장음표시 사용
321쪽
taber L caput XII.' 1 . Purificatis, si praecise spectemus ius divInum novI T
Mamenti, non necessario est externa, & ceremonialis, sicut eis
ratin lege Mosaica, sed interna, &spiritualis, quae potissimum consstit in . puritate antini, In probitate vitae, indoctrina fidei, de in aliis virtutibus , quae in Ministris Ecclesiae requiruntur. De quibus Apostolus ad Tit. i. 7. Oportet Episcopum sine crimine esti,
enm , qui secundum doctrinam es , fidelem sermonem , ut potos fila
exhortari in doctrina sana , ct eos, qu eontradicunt, arguere. Diaxi, si praecise spectemus ius divinum novi testamenti. Nam si
spectemus ius Ecclesiastῖeum, requiruntur etiam externae quaedam purificationes propter honestatem , & decentiam illius statust cujusmodI sunt, I. Tonsura, seu rasio pilorum in capite. a. Habitus Clericilis. 3. Abdicatio operum servilium , & si uuae
28. Consecratio, seu OrdinatIo debet fieri ab Episeopo per manuum ImpositIonem, & nullo modo ab homine laico, vel seculari. Quod facile demonstrari potest. Primo, quia Ministri novae legis sunt altioris gradus, ac dignitatis, quam erant Mini- ω, Mosaiei; sevi n-a lex est praestantior , quam vetus, &Christus exeellentIor quam Moyses. At MinistrI Mosaici non
poterant ordinari, seu consecrari a Laicis : Ergo multo minus Mianistri novae legis. Secundo idem patet ex praxi primitivae Ecet Rae. Nam quotquot tempore Apostolorum consecrati sunt Sacerdotes , aut Episcopi, semper ab Episcopis, nunquam a Laicis consecratos esse constat ex scriptura. Sie Presbyteri Lystrae, Ic nu, & Anti his consecrati sunt a Paulo, &Barnaba, Act. 13. Sie Timotneus a coetu Episcoporum consecratus est Episcopus, juxta illud I. Timoth. q. Iq. Voli negligare graιiam , quae λ- es , qua data es tibi per propherium ciam Impositione mgnunm presb ierit: Ubi per PresbyterIum intelligkur coetus majorum Fresbyterorum, id est Episcoporum , ut Chrysostomus, The phylactus, Oeeumenius, Theodoretus , & multi alii interpretantur . Nam Episcopus non potest ordinari, nisi a duobus, vel tribus Episcopis, ut can. i. ApostoI. definitum est. Et hoc servatum fuit in ordinatione TimotheI. PIudies enim Episcopi ordinarunt illum, inter quos etiam fuit Apostolus Paulus, ut ipsemet
latetur a. ΤImoth. l. 6. Ocdmoneo ie , inquit, ni reficilier gra-νiσm Uei, qua est in te , per impositionem manutim mearum . Idem
post temrora Apostolorum servatum est . Nullus enim unquam
322쪽
De meat. MIns. Ecelesiis. ampveI sacerdos, vel Episcopus repertus est, qui ab alio, quam ab Episcopo consecratus sit: Sacerdos quidem ab uno i Episcopus vero a duobus , vel tribus. Videatur Concilium Ancyranum can. Ιχ. Antiochenum can. IO. Epiphanius haer. 7s. Damasus epist. q. Hieron. ep. 81. ad Evagrium, Chrysostomus, & alii in 3. & q. cap. prioris ad Τimoth. 29. Quod autem impositio manuum adhibenda sit, aeque cem
tum est, neque ullus Id negat. Est autem notandum, manuum ina vositionem In Rovo testamento ad varios estectus solitam esse adhiberi . Primo , 'ad sanandos aegrotos, Marc. 16. IS. Super aegros maniιs imponent, ct bene habebunt. Secundo, ad impertiendam benedictionem , Matth. I9. 13. Tunc Obla ιi 'nt ei par tili, tir ma--s eis imponeret, nempe ad benedicendum , ut explicat Marc. I . I 6. Et complexans eos , O imponens manus super eos , benedicebar eos. Tertio, ad felicem comprecationem. Sic aliqui intelligunt illud Act. 13. 3. Tune jejunantes, ct oranter, imponenoesque eis manus, dι miserunt illos, nempe Paulum, & Barnab. Qu*rto , ad Spiritum Sanctum conferendum , Act. 8. II. Tunc imponebant manus super illos, ct accipiebant Spiritum Sanctum . Et Act.I9. 6. Deum Imposuisset illis manus Pantur, venit Spiritus Sanctus Lupereos. Quinto, ad conferendam gratiam in ordinatiooe Ministrorum Ecclesita, ut patet Iocis supra cit. I. Tim. q. Iq. & a. Tim. . 6.
3o. Missio fit etiam a Praelatis Ecclesiae, Se differt ab Ordinatione, & Consecratione . Nam in Ordinatione consertur Sacem oti, vel Episcopo potestas Ordinis , cujusmodi est potestas Sacramenta administrandi. At in missione consertur illi jurisdictio , adest allignantur illi subditi, quos ex ossicio, Scum authoritate doceat, gubernet, sacramenta administret. ic Parochus dicitur mitti in Parochiam, quando assignantur illi Parochiam : Episcopus in Episco vatum , quando assignantiM Diodicvs Oi . Sic olim Apostoli missi sunt in omnem terram , quando Christus commendavit ἰllis omnes populos , ac gentes. De qua missione
loquitur ipse Matth. Io. I 6. Ecce ego mitro vos sicuι oves in mediolvorum. Et cap. 28. I9. Euntes docete omnes gen:es , bastrigante eor=n nomιne Patrit, ct Filii, o Spiritus Sancti. Et Mare. I 6.11 . Euntes in mundum universum pradicate Euangelium omni
3I. Sequitur ossic um, & potestas Ministrorum . Et quidem Episcopi habent quaedam ossicia communia cum Sacerdotibus, quaedam nropria, ac peculiaria. Communia sunt haec . I. Bapti rare. 2. Eucharistiam conficere. 3. Absolvere confitente5 a peccati . q. Extremam unctionem conserre. 1. Euangelium praedicare .s Ca-
323쪽
- tibin I. Cayut XIL' . . s. CatechIsmum docere. Propeia sunt is a. r. Daro saerame tum Confirmationis. h. ordinare, seu consecrare Ministros E cissae . 3. Regere Ecclesiam μι, non solani quoad Lateos, sed etiam quoad Preεbyteros, seu Sacerdotes. q. Agere Iudicem Presbyterorum in externo soro Ecclesiastico. I. Tini. s. ist. Hinc sequitur, Episcopos ratione officii digniores esse Sacerdotibus. Primo, ex dictis. Secundo, quia suceedunt in locum Apostolorum; Sacerdotes autem in locum Io. Discipulorum . Τe tio, quia sunt quasi 'atres, Sacerdotum. Hi enim ab illis ordianamur, & quodammodo generantur. Vide Anacletu in Papam, qui vixit tempore Apostolorum, &a Petro Apostolo ordinatus in Presbyter, c eo. 3,si. I. Damasum ep. 3. Leonem ep. 86. ad
3x. onstat A postolos extraordinarie vocatos, & missos esse a Christo ad praedicandum Euangelium, Sc sacramenea administranda . Qui tamen, ut lapra de Moyse, & Prophetis diatum est , suam vocationem, ae missionem multis signis , remiraculis eoram universo mundo debuerunt contestari. Res mnibus nota est. Locuti enim sunt variis linguis in die Pentec stes et Daemonia saepe expulcrunt: mortuos ag vitam revocarunt romnia morborum genera vel verbo, vel tactu, vel umbra , vel semicinctio curarunt. Et , ut semel dicam omnIa , Pτα icave νιον nbique, Domino eoopeνante, re sermonem confirmante sequenti-binsignis. Marci r 6.io. θ Quod etiam speciatim de se testatur Paulus Rom. Is . I9. enm ait, se gentibus Euangelium persuasisse in virtute signorum , ct prodigiorum . Et a. Cor. Ιχ. Signa , inquit, 'UOIaius mei facta sunt supeν ποι in signis, o prodisi x, ct , Vinissur.33. Et quid dico de Apostolis' Icte mee Christus non aliter perinsuadere potuIt a Deo Patre sFmisiam ess e, nisi per miracula. Habebat quidem ipse pro se vaticinia Prophetarum . Luc. 24.27. Habebat testimonium Ioannis Baptistae Agnus Deo, ecce qui tollit ρeceata mundi. Habebat testimonium Patris coelestis rinc est filius meua dite e tii, in pus mihi complacia, ipsum audire a Et tamen inter tot Missionis suae praesidia adhuc opus erat miraculis . Nec alio potentIori, quam miraculorum subsidio usus est apud Iudaeos, ut se Filium Dei eomprobaret. Sic enim Ipse de leloquitur , Ioan. Io. 3 7. Si non facis opera Patris mei , nolite nubi
324쪽
eredere m autem facio, o si mihi non vulι is eredere, operibue credire , ut cognoscasis , ct credaxis , quia Pater in me est , ct ego in Patre . Et rursum cap. Iq. II. Non credhis , quia ego in Patre, Pater in me es offui propιer opera ipsa credite . Et alibi saepius 3 . Objicies. Etiam Ioannes Baptista extraord narie m Issiis est ad baptizandum, praedicandum ; & tamen suam Missionem nullo miraculo confirmavit. Nullum enim miraculum ab eos Etum legimus. Respondeo. Tametsi ipse nullum miraculum socerit, Deus tamen multis miraculis illius Sanctitatem, Uocationem, & Minionem ei latres est : Primo, quia natus est ex matre sterili. 2. Quia clausus adhuc utero materno prae gaudio exuit vir propter 'raesentiarn Beatae Mariae Virginis. 3. Quia mater ejus Elisabeth Spiritu Samsto repleta est . Φ. Quia Pater eius Zacharias , qui antea mutus erat, viva voce prophetavit. Haec , si milia, quae circa illius nativitatem contigerunt, manifeste signia scabant, quill de eo in posterum esset sentiendum . Unde vicini prae admirarione dicebant di si uti putas puer iste eris ' Aceedebat lumina vitae austeri tas , vaticinium Isaiae, di alia ejusdem generis . Mati. 3. 3. Et cap. II. I. di: . -
Quod Iutherani, o CalxIniani miseri non sint
3s . T FoenrImo ostendam do ipso Luthero, qui est quasi pa-L 1 rens omnium Ministrorum Ecclesiae, ut viscant, Re- formatae. Secundo de aliis, qui ipsum secuti sunt, & adhue s quuntur. Igitur, ut ine piam 3 Luthero, variae, &discrepantes de ipsius Vocatione sunt sententiae. Quid ipse sentiat, non potest certo. constare , quia quod uno loco affirmat, alio negat. Ea ut helle a Doctoro Pistorio in epist. ad Germanos, &potissimum ad Auseriacos data notatum est, decies, &.septies suam de Vocatione pr*pri sententiam mutavit. Quid porro Luthe xani de ipso semiant, dicam, ut potero. Aliqui asserunt, ex traordin rie , di immediate a solo Deci vocatum esse. Alii omdinarie , raediante potestate , δέ consensu Praelatorum Ecclesiae . Alli denique partim ordinaris , partim extraordinarie. Unde triplex emergit quaestio .
325쪽
36. Λ Liqui ex Lutheran Is affirmant; quia Lutherus in Mess a si a PontifieIa, seu Catholica fuit legitime ordinatus
In Sacerdotem , & admissiis ad praedicationem Evangelii, quae duo sufficiunt ad ordinariam vocationem . Haee sententIa tame si aliquo modo vera sit, ut postea dicam, quatenus tamen asseriatur a Lutheranis, dupliciter refelli potest. ' 37. Primo ex ipso Luthero, qui In lib. de Instituendis Minustris Eeelesiae ad Senatum Pragensem diserte ait, Sacerdotium Papisticum non esse verum SaeerdotIum , sed larvam, & figmentum . Quod etiam docent aliqui Lutherant. Si ita est, necessa-rIo sequitur, si Lutherus per Sacerdotium Papisticum vocatus est, non nisi per larvam, & figmentum vocatum esse I ideoque non nisi larvatum, ae fictum suisse Ecelesia, ministrum . Quomodo' ergo Lutherant ex tali Sacerdotio possunt defendere legit Imam Lutheri vocationem contra Luclierum Ipsum ' Ipsi viderint. Et ne dubites de Lutheri sententia , verba eius sunt haec : Si igitur uia
Ii negandi sunt esse Saeerdotes , maxime negandi sisnt illi, 'μοι F lpi veι ardines tinxerunt. Et paulo post. Plane sequiιur, per ordines illos sacros neminem fieri coram Deo aut sacerdorem , aut Mini-frum , sed meram tamam quandam mendacii, o vanitatis . Et Ite
Episcopi, cte. Quid elarius diei potest Si ergo standum judicis
Lutheri, asserendum est, Lutherum per ordines Papistieos nihil aliud obtinuisse, quam ut esset fictus, & larvatus Saeerdos; &eonsequenter non nisi ficte, & larvate vocatum esse ad Min sterium, si per Saeesdotium Papisticum vocatus est. 38. Secundo refelli potest ex ipsis Lutheranis, qui defendune Θrdinariam Lutheri vocationem. Nam illi supponunt, quod ve-rIssimum est, EceIesiam Catholicam, seu Pontificiam , in qua Lutherus factus est sacerdos, habere legitimam potestatem o dinandi veros Sacerdotes, & mittendi illos ad executionem Min sterii. At hine duo sequuntur contra Lutheranos . Unum est, EeeIesiam Catholicam , seu Pontificiam esse veram Christi Eccle-sam . Nam illa est vera Christi Eeelesia, quae a Christo habet I
'IlImam potestatem ordinandi veros Sacerdotes , eum haec pol uas non sit data nisi verae Christi Ecclesiae: sicut in veteri Test mento potestas ordinandi Saeerdotes Leviticos non suit data nisi
Synagogae r At vero Ecclesia Pontificia habet a Christo legitimam
326쪽
potestatem ordinandi veros Sacerdotes ex concessione: Ergo est vera Christi Ecclesia. Et cum una sit tantuin vera Christi Ecclesia, necesse est Lutheranam non esse veram Christi Ecelesiam. Alterum est, Ministros Lutheranos , qui extra Ecclesiam Pontia ficiam , & contra ritum illius vocati, & missi sunt, non esse legitime vocatos , & missos, quod postea fusius probandum est . 39. Haec contra Lutheranos. Ego sie statuo di Primo Lutherum ordinarie, &legitime vocatum fuisse ad ministerium Ecclesiasticum, quod in Ecclesia Catholica, seu Pontificia exercuit ante desectione in . Secundo, non tamen ordinarie , & legitime voca tum fuisse ad ministerium, quod exercuit in Ecclesia Lutherana post desectionem . Priorem partem probo, quia ad ordinariam vocationem, ut supra dixi, requiruntur, & tussic Iunt haee quinque . Primo, Electio. r. Purificatio. 3. Ordinatio, seu consecratio. 6. Missio . s. Potestas, & ossicium. At haec omnia fuerunt in Luthero ante defectionem. Nam cum esset Monachus
ordinis D. Augustini, post sactam professionem votorum, electus , seu designatus fuit a suo Praelato ad suscipiendum Sacerdotium : Et ad hoe digne suscipiendum praeparavit se , ut credibile.est, per puritatem animi , quantum fieri potuit . Deinde legitime ab Episcopo Sacerdos ordinatus est . Postea, iuxta morem monasterii , missus est ad praedicandum Euangelium , & sacramenta ritu Catholico administranda . Et tandem habuit in hoc genere potestatem , quam reliqui Monachi, ae Religiosi habere solent. Nihil ergo defuit illi ad ordinariam vocationem. o. Posteriorem probo, quia post defectionem coepit oppugnare Ecclesiam Catholicam, seu Pontificiam, in qua ante vi-Xerat; coepit aliter docere, quam antea docuerat; coepit abrogare festa , jejunia, vota monastica , invocationem Sanctorum, sacrificium Misi e , orationem pro defunctis, quae antea approba vcrat ἱ coepit mutare numerum Sacramentorum , quem antea publice suerat professus . Haec non potuit sacere per potς sta- .
Iem , quam acce erat in Ecclesia Catholica , seu Pontificia , quia talis potestas non fuit illi data ab Episcopo, a quo fuit ordinatus ; nec a Praelato Monasterii, a quo primum missus fuit ad praedicandum Cayholice Euangelium . Ergo vel non habuit talem potestatem i vel si habuit, aliunde debuit accipere. At a quo 1 Explicent hoc Lutherani, qui volunt ordinariam ipsius vocationςm defendere .
327쪽
. . Liber D caput ML partim septena aspersione sanguinis ex immolato vitulo, & hirco e Tertiam , altaris thymiamatis, sola aspersione sanguinis . His peractis, sequebatur publica expiatio, hoc modo. Pontifex , quia ab initio miserat sortem super duos hircos , ut alter
immolare tue pro peccato, alter vivus mitteretur in desertum ;hunc statuebat in eonspectu multitudinis , &posita utraque manu super caput eius, confitebatur omnes tua quitates, & peccata filiorum It rael, eaque capiti astantis hirci imprecabatur: Et sic mittebat eum in desertum , quasi auferentem, & poristantem peccata totius populi. Unde&hircus, seu caper emisia sarius dictus est. Haee omnia habentur Levit. I 6. per totum .is. Secundum ossicium Pontificis erat, consecrare Sacerdotes, & Levitas, iuxta eum ritum, qui describitur Exodi 29. Levit. 8. Numer. S. De quo ritu superius actum est. Hoe ossicium Pontiscis designabatur per unctionem capitis, ut recte notat D. Th. in I. 2 q. i 2. art. s. ad 8. Et ratio est, quia sicut oleum unctionis ,
seu sacrum elirisma, quod effundebatur in caput Pontificis , de-fuebat inde ad alia membra ,Juxta illud psal. I 32.2. Sicut ungueu-aum in capite, quod de odir in barbam, barbam Aaron o Ita potestas offerendi sacrificia, & ministrandi in Tabernaculo, de-stendebat a Pontifice ad Sacerdotes, & Levitas per consecrationem , tanquam a capite Synagogae in membra inferiora. 6. Tertium erat, in controversiis legalibus agere supremum Iudicem, & pronuntiare ultimam sententiam , cui omnes sub poena mortis tenebantur obedire, & acquiescere. Deut. II. 3I&2. Paralip. i9. II. De quo ossicio multa dixi c. s. de Iudice Controversiarum , g. 4s. & isqq. quae hic non repeto. II. Quartum, in rebus gerendis, quae majoris momenti essent, eontulere Deum, & ab eo responsum aecipere. Hoeossietum distinguitur et oraecedente . Nam aliud est interpretari Ieoem, & ex ejus interpretatione controversias legales dirimere' aliud scite itari a Deo, an hoc, vel illud negotium sustupiendum sit ' De quo hic agimus.18. I itur in veteri Testamento, si quando eirca res agendas aliqua dubitatio majoris momenti oriebatur, recurrendum erat ad Pontificem, qui, consulto Deo , & accepto ab eo responso, docebat alios, quid faciendum esset. Erat autem duplex obligatio in hoc ossicio . Unaqorum, qui volebant rem aliquam majoris m menti aggredi. Nam antequam hoc facerent, tenebantur accedere ad ontificem . & ab eo consilium petere . Altera Pontificis ; qui debebat rem illam Deo proponere , & ab eo lciscitari, auexecutioni mandanda esset , nec neqNiim. 27.ar. Sic David Rex
328쪽
De merae. Misistri Melesia. 2πResti eum Intellexisset Insidias sbi narari a Saule, accessit ad Abidis tar Pontificem, & per cum quaesivit a Deo, an contra insidias posset securus esse in urbe Ceilay an vero cives Ceilentes essene eum tradituri Sauli I. Reg. 23. 9. Idem David alio tempore per eundem Pratiscem consuluit Deum, an deberet persequi Amalecitas , qui spoliaverant, & succenderant oppidum/ Siceleg y i. Reg. 3o. 6.) Omitto alia si milia exempla. I9. Hoc addo, male actum fuisse cum illis, qui negligebant consulere Deum per Pontificem. Ac primo Iosue, &alii Principes filiorum It rael decepti sunt a Gabaonitis, eo quod foedus eum illis pacti essent, non consulto prius Deo . Iosue 9. xl. γDeinde Saul elatus victoria, & praefisus si iis viribus, cum velle dinconsulto Deo persequi Philisthaeos , monitus a Pontifice est, ne id faceret. Et cum postea consuluisset Deum, nullum resnon- sum ab eo impetravit. Itaque non potuit uti victoria, sicut animo deliinaverat . I. Reg. i . 36. 9 Denique filii Israel pu. gnaturi cum Beniam iris consuluerunt quidem Deum per Pontificem ; sed tamen , quia magis confidebant suis copiis , quam Dei oraculo, bis caesi, ac fugati sunt. sudic. ao. Q. ) Q. Quaeres, quo modo , vel ritu solitus sit Pontifex consulere Deum in hujusmodi casibus Resnondeo : Aliter Moyses, qui erat extraordinarius Pontifex , aliter alii, quἰ erant ordinarii, soli ti sunt id facere . Nam Moyses Ingressus Tabernaculum foederis , facie ad faciem eum Deo loquebatur, sicut amicus cum amico
loquitur. Exod. 33. I r. Ae alii Pontifices, qui postea secuti sunt, induebant Ephod , & sic loquebantur cum Deo , non saeie ad faciem , sed alio peculiari modo , qui tamen apud Scriaptores, & Interpretes non satis compertus est. De exιraordinaria voeatione Mnistrorum veteris Testamenι i.
Xtraord Inarie vocabantur illi, qui a solo Deo , sina
, ministerio aliorum homInum, mittebantur ad docendum , reformandum, & arguendum populum e quo pacto missi sunt Moyses , Helias, Heliseus, &alii Prophetae. Erat autem neeesse , ut qui hoe modo dicebant se missos esse a Deo, certis, ac evidentibus signis confirmarent suam missionem , alioqui po ulu non eredidisset ipsis, sed pro impostoribus eos habuisset. inoa fatetur Moyses de seipso. Cum enim Deus dixisset illud Exod. 3.
Io. Veni, ct mittam te ad Phaνaonem , ns educast populum meum
329쪽
. - . LIber I. 'caput xII. - .mihic neque audient vocem meam, sed dicent: Non a paruit ιι
ρ ii Dupliciter autem probabant, se a Deo missos esse. Primo
per miracular Sic probavit Moyses, quando virgam in serpe tem mutavit, aquas AEgypti in sanguinem convertit, &alia prodi ia natravit, quae plagae AEgypti appellari solent. Sic Samuel, ueHellibus, sic alii Prophetae plures. Luculentum habemus exemulum in Helia , quod est hujusmodi: Tempore Acbab Regis fuit disrentatio inter Heliam , & Prophetas Baal. Tam hi, quam ille initimo χ missos affirmabant. Quid factum l Helias, convo-eato universo populo , qui in duas partes claudicabat, non alis argumento usus est, quam quod diceret, se suam missiqnem evi denti miraculo confirmare posse, Prophetas Baal non posse. Quod etiam contigit lioc modo. Duo boves in frusta conet si , & super Iiena politi sunt in holocaustum ζ alter pro Helia , alter pro Ι'ro-nhetis Baal: HI, invocato nomine Dei sui Baal, non potuerunt de coelo impetrare ignem, quo holocaustum cons umeretur . He- Iias . invocato Deo Isiael, impetravit. Itaque holocaustum ab eo positum , igne de coelo misib, consumptum est. mo miraculo permotus popallus Heliam , ranquam a Deo missum, acceptavit a& Prophetae Baal, tanqu*m imposiores, intersecti sunt. c.3. Reo Io. Συ. Omitto similia exempla . Secundo probabant suam inissionem per veracem praedictionem eorum, quae brevi erant evcntur . Sic Helias praedixit, tribus proximis annis fore rorem , & pluviam. 3. Reg. IX. Michaeas, Reoem Achab infeliciter pugnaturum in Ramoth Ialaad . 3. Reo. 22, 17. Sic Helisaeus, post unum diem scire tantam annonae vilitatem , ut duo modii hordei emantur uno statere . q. Re r. 7. i. ) Sic Isaias, proximo anno fore abundantiam frugum ,
seu uenia nomorum copiam, tertio plenam messem, & vindemiam.
c can. et 7. go. Sic jeremias, brevi suturum , ut Nabuchodonosor Rex vastariirus sit terram AEgypti. op. 46. I 3. Et quia
baee omnia evenerunt eo modo , quo ab illis Prophetis dicta sunt, ideo magnam authoritatem sibi conciliarunt ; hcut e contrario, quia non eveniebant ea, quat a falsis Prophetis pr'dicebantur, nulla illii fides habebatur, Et hoc signo discernendum
este inter veros , & falsos Prophetas , constat Deuter. I 8. a I. Uideatur etiam D. Hieronymus in cap. 3 7. Isaiae, super illud, I μιι autem hoc erit Dium, & Ruper tua in Prologo in Oleam. De
330쪽
24. I In Isiri novi Testamenti generali nomine voeantur1-Clerici. Eorum varia sunt genera . Primo Episcopi, inter quos eminet Pontifex . Secundo Presbyteri, seu Sacerdotes non Eoiscopi. 3. Diaconi, &Subdiaconi. q. Reliqui inferiores , ut Acolythi, Exorcistae, Lectores, Ostiarii. De quibus omniatius uderi potest Concilium carthaginense IV. cap. a. &seq. Gratianus in Decret. dist. 13. & alii passim .as . Nos hic potissimum agimus de Sacerdotibus, & Episcopis,
quorum nomine etiam Parochi, seu Pastores intelliguntur. Igitur quod ad ordinariam eorum vocationem attinet, eadem fere itae aspectari debent, quae in vocatione Ministrorum letis Mosaiacae . r. Electio, seu designatio certar personae. 2. Purificatio. 3. . Consecratio, seu Ordinatio. q. Applicatio ad usum Ministerii, quam nos in nova lege vocamus Missionem . s. Potestas, & o
ficium . Primo enim debet aliquis eligi vel in Paroelium, vel in Episcopum, vel in Pontificem . Deinde qui eligitur, debet se
disponere per puritatem animi, ut sit dignus tali statu, ac in Iui- sterio. Tertio, debet consecrari, .seu ordinani iuxtIritum E
Clesiae. Quarto debet mitti ad executioneis sui os scit. Quinto debet scire quae, & quanta sit potestas sui officii, seu ministerii .
Et si e perficitur Ipsus vocatio. i .
26. Electio non fit per naturalem propagationem , sicut sebat in lege Mosaica, sed per suffragium , &consensum Cleri, cuius est idoneas personas et Uere ad ΝIinisterium Ecclesiasticum . Quo pacto Cardinales eligunt Pontificem; Capitulares sipiscopum 3 Epi- sconus, vel Uicarius illius Sacerdotes ,&Paroelios pro su a dioecesi.Id multis iam seculis servatum est, quanquam initio uascentis Ecclesiast naulo aliter . Tunc enim Christus , qui erat author Cleri elegit Petrum in Pontificem t reliquos Apostolos in Episcopos r septuaginta Discipulos in Sacerdotes, 3c Parochos. Post Ascensionem Christi ApostolI elegerunt Matthiam : Paulus Silam, & Tiamotheum: Barnabas Ioannem , cognomento Marcum: sic deinceps. At progressu temporis aliquando populus elegit sibi P
rocliuin, aut Episcopum, ex couniventia , &eoncessione. Cleri.
Quod tamen postea, propter abusum Fin Concilio Laodiceno cama 3. & in septima Synodo Fenprali can. 3. fuit revocatum, ac st tutum, ut Ministri Ecclesiae a Ciero eligerentur, sicut antea factum est. UIde Bellarminum lib. I. de Clericis cap. 7. - . T a T. Puria