장음표시 사용
302쪽
sornIcarla, Romam idolatatricem Somnium Pharaonis, succelasionem quatuor regnorum , quorum ultimum erat regnum me sti . .
6. Hoc posteriori sensu nos dicimus , Baptismum, Eucharissiam, & similes ceremonias a Christo instituras esse Sacrame ta, seu misteria, id est signa rei arcanae,& laxentis. Quaeres , quae sit illa res arcana , & latens, quam significant nostra sacramenta, de quibus agimus ' Respondeo: Est interna gratia, seu sanctitas, & iustitia inhaerens, tametsi Lutherani, & Cauvinistae aliter sentiant, ut jam videbimus . .
s. TAriae sit ni Catholicorum Definitiones . Prima est com-V munis r Saeramin:um est invisibilis gratiae signum υsbile. Haec, si nihil addatur, convenit veteribus, & novis saeramentis ; sed diverso modo . Nam vetera sacramenta significabant gratiam per Christum dandam, noxa signiscant gratiam jam datam. Illa absentem, haec praesentem . . t . 9. Secunda est Μagistri in . dist. I. Sacramentum est. visibialis gratiae signum visioile , o ejusdem graιia causa existens. Haec
convenit novis tantum sacramentis. Nῆm aloga secramenta non
solum significant gratiam, sed etiam efsciunt. Uetera simiGcabant, sed non efficiebant.1 o. Tertia est CatechismI Concilii TridentinI: Sacramentum es resfensibus subjecta , quae ex Dei insΓιutione sanctis aφis , ct justitiae sum significandae, rum ciendae vim habet. Quae etiam pote lὲ a commodari veteribus, & novIs sacramenti . Est etaim duplex saluctitas , & justitia: Una legalis , seu Mosaica; Altera Evans lica, seu Christiana : Prior est quasi Figura, seu umbra posterioris , di nihil aliud est, quam quaedam consecratio, seu deis putatio ad divinum cultum . Posterior e t. idem , quod indivisa. bilis, seu interna gratia, quae nos vere iustos , ae sanctos facit coram Deo. Prior potest consistere cum peccato mortali; posterior non potest. Prior fuit in omnib*s Iucisis, omnes enim ut minimum per Circumcisionem deputati erant ad divinum cultum. Posterior non est in omnibus Christianis, sed tantum In iis, qui immunes sunt a peccato mortali. II. Igitur supra dicta definitio ascommodatur. novis sacramen, tis hoc modo . Sacramentum est res sensibilis , quae ex Dei instiruti ne vim habet signisicandi , ct siciendi sanctitatem Evangelicam , id est internam gratiam , quae consertur per merita Christi. S a Vete-
303쪽
176 Liber L caput M. Veteribus hoc modor Sacramentum est res sensibiIis , quae ex Deἰ institutione vim habet significandi , s efficiendi sanctitatem legatalem, quae in eo consistit, quod aliquis juxta praescriptum legis Mosaicae deputatus sit ad divinum cultum . 12. Quaeres, An vetera nullo modo significaverInt sanctitatem Evaneelicam, seu internam gratiam sanctificantem Respondeo: Significarunt illam , non quidem immediate , sicut nova, sed mediante sanctitate legali. Haec enim erat Figura, seu umbra sanctia
talis Evangelicae, ut recte notat D. ΤOm. in I. 2. quaest. I 22. artis
. Itaque vetera sacramenta immediate signIscando sanctitatem legalem, mediate etiam signῖficabant sanctitatem Evangelicam , quam nova signifieant immediate . Habebant isitur duplex officium. I. immediate legalem sanctitatem efficiendi. a. illa mediante , significandi sanctitatem Evangelicam , id est internam gratiam sanctiscantem. 13. Quaeres 2. An haec duo fuerInt de essentia veterum sacramentorum Respondeo: Vetera sacramenta poterant dupliciter ectari. Primo , quatenus praecise erant sacramenta ill Ius temporis . Et si e solum significabant, & efficiebant sanctitatem legalem. Secundo, quatenus erant Figurae suturorum . Et sic, mediante sanctitate legali, sirnificabant gratiam per Christum dandam . Uide
Belluminum , lib. I. de Sacramentis , cap. Iz. prop. a.
14. V Ictum est, sacramentum novae legis, ex nostra sente i I tia, esse sensibile signum interioris gratiae , R eius dena gratiae causam . In utroque dissentiunt a nobis Lutherani , de Calvinistae. Negant sacramentum esse signum interioris gratiae: Negant esse causam eiusdem gratiae . Quid igitur est ex eorum sententias Vix certi aliquid statui potest. Nam aliqui dicunt , esse promissionem: alii signum externum, cui addita est promissio r alii sigillum , quo obsignatur promissio . Habent ergo discrepantes desinitiones. as Prima est Lutheri in lib.de capi.Babylonica cap. ultImo.
cramentum es promissis signo externo annexa . Vel ut definit He brandus in Epito me o Est promissis Evanget . a , certa externa cer monia vestita . Non valet. Primo,quia non est sufficiens. Non enim
explicat, cujus rei sit promissio. Deinde est falsa. Nam nequci Baptismus, neque Eucharistia sormaliter est promisso, sed annexam habet promissionemr Baptismus quidem hane : Qui cre
304쪽
Io. Secunda est Philippi in Apologia Consess. Aureus
es oremigio graiiae. Haec destruit definitionem Lutheri Nam Lutherus ait , Sacramentum esie promissionem e Philippus non esse promimonem , sed ritum, cui addita est promisiti gratiae. Iorro, nomine gratiae non intelligit interiorem gratiam nanctificantem, sicut nos Intelligimus, sed gratuitam peccatorum remissionem , ut ipse explicat in locis communibus , Titulo deni mero Sacramentorum. Haec autem remissio, iuxta Luthera nos,&ΡIvim stas, in eo coni astit, quod peccata maneant quidem an homine , sed tamen tegantur, & non imputentur. Hoc re futandum est nafra cap. I 6. de Iustificatione . Et nunc reis Ili po est ex eo , quod Eucharistia non habeat annexam promissionem remissionis peccatorum . Non enim hoc sacramentum a Deo institutum est, ut homini remittat peccata, vel ex Impio, & peccatore iaciat rustum sed ut iussitum, Sc sinctitat i, quae
illo est, foveat, conservet, & augeat. Imo tantiini abest, ut remittat peccata, ut etiam Obsit peccatori, si cum conscientia peccati accedat. Hinc Apostolus I. Corinth. I I. 28. Probet a rem seipsum homo , O sic de pane illo edax , ct de ealice bibat. M
Eucharistiam, nisi praemisia pedum lotione. Nimirum ut si mi-ficaret, neminem, nisi purum ,&immaculatum, ad mensam Chriasti admittendum esse. Et ratio sumitur ex inta nari, C
quo anima reficitur, &vegetatur t Joan. nicibus. sangu/s meus vere es potur. Sicut ergo cibus, & potus comporalis non prodest corpori morti O , sed vitam habenti r se etiam servata proportione de Eucharistia dicendum est in Tertia est Jacobi Herbrandi in Epitome Compendii The Iogiae : Sacramenιum est ceremonia , vel sacra actio in V
sigillo promusio Evangem propria de graria , ct reconcilιatrona cum Deo applicatur , confirmatur , ct obsignatur . Haec destruit definitionem Philippi . Nam Philippus ait, sacramentum eratim cui addita est promissio : Her brandus esib ceremoniam , qua tan quam sigillo applicatur, confirmatur,.&obsignatur promissis 'Ouae parisDes. Si huncinum usurpaveris, promitto tibi remissionem peccatorum. At secundum Herbrandum hoc mo-
305쪽
am Liber I. caput Ixdo 4 Ego quidem Intvanges Io promisi omnibus In communI rem I .
. sonem peccatorum s sed hanc Ipsam promissionem generatim ibi factam, nunc in particulari per hoc sacramentum , tanquami per sigillum tibi applico , confirmo , & obsigno . Haec doctrina , quod attinet ad remissionem peccatorum , iam resutata est. Nam per Eucharistia non applicatur promissio remissionis peccatorum , ut ostendi. Quod vero attinet ad sigillum , paulo post resurabitur.
a 8. inarta est Cesvini, libro 4. Inst. cap. IJ. d. I. Sacramensum es Ombolum externum, quo benevolentiae erga nos suae pro
.missionem eo inciantiis nostri r Dominus Obsignat, ad sustinendam mdei nostrae imbecillitatem a ct quo nos 'ic sim plexarem ero eum nostram testamur. HIne patet Calvinum, & Herbrandum in eo convenire , quod uterque dicae , sacramentum e sie sigi IIum, quo divina promissio obsignatur. Disserunt tamen in aliis . - Primo, quia Herbrandus loqukur de promissione remissionis peccatorum, qua facta est in EvangelIo et Calvinus de promissione divinae benevolentiar, quae saeta est Abrahae, & posteris eius, Geness deeImoseptimo , septimo. Ero Deus tuus , o feminti tui post te . Secundo, Herbrandus dicit , promIssionem reconcilIationis per sacramentum nobis applicar , & obsignaris' Calvinus, promissionem divInae benevolentiat per sacramentum non applicari, sed obsignari. Itaque secundum Herbrandum, promisso appliacatur infantibus per Baptismum. At secundum Calvinum, applicatur illis ab utero maternos & per baptismum obsignatur. Unde uIterius sequitur, infantes, secundum Calvinum, saLari posse sine baptismo, quia promissio illis ab utero materno applicata est: At secunὸum Herbrandum , non posse saIvari sine baptismo, quia per baptismum debet illis appi cari proin Issio. I9. Hinc multi sunt errores. Primus de promissione Abrahae sa-cta . a. De baptismo infantium . 3 .m sigillo . q. De sustinenda fidei nostrae imbecili state. Duo priores , qui Calvinistarum proprii sunt, refellentur lib. 3. c. I. Quartus paulo post, cum agemus de fine Sacramentorum. Tertius hic refellendias est. Dicit igῖtur Calvinus, sacramentum essε sigiIIum, quo obsignatur,&confirmatur divina promissio. Quod tametsi possit sano sensu intelligi, falsum tamen est eo sensu, quo a CaIvino asseritur . Nam illesie statuit. Pr o , promissiones De I, quae in Scriptura consignatae sunt, non prodesse nobis, nisi mediante fide. Necesse enim est, nos firmiter credere , Deum facturum, quod promllit. In hoc consentio. Secundo, fidem, quam habemus de promissionibus Dei, quae in Scriptura consignatae sunt, saepe vacillare, &ideo eaia
306쪽
cem prona Issones pei sacramenta , tanquam per sigilla , debere confirmari, &obsignari, ut fides vacillans excitetur, &sustentetur e Sicut quando Rex per litteras promittit aliquid subditis, Iolet suam promissionem appenso sigillo regio obsignare , & con firmare , ut credant a Rege factam esse. In hoc dissentio . Ratio
est, quia sigillum debet esse notius, quam id, quod sigillo obsigna- tu . ideo enim a penditur sigillum Regis ad litteras Regias ' ut
viso sigillo, quod omnibus notum est, credamus litteras authoritate Regis scriptas esse, de quo posset dubitari. θ Αt sacramentum non est notius , quam divina promissio et Ergo sacramentum non est sigillum , quo obsignatur divIna prona Isso . Minor patet, quia secundum Lutheranos, &Calvinistas ex sola scriptura cognoscimus , quae sint vera sacramenta , & quae verae Dei seomissiones.
Ergo nec sacramenta sunt notiora , quam promissiones Dei, neque vicissim promissiones Dei sunt notiores, quam sacramenta Icum utrorumque notitia immediate, & aequaliter pendeat ex testimonio solius Scripturae .ao. Et confirmatur , quia illa pars scrἴpturae, quae continet m- Ititutionem sacramentor vin , non est majoris authoritatis , neque majorem fidem meretur, quam illa, quae continet prom Issones Dei: Ergo non magis credendum est uni, quam alterI. Si ergo CaIvinistae credunt sacramenta propter aut horitatem unius partis Scripturae, debent etiam credere promissiones Dei propter authoritatem alterius partis Scripturae. Emo fides, quam habent de pro r Issionibus Dei, non excitatur per fidem , quam habent de sacramentis a Deo institutis et nec contra r sed potius, propter solius
bcripturae authoritatem, credunt sacramenta, & promissiones.
a I. Dices, quidquid sit de hac subtilitate , constat ex ScI-ptura , promissiones Dei saepe obsignatas fuisse per externa signa, vel symbola. Quod variis exemplis ostendi potest . Primo, quia Iris fuit: signum faederis inter Deum , & Noe . Gen.9. I 2.) Secundo, circumcisio fuit signum faederis inter Deum, &Abrahamum. Gen. . II.) Tertio Ros vellus Gedeonis suit sigillum promissionis, qua Deus Gedeoni promisit victoriam contra Madianitas . Iudic.6.37. J Quarto, umbra horologii retrocedens dece in gradibus fuit sigillum promissionis, quae Ezechiae facta est de sanitate. q. Reg. 2 o. ro. az. elpondeo. Haec exempla nihil ad rem facIunt . Nam promissiones, quae olim speciatim sebant huic, vel illi homin I, milium disterunt a promissionibus, quae in Evangelio generatimunt Omnibus . Priores enim proponebantur per Angelos in human specie apparentes, &ideo debebant aliquo efficaci signo, vel
307쪽
raculo tonprmari, ut crederentur a Deo fieri, & non ab ho De . vel diabolo , qui saepe transfigurat se in Angelum lucis . Po-Ηeriores autem proponuntur nobis per sacram scripturam , quam arenoscimus esse infallibilem, ac a Deo inspiratam I ideoque nota onus est alia confirmatione. Dabo simile. Si Imperator destin ret ad me privatim aliquem ex suis officialibus, mihi Incognitum, S per illum promitteret mihi ossicium Praelaturae, merito postu- Iarem aliquod signum, vel indicium, quo possiem certo gogno scere, ab Imperatore destinatum esse . At si idem Imperatorner authenticas literas, & Caesareo sigillo obsignatas promitteret generatam suis subditis aliquam immunitatem, nemo dubitaret de mente ipsius, neque necesse esset alio signo promisisionem confirmare: Imo nullum aliud signum esset tanti momen ii apud subditos , quam verbum Imperatoris authentico scripto
''st ΗΣe eontra adversisIos . Nihilominus, ut dixi, sano seni
su intelligi potest, sacramentum esse quasi sigillum, quo divina promissio nobis in particulari applicatur, & obsignatur. Pol e explieo. Aliud est institutio sacramenta, quae a G1rasto facta est 'Iliud susteptio, seu usurpatio sacramenti, quae a nobIs fit:
d cujusmodi est haec: G eredide- ouasi sigillum , quo promissio illa generalis, quae institutioni a dexae , speciatim applicatur ei, qui sacramentum suscipit, &ouodammo o obsignatur. Quod patet in hoc syllogismol Quiris nouebautizatus fuerit, salvus erit: Haec est generalis pro. No AI ego nune baptizori Haec est susceptio sacramenti. Eroo ego salvus ero: Hic generalis illa promissio speciatim mihi anulIcatur per sacramenti susceptionem , & quodammodo obsi- it: f. lam vero natura, & essentia lacramenti non consistit ζ' obsicinatione, aut applicatione, sed in eo , quod sit sensibile signum internae gratiae, quae promissa est, & ejusdem gratiae causa instrumentalis. ' De materia, O forma sacramentorum. Ommunis Scholasticorum sententia est, omnia sacra-' - C mhhia novae legis perfici rebus, & verbis tanquam materia, &foua, non tamen omnia constitui rebus & verbis , tanquam
308쪽
De satramentis . a 8 ImaterIa, &sorma. Vide UasqueZ disput. I 29. cap. I. num. 2.
cap. 3. nu. 36. Prior pars definita est in Concilio Florentino post sessionem ultimam , in Decreto Eugenii Papae. Et patet partim ex Scriptura, partim ex Traditione, & praxi Ecclesia'. Nam Baiaptismus perficitur ablutione , & verbo baptizantis. Matth. 28. v. I9. Confirmatio, impositione manus , & oratione. Act. 8. Is . Eucharistia, pane, ac vino , & verbo consecrationis. Matth. 26. χε.) Extrema unctio, unctione , & Oratione. Jac. s. I . Poenitentia , contritione , & absolutione . Ordo , impositione manus, & verbo Episcopi ordinantis. Matrimonium, traditi
ne corporum , & mutuo consensu , qui verbis exprimitur. Haee tamen verba possunt suppleri per e ternum nutum , aut striapturam , iuxta usum Ecelesiae. a. . Posterior pars addita est, propter EucharistIam , quae quia dem perficitur rebus, & verbis, non tamen utrisque eonstitutatur, sed tantum corpore, &sanguine Christi sub specie panis .&vini. Ratio est, quia Eucharistia hoc habet peeuliare prae aialiis sacramentis, quod consistat in re permanente, cum alia co sistant in re transeunte , seu in usu , &actione . Res autem pem manens non potest constitui prolatione verborum , quae est transiens , &successiva . Est igitur magnum discrimen inter haee ver ba , Ego te Baptiro , & ista , Hoc est corpus meum . Nam priora non solum perficiunt, sed etiam essentialiter coustituunt Baptismum rposteriora perficiunt quidem ,.non tamen essentialiter constiatuunt Eucharistiam. 16. Calvinistae, qui admittunt duo tantum sacramenta, Baptismum, & Eucharistiam , discrepant a nobis circa verba uis triusque. Sic enim statuunt. Primo , in Baptismo requiri duplex verbum. Unum solemne illud: Ego te Bapti'o, in nomine P iVii , ct Filii, o Spiritus Sancti. ΑIterum concionale , quo Mianister proponit, & explicat promissionem Dei, quae baptismo annexa est. Secundo, in Eucharistia non requiri aliud verbum, quam instructionis. Ita Calvinus in formula ministrandi sacramenta. Et servatur apud Calvinistas in praxI.
17. Nos contra sic statuimus. Primo , In Baptismo, praeter verisbum illud solemne , Ego te RapriRo , non requiri verbum concion Ie . Ratio est,quia baptismus Catholicorum datur sine ulla concione, & tamen est verus baptismus, ut fatetur Calvinus i. q. Instit. e. x s. si. I 6. Secundo, in Eucharistia requiri verbum consecratorium ,
me es corpus meum , non tamen verbum concionis, aut instructi
nis. Ratio est, quia Christus adhibuit verbum consecratorium , non autem instructorium . Quod tamen secisset, si sui siet nece si riuau
309쪽
diri tiber L caput XI. Hum . HabuIt quidem , peracta celebratione Eucharistis , langam
concionem, quae habetur apud Ioannem c. I . & duobus seque tibus; sed illa nihil pertinebat ad Eucharistiam. Non ideo tamen' negamus Instructionem utilem esse, sed solum asserimus , eam non requiri ad naturam, & essentiam sacramenti. - De causa e ciente, o sinali sacramentorum .
et 8. T RIMA Conclusio. Deus est princIpalis Author , quII instituit sacramenta novae lepis. Ita D. mo. 3. p. q. 66. S alii passim, tam Catholici, quam Au versarii. Ratio est, quia is solus potest InstItuere sacramenta, tanquam principalis author, qui sua authoritate potest illis dare vIm signifieandI, R emetendi
gratiam. Hoc Ius Deus potest facere. Ergo M. Nee obstat, quod Christiis , secundum humanitatem , dicatur ea Instituisse, ut definia eum est in Concis. Τrid. sess. .ean. I. Non enim instkuIt, ut princ palis author, sed ut commissarius, & deIegatus. Praestitit autemhaee tria. Primo, promulgavit voluntatem DeI in institutione
'saeramen trirum . Secundo, determ Inavit materiam , & formam,
quibus sacramenta perficiuntur. Tertio , per sua merita obtinuit illis vIm conferendi gratiam iustificantem.' 19. SECUNDA Conclusio. Finis, ob quem sacramenta a Deo Instituta sunt , est multiplest. I. Sanctificatio nostra. 2. Instructio os . Humiliatio. 4. Professio Christianae Religionis. Nam primo instituta sunt, ut conferant nobis gratiam sanctificantem, qui est
'finIs primarius . Secundo, ut nos instruant, quo rstu debeamus in novo Testamento Deum colere, & nobis recone Iliare . TertIo, ut quI per res sensibIles a Deo recessimus, cogamur per easdem ad eum revertI . Quarto, ut per usurpationem sacramentorum ,
quas Christus instituit, profiteamur nos esse Christianos.' so. Lutherani, & Calvinistae in hoe puncto a nobis dissen-tI t. Putant enim sacramenta principaliter instituta esse, ut excitent In nobis fidem, per quam justiscemur: sed errant; quia
fides requiritur ante sumptionem sacranientoruin . Est enim dispositio praevia, qua de Demus nos digne praeparare, ut cum fructu accedamus ad sacramenta . Quod patet primo ex verbis seripturae, Matth. 28. is. Docete omnes gentes, bapti anter Fos
in nomine Patris, era. Doctrina fideI praeeedit, baptismus sequiatur. Nec solum doctrina mei, sed etiam fides ipsa quoad actum Marci I 6. I 6. Pui eredideris, o bapιixatur fueris , faseus eriris' 3I. Deinde exemplis r Philippus non voluit baptIZare Eun chum , nisi prius crederer in Christum. M. v. 36. AEt Eunmhus:
310쪽
De sacramentἰsα8 3 nee aqua, quit prohibeo me b rilari ' Di xit autem Philippi. o ne redh ex toto corde, licet. Et Petrus in concione, quam habuit
ad Iudaeos in die Pentecostes, prius excitavit illos ad fidem in Christum , ae deinde hortatus est ad baptismum suscipiendum . Nam cum muIta dixisset de Christo, tandem ita conclusit, Act.
r. 36. Certi si me ergo siciar omnis domui Israel, quia ct Domintimeis, , ct chrisium feeir Deur, hune I fum , ynem vos cruci iasiL . Quo eventu mox loqvstur: Hir auditas , eo uncti sunt corde, o dixerunt ad Petrum , ct ad reliquos Apostolos t Quid faciemus , viri fratres Peιrur vero ad tuosis Paenitentiam agite , ct baptiqetur unusquisque vestrum in nomine I fu , In remissionempe
eatorum vestrorum . Ecce audita Petri concione, compuncti
sunt eorde, quia iam credebant illum ipsum, quem cruei -xerunt, esse Christu in Redemptorem. Et hac fide praevia ba- ptigati sunt. 32. Accedit duplex rat j. Una, quia si finis sacramentorum esset exestare fidem , baptismus non prodesset infantibus , sed iis potius, qui praesentes sunt. In his enim potest excitari Fides, in illis non potest . Altera, quia Baptismus non minus essicax est, si conseratur latino Idiomate , quod rudes, qui baptizantur, non intelligunt, quam si conferatur lingua vulgari, quam omnes Intelligunt. Ergo finis, & essicacia illius non consistit in eo, ut excitet fidem in I s , qui baptiZantur, sed in eo , ut remittat pec-ema, ut iam probabimus. Antecedens patet, quia Lutherani,& Calvinistae admittunt nostrum baptismum, quo latino idiomate conferri soletisve essem Sacramentorum is
33. UX dictis constat, quid adversarIs sentiant de effectu Sa-
cramentorum , quid nos o Nam illi dicunt, saeramenta ideo instituta esse, ut excitent fidem. Ex quo sequitur,
essectiim illorum esse fidem. Hoc iam refutavI, quia Fides est dispositio praevia . Nos d Ic mus, ideo instituta esse, ut conseram gratiam iustificantem. Unde sequitur, eflectum Illorum esse gratiam . Quod aperte docet Scriptura, Ioan. 3. 1. Nisi
quis renatus fuerit ex aqua , ct Spiritu Sancto , non pote 7 Intrare in regnum Dei. Hic enim colli mus, per baptismum nox 'renasei, seu regenerisIr quod sine fratia iustificante fieri non potest. Idem ex illo Actorum 2. vers 38. Papti exur unusiquinquae vestrum In nomine I Oι, in remissionem peccatorum vestrorum. Et Act. 12. 16. Exurge, ct bapti'are, ct ablue peccara tua.