장음표시 사용
361쪽
316 Lbεν I. caput XIV. venialia ex suo genere , ut verbum otiosum. Alia ex ImperlictIone operis, cuiusmodi sunt partIm illa , quae fiunt ex subrepti ne, ut lubiti, &indeliberati motus concupiscentiae, irae, odii, superbiae: partim illa , quae censentur venialia ex parvitate materiae, ut surtum unitis obolI, quod neminem notabiliter laedit. Hinc eonfirmatur praeeedens conclusio. Nam in his venialibus, quae iam recensui habetur ratio personae peccantis , an illa sit praedeliinata , nee ne o sed solum spectatur natura actionIs, an scilicet actio sit indeliberata ' Uel an versetur circa obiectum parvi momenti 8. Μulta objiciunt Adversarii contra hanc doctrinam, ut vid die est apud Bellarminum loco citato. Ego pauea ex iis eligam. Priamo objiciunt illud Ezech. I 8. Anima,Τεναρ ecca,erix, Usa morἰetur. Et Rom. 6. 23. stipendium peccati mors. Utrumque generatim
asseritur de quovis peccato; quia nulla fit exceptio : Ergo quodvis
peccatum est mortale. Respondeo. Neutrum generatim asseritur . Nam Ezechiel expresse loquitur de certis tantum peccatis, nempe
de idololatrIa, adulterio, homicidio , usura , & rapina; quae ex genere suo mortalia sunt. Similiter Apostolus de immunditia, de iniquitate. v. 19. ρ. seeundo obiiciunt illud laeobia. Io. si ui offendit In uno , δε-
Eius es omnium reus. Ergo homo per quod vis peccatum incurrit reatum aeternae mortis. Ergo quod vis peccatum est mortale. Respondeo. Iacobus loquitur de peccato contra legem Decalogi, aenominatim de adulterio, & homicidio, quae ex natura sua mortalia sunt. Sic enim ait: stineumque totam legem servaveris, σndat a tem uno, factur est omnium reus . Qui enim dixit: Non moechaberis, dixit re, Hon occides. quod si non moechaberis, Occides autem, faerus ea transgressor legir. d. Qui committit unum peccatum mortale contra te em Decalogi , etiamsi plura non committat, reus est
mortIst Sicut qui accipit unum vulnus lethale, etiamsi plura non accipiat, obnoxius est morti corporali. Vide Chrysostomum hom. 3 s. Operis imperfecti super Matthaeum. Io. Tertio objiciunt. Omne peccatum ossendit Deum , qui est Infinita bonitas; Ergo omne peccatum est dignum Infinita poena rErgo est mortale. Respondeo . Non omne peccatum sic ostendit Deum, ut dissolvat amicitiam cum Deo. Est enim duplex ossensio. Una gravis, 'uae est contra eharitatem,& amicitiam,de qua loquitur I acobus loco eitato, cum ait: si ui ostendit in uno, factus est omnium reus . Altera levis , quae non dissolvit cbaritatem ,& amiciatiam, de qua idem Apostolus cap. 3. 2. In mutiis offendimus omnes .
Et ibidem : s quis in verbo non offendia, hic perfectus est vir.
362쪽
De Libero Arbitrio . 31 TH. Quarto obiiciunt: omne peccatum est contra Iegem Dei; eroo omne peccatum est mortale, iuxta illud Deuter. 27. 26. --Ie1ctus,qui non permaner in sermonibus legis hujus. R espondeo. Tanietsi omne peccatum sit contra legem Dei, non tamen omne peccatum est contra finem legis, idest contra viraritatem. I. Tim. I. . Fini praecepti est charitas . Locus Deuteronomii intelligitur de iliato , qui sciens volens non servat ea praecepta , quorum fit mentio
in illo capite; nempe praecepta, quae prohibent idololatriam , incellulia , homicidium , &similia peccata mortalia . Igitur qui eo m- mittit hujusmodi mortalia, subjectus est maledictioni, non autem qui committit tantum venialia. Alioqui justus, qui septies in die cadii, multis maledictionibus esset obnoxius.
1. π Vsus liberIarbitrii eonsistit in his tribus. Primo, ut possis
. I agere,vel non agere. 2. Ut possis bene, vel male agere. 3. Ut ex duobus possis alterum prae altero eligere. Hunculum habuit homo in statu innocentiae, ut fatentur Lutherani, & Eal
vinistae. Et constat ex illo Eccles. Is . I . Deus ab inis iocon ιAἰν hominem , ct reliquit illum in manu consilii Di . .. ducit mandata, o praecepta sua . Si volueris mandara f rvare , eos servabuno te . Apposuit tibi aquam , ct ignem et ad quod volueris , porrige manum tuam. Ante hominem vita, ct morς , bonum , ct malum s quodpIacuerit ei, dabiιur illi . .
1. Quaestio es , An etiam nunc habeat 8 Lutherus, & CalvInus absolute negant. Sic enim scribit Lutherus in assertione articuli 36. UberAm arsirium es flamentum in νεbus , seu ιitulus sine re , quia nulli es in manu sua quippiam eriirare mali , aut boni , Dd omnia sub Deo sunr, contra fuem nihiιρο siumui . Quod 9 Poeta voluit , qu/ndo dixit: certa stant omnia lege. Similiter Calvinus lib. I instit. cap. 23. β. 8. ponit haec duo principia. Unum r Nihil fieri Deo permittente; sed quae punque fiunt, fieri Deo volente . Alterum e Voluutatem Dei esse rerum necessitatem . Ex quibus inseri , omnia fieri necessario, nihil libere. 3. Nos utimur distinctione. Sunt enim duplices actiones homunis , de quibus an libet ae lint, disputari potest. A liae morales, seu
politicae, quae pendent a viribus naturae, ut comedere, ambulare, confabulari, mercari, matrimonium contrahere , bellum gerere ,
agros colere, litteris operam dare. Aliae supernaturales, quae pen-
363쪽
31g ' Liber I. caput XV. dent a viribus grat Iae, ut credere mysteria fidei, sperare vἰtam a
ternam , diligere Deum ex toto corde. Hoc posito, duo asserimus . q. Primo, nos habere usum liberi arbitrii in actionibus moralibus, seu politicis , quae pendent a viribus naturae. Hoc docet exisperientia . Quotidie pro arbitratu surgimus, aut sedemus, ambulamus, aut quiescimus , loquimur, aut flemus, consentimus proxiamo, vel repugnamus. Haec experientia tam certa est, ut alio argumento opus non sit; recteque dixit Scotus , non rationibus , sed verberibus resutandum esse, qui arbitrissi bertatem neget. Nam eo usque fustibus contundendus esset, donec fateretur, in nostra situm
esse potestate a verberando abstinere. Quod si de injuria sibi fasta
Conquereretur, occurrendum esset, frustra conqueri, si nihil libero arbitrio, sed omnia necessitate geruntur. s. Secundo asserimus, Nos etiam habere usum liberi arbitrii in actionibus supernaturalibus, quae pendent agratia Dei. Ut hoc recte intelligatur, distinguenda sunt haec tria. Primo, nos nihil boni operis , quod ad vitam aeternam conducat, facere posse sine gratia Dei. Joan. I s. s.&a. Cor. 3. s. o Secundo, nec esse in nostra potestate, ut habeamus gratiam Dei praevenientem, qua excit mur ad bene operandum . Rom. 9. 16. o Tertio, esse tamen in nostra potestate, ut quando habemus gratiam Dei, cum illa bene Operemur. Hoe tertium est, quod ponimus in nostra asserti ne, & infra lib. s. cap. 3.&4. contra Calvinum probabimus. 5. Obiicit Lutherus illud Isaiae 4I., Bene, aut male, Dotest Deite. Unde colligit, non esse in nostra potestate bene, vel male operari . Respondeor Valde crasse id colligit. Nam Isaias non I
ruitur de hominibus, sed de idolis gentium . Et sicut David irria
et idola gentium, eum ait Psal. III. I 2. Simulachra gemium amgentum , Drum , spera manuum hominum: Os habent, ct non ιο- quenιMν ζ oeulos habent, o non videbunt: sic Isaias exprobrat illis
imbecillitatem, quod eum Dii habeantur a stultis hominibus,
non possint tamen bene, aut male sacere, idest non possint cultoribus suis prodesse, nee eontemptoribus nocere. Itaque vis argumenti Lutheranici est haec : Idola, seu statuae ex auro, åento factae non possunt suis cultoribus prodesse, nec aliis nocere 3 ergo nos non habemus liberum arbitrium . Perinde ac si di- east Idola non possunt ambulare: ergo nos non habemus pedes. Cur non etiam sic Idola non habent eerebrum: ergo Lutherus non sapit. Reliqua videantur lib. 3. cap. q. CΑ-
364쪽
De Iustificatisne . T 'CAPUT XVI. Da justificatione , ct Fide justificante.
x. Ustificatio nihil aliud est, quam mutatio, qua quis ex impla seu peccatore fit iustus: sicut sanatio est mutatio, qua quis
ex aegroto fit sanus . Est ergo quaestio inter nos, & adversarios , quomodo, & quo ordine fiat Ista mutatio ' Id est, quomodo, &quo ordine is, qui ante erat impius, & peccator, fiat iustus tet. Nos Ita sentimus. Ante iustificationem requiruntur aliquae dispositiones animi in homIne peccatore, quae illum praeparent, ac disponant ad internam justificationem : ut fides, timor, spes, dilectio, eontritio, propositum melioris vitae, & observatIonis
mandatorum Dei. Concit. Trid. sessi 6. cap. 6.) His dispositi nibus praemissis , sequitur Ipsa iustificatio , id est, acquisitio, seu infuso iustῖtiae inhaerentis . Cuius iusthiae duplex est effectus se
malis : alter expulsio, seu remissio peccatorum , alter sanctificatio, & renovatio interioris hominis . Uterque, respectu nostri, gratuitus. Trident. ibidem eap. 7. 3. Causae iustifieationis laut hae . Formalis , est iustitia In- .haerens, quae nos format iter facit iustos . Materialis , anima hominis , quae In se recIpit justitiam inhaerentem o Eficiens principalis, Deus: instrumentalis , sacramentum Baptismi, &absolutionis: Finalis, vita aeterna: Meritoria, Christus . Triadent. ibidem. )4. Iustitia inhaerens , quae est eausa formalis iustificationis,
conservatur, & augetur per observationem mandatorum Dei,& alia pia opera. A mittitur autem per quodlibet peccatum mortale . Et quia nemo certus est, an aliquando non peccaturus se mortaliter, non potest certus esse, an perseveraturus sit in justitia
Inhan ente . Trid. Ibidem cap. 9. & sequentibus. s. Simile est in sanatione corporis. Nam primo requiruntuTaliquae dispositiones in homIne aegroto , quae illum praeparent, ac disponant ad sanitatem o ut sectio venae, vel potio medicinalis, vel balneatio, vel ambulatio, vel aliquid aliud, prout morbus exigit. Deinde sequitur ipsa sanatio, id est, acquintio fanitatis. Cuius sanitatis duplex est effectus larmalis r alter expulsio aegritudinis et alter bona corporis habitudo. Causae sanitatis sunt hae r Formalis, est ipsa sanitas. Materialis, corpus, quod in se recipit s nitatem . Effciens, medicus eum suis instrumentis, S pharmacia. Finalis, vita temporalia. Porro sanitas, quae acquisita est,
365쪽
conservatur per observationem praeceptorum medici; amittitur per neglectum eorundem. Et nemo certus es , quandiu mansurus sit sanus. 6. Haec nostra sententia est. Adversarii In multis discrepant a nobis . Sic enim statuunt. Ante iustificationem requirit tir una tantum dispositio, nempe fides. Et hoc sensu sela fides dicitur μμ mare. Deinde sequitur justificatio, quae non est acquisitio justitiae inhaerentis, sed imputatio iustitiae Christi. Nec effectus eius
formalis consistit in expulsione peccatorum , & sanctificatione interioris hominis ; sed in eo, quod peccata tegantur, & non imputentur. Causae iustificationis sunt hae: Formalis, justitia Chriani imputativa . Materialis, anima hominis, cui imputatur justitia Christi. Essiciens , Deus . Finalis, vita aeterna. Meritoria, Christus. Porro justitia Christi imputativa, ut nobis prosit per imputationem, non indiget observatione mandatorum Dei, sed sola fide. Hucusque conveniunt Lutherani , ct Calvinistae; in eo discrepant, quod Lutherani putent, fidem amitti posse; Calvinita amitti non posse; ideoque unumquemque , qui fidem habet, certum esse de perseverantia, & vita aeterna. 7. Haec adversariorum doctrina potest eodem quidem sensu, sed alia methodo se proponi. Primo, in iustificatione non tolluntur peccata, sed tantum teguntur, & non imputantur. Secundo, nee infunditur homini iustitia inhaerens , qua interius renovetur,&in se fiat iustus; sed imputatur illi justitia Christi, qua non in
se, sed extra se iustus est. Tertio, manet igitur in se peccator, immundus, & Impius: & solum habetur pro iusto, pio, &mundo, propter alienam justitiam ipsi imputatam . Quarto, ut autem im- puutur illi haec iustitia, opus est sola fide, quae illam apprehendat , & credenti communicet. Quinto, haec fides In eo consi-flit , ut certo credas omnia peccata tibi remitti propter meriata Christi; & te justum reputari apud Deum , etiamsi revera peccator, & injustus sis. Sexto , differt autem a fide miraculorum , & historiarum. Septimo, facitque nos certos non solum de praesenti justitia, in quo conveniunt Lutherani , δι Calvinistae ) sed etiam de sutura perseverantia , & vita aeterna, quod soli Calvinita contendunt. Haec omnia deinceps exa minanda sunt, V1
366쪽
peecata vere νοllantur in justificarione 3
r. A Dversarii docent, non tolli, sed tantum tegi, Sc non Lx imputari. Ita Calvinus in Antidoto Coneilii Tridentiri
sesi. s. his verbis r Manet vere peccaιum in nisis, neque per Baptis. mum extinguiιur, sed quia deterin reatus , imputatione nullum est.
Et lib. 4. instit. cap. II. s. IO. Iam perspicuum est, quam fassium sit, fisod docuerunt pridem nonnulli, per Baptismum solvi no ι. ct eximi ab originali peccato . Et ibidem sy. II. Nemo tyn suo mala blandi--ν, eum a uvis peccata Icmper in nobis habitare- Et in libro 3. e p.
I i. si. a. Insibicabitur ille tiae , qui chri justinam persidem apprehendis , qua vestiιMsιn conspectu Dei, non ur ρeccator , sed tanquam, ins apparer . Et si. 22. Nesto ac dubites, quomodo nos Deus --μficet, eum audis, reconciliare nos sibi, non impWando delisa Idem sentiunt Calvini discipuli V victaherus ad rationem octavam Campiani Μartyris : Neque nos, inquit, illius verbi pudet quando justiium delicti Oecultationem esse dicimur: Et Catechismus Palatinus quaest. I 6. Christus mediaior sua innoeentia , ae perfect sanctitate , mea peccata regis, ne in conste tam Dei veniant. Et q. 116. Remhte nobis debita nostra , idest omnia peceata nostra , qtiae imnobis etiam nune haerent, proριer Chrisii sanguinem ne imρtites. Et David Paraeus In suis thesibus de peccato οῦ Peccata In nobis non to
iani- , sed in iudicio Dei, id est, nou imputantur . Idem etiam docuit Proclus haereticus apud Epiphanium , haeresi 6 . asserena peccatum in renatis semper vivere , neque tolli per Baptis. mum, sed sopiri per fidem. 2. Hic error continet tres partes. Prima est, peccata In iustia ficatione non tolli, sed manere. Altera , manere quidem, sed tamen tegi, & occultari, ne in conspectum Dei veniant. Tertia , non imputari ad poenam. Prima aperte pugnat cum verbis , & sensu Scripturae, derogat meritis Christi, tollit vim, & essicaciam baptismi. Uerba Scripturae clara, Saperta sunt, Io .
i. 29. Ecce Agnus Dei, ecce qui rotat peccata mundi . Actor. 3. Is Poenitemini, o convertimim, ut deleanturpeecoa vestra . Heb. 9- , 18. Christas semel oblatur est ad multorum exhaurienda peccata. Michaeae 7. I9. Proficiet in profundum mari/ omnia praeaaa nostra. Ex
his testimoniis ita concludo: Id, quod tollitur, deletur, eκ- hauritur, & longissime projicitur ab homine, certe non mane via homine: Sed injustificarione peccatum tollitur, deletur, eX-
367쪽
33α Liber L Caput XVI. hauritur, &longissime projicitur ab homῖne, ut testatur serta
Ptura ἰ ergo peccatum , teste Scriptura , non manet in homine justificator errant ergo adversarii, qui asserunt manere. 3. Habemus verba Scripturae. De sensu videamus . Solet Seruptura res spirituales , quia nobis occultae sunt, explicare per comporeas, & sensibiles, ut manifeste evadant. Peccata inter res spirituales numerantur. Horum ergo naturam, & foeditatem, non uno, sed variis modis, ae metaphoris Scriptura nobis proponit. Ac primo vocat maculas, sordes, inquinamenta, quibus homo maculatur , inquinatur, ac sordidus essicitur. Jos 22. H. que In praesentem diem mac Bla hujus sceleris in vobis permanet.
Jerem. 2.22. Maculata es in iniquitate tua coram me . Apocal. 22.
II. sui in fordibus es, fordescat adhue ; ct qui justus es, justificetur adhue . Matth. Is . II. Non quod intrat in os, coinquinar hominem , sed quod procedit de ore . Secundo vocat vincula , funes, ct compedes, quibus homo ligatur, constringitur , & captivus tenetur . Psalm. Ias . . Dirupisti, Domine, vincula mea. Prov. s. 22. Iniquitates suae capiunt impium , ct funibus peccatorum suorum eonfringitur. Tertio, vocat vulnera, livores ,& plagas, quibus homo sauciatur, vulneratur, &'aegre assicitur. Isaiae 3 O. 26. In die, qua alligaverit Dominus vulnus populi sui, ct percussuram plagae ejus sanaverit. Michaeae I. 9. Desperata est plaga HΜι . Quarto , vocat mortem , & interitum , quo vita spiritualis deperditur . I. Joannis 3. 14. Translati sumtis de morte ad vitam . Quinto , vocat vomitum, qui nauseam, &fastidium parit. 2. Petri 2.224 contigit eis illud veri proverόiI: canis reversus ad fisum ποmi
q. Hinc sumo tot argumenta contra adversarios, quot sunt metaphorae . Primum est. Quando maculae, sordes, & inquin menta corporis eluuntur, absterguntur , & emundantur per externam lotionem , tunc certe non manent in corpore , sed evan
scunt: neque corpus dicitur amplius maculatum, sordidum , inquinatum ; sed mundum , purum , immaculatum : ergo similiter , servata proportione, quando maculae, sordes, & inquianamenta animae, quae sunt peccata , per internam lotionem eluuntur, abi terguntur, & mundamur, quod fit in iustificatione, certe non manent in anima, sed omnino disparent. Neque anima dicitur maculata, sordida, R Inquinata; sed pula, munda, & immaculata. De hac Iotione loquebatur David, Psalm. 3 o. 9. . si erges me , Domine , hisy o , ct mundabor , lavabis me , ct super nivem dealbabor. Et EZechiel. cap. 36. 21. Elfundam δε per τοδ aYvam mi dam, o mundabi ni ab omnibus inruinamentis
368쪽
νψνἰ . Hae lotione mundati Corinth. 6. II. Hae quidem fui iis , sed ablari estis , sed Liam eaιἰ estis, sed iustificati estis. Ad hanc hortatur nos idem Apost
s. At quando, & quomodo fit haec ablutio ' Persistam In ali ista similitudine . Solent in Civitatibus , ad maculas, & sordes eo porta extergendas, esse balnea . Idem fi* in Ecesesia. Habet pu-bIi ea balnea, Baptismum, & Poenitentiam . In priori omnium peccatorum, tam originalis, quam actitatium i In posteriori, actualium tantum sordes eluuntur . In priori purgatus est Saulus, cui dixit Ananias, Aet. 12. 16. 'urge , ct baptivare , ct a tae peceata tua. In posteriori, David , Petrus, & Magdalen toti sunt, quando lacrymis sua peccata detestabantur. Porro haec balnea non aqua naturali, sed pretioso Chrisii sanguine plena, ac referta sunt, quo abluimur . I. Joan. I. I. nimis γνῶ emundat nos ab omni peccata . Et Apocal. I.6. Lavit s a peceaιis nostris in fanguineia o . Et Hebr. p. I 3. Si enim sanguis
hircorum , ct taurorum inquinator sanctimas ad emundationem camnis , quanto magis sanguis christi emundabis conscientiam no ram ab operibus mortuis ad serviendum Deo viventi
6. Hinc patet, quant m iniuriam AdversarII saeIant Christo;& sanguini ejus, cum auerunt sordes peccatorum non ablui ita Baptismo, sed manere. Et ideo multi revocant suum errorem, praesertim Calvinissae Heidelbergenses in Catechismo Palatino,
quaest. 69. ubi sic aiunt: chrsus externum afuae lavacrum manda-vii , addira hac pomusione , me non minus certo ipsius anguine , ct Hirtinasordibus anλα , hoc est, ab omnibus meis peccatis lavari, quam agna eas rinsecus ablutumum, qua si des eorporis expurgari βο-ιcnt. Et qtiaest. 73. cur Spiritus sanisus Baptismnm appellat abluti nem peeeaiorum ' in no doceat, quemadmodΜ-ordes corporis aqua .
purgantur, sic peccata nostra sanguine , ct θιritu christi expiari . Et ibidem . in nobis hoc divino symbolo certum Deiat, nos non mi--t vere a peccatis nostris interna lotione ablui , quam externa , ct Pvisibili aqua ablini ramus. Haec verba, lieet a Calvinistis pro lata , mire nobis favent, & aperte pugnant cum illis Calvini verbis , in antidoto Concit. Trident. ad sesi . s. Manet vere peccarum in nobir, nciue per Baprissimum extingintur. Nec mi-
rum est, discipulos praeceptori non consentire, qui secum ipsi dissentiant. Nam in eodem Catechismo docent, peccata iranae vita non tolli, sed tegi ; tolli autem, seu aboleri in discet su ex hac vita per mortem. Uerba illorum. sunt haec, quaest. 364
369쪽
me mea peccata tegas, ne in conspectum Dei veniant. Et quaest. ΦΣ.
Mors nostra non est pro peccatir nostrix fatisfactis , sed peccati abolirio , ct transitus Invitam aretnam. At quomodo haec duo cohaerent; nos vere ablui a peccatis nostris in hac vita per sanguinem
Christi; S peccata nostra iam regi, ac In morte demum abolerit Nimirum , Omne regnum divis m eontra se desolabitur. Matth.
7. Alterum argumentum. QuI a corporis usneulis, sinibus, ct catenis, quibus eonstrictus erat, plane eximitur, & liberatur, is certe non retinet illa in suis membris, nec amplius ei cumfert: Ergo simillier qui a spiritualibus vinculis, funibus, Meatenis, quae sunt peccata, quibus constrictus, & captIvus erat sub potestate Satanae, eximitur, & Iibetatur , uuod fit in Justi-fieatione, is certe non retinet apud se eiusmodi vIncusa, nec amplius circumfert. Hoc modo liberatus erat David, eum dixit, sal. II .ct Domine, quia egoservus mus. Quare causam addite Dirupisti viaenia mea, tibisacrificabo hostiam laudis, q. d. Domine, hactenus fui servus, & mancipium Satanae, qui me visculis peccatorum constrIctum, &captivum tenebat. Nunc, quia me ab his vinculis eripuisti, non amplius Diaboli, sed tuus servus sum . Notanter auteni dixit, Dirup*ii vInes la mea , ut significa tet, non modo se vinculis exutun esse, sed ipsa quoque vincula
esse disrupta, id est, peccata sua penitus abolita. Porro sicut olim David, ita nos quotidie per Christum liberamur , & disruptis pe
catorum vincuIis, e captivstate satanae erI Imur, Rin liberi
tem filiorum Dei restituimur, iuxta illud Apostoli Rom. 6. 21. 3r ne vero liberati a peceato, μνώfacti estis Deo. Et ad Col. I. νῶι nox de potesare tenebrarum , ct transtulit In regnum filii dilecti mis s. . Hinc Christus appellatur la ScrIptura noster Re demptor , S Redemptis, quia scilIcet per iplam a vinculis peccatorum;& Diaboli potestate redempti sumus. I. Timoth. 2. Uers. dedit redemptianem semei sum pro nobis , ut nos redimeres
ab omni in;quitate , ct mundaret sibi populum Memtabilem . At quopletio redemit nos f Non alio, quam suo sanguine. Ephes. I. 7. In quo habemus Redemptionem per sanguiam ejus. Et I.Corinth. 6.ao. γ pileina pretia magno . Et I. Petri I. IS. Scientes, quod non eorruptibiluus auro , ct argento veHempti estis, sed prersio μη-grine cirisi. Et Apocal. s.f. S Dignus es Domine aecipere Librmn, in verire signac noe ejus , quoniam occisus es, ct redem Inoi Deo, tu fangvine tuo, ex omni νribu, ct lingua , ct potato , ct nariοπ -
370쪽
H nc apparet, sicut peccata non modo sordes, & Inquinamenta sitiat, quibus contaminamur ; sed etiam vincula , quibus captivi tenemur e ita sanguinem Christi non modo vim habere abluendi , sed et Iam red Iniendi; ac proinde non Ium aquae in ablue dis sordibus, sed etiam lytro In redimendIs captivis , sin Iemeia se . Hoc quia adversarii negant, Christo injuriam facIunt. 48. Tettium argumentum sumitur ex proporisone morborum corporis, &animi in hunc modum e Medicus corporalis, quI in sua arte peritissimus est, ita novit curare omnes morbos, ac vultae ra , quae ipsius arti subjecta sunt, ut omnino non maneant In compore , sed plane pereant ac destruantur Ergo etIam medicus is ritualis, qui peritissimus sit, ita poterid curare omnia peccata,
quae sunt morbi, ac vulnera animorum, ut omnino pereant, ac
destruantur. At peritissimus In hoc genere est Christus Dominus , qui propterea Salvator dictus est: Ergo Christus potest plane tollere peccata omnia, quibus animus vulneratur ,& affligitur. Ergo in homine per Christum iustis cato, & sanato non manent amplius praecedentia vulnera , & plagae peccatorum , ut Adversarii volunt. In hac argumentatione nihil obscurum , nihil ambiguum, omnia clara, & certa sunt. Ac primo constat ex Euan. gelio , Christum medicum esse. Nam cum Pharilaei quaererent ex Apostolis, cur magister ipsorum eum Publicanis , non cum Phari saeis ageret ; praesertim cum hi iusti, ill I peccatores essἡnt ; respondet Christus, medicos non ad sanos, sed ad aegros ire solitos e Quid hoc responso aliud significavit, quam se medicum esse animorum y Non enim de corporum, sed animorum vitiis, ac morbis agebatur. Jam quod peritissimus in hac arte sit, ex duplici capite ostendi potest . Primo , quia quos sanat, ita sanat, ut nihil morbi, vel conde innationis reliquum in iis sit, iuxta ilIud Rom. 8. r. Nihil damnationi, est iis, qui funt in Christo Iesu qui non secundtim carnem ambulant . Secundo , quia omnia hominum, ac morborum genera sana - re potest . Venile , inquit, ad me omnes, qui laboratis, o ego re siciam vor. Nullum hominum , nullum morborum genus excipit.
Et hoc testatus est in Euan elio, quando claudos, caecos, mutos ssurdos , aridos, leprosos, hydropicos , febricitantes , paralyticos, S rei Ruam aegrorum turbam sanavit. Nimirum voluit significare, ut nullum corporum , ita nullum animorum morbum esse , quem cui are non possit. Hoc quia Pharisaei non credebant, miraculo comprobavit. Cum enim dixisset ParalytIco iacenti in grabator a Filii, remittuntur tibi peeeata tua I Et Pharisaei putarent plus potestatis sibi illum arrogare, quam haberet; respondit ipsis rQιid ista egitaris in cordibur vestris siuia es facillar, dicere ,