobis miserit , muisumque negligentuus peccaror
ψI. Et ibidem e. 4o. Sancta , ct immaculara virgo Dei Genitrixistiria , Mater Domini nostri Iesu Chrsi, intervenire pro me digne-πιs Uud illum , cuius me isti effici remρtam . Sancti Mehael , Sancte Gabriel, Sancte Raphael, Sancti chori cingetornm , atque
ehangelorωm , Patriarcharum , atq; Prophetarum , M solorum , Eu ingelistarum , Marιyrum , confessor m , Sacerdotum , Le ita-vΜm , Mnachorum , Virginum , omniumque instorum , per ιllum , qui vos elegit,inde cujus contempla ι isne gauderis , vos rogare prα
sumo , Di pro me eulpabil3 ipsi Deo supplicare dignemini, &c. 42. Et libro I. de Baptismo , contra Donatistas , cap. I. invocat S. Cyprianum his verbis.' Adjuvet Iiaque nor orationibus suis ιn istius carnis mortalitate , tanquam in caliginosa nube laboranses, ut donante Domino , quantum possumus , bona ejus imitemur. Et lib. 22. de Civ. Dei, cap. 8. refert miracula , quibus Sanctorum invocatio confirmata est. Haec legant adversarii, dc interuligant se in errore versari.
I. Iplex est quaestio. Una , an sit Purgatorium ' id est , I an sit aliquis locus , quo animae justorum , quae in hac vita sum cienter purgatae non sunt, purgentur post hanc vitam, antequam ad coelum , & claram Dei visionem admittantur e Altera, quis sit status, seu conditio animarum in purgatorio existentium ta. Quod ad priorem attinet, Lutherani, & Calvinistae negant. Purgatorium, Catholici adstruunt, & probant quatuor potissimum argumentis. Primum sumitvoex lustragiis viventium pro mortuis. Alterum ex eo, quod remissa culpa mortali, non seminper remittatur tota poena illi debita. Tertium ex eo, quod justi aliquando moriantur eum peccatis venialibus. Quartum exscriptura, & Pati ibus. Singula explicanda sunt, ae simul objectiones adversariorum diluendae.
196쪽
Ex oratione viventium pro defunctis. IRImum se propono e Fideles in hae vita recte, & utIILI ter orant pro defunctis r At non orant pro illis, qui sunt in coelo, vel in inferno. Ergo pro illis, qui sunt in Purgatorio et Ergo datur Purgatorium. Major propositio , in qua vis arguis menti consistit , probatur dupliciter . I. Ex Scriptura. 2. Ex praxi, & judicio primitivae Ecclesiae. Ex Scriptura habemus luculentum testimonium lib. 2. Machabaeorum, cap. D. v. 63. ubi Judas Maeliabarus iussit offerri Saerificium pro defunctis . Et factum eius ibidem approbatur his verbis: Sancta ergo , O falubris est euitatio pro defunctis exorare , ut a peccati et sola anxiar. Quod autem Libri Machabarorum sint Sacri, & CanonicI , testantur Gelasius, Augustinus, Innocentius , & plerique alii, ut cap. I. si. 2. Sc 3. ouensum est . q. De praxi, & iudicio primitivae Ecclesiae scribit Augustinus. In lib. de cura pro mortuis cap. I. In Machabaeorum, inquit, libris legimus, oblatum pro mortuis saerificium. Sed etsi nusquam
in Scripxuris veteribus legeretur , non parva tamen est universa Ecelesiae, qua in hac consuetudine clarer , authoritat: ubi in pr eibus Sacerdotis, quae Domino Deo ad ejus altare funduntur , ιο- eum suum habet etiam eommendatio mortuorum . Et ibid. e. q.
Non funt praeteνmistendae opplicationes pro Apiritibus mortuorum, quas facisndas pro omnibus in Chrisiana, ct catholiea secietate defunctis suscepit Ecclesia. s. Porro quanti momenti In hoc puncto sit universat Ecclesiae authoritas, ex eo generatim constare potest, quod Eeelesia in rebus ad fidem, &salutem pertinentibus errare non possit. Est enim, ute. 3. dixi, Firmamentum , ct corumna veriratis , contra quam portae Inseri nunquam praevalebunt. Speciatim vero ex alio tripl. cap. Primo , quia Eeelesia in hoc puncto sequitur exemis plum Iudae Machabaei, quod a Scriptura approbatum est. Secundo , quia sequitur doctrinam, &instructionem Apostolicam, ut testatur Chrys. hom. 69. ad populum et Non temere, inquit, ab Ap solis haec Lan ita Derunt, ut in tremendis msteriis de iniον- gatur commemoratio. Tertio , quia haeretici olim habiti sunt. qui in hoc puncto ab Ecclesia dissentiebant, ut patet ex Aug. l. de haeres. e. 3. ubi sic scribit; Aeriant ab Aerio quodam sunt nominari, qui cum esset Presbyter , doluisse fertur, quod Episcopus non potuit ordinari, o in Arrianorum haeres m lapsus, propria Perue dEm
197쪽
ta addidisse nonnulla , dicem orare , vel terre pro mortuis oblationem non oportere. De quo plura Epiphanius haer. 7s.
6. Objectio cujusdam Calvinistae. Quidquid non est ex fide,
peccatum est . Rom. Iq. 23. Orare pro mortuis non est ex side . Ergo peccatum est . Minor probatur, quia quidquid se cum aliqua dubitatione , vel haesitatione, non est ex fide, tum fides sit liypostasis rerum sperandarum, Hebr. II. r. θ & hypostasis non admittat dubitationem. At orare pro mortuis fit cum aliqua dubitatione, quia qui orant pro mortuis, dubitant de natu mortuorum ; cum nesciant, an mortui, pro quibus orant, sint in coelo, an in purgatorio , an denique in in serno: Ergo orare pro mortuis non est ex fide 7. Respondeo: Haec objectio nititur tribus principiis . Primum
est, quod illud Apostoli, Omne quod non est ex me , peccatum est , intelligendum sit de ea fide, quam idem Apostolus dicit esse subsantiam , seu hypostasin rerum sperandarum. At hoc principium vel falsum, vel certe infirmum est. Nam plerique Interpretes aperte docent, fidem, de qua Apostolus loquitur , non sumi pro hypostasi rerum sperandarum quod tamen ut certum , & indubitatum laniit Adversarius 3 sed potius pro persuasione , seu dictamine conscientiar, quo quis judicat, hoc vel illud sibi licitum esse, aut illicitum . Itaque hunc esse sensum Apostoli, tunc hominem peccare, quando agit contra dictamen propriae conscientiae. Quidquid enim fit reclamante, seu renitente conscientia, sive alias ex se bonum , si ve malum sit, peccatum est. Atque ita sentiunt Chrysost. Ambrosius, Theodoretus, Theophyl. dc alii in comment. Illius loci. Et praeterea Innocentius Papa cap. fin. de Praescript . Item ex recentioribus, non modo Catholici, sed etiam Calvinus ipse r Merito, inquit , praevaricationis argui ura qui conra testimonium conscientia pereir.
8. Igitur ex hoc principio sic intellecto, si adversarius velit aliquid concludere, sermandus erit hic syllogismus : Qtiicunquo
facit aliquid contra dictamen propriae conscientiae, peccat: at Catholici, dum orant pro mortuis, faciunt aliquid contra dicta-anen propriae conscientiar: ergo peccant. In quo syllogismo maior vera est, sed minor falsa. Non enim Catholici judicant in conscientia illicitum esse orare pro defunctis, sed licitum, & Iaudabile . Non ergo orant contra dictamen suae conscientiae , sed ex dictamine suae conscientiae . s. Alterum principium est, fidem Claristianam , quae est hypo-sasis rerum sperandarum , excludere omnem dubitationem, etiam
illam, qua quis ignorat statum illius, pro quo orat. Hoc aperte salsum est.Solum excludit dubitationem circa proprium objectum,
198쪽
Idest, circa articulos a Deo revelatos , quἰ per fidem creduntur UNam de illorum veritate non licet dubitare. At de aliis rebus, quae a Deo revelatae non sunt, salva fide dubitari potest. v. g. non licet dubitare de Trinitate personarum in Deo, de morte ,& pata sone Christi; de ejusdem resurrectione, &ascensione ad coelos; de missione Spiritus S.; de sutura mortuorum resurrectione : quia Iaaec omnῖa a Deo revelata sunt: Potest tamen aliquis salva fide dubitare , an Personae divinae praeter tres substantias relativas habeant aliquam subsistentiam absolutam 3 An Christo in cruce dextrum, an sinistrum latus perforatum sit ' An Christum ad coe-Ios ascendentem comitati sint Adam , &Eva y an Spiritus S. aequaliter datus sit omnibus, quibus in Pentecoste datus est y an omnes mortui resurrecturi sint in eadem corporis quantitate ' Nam haec, & similia speciatim a Deo revelata non sunt . 1 o. Idem dico in nostro casu . Nam qui orae pro se, vel pro alio, non debet dubitare de iis, quae sub fidem cadunt, v. g. non debet dubitare de his duobus. Primo, quod Deus promiserit suexauditurum nostras orationes , si debito modo fiant, & aliunde nihil obstet. Secundo, quod sit verax , R fidelis in promissis. Nam utrumque cadit sub fidem : utrumque a Deo revelatum est . Prius quidem Ioan. I 6. 23. Amen amen dico vobis , si quid petieritis
Patrem In nomine meo , dabit vobis. Posterius vero Heb. Io. 24.
Fidelis es, qui repromisit. Igitur qui orat Deum, de neutro debet dubitare, iuxta illud Jac. i. s. Si quis indiget sapientia , postules a Deo ; er dabitur eis postulet autem in me , nihil haesitans , cte. II. Potest tamen, qui orat, salva fide dubitare de his tribus. Priamo , an impetraturus sit, quod petit pro se . Quamvis enim certa, & infallibilis sit haee Dei prona Isso : Si quia petierirti Patrem in nomine meo , dabit vobis et non tamen est absoluta, sed conditiona ta . Debet enim intelligi cum hae duplici conditione. Una, dabit vobis, si pie, & perseveranter petieritis. Luc. II. 8. & c. 8. s. Altera, dabism bis, si expediat. At nos saepe dubitamus, an expediat , necne . Et revera saepe non expedit, quando putamus expedire . Habemus clarum exemplum in Apostolo Paulo , qui ter Dominum rogavit, ut auferretur ab eo stimulus carnis. Et sine dubio putabat expedire, ut id fieret; & tamen non expediebat; ideoque, quod petivit, non impetravit. 2. Cor. I 2. 7JUnde Aug. tract. I. In Ioan. Novir Deus, quid nobir expediat. Id agamus tan-ιtim , ut cor nostrum fanum sit a peccatis: Ex quando 'gellamur forte in corpore, imum deprecemur. I. gavit eum Paulus Apsο-lus , ni auferrex ab eo simulum carnis , ct noluit auferre , cte.
ar. Secundo , potest quis salva fide dubitare, an impetraturus
199쪽
1 4 Lbeν I. caput VIII. st, quod petit pro alio , idque ex duplici capite. Primo, quIa Deus
non promisit se exauditurum orationes nostras, quas fundimus
pro aliis, sed quas landimus pro nobis ipsis , ut docent Τheologicum August. tract. Ioa. in Ioannem, ubi explicans illam Christi promissionem , si quid petieritis patrem in nomine meo, dabit νοόii, sic habet: Ita sane intelligendum est, quod ait, Dasit vobis stit ea beneficia significata sciantur his verbis , quae ad eos , qui perunx, proprio pertinent. Exaudiuntur quippe omnes Sanm pro seipsis, non autem pro omnibas vel amicis , mel inimicis suis, ver quibuilibet a-ciis r quia non utcunque dictum est , Dabir, sed, Dabit νοbis. De-
Inde , quia saepe fit, ut alius , pro quo aliquid petimus, propter sua flagitia Ind nus sit, qui accIpiat, ut notat D. Th. in a. a. q.
83. art. 7. ad. a. Et hoc duplicster consirmari potest. Primo, testimonio Dei, qui apud Jerem. c. r. v. I 6. ait. Tu ergo Bou orare pro populo hoc , quia non exaudiam te . Causam addit uia libant miraaenti , ct ad iracundiam me pro Ocano. Secundo, exemplo Chria si, &Stephani. Nam Christus oravit pro omnibus erucifigentibus se. Luc. 23. 34. Pater dimitte illis. Et Stephanus pro omniabus lapidantibus se . Act. I. 19. Domine , nestatuat iliti hoc pec earum. Et tamen neuter pro omnibus impetravit; quia propter superbiam , & duritiam cordis non erant digni.
13. Tertio, potest quis salva fide dubitare de statu altersus, pro quo orat. Potes enim dubitare, dignus, an indignus sit: iustus, an
impius: praedestinatus, an reprobus: vivens, an mortuus et in coelos
an apud instros: Sc sic deinceps . Haec enim sub sidem non cadunt. Cette Stephanus, cum oraret pro lapidantibus, non schbat, in quo statu quisque e siet: An scilicet ex eorum numero , quibus ad
salutem profutura esset oratio, sicut profuit Saulo; an ex aliorum numero, quibus non erat profutura, cujusmodi erant plerique Pharisaei. Et tamen pro omnibus sine exceptione oravit, Domine , mesattias illis hoc peccatum . An ideo oratio eius non fuit ex sile
Abiit. Similiter Apostolus Ρaulus, dum Romae esset in vinculis, scribebat Ephesiis, & Colos ensibus, ut instanter , & omni tempote pro se orarent. Ephes. 6. I9. Colossens. 3. . Nec dubium est, quIn Id secerint. Et tamen cum postea, elapso temporIs intervalisso, pro ipso orabant, merito poterant dubitare, in quo statu tunc esset ι an adhuc Romae teneretur in vinculis, an capste jam plexus, an alsci ablegatus esset An ideo non orabant ex fide Et quid δε- pus est antiquis exemplis y Hoc ipso tempore non modo Catholia cI , sed etiam Lutherani, & Calvinistae frequenter orant pro absentibus r& dum orant, saepe nesciunt, vivi, an mortui sint, pro quibus orant. nec ideo putant se peccare, quasi non orent ex fide .
200쪽
i A. Tertium adversarii principium est , eos quἰ orant pro dein iactis, ignorare illorum statum . Quod etiam falsum est,si absoluiste, & sine limitatione asseratur. Nam duobus modis potest aliquis orare pro de iactis . Primo generatim , pro iis omnibus, qui sunt in Purgatorio, quicunque tandem illi sint. Et sic non ignorat statum eorum, pro quibus orat. Imo melius perspectum habet,quam natum aliorum , qui nobIscum vivunt. Nam de illis, qui in Purgistorio sunt, dererminate haec novit. I. Quod habeant fidem, spem,& charitatem, & consequenter quod sint in statu gratiar. a. Quod certo futuri sint haeredes vitae aeternae .es Quod antequam adeanti reditatem vitae aeternae , debeant prius aliquid pati. q. Quod per nostra su Sagia iuvari possint, ut citius ab illa poena libereniatur . At de Illis , qui adhue degunt in hac vita, tam multa in hoc fenere non novst. Si ergo, salva fide , potest orare pro degeni us in hac vIta, quorum statum ignorat, multo magis pro de gentibus In Purgatorio, de quoriam statu non dubitatis Is . Secundo, potest speciatim orare pro hoc, aut illo defuncto in part Iculari, ut v. g. pro parre, & matre . Et sic ut plurimum v rum est, quod ignoret statum illius, pro quo orat. Non enim certo scit, an Pater, pro quo orat, sit In Purgatorio, an alibi. Nec ideo tapien aut male, aut frustra orat. Non male , quia non requia ritur in orante, ut sciat statum illius , pro quo orat, ut jam ostensum est . Potest enim orare cum hac conditione: Domine, oro pro
parente meo , si indiget. Nec senstra, quia etiamsi nihil impetret ei, pro quo orat, quod saepe fit ) non ideo vacua , & infructuosa est oratis. Prodest enim ipsi oranti, iuxta illud Psal. 34. I 3. Ora-1io mea in sinu meo eonvertetur r Idest , tametsi non prosit aliis,
pro quibus oravi, quia indigni sunt ego tamen non sunt Daudatus inea mercede , ut explicat D. Τhom. in Σ. a. quaest. 83. artis T. ad a. Simile est illud Matth. Io. II. Intrantes autem in domrim
sal taιe eam , dicentes . Pax htile domui . Et si quidem fuerit domus illa digna , veniet pax vestra mpra eam. Si auιem non Derii digna , pax me stra revertetur ad vos .
16. Ut hoc melius Intelligatur, notandum ess ex communi sententia Theologorum , orationem sominis iusti, praeterquam quod afferat menti consolationem spiritualem , habere triplicem vim , seu essicaciam e Unam merendi, quatenus procedit ex charitate. Alteram satisfaciendI, quatenus eli opus poenale, seu laboriosum. Tertiam impetrandi, quatenus est petitio, iuxta illud Matth. T. p. Petite dabiιιιν vobis. Prima essicacia est illi communis cum quovis bono opere , quod ex charitate procedit. Altera cum quovis
bono opere laborioso poenali. Tertia est illi propria , ac peculi in