장음표시 사용
351쪽
376 . , Liber I. capst XIII. oblaturus es υἰctimas Et l. I. contra IovInianum, longe post
medium: Sicilius, ct quicunque fidelis orare non potest , nisi ea- rear orcio conis V o Sacerdoti, eui semper pro populo offerenda unx sacri isti , semper Oxandum es. Si semper orandum est , ergo Nerearendum matrimonio. Similia habent Originςs Hom. 23. in Num. Epiphanius haeresi q9. Innocentius I. in Epist. ad Exuperium, cap. I. & alii. r s. Dices sorte: Apostolam quidem suasisse eontinentiam, sed non praecepisse . Respondeo. Certum est, quod in hoc genero plus exegerit a Sacerdotibus, quam a Laicis. At a Laicis dupliciter exegit continentiam . Primo, per modum consilii, & desiderii. r. Corint. I. T. Volo vos omnes esse sicut me ipsum . Secundo, per modum praecepti, ibidem v. 1. Nolite fraudare invieem, nisi
Orre ex consensu ad tempus , ut vacetis orationi, ut interpretantur
Patres iam citati. Ergo per modum maioris cujusdam obligati nis debuit exigere continentiam a Sacerdotibus . Quae major Oblia gatio exprimitur illis verbis e Oportet Discopum esse continentem . Item: Labora sicut bonus miles chri H Iesu . Item: qui sine uxore es, solicitur est, quae Domini sunt, quomodo placeat Deo . Qui cumtixore est , slicitus est , quae sunt mundi, quomodo placeat uxori, bdi,fus eii. Unde sic concludo : Tanta est obligatio Sacerdotum , ut abstineant ab uxore, quanta est, ut serviant Deo, & non mundo: At majori obligatione tenentur ad servIendum Deo, quam laici. Imo sicut ratione officii obligati sunt, ut totos se
tradant servitio Dei, & non sint divisi ; ita ratione officii obligati
sunt, ut abstineant ab uxoribus, & caveant divisionem . Io. Haec ex Paulo. Accedit commune decretum Apostolorum his verbis. Innuptis autem, qui ad clerum provecti nι , permittimus , Hr , si νοluerim, uxores accipiant o sed Lectores , Cantoresque santummodo. Ubi nomine lectorum, & cantorum comprehenduntur etiam alii minores ordines, ut fatetur M. Antonius cap. IO. num. 6. Est enim omnium par ratio. Excipiuntur autem ii,
qui sunt in majoribus ordinibus constituti, quibus non licet uxores accipere: Quod similiter fatetur num. 8.17. Habemus ergo sanctionem Apostolicam de coelibatu cleria eorum, quae negari non potest. De qua Ioquuntur Patres Concilii Carthaginensis II., ean. a. ubi statuentes, vel potius confirmantes legem coelibatus, addunt hanc rationem: in quod . epostoli docuerunt, ct ipsa servario antiquiνas, nos Τuο-
352쪽
Is. Ontinentia, quam Apostoli Ministris Ecclesiae praescria O pserunt, statim In Ecclesia servata est: ac postea etiam lege Ecelesiastica non semel, sed saepius praescripta. Prior para
constat ex verbis Concilii jam citatis et in quod postoli docuerun e V apse servavit Mutiquitas, cte. Et ex concessione M. AntoniI, l. 6. c. I . n. 3. ubi sic scribite Eeelesia semper vel ab ipsis ipsius incun BMIis , ut mox sendam, in suis Mnistris plurimum amavit, commemEαvix, ct etiam Interdum prae it continentiam. Et ibidem n. 9.ait misse decretum eommune rotius Melesiae. Posterior probatur, quia subsecutae sunt variae leges Eeesesiasticae, quibus eadem continenetia Ministris Ecclesiae imperata est. Et quidem dupliciter . Primo irat non liceat illis uxores ducere post susceptos ordines. Secundo , ut si ante susceptos ordines duxerint uxores, & postea susceperint ordines, non liceat uti uxoribus , sed debeant perpetuam servare conlisentiam. Huiusmodi leges latae sunt hoc fere ordine . I9. Primo, a Concilio Iliberitano , Anno Christi Ir3. aut 3Isiaean. 3 3. Plaeuit in totum prohiberi Episcopis, Presbrieris, Diaconis .e SAbdiaconis piniis in ministeris , abstinere se a eonjugibus suis , ct non generare Arios. uuod quicunque fecerit, ab honore clerieatus exterminetur. tom. I. Coneil. γ2O. Secundo , a Concilio CarthagInensi II. elaca Annum Christi 3964 ean. Omnibus placet, ut Episcopi, Presbyteri , σDiaconi, vel quineramenta contrectant, pudicitiae eumdes etiam ab uxoribus se abstineant. Et ratio additur. in quod Ovοhuti do- euerunt , ct ipsa serva ι -ntiguita/ , nos quorue eustodiamus is tom. I. Conca.
2I. Tertis, a Siricio Papa elaca Idem tempus in Epistola ad
Himerium Tarraconensem Episcopum cap. 7. Plurimos Satere res Christi, αι que Levitas, post Anga consecrationis senae temρora , tam de con vibus propriis, quam etiam de turpi eoitu sobolem didiciamus procreasse , ct crimen suum hae praescriptione defendere , quia in meteri Testamento Sacerdotibin , ae Ministris generandi saeuitas leghuae aιtributa . Ecce vocat crimen, quod Sacerdotes Christi uiui tur proprsis uxoribus. Et alorum desensionem mox refutat, asserens , Sacerdotes In veteri Testamento habuisse etIam legem eo tinentiae pro eo tempore, quo ministrabant In templo: s verba i lius β. s. adducta sunt 3 ae deInde subj Icit: quarum foctionum Sacerdores omnes , atque Levitae in tabili lege constringimur, ut assia ordinationis nostra , sobriarati , - pudicitia ct corda nostra
353쪽
318 , Libeν I. caput XIII. mancipemus, ct eo ora. Hine habes legem pudicitiae eorporIs , qua Sacerdotes constrinsuntur. Α udi etiam paenam si hanc Iegem non servent. Hi verσ pergit stricius o qui illiciti primilegii
eacusatione nituntur , bi asserunt veteri hac lege concessum , noverint se ab omni Ecclesiastica honore , quo indigne infunt, post Iliae sedis authoritate de3ectos, nee unquam poss. Neneranda attrectare moeria. tom. I. Concilior. 22. Quarto, ab Innocentio I. circa annum Christi Ooo. In Epist. ad Exuperium , c. I. ubi repetit, & confirmat legem a Siriacio latam , his verbis: Proposuist, quid de his Observari debeat, quos in Diaconi ministerio , aut in oscio preast exitpositos , incontinentes esse , aut Dibsse , generati filii prodiderunt. De hi,indivinarum legum manifesta es disciplina , ta' beata recordationis viνἰ Sμνicii Di vi monita evidentia commemorarunt, ut incontinentes in ossetis talibuspositi, omni Ecclesiastico honore privarentur , nec admitterentur accedere ad minissertam , quod sola continentia oportet impleri. Es enim vetus admodum sacra legis authoritas, iam inde ab initia eustodita , quod in templo anno vicissisae habitare praecepti suus Sacerdotet, ut servientes sacris oblationibus puri, o ab omni labe purgatisibi vendicent divina miniseria , neque eos ad faer cia fas sit ad ιti, qui exercenν vel cum uxore carnale consorιtam , M. Tom. I. Conc.)
Σ3. Quinto, a Concilio Agathensi Anno Christi so6. can.
9. Placuis etiam, ut si Presbrreri , vel Diaconi conjugati ad torum uxorum suarum redire voluerint, Papae Innocentii ordinatio , vel Si-ricii Episcopi authorhas, quae es his eanonibus inferta , fervexur.
can. 7. clerici vero, qui eum uxores non haberent, benedictione su- sepia, conjugia crediderint eligenda, qui volentes absque ulla reclamatione in aetate tuerint legitima ordinati, eum ipsis mulieribus, quas acceperint, excommunicatione percellantur . tom. 2. Concit . .
2s. Septimo, a Concilio Aurelianensi quarto Anno Christi
47.) can. II. in Sacerdotes, sive Diaeoni eum conjugibus suis non habeant communem lectum , ct cellulam , ne propter suspicionem camnalis consertiἰreligio maculetur . Quod qui fecerint , iuxta priscos canones ab osscio degradentur. Omitto reliquos canones , & decreta, quae posterioribus sarculis statuta sunt. Omitto testimonia sanctorum Patrum, quae habentur apud Bellarminum, & Coccium αCΟμ
354쪽
est, semper viguit in Ecclesia Occidentali nisi quod i
quibusdam locis particularibus aliquantulum fuerit neglecta In Orientali non item. Nam Graeci tametsi post susceptos or
nes non soliti sint uxores ducere, tamen si antea duxerint:, porusurit ordines suscipere, & simul uxores retinere. Nee tenentur ab earum consortio abstinere, iissi tempore vicis suae, sevi Inveteri testamento iactum est. Haec illorum consuetudo , In qua differunt ab Oceidentalibus, coepit tempore sextae Synodi GGrieralis, aut circiter, & huc usque perseverat. Vide UasqueE 3. p. disp. 248. cap. 2.Σγ. Multa objicIt M. Antonius. Primo, sextam Synodum , hoc est, Patres Τrullanos, permittere Presbyteris uxores. Responis deci : Falsum est; nam sexta Synodus nullos Canones, aut D Creta promulgavit. Synodus autem Trullana , quam Antonia, Confundit cum sexta synodo , post sextam synodum celebrati
est in Palatio Imperatoris Iustiniant, quod Trullum ilicebatur .
sed non fuit legitima. 18. Secundo objicit, Stricium Papam commendasse qu3dea
clerieIs continentIam, non tamen praecepisse, Respondeo: Et hoc falsum est: nam & praecepit continentiam , & poenam coninstituit Iis, qui praeceptum continentiae non servarent. Utrumisque colliqitur ex verbis illius supra citatis. Nam praereptum eontinetur illis verbis: Quarum sanλοnum Sacerdotes omnes,atque Le-
ωitae insolubili lege constringimur . Poena vero illis i Io,erina se ab Omni Ecclesiastico honore dejectos. 29. Tertio objicit, absolutam , & perpetuam eontiuentiam primum omnIum indictam esse Presbyteris, & DIaeonis eoni uis ρatis a Concilio Agathensi can. 9. Respondeo: Non ita est. Nam concilium Agathense can. cIt. profitetur se id statuere , quod iam antea a duobus Pontificibus, Stricio, & Innocentis fuerat stat tum , ut patet ex verbis Concilii allatis et placuit, &e. 3o. Quarto objicit, Ecclesiasticas leges, quae praeeipiunt eoeliabatum, ponere hominibus laqueum . Respondeor Non ponunt laqueum, sed ex unt eam sanctitatem, & sanctimoniam a sacerdotibus, quae ipsorum ossicio consentanea est. 31. Quinto obiicit, Ecclesiam non posse statuere legem, quae certo hominum statui generatim adimat libertatem contrahenti matrimonium. Respondeo: Uerum quidem est, quod absolute Io-
355쪽
gio Liber L caput πικquendo, non possit hoc facere ; s ed falsum est, quod non possie
hoc facere eo modo , quo nunc facit, nempe sub hac condicione e Si quis velit esse Presbyter, aut Episcopus, debet servare contianentiam . Nam per huiusmodi legem non cogit quempiam ad comtinentiam , sed relinquit unicuique liberum , ut possit amplecti staeum Ecclenasticum, vel non amplecti, &eonsequenter, ut pos. sit uxorem ducere, vel non ducere, prout placuerit.
sit peccatum originale y Αdversarii docent, esse eoncupia centiam ; quod nos negamus. Altera , an peccatum mortale, M veniale inter se distinguantur 3 Adversarii negant distisiui, asserentes, omnia peccata ex natura sua esse mortalia; nullum ve-nIale. Nos contra asserimus, quaedam ex natura sua esse mortalia, quaedam venialia : Est & tertia controversia r An detur peccatum originale ρ Sed illa pertinet ad quartum librum , ubi contra Anabaptistas disputandum est.
Quid sit peeealtim Originale An sit concupIssentia λλ. Tomen Concupiscentiae sumItur tribus modis. Primo pro m naturali Inclinatione , seu pronitate ad concupiscendum
malum . 2. Pro motu concupiscentiae involuntario, qui praevenit consensum. 3. Promotu concupiscentiae voluntario, cui aecedit consensus voluntatis . Est ergo quaestio.' An concupiscentia primo modo sumpta sit peccatum originale Affirmant Lutherani, &Calvinistae, qui hanc concupiscentiam alio nomine appellant haereditariam naturae nostrae eorruptionem, seu pravitatem, quae nos faciat reos aeternae damnationIsi nos aliter sentimus , ut sequitum α. Prima Conclusio. Peccatum originale , quod ex Adamoeontrahimus , non est concupIscentia, seu inclinatio ad concupiscendum malum, quam nos vocamus concupiscentiam In actu
primo . Ratio est, quia quidquid habet rationem peccati, hoe per Christi gratiam in baptismo tollitur, ac deletur. Concupiscentia in actu primo non tollitur: Ergo non est peccatum originale . Maior propositio suis probabitur e. I 6. de I ustificatione. Minor patet ex quo
356쪽
... Dc Peccato crἰginali, , . . quotidiana experientia, quia sentimus in nobis Jncisnatἶonem.&pronitatem ad concupiscendum malum, juxta illud - . v. II. deo aliam legem in membris meis repugnantem legi mentis meae r L
GaI. II. Caro conc pistat adversus spiritum . 3. Nota. 8 er concupiscentiam in actu primo non solum intellia gitur inclinatio , seu pronitas ad malum , quae est in appetitu sensia
facult:tes imΡ natura sua pronae sunt ad quosda :
tus in Ordinatos, &rectae rationi repugnantes ; v. s. Intellectus ad
ergo promtas,seu inclinatio istarum potentiarum non est peccatum
originale, ut probatum est ; quia peceatum o
baptismum; ista inclinatio non tollitur, sed mang. a Sp. a ver 7. ) Manet autem ad exercitium virtutis . Quid ieitur est. lnoui uluc inclinatio3 Est quaedam imperfectio, quae homini,si in puris na'. ' Rituri φδrς xui di naturalis: Post lapsin vero primi di ii a ei effectus peccati. Gen. 3. vers. 7. Et a Theologis vocares solet morbus, seu languor na tutae, Infirmitas, fomes pectati, tendi unmoderata, fons tentationis, auxta illud Iacobi t. versi 'Hhς '' viricentia fua rami, iEr ι lecti M.
sacrificium pro expiatione peccati. Ahosti: 'rarion noverat peccatum, pro nobi/ peeealtim feei , sub gravi sba nomen peccati his ponitur, semel tistoriF, g SA F Secunda obiectio D. Augusta , proprie . V .dicit concupiscentiam carnis reni illi In baptiuin ἔ, iues utroi Vt
357쪽
3it Liber t. cap. XIV. quatenus est separata a reatu peceati originalis , & sic est in i Is, quἰ
baptigati sunt. Igitur Augustinus loco citato docet, concupiscentiam rem Itii in Baptismo , quoad reatum , non quoad se : Vel ,
ut alibi loquitiir , concupii centiam transire reaiu , ct manercactu, lib. 6. contra Iulianum cap. 3. & 8. quod perinde est ,
ac si dicat, Concupiscentiam In homine ante baptismum conjunctam esse cum peccato originali , post baptismum separata iri esse . Quod verissimum est. 6. Tertia objectio . Deus nihil odit, nisi peccatum; sed odit concupiscentian , quae remanet in baptizatis, ut docet Augustinus In Psal. 3 s. circa illa verba , Malitiam autem non odisits Ergo concupiscentia est peccatum. Respondeo: Major salsa est, quia Deus
non lotum odit peccatum , sed et Iam morbum, & languorem reliun ex peccato, licet non eodem modo . Nam odium , quo Deus Prosequitur peccatum , redundat in personam : quia Deus propter peccatum vult damnare personam . Odium autem , quo prosequiatur concupiscentiam,'& similes morbos ex peccato relictos, non
redundat in personam , quia De A non vult hominem baptizatum damnare, etiamsi videat In illo este concupIscentiam Incitantem ad malum, modo abiit consensus in malum. Hinc facile intelliges, quo sensu dixerit Concilium Trid. sess. q. Deum in renatis nihil se disse i Et quo sensu dixerit Augustinus loco citato, Deum in renariae odi concupiscentiam . Nam Concilium loquitur de odio, quod redundat in personam, non item Ausustinus. 7. Quarta objectio . Quidquid non est a Deo. peccatum est 1 Sedeon cupiscent Ia non est a Deo. Ergo peccatum est. Minor patet ex
illo I. Ioan 2. 16. Omne, nod c si in muniso, conci piscensia carnis est, ct concupis entia oculorum , ct sup erbia vitae , quae non est ex Patre .
Respondeo. Minor distinguenda est. Nam concupiscentia non est a Deo creante , sed a Deo puniente. Deus enim quando creavit primos parentes, creavit illos cum iustitia opirinals sine omni concupiscentia, seu pron Ita re ad malum . Quando vero primi parentes peccarunt , tune abstulit illis iustitiam originalem , in poenam peccati : qua ablata , coepit concupiscentia insurgere per modum poenae. Genes. 3. I. . 8. Quinta objectio. Chrῖstus astum psi omnes humanas miserias, excepto solo peccato : Sed noli assumpsit concupiscentiam . Ergo
concupiscentia est peccatum . Maior patet ex illo Hebr. 2. II. D buit per omnia fratristis similari. Et cap. q. Is . Habemus Pontificem eniarum per omnia pro similitkdine absque peccato . Respondeo :Maior falsa est, quia non assumpti tignorantiam , fomitem peccati, febrim, podagram, & alios morbos. Ratio est,quia haec non proderant
358쪽
te Peecato originali , ct . derant ad redimendum genus humanum. Vide D. Tho. In 3. parte quaest, Is .art. a. & 3. Nec contrarium docet Apostolus locis citatis . Nam in priori solum d scit, Christum non assumpsisse naturam Angelicam, sed humanam, ac proinde debuisse nobis similem fieri per omnia, quae ad naturam humanam spectant; seu, quod idem est,debuisse esse verum, & perfectam hominem . M 'uam , inquit, -- gelos an rebendit, sed semen Abrahae apprehendit. Unde debuit per omnia fratribus asim uari . In posteriori se habet: Non enim habemus Pontificem, qui non ρορις compati infirmitatibus nostris: tencatum amrem per omnia pro similitudine absque peee aio. Sensus est, Christum posse compati nostris infirmitatibus, id est aerumnis , & persecutionibus, quia Ipse iam ante expertus est similes infirmitates , quibus tamen ad peccatum impatientiae adduci non potuit. 9. Secunda Cone lusio . Peccatum originale est privatio iustitiae originalis . Ita D. Thom. In I. 1. quaest. 82. art. 3. Ratio est, quia omne malum, & consequenter omne peccatum consistit in privatione alicujus boni, seu rectitudinis. Sicut ergo peccatum actuale est privatio rectitudinis actualis; ita peceatum habituale est pria vatio rectitudinis habitualis : Sed peccatum originis est habituale rErgo est privatio rectitudinis habitualis: At non potest esse alterius, quam iustitiae originalis , qua privati sunt posteri Adae propter peccatum Adae: Ergo a Q. Nota. Iustitia originalis, quae data suit primis parentibus In paradiso, erat duplex: Altera subjiciebat mentem Deo: altera camnem spiritui . Prior continebat habitus supernaturales fidei, spei, charitatis,& gratiae jussificantis: quibus intellectus, & voluntas be ne disponebantur. Posterior donum quoddam supernaturale, quo appetitus sensitivus refraenabatur, & perfecte subi sciebatur recta rationi. Hae tota justitia privati sunt posteri Adae propter ipsius praevaricationem . Nec tamen peccatum originale consistit in privatione totius justitiae, sed solum in privatione illius justitiae, quae fuit in intellectu , & voluntate; non autem illius, quae fuit in appetitu sensitivo. Ratio est, quia peccatum originale tollitur per baptis nium r At non tollitur privatio totius iustitiae origInalis, sed tantum illius , quae fuit in Intellectu, & voluntate; non autem illius , quae it In appetitu sensitivo. Nam in baptismo infunditur homini fides, spes, &charitas, quibus sanatur intellectus , &voluntas , non tamen infunditur donum illud supernaturale, quo appetitus sensitivus refrae natur . Alioqui nou diceret Apost lusu caro comvsscit adve .s spiritum.
359쪽
31 4 Lbre r. caput XIV. pos TERIOR QUAESTIO..
cu peeeamm mortale, o venia, distinguantur
v Uocerta sunt. I. Ess e aliqua peecata mortalia. 2. Ea dIe mortalia, quae mortem animae afferunt, & aeterna pum-xion7per se digna sunt. Quo spectat illud Rom. o. 13. St ena m ione per ς': s si seerundiam carnem morar sa mor
VI esstio est, an praeter mortalia snt etiam aliqua venialia 3.1. V Λαα, notandum est ex D. Thoma in a. a. quaest. 88.
'' - IOUinianus, & Pelagius. Et nunc negant plerique Lu- horani & Calvinistae, asserentes omnia peccata ex natura tua esse incirialia, & mereri aeternam damnationem : quaedam tamen esse mort i quia non imputantur nobis a Deo '
qua, quae ς DR M*- z uim eositose probat Bellarm V π Σ-ubeeeiti 2. &sequentibus. Ego breviter ex dicti SM Io Dantur aliqua peccata,quae nec mortem ammae afferunt,
360쪽
nec aeterna poena per se di.na sunt; ergo dantur aliqua , quae nora sunt mortalia, sed venialia. Prior pars antecedentis probatur a quia mors animae consistit in privatione gratiae , & charitatis Nam qui gratia, & charitate privatus est, non vivit coram Deo , sed mortuus est, juxta illud I. Ioan. 3. i . Qtii non diligis, manet in morte At sunt quaedam peccata, quae non privant ho minem gratia, & charitate, sed cum gratia, & charitate in homine iusto possunt consistere , juxta illud Proverb. 24. 16. Sepsi
in die eadii justus. Et de his peccatis loquuntur justi, cum dicunt: Dimitte nobis debita nostra . De iisdem intelligitur illud Jacobi 3.
2. In multis offendimus omnes . Posterior pars colligitur ex illo Matth. F. aa. Qui iraschur fratri suo , reus erit judἰcio ; qui autem dixerit fratri Ino , Racha , reus erix Concilio ; qui autem dixerit, Fatue, reus erit gehennae ignis. Ubi distinguuntur tria peccata iracundiae: quorum tertium aeterna poena dignum est, ac proinde mortale, reliqua duo non item. . Dices. Hinc solum convincitur, quaedam peccata de facto non afferre mortem animae , nec puniri in gehenna. At non convincitur , id fieri ex natura peccatorum , & non potius ex eo, quia praedestinatis non imputantur a Deo. Respondeo: Id maxime eonvincitur. Quando enim Christus distinguit triplex peccatum iracundiae, & dicit duo priora non mereri poenam aeternam , sed tantum tertium ; non loquitur praecise de praedestinatis, sed ge- neratim de omnibus , ac proinde loquitur de natura peccati, noni de exti Inl a conditione peccantium . Id clarius explicat Luc. 6.ι qI. cum ait e quid vides festucam in oculo fratris tui , trabem a
li rem , quae in oculo ιuo es, non consideras r Ubi peccatum mortaloe comparat cum trabe , quae oculum extinguit, veniale cum sestu-
ea, quae non extinguit, sed leviter laedit. Quae distereulla non, sumitur ex praedestinatione, sed ex natura rei. γ 6. Addo, fundamentum Calvinistarum de imputatIone falsum ι esse . Supponit en Im , praedestinatis nullum peccatum imputari, , reprobis nullum remitti, quod aperte est contra veritatem, &s efficaciam sacranientorum , Baptismi, & Poenitentiae . Nam si ι reprobis nullum unquam peccatum remittitur, iam Baptismus , it & Poenitentia nullam vim habent. Item, si praedestinatis nullum peccatum imputatur, jam Baptismus, & Poenitentia non sunt illis necessaria. Τol antur ergo duo haec sacramenta, si nec repro , bis prosunt, nec praedest natis necessaria sunt. Sed de hoe plu-st ra, partim cap. 16. de justiscatione , partim lib. 3. cap. 7. de B s, ptismo infantium.
1 7. Secunda Conclusio. Duplicia sunt peccata venialia. Alia sunt